ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΠΟΝΤΟΣ

Στην Ελλάδα πότε θα ποινικοποιηθεί η άρνηση της γενοκτονίας των Ποντίων;

2011-12-24T00:14:00.003+02:00

by PONTIAKO KINIMA ELLADOS on Saturday, 24 December 2011 at 00:12

Ψηφίστηκε από τη γαλλική Εθνοσυνέλευση το νομοσχέδιο που προβλέπει την ποινικοποίηση της άρνησης της Γενοκτονίας των Αρμενίων.

Χιλιάδες Τούρκοι διαδήλωσαν έξω από το κτίριο της Εθνοσυνέλευσης κατά τη διάρκεια συζήτησης και ψήφισης του

νομοσχεδίου.

Εξαγριωμένη η κυβέρνηση του Ταγίπ Ερντογάν και συνεπής στις απειλές της ανακάλεσε τον Τούρκο πρεσβευτή στο Παρίσι και «δείχνει» οικονομικά αντίποινα προς τη Γαλλία.

Τούρκοι αξιωματούχοι συνδέουν τη ψήφιση του νομοσχεδίου με την προσπάθεια της κυβέρνησης να κερδίσει τις ψήφους των 500.000 Αρμενίων που ζουν στη Γαλλία εν όψει των προεδρικών εκλογών του 2012.

H Γαλλία έχει αναγνωρίσει τη Γενοκτονία των Αρμενίων από το 2001. Την Πέμπτη η Βουλή ψήφισε ότι η άρνησή της θα διώκεται και από τον νόμο – με προβλεπόμενη ανώτατη ποινή κάθειρξης ενός έτους και πρόστιμο 45.000 ευρώ.

Το νομοσχέδιο συντάχθηκε στη νομοθετική βάση της ποινικοποίησης της άρνησης του Ολοκαυτώματος, την οποία έχει υιοθετήσει η Γαλλία από το 1990.

Αναλυτές εκτιμούν ότι η Αγκυρα, αντιμέτωπη και με την άρνηση του Νικολά Σαρκοζί για ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν έχει τίποτα να χάσει από έναν «πολιτικό καβγά» με το Παρίσι.

Ο τούρκος πρόεδρος, Αμπντουλάχ Γκιουλ, έχει ήδη πριν την ψήφιση του νομοσχεδίου καλέσει τη γαλλική ηγεσία να αντιταχθεί στο νομοσχέδιο, ενώ ο τούρκος πρωθυπουργός Ταγίπ Ερντογάν είχε προειδοποιήσει τη Γαλλία με βαρύτατες, μη αναστρέψιμες συνέπειες εφόσον εγκριθεί η νομοθεσία.

Σε επιστολή του προς τον γάλλο πρόεδρο Νικολά Σαρκοζί την περασμένη εβδομάδα, ο Ταγίπ Ερντογάν προειδοποίησε ότι η προτεινόμενη νομοθεσία είναι «εχθρική» και στοχοποιεί άμεσα την Τουρκία και τους Τούρκους που ζουν στη Γαλλία.

Από την Άγκυρα εξετάζονται, επίσης, εμπορικές κυρώσεις ως αντίποινα κατά της Γαλλίας – περίπου 1.000 γαλλικές επιχειρήσεις δραστηριοποιούνται στην Τουρκία

http://www.tovima.gr/world/article/?aid=436025

Η κρίση από τη σκοπιά του προσφυγικού ελληνισμού

2011-12-07T05:14:00.005+02:00

Ένας φίλος μας έστειλε ένα πολύ καλό κείμενο τoυ Κωσταντινουπολίτη, καθηγητή στο ΕΜΠ Νίκου Ουζούνογλου, που εκφράζει τον ελληνισμό της Ανατολής (που συνετρίβη από τις ίδιες δυνάμεις που οδήγησαν στη σημερινή κρίση), δημοσιεύτηκε στο Ενημερωτικό Δελτίο του Νέου Κύκλου Κωνσταντινουπολιτών (Ιούλιος 2011). Το αναδημοσιεύουμε:

Η παρατεταμένη κρίση που βρίσκεται η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια ήταν αναμενόμενη εδώ και πολλά χρόνια αφού όλες οι προϋποθέσεις για να έλθει είχαν ετοιμαστεί από τις πολιτικές ηγεσίες που κυβέρνησαν τον τόπο τις τελευταίες δεκαετίες. Εδώ και πολλά χρόνια έχει εγκαταλειφθεί οποιαδήποτε όραμα και βούληση για ανάπτυξη και δημιουργία από τις πολιτικές ηγεσίες. Τις τρεις τελευταίες δεκαετίες η όλη οικονομική ιδεολογία βασίστηκε στον συνεχή δανεισμό από το εξωτερικό, σε συνδυασμό με την διαφθορά που ενορχηστρώθηκε με την συνεργασία πολιτικών των κυβερνώντων κομμάτων που είχε σαν αποτέλεσμα η Ελλάδα να βρίσκεται στο επίπεδο της διαφθοράς μεταξύ των πρώτων χωρών παγκοσμίως. Αν δει κανείς την διεθνή αξιολόγηση του επιπέδου της διαφοράς βλέπει την χώρα μας δυστυχώς με τον δείκτη 3.5 να έπεται από το Μαλαούι με αντίστοιχο δείκτη 3.4 (http://en.wikipedia.org/wiki/Corruption_Perceptions_Index). Με την διασπάθιση των δημόσιων πόρων, κυρίως κάνοντας κατάχρηση της πραγματικής εξωτερικής απειλής, σπαταλήθηκε ποσό περίπου 150 δισεκατομμυρίων ευρώ την περίοδο 1996-2004. Η αναποτελεσματική αξιοποίηση των πόρων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (π.χ. το Υπουργείο Υγείας είχε μόλις 10% απορροφητικότητα από τα κονδύλια της Ε.Ε. επειδή δεν είναι δυνατή η εφαρμογή διαδικασιών που εμπεριέχουν διαφθορά και έτσι χάθηκαν τεράστια ποσά σε όφελος της Υγείας).

Σε όποιες δε περιπτώσεις υπήρξε απορρόφηση Κοινοτικών κονδυλίων, με την κακοδιαχείριση που ακολουθήθηκε, προέκυψαν καταστροφικά αποτελέσματα για τον παραγωγικό δυναμικό της χώρας σε πολλούς τομείς και πρωτίστως στην αγροτική βιομηχανία. Με τις παράλογες επιδοτήσεις ο αγροτικός τομέας οδηγήθηκε σε κατάρρευση. Βέβαια όλα αυτά συνδυάστηκαν με την παλινόρθωση του παλαιοκομματικού συστήματος και την εγκατάλειψη ουσιαστικής πολιτικής δράσης για την επίλυση των ζωτικών ζητημάτων του τόπου. Κορυφαία εκδήλωση του παλαιοκομματισμού είναι ο νεποτισμός και το κυλιόμενο κλειστό σύστημα της οικογενειοκρατίας που δεν περιορίζεται σε τρεις δυναστείες αλλά και σε πολλές μικρότερες με έντονο τοπικιστικό χαρακτήρα. Οι αιτίες αυτές έχουν οδηγήσει στην ζοφερή κατάσταση στην χώρα που το παρών πολιτικό σύστημα φαίνεται ότι αδυνατεί να ανταπεξέλθει.

Για να οδηγηθεί η χώρα σε αυτή την κατάσταση υπήρξε και μακρόχρονη ιδεολογική προετοιμασία από εγκάθετους θεωρητικούς που η βάση τους προέρχεται από τις αγκυλώσεις της «μικρής χώρας που τυπολατρικά πρέπει να είναι προσκολλημένη στην Αρχαιότητα», «αρκεί να μιλάει κανείς λόγια ανεξάρτητα αν έχουν έννοια ή όχι αυτά που λέει» και το σοβαρότερο η κεντρική κρατική ιδεολογία: «να σβηστούν ακόμα και τα τελευταία ίχνη της Ρωμιοσύνης».

Η λυσσαλέα καταπολέμηση οποιαδήποτε δημιουργικής πρωτοβουλίας που θα τόνωνε το παραγωγικό δυναμικό της χώρας, ιδιαίτερα τις τελευταίες δεκαετίες μπορεί να αποδειχθεί δίνοντας μερικά ελάχιστα παραδείγματα, όπως:

α) Πλήθος ικανών επιστημόνων που προσπάθησαν να βοηθήσουν την Ελλάδα αντιμετωπίστηκε από τις εξουσίες με εχθρότητα ενώ όλες οι χώρες κάνουν το παν για να προσελκύσουν ικανούς επιστήμονες. Κορυφαίο παράδειγμα είναι η περίπτωση του Ιωάννη Αργύρη (Κωνσταντινουπολίτης στην καταγωγή και συγγενής του επίσης Κωνσταντινουπολίτη διάσημου μαθηματικού Κωνσταντίνου Καραθεοδωρή) που υπήρξε από τους μεγαλύτερους επιστήμονες μηχανικούς στην μεταπολεμική Ευρώπη. Όταν προσκλήθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1970 από τον τότε πρωθυπουργό Κ. Καραμανλή, μετά από παρότρυνση του Καγκελάριου Χ. Σμίτ, για να ιδρύσει ένα μεγαλεπήβολο ερευνητικό κέντρο βρήκε πλήθος εμποδίων από το σύμπλεγμα των ατζέντηδων και των συνεργατών τους. Τελικά για να εξαναγκαστεί σε φυγή του ασκήθηκε ποινική δίωξη για εξαγωγή συναλλάγματος επειδή έστειλε 100 μάρκα της εποχής στην γραμματέα του στην Γερμανία για τις εργασίες δακτυλογράφησης κειμένων. Μάλιστα καταδικάστηκε πρωτόδικα και αθωώθηκε όταν άσκησε έφεση. Παραδείγματα σαν αυτά μπορούμε να δώσουμε τουλάχιστο 20 αν ζητηθούν.

β) Η Ελλάδα για πολλές δεκαετίες υπήρξε από τους πρώτους εισαγωγέας προϊόντων υψηλής τεχνολογίας μετά από το 1975 (κυρίως αμυντικά συστήματα) πληρώντας με σκληρό συνάλλαγμα. Ενώ σχεδόν όλες οι χώρες με τις εισαγωγές αυτές χρησιμοποιώντας τον μηχανισμό των «αντισταθμιστικών ωφελημάτων» επέτυχαν να αναπτύξουν σε ορισμένους τομείς δικές τους βιομηχανικές και ερευνητικές μονάδες, η Ελλάδα αποτελεί το μοναδικό παράδειγμα που τα αντισταθμιστικά ωφελήματα υπήρξαν η πηγή παράνομου πλουτισμού των ατζέντηδων.

γ) Αν σκεφτεί κανείς ότι σε διεθνή κλίμακα σε απόλυτους αριθμούς ο Ελληνισμός διαθέτει τον μεγαλύτερο αριθμό επιστημόνων σε όλους τους κλάδους της σύγχρονης επιστήμης και η σε δεύτερη σε σειρά σε σημαντική απόσταση Εβραίοι τα τελευταία 40 χρόνια έχουν αναδείξει το Ισραήλ σε μια παγκόσμια δύναμη επιστήμης καταλαβαίνει κανείς το μέγεθος του προβλήματος.

δ) Πλήθος επενδυτών σε σύγχρονες τεχνολογίες ουσιαστικά εκδιώχθηκαν επειδή η επιτυχία τους θα δημιουργούσε μια υγιή οικονομία που δεν μπορεί να ανεχτεί το παλαιοκομματικό πελατειακό σύστημα. Όταν σε μια χώρα οι βουλευτές εννοούν να διορίζουν όχι μόνος τους ημέτερους τους σε δημόσιες θέσεις αλλά διεκδικούν από ιδιωτικές εταιρείες να προσλαμβάνουν με ρουσφέτι τους οπαδούς τους, καταλαβαίνει κανείς το μέγεθος του προβλήματος.

Σημαντικό όμως είναι να αναφερθεί το αίσθημα της ατιμωρησίας που έχει επικρατήσει λόγω των δυσλειτουργιών του συστήματος δικαιοσύνης. Το θέμα αυτό έχει εξαιρετική σημασία και θα αναλυθεί σε επόμενο άρθρο με αφορμή και την πρόσφατη απόφαση περί «αθώωσης» των υπαιτίων της Μικρασιατικής Καταστροφής όταν αποδεδειγμένα αυτοί είχαν εγκαταλείψει εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες στο σίδερο και τη φωτιά γνωρίζοντας πολύ καλά το τι θα συμβεί.

Θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε την ανάλυση αυτή των αιτιών για πολύ και να αποδεικνύαμε κάθε φορά ότι τα προσωπικά συμφέρονται ολίγων πως οδήγησαν τον τόπο σε κατάρρευση. Αυτό είναι απαραίτητο να γίνει, όμως δεν είναι το θέμα που προέχει τώρα.

Εκείνο που προέχει είναι αυτό που αναφέρουμε στο τίτλο η ανάγκη της Ανάστασης του Πνεύματος Δημιουργίας του Ελληνισμού που τα τελευταία 200 χρόνια έδειξε ότι υπήρξε μια μεγάλη δύναμη αναβίωσης και αναζωογόνησης.

Καλό είναι να θυμηθούμε δύο σημαντικά επιτεύγματα του Ελληνισμού:

(α) Την περίοδο 1850-1910 ο Ελληνισμός στην Ανατολή επέτυχε ένα πρωτόγνωρο επίτευγμα δημιουργώντας μια οικονομία μέσα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία που κυριαρχούσε παντού σε όλα τα μήκη και πλάτη της Ανατολικής Μεσογείου και Βαλκάνια. Το πρόγραμμα αφανισμού των Χριστιανικών λαών που σχεδιάστηκε και εκτελέστηκε από το Κομιτάτο Ένωση και Πρόοδος είχε σαν συνέπεια την καταστροφή αυτής της προόδου που θα καθιστούσε την Ανατολική Μεσόγειο μια περιοχή μεγάλης ευημερίας για όλους τους λαούς της. Οι δυτικές δυνάμεις με πρώτη την Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία την τότε νέα Σοβιετική Ένωση και εν μέρει η Αγγλία έχουν το μερίδιο τους στον αφανισμό αυτό.

(β) Ο Ελληνισμός της Ανατολής ακόμα και ακρωτηριασμένος μετά από την Μικρασιατική Καταστροφή έδειξε την ικανότητα του να αναστήσει την Ελλάδα την περίοδο 1924-1940 μετατρέποντας την πιο φτωχή χώρα των Βαλκανίων σε μια χώρα Ευρωπαϊκή. Η πρόοδος αυτή καταστράφηκε με την τριπλή κατοχή και τον εμφύλιο πόλεμο που η βασική του αιτία υπήρξε η απεμπόληση της προσφυγικής περιουσίας με την συμφωνία Βενιζέλου-Κεμάλ κατά παράβαση της συνθήκης της Λωζάννης. Ακόμα και μετά από το 1950 αν εξετάσει κανείς με προσοχή τα δεδομένα, βλέπει κανείς ότι η οικονομία της χώρας αναστήθηκε από το προσφυγικό στοιχείο παρόλο που υπάρχει μια εντυπωσιακή απουσία των προσφύγων από την πολιτική ζωή της χώρας. Δεν πρέπει να διαφύγει της προσοχής μας ότι το δάνεια που έλαβαν οι πρόσφυγες από την Επιτροπή Αποκατάστασης Προσφύγων που είχε τον άμισθο Πρόεδρο τον Χένρυ Μοργκεντάου (Πρέσβης των Η.Π.Α στην Κωμσταντινούπολη 1913-17) εξοφλήθηκαν πλήρως από τους ίδιους τους πρόσφυγες και είχε σαν αποτέλεσμα την δημιουργία ενός πολύ αξιόλογου παραγωγικού δυναμικού και οικιών για την στέγαση περίπου του 50% των 1.5 εκατομμυρίων προσφύγων την περίοδο 1923-1929.

Είναι σαφές ότι πρέπει το πνεύμα την δημιουργίας και προόδου είναι εκείνο που πρέπει να κινητοποιηθεί και να αναστήσει τον τόπο ξανά. Το ερώτημα είναι το πως μπορεί όμως να γίνει αυτό με τα σημερινά δεδομένα αφού όλοι δέχονται ότι το πολιτικό σύστημα έχει εξαντλήσει όλα τα αποθέματα του – όποια ήταν αυτά.

Για το ζήτημα της διασπάθισης της προσφυγικής περιουσίας των υπαγόμενων στην Ανταλλαγή πληθυσμών αλλά και των περιουσιών των μη-ανταλλαξίμων Κωνσταντινουπολιτών θα αναφερθούμε σε ένα άλλο επόμενο άρθρο μας. Είναι από τα λίγα γνωστά θέματα το πως λεηλατήθηκε ο βιός των Ελλήνων της Ανατολής από τις οντότητες κράτη-έθνη.

Η ανάγκη της κινητοποίησης των συλλογικών φορέων του προσφυγικού κόσμου και ο απεγκλωβισμός τους από το παλαιοκομματικό σύστημα αποτελεί την βασική προϋπόθεση της έναρξης της προσπάθειας αυτής. Η συνεργασία μεταξύ των συλλογικών φορέων που μεταφέρουν το πνεύμα της δημιουργίας και προόδου είναι το δεύτερο βήμα. Στα πλαίσια αυτά καλό θα ήταν οι προσφυγογενείς σύλλογοι να εξετάσουν τα αρχεία τους και να ανακαλέσουν πιθανές τιμητικούς τίτλους που έχουν απονείμει σε πολιτικούς που αποδεδειγμένα έχουν οδηγήσει την χώρα σε αυτή την κατάσταση. Η συνεργασία θα πρέπει να κατευθυνθεί με στόχο την απομάκρυνση από το παλαιοκομματικό σύστημα, που παρά την απαξίωση του, διαθέτει ακόμα ερείσματα στον λαό. Παράλληλη δεύτερη ενέργεια πρέπει να είναι η κινητοποίηση του επιστημονικού, τεχνικού και παραγωγικού ανθρώπινου δυναμικού του Ελληνισμού παντού για να συντονιστεί και να ανατρέψει την καταβαράθρωση της χώρας. Όσοι Έλληνες δεν έχουν χάσει το αίσθημα της φιλοτιμίας, φιλοπατρίας και αξιοπρέπειας πρέπει να ενωθούν για να επιτευχθεί αυτός ο σκοπός το συντομότερο δυνατό. Σαν πρώτο βήμα θα πρέπει να συγκροτηθούν επιτροπές εμπειρογνωμόνων που θα παρέχουν δωρεάν συμβουλές προς την δημόσια διοίκηση και ακόμα τεχνικά μέσα που θα εξασφαλίσουν την αναζωογόνηση της οικονομίας σε υγιή βάση. Εκείνο δε που πρέπει να ΜΗΝ γίνει είναι η επικράτηση της λήθης δηλαδή της μη-αλήθειας.

Δεν πρέπει να ξεχαστεί ποιοι και πως έφεραν την χώρα σε αυτή την κατάσταση. Αν δε δεν αποκαλυφθεί πλήρως το πώς φθάσαμε στην παρούσα κατάσταση, ένα πράγμα είναι σίγουρο: ότι θα επαναληφθούν τα ίδια ξανά και μάλιστα σύντομα.

Ο Νικόλαος Ουζούνογλου

είναι καθ. ΕΜΠ και Πρόεδρος του Νέου Κύκλου Κωνσταντινουπολιτών και της Οικουμενικής Ομοσπονδίας Κωσταντινουπολιτών

(Αναδημοσίευση από το Ενημερωτικό Δελτίο του Ν.Κ.Κων.λιτών, Ιούλιος 2011)

Παίρνουν την κατάσταση στα χέρια τους

2011-12-06T14:06:00.004+02:00

Αγώνα για την επανασύσταση του Ταμείου Ανταλλαξίμου Περιουσίας και Αποκατάστασης Προσφύγων (ΤΑΠΑΠ), που καταργήθηκε το 1998, αποφάσισαν να δώσουν οι εκπρόσωποι των Ομοσπονδιών του Προσφυγικού Ελληνισμού της καθ ημάς Ανατολής, οι οποίοι συγκεντρώθηκαν στα γραφεία της επιτροπής Μακεδονίας της Ομοσπονδίας Προσφυγικών Σωματείων Ελλάδος (ΟΠΣΕ), στη Θεσσαλονίκης. Στη σύσκεψη παρέστησαν...

ο εκπρόσωπος της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδος κ. Κων. Παπουτσίδης, ο πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Θρακικών Σωματείων κ. Ελ. Χατζόπουλος, η εκπρόσωπος της Οικουμενικής Ομοσπονδίας Κωνσταντινουπολιτών κ. Κρίστη Ψάλτη και ο πρόεδρος της ΟΠΣΕ κ. Αθ. Λαγοδήμος.

Επίσης παρέστη, ως σύμβουλος, ο καθηγητής της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ κ. Νικ. Ιντζεσίλογλου ενώ η απόφαση τέθηκε υπόψη του προέδρου της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ποντιακών Σωματείων κ. Χαρ. Αποστολίδη, που δεν κατέστη δυνατό να παραστεί στη σύσκεψη, λόγω αιφνίδιας αναχώρησης του από τη Θεσσαλονίκη και ο οποίος συμφώνησε απόλυτα με το περιεχόμενο της και δήλωσε ότι την συνυπογράφει.

Η απόφαση, που πάρθηκε, είναι η ακόλουθη:

«Για πρώτη φορά, εμείς οι φορείς του οργανωμένου προσφυγικού Ελληνισμού της καθ ημάς Ανατολής, αποφασίσαμε να λάβουμε την πρωτοβουλία να διεκδικήσουμε ότι μας ανήκει δικαιωματικά από τη Συνθήκη της Λοζάνης και όχι μόνο.

Τονίζουμε ότι δεν αντιπολιτευόμαστε καμία εξουσία, αλλά συμπληρώνουμε την πολιτεία εκεί που υστερεί, δηλαδή στην διατήρηση της μνήμης των αλησμόνητων πατρίδων της καθ ημάς Ανατολής και της πολιτιστικής και πολιτισμικής μας κληρονομιάς και ταυτότητας.

Δηλώνουμε ενωμένοι, εκπροσωπώντας πλέον του 1/3 του Ελληνικού πληθυσμού μέσω των σωματείων μελών μας, δίχως κομματικές εξαρτήσεις και προσωπικές φιλοδοξίες, με πρωταρχικό μέλημα μας να αλλάξουμε το απαράδεκτο ΠΔ 137 του 1998 με το οποίο καταργήθηκε το ΤΑΠΑΠ, που χρηματοδοτούσε εν μέρει τα σωματεία μέλη μας, με αποτέλεσμα την αποδυνάμωση τους.

Περαιτέρω, στόχος μας είναι ο διαρκής και στοχευόμενος διάλογος με τα αρμόδια υπουργεία ή φορείς, ώστε να καταστεί δυνατή η επανασύσταση του ΤΑΠΑΠ καθώς και η εξέταση του ενδεχομένου προσφυγής τόσο στο ΣτΕ, όσο και στο συμβούλιο ανθρωπίνων δικαιωμάτων της ΕΕ για την τελική δικαίωση μας.

Δεν μπορούμε να διανοηθούμε ότι η πολιτεία από διαχειριστής της προσφυγικής περιουσίας, έγινε σφετεριστής της».

ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΑΡΧΟΝΤΙΚΑ ΣΤΟ ΑΛΑΤΣΑΜ ΤΗΣ ΣΑΜΨΟΥΝΤΑΣ-ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

2011-10-11T04:02:00.001+03:00

Τα ιστορικά ελληνικά σπίτια του Αλατσάμ από την ανταλλαγή πληθυσμών ως τις μέρες μας.
Στα πλαίσια της συμφωνίας που υπογράφηκε ανάμεσα στην Τουρκική Δημοκρατία και την Ελλάδα μετά τον πόλεμο της σωτηρίας, 500 χιλιάδες Τούρκοι από την Ελλάδα και 1,5 εκατομμύριο Έλληνες από την Τουρκία υποχρεώθηκαν να μεταναστεύσουν και να εγκαταλείψουν τα εδάφη που
αποκαλούσαν πατρίδα. Εξετάζοντας τις συνθήκες εκείνης της περιόδου ενδεχομένως να φαίνεται ως ένα λογικό μέτρο, αλλά για εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους αποτέλεσε μια τραγωδία.
Ένα από τα μέρη που βίωσε πιο έντονα αυτόν τον πόνο είναι η πόλη Αλατσάμ του νομού Σαμψούντας. Το Αλατσάμ ήταν μια περιοχή στην οποία ζούσε πυκνός πληθυσμός πλούσιων Ελλήνων που ασχολούνταν με το εμπόριο του καπνού και οι οποίοι κατά την περίοδο 1870-1900 είχαν κτίσει περίπου 100 σπίτια. Τα σπίτια αυτά που μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών δόθηκαν σε Τούρκους που ήρθαν από την Ελλάδα, ενώ για τους ανθρώπους που κατά την διαδικασία ανταλλαγής έχασαν όλα τα υπάρχοντα τους αποτελούσαν και μια φωλιά και ένα σημαντικό περιουσιακό στοιχείο. 63 από αυτά τα σπίτια πέρασαν στο υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού.
Στις μέρες μας όμως παρέμειναν στα αζήτητα. Είτε λόγω των μικρών οικονομικών δυνατοτήτων της πόλης του Αλατσάμ είτε λόγω αδιαφορίας, σήμερα αυτά τα λαμπρά αρχοντικά παραμένουν παρατημένα. Τα περισσότερα είναι πλέον ερείπια και πλέον ως επίγειοι θησαυροί περιμένουν τους νέους ιδιοκτήτες τους για να τα σώσουν.
Ιστοσελίδα του CNNTURK 30-9-2011
.

http://tourkikanea.gr/2011/10/10/samsun-4/

ΕΛΑ ΝΑ ΛΕΓΩ ΣΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑΝ/ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΑΡΡΑΣ

2011-10-03T05:12:00.001+03:00

2011-10-03T04:45:00.001+03:00

Γουρπάνις παρχαρί μ' τσιτσέκ

και Παναίας δάκρεν,

η μύρας κι χορτάεται,

η ευωδίας κι χάται....

(Να σε χαρώ λουλούδι της εξοχής και δάκρυ της Παναγίας, η μυρωδιά σου δεν χορταίνεται, η ευωδιά σου δεν χάνεται).

Πόντος σήμερα

2011-10-03T04:36:00.006+03:00

Αγία Σοφία Τραπεζούντας

Άγιος Ευγένιος Τραπεζούντας

Άγιος Ευγένιος Τραπεζούντας

Άγιος Γεώργιος ο Περιστερεώτας

Χορτοκόπι Ματσούκας

Σπίτι στο Χορτοκόπι

Το Χορτοκόπι (καρτ ποστάλ)

Ζύγανα

Ή Βίλλα Καπαγιανίδη στο Σοούκ Σου

Το Φροντιστήριο της Τραπεζούντας

Φροντιστήριο της Τραπεζούντας

Εσωτερικό της οικία του τραπεζίτη Θεοφύλακτου

Γιαννάντων

Το εσωτεριό μιας χαμελέτες (νερόμυλος) στην Γαλλίενα

Παρεκκλήσι στην Λιβερά

Ποντίλα

Παρεκκλήσι στο δρόμο για την Ποντίλα

Παρχάρια
Παρεκκλήσι στο στο Άνω Χορτοκόπι

ΕΜΕΙΣ ΠΟΥ ΧΑΣΑΜΕ ΜΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΟΥΜΕ ΝΑ ΧΑΣΟΥΜΕ ΚΙ ΑΛΛΗ

2011-10-03T04:28:00.000+03:00

Οι ποντιόφωνοι πληθυσμοί στην Τουρκία σήμερα

2011-10-03T04:18:00.003+03:00

Θεοφάνης Μαλκίδης

Μέρος της εισήγησης του Θεοφάνη Μαλκίδη στο 6ο Παγκόσμιο Συνέδριο για την ελληνική γλώσσα. Κοριλιάνο του Οτράντο. Ιταλία- Οκτώβριος 2005

1.Η ιστορία
Κρυπτοχριστιανούς στον Εύξεινο Πόντο συναντάμε από το 1650, εξαιτίας του φανατισμού ορισμένων Ντερεμπέηδων, την περίοδο που η Οθωμανική Αυτοκρατορία χωρίζεται σε Νερεμπεηλίκια, δηλαδή σε τιμάρια ή θέματα.
Οι επικεφαλής αυτών των περιοχών, σε πολλές περιπτώσεις έδειξαν φανατισμό, ο οποίος εκφράστηκε με καταπίεση των Χριστιανών και εξαναγκασμό τους να εξισλαμιστούν. Οι πρώτοι εξισλαμισμοί ελληνικών πληθυσμών του Πόντου σημειώνονται στην περιοχή του Όφεως, ακολουθούν οι περιοχές των Σουρμένων, Αργυρούπολης, Τόνιας και άλλες. Δημόσια οι κρυπτοχριστιανοί εμφανίζονταν με την αμφίεση μουσουλμάνων και εκτός οικίας συμμετείχαν σε ισλαμικές τελετές σαν να ήταν γνήσιοι μουσουλμάνοι.

Ταυτόχρονα όμως βρισκόταν σε χώρους, όπου κρυφοί ιερείς έκαναν λειτουργίες και όλα τα μυστήρια της ορθόδοξης χριστιανικής πίστης. Οι κρυπτοχριστιανοί απέφευγαν τα συνοικέσια με μουσουλμάνους με διάφορα προσχήματα, και έτσι οι γάμοι συνεχίζονταν μεταξύ τους. Αυτό κράτησε έως το Φεβρουάριο του 1856. τότε υπό την πίεση των ευρωπαϊκών δυνάμεων, ο Σουλτάνος υπέγραψε το Χάτι-Χουμαγιούμ, με το οποίο κάθε Οθωμανός υπήκοος ήταν ελεύθερος να αλλάξει θρησκεία χωρίς να κινδυνεύει η ζωή του. Ο πρώτος που παρουσιάστηκε το Μάιο του 1856 για να ασπαστεί εκ νέου το Χριστιανισμό ήταν ο φύλακας του ιταλικού Προξενείου της Τραπεζούντας,
ο Πεχλίλ Τεκίογλου. Από το 1856 έως το 1910 όταν και άλλαξε αυτή η πολιτική με τον πανμουσουλμανική πολιτική των Νεότουρκων, έγινε η αποκάλυψη όλων των Κρυπτοχριστιανών του Πόντου και ολόκληρα χωριά γύρισαν στο Χριστιανισμό.

2. Η σημερινή κατάσταση για τους κρυπτοχριστιανούς- Ποντιόφωνους
Ο διωγμός των Ελλήνων μετά την τέλεση του εγκλήματος της γενοκτονίας, άφησε τους πληθυσμούς αυτούς χωρίς επαφή τόσο με το ελληνικό στοιχείο όσο και με την Εκκλησία, με εξαίρεση αυτούς που μετανάστευσαν στην Κωνσταντινούπολη, όπου και δημιούργησαν ισχυρές οινότητες, οι οποίες διατήρησαν και διατηρούν τις παραδόσεις και κυρίως την ποντιακή διάλεκτο. Όμως παρά την απουσία επαφής και την σχεδιασμένη πολιτική βίαιης ενσωμάτωσή τους στην τουρκική κοινωνία, και την αμέλεια της Ελλάδας, αυτοί οι πληθυσμοί διατηρούν σήμερα στοιχεία ελληνικής συνείδησης, τα οποία αρχίζουν να αναζητούν από τη δεκαετία του 1970, όταν συμμετείχαν με μεγάλο αριθμό στο μεταναστευτικό κύμα από την Τουρκία προς τη Δυτική Ευρώπη. Εκεί συναντούνται με τους Έλληνες ποντιακής καταγωγής μετανάστες και σταδιακά αποκαθίστανται οι πρώτες επαφές, μέσω της αναλλοίωτης στους αιώνες γλώσσα, των εθίμων, των παραδόσεων, του χορού και του τραγουδιού και άλλων στοιχείων. Ταυτόχρονα η επαφή των κρυπτοχριστιανών- ελληνόφωνων με τους Πόντιους της Ελλάδας, ενισχύεται από την προσπάθεια ανάδειξης του ποντιακού ζητήματος σε όλες τις διαστάσεις του στον ελλαδικό χώρο, και την διοργάνωση των πρώτων επισκέψεων στον Πόντο.

Σήμερα στην Τουρκία υπάρχουν δεν υπάρχουν Κρυπτοχριστιανοί, με την έννοια των πιστών. Υπάρχουν όμως οικογένειες οι οποίες είχαν ελλειμματικό θρησκευτικό συναίσθημα και παρέμειναν στον ποντιακό χώρο για πολλούς λόγους. Σήμερα ο (άγνωστος) αυτός αριθμός Ελληνόφωνων μουσουλμάνων- κρυπτοχριστιανών, με πρωτοπορία την σπουδάζουσα νεολαία στην προσπάθειά της να βρει απαντήσεις για την καταγωγή, τον πολιτισμό, την ιστορία, την ταυτότητα πορεύονται ένα δύσκολο δρόμο αυτογνωσίας και αναζήτησης ταυτότητας. Για τη σημερινή κατάσταση σε ότι αφορά αριθμητικά δεδομένα των κρυπτοχριστιανών- Ελληνόφωνων μόνο υποθέσεις μπορούν να γίνουν. Έτσι στα Σούρμενα, της πρωτεύουσας της περιοχής με 19 χωριά, τα 5 είναι αμιγώς ελληνόφωνα σήμερα.

Η περιοχή Γκαλιάν (η αρχαία Γαλλίαινα) αποτελείται από 18 χωριά και οικισμούς. Οι μισοί κάτοικοι της περιοχής είναι εξισλαμισθέντες ντόπιοι και οι μισοί έχουν μετεγκατασταθεί από τα χωριά Καλλίστη και Αρχάγγελος της περιοχής Σουρμένων την τρίτη δεκαετία του 20ου αιώνα. Η περιοχή Τσαϊκαρά (το Κατωχώριον) είναι αμιγώς ελληνόφωνη περιοχή, η πολυπληθέστερη σ΄ όλο το τουρκικό κράτος και η τελευταία που έχει εξισλαμισθεί (τέλη 19ου αιώνα), με αρκετά αναπτυγμένο το θρησκευτικό αίσθημα των κρυπτοχριστιανών. Η περιοχή Οφ (ο αρχαίος Όφις) αποτελείται από 49 χωριά. Και τα 49 χωριά ήταν πλήρως ελληνικά, σήμερα όμως μόνο ένα το Ερενκόι παραμένει ελληνόφωνο. Για την ταυτότητα και τη ελληνική γλώσσα των πληθυσμών της περιοχής έχουν γίνει αναφορές και σε τουρκικό περιοδικό, το Aktuel (1992) οποίο τονίζει ότι «τα ίχνη της ορθόδοξης παράδοσης είναι ολοφάνερα και εδώ όλοι μιλούν Ποντιακά....Το ρωμαίικο και το ορθόδοξο είναι φανερό».

Η Άνω Ματσούκα αποτελείται από 8 χωριά στο πέρασμα της Ζύγανας με κέντρο το Χαψικόι. Πρόκειται για ελληνοχριστιανικά χωριά των οποίων η μεγάλη πλειονότητα του πληθυσμού προέρχεται από ελληνόφωνους εποίκους από την περιοχή Τόνιας που εγκαταστάθηκαν μετά το 1924.

Η περιοχή Τόνιας (η αρχαία Θοανία) αποτελείται από 18 χωριά, εκ των οποίων 7 αμιγώς ελληνόφωνα.
Για το ζήτημα της καταπίεσης της μητρικής γλώσσας και της μη ελεύθερης χρήσης της έχουν γίνει παρεμβάσεις από τη μη κυβερνητική οργάνωση «Διεθνής Ένωση για τα Δικαιώματα και την Απελευθέρωση των Λαών», με γραπτή έκθεσή της προς τον Οργανισμό για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ) και προς το Γραφείο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ) στην Ελβετία, ενώ προφορική παρέμβαση στην 58η συνεδρίαση της επιτροπής του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα έγινε για το ίδιο θέμα και από τη γαλλική μη κυβερνητική οργάνωση «MRAP - Κίνηση ενάντια στο ρατσισμό - για τη φιλία ανάμεσα στους λαούς».

Η μη κυβερνητική οργάνωση της Διεθνούς Ένωσης για τα Δικαιώματα και την Απελευθέρωση των Λαών, έκανε ιδιαίτερη αναφορά στις συστηματικές προσπάθειες εξαφάνισης της ποντιακής διαλέκτου, ως της πλησιέστερης προς την αρχαία ελληνική ομιλούμενης σήμερα γλώσσας, αλλά και στις διώξεις εις βάρος Ποντίων διανοουμένων, όπως του συγγραφέα Ομέρ Ασάν, που έχει γράψει το έργο «Πολιτισμός του Πόντου». Περιγράφοντας αυτή την κατάσταση, η Διεθνής Ένωση για τα Δικαιώματα και την Απελευθέρωση των Λαών επιθυμεί να επιμείνει στην ανυπαρξία ελευθερίας έκφρασης των Ποντίων, στη σημερινή Τουρκία, στη πληροφόρηση για τις συνθήκες ζωής αυτού του λαού, αφού διεθνής κοινότητα οφείλει να γνωρίζει αυτή την κατάσταση, αφού παρεμβάσεις προς την κατεύθυνση της άρσης της διάκρισης εναντίον αυτού του πληθυσμού, αποτελούν ένα βήμα προς τη διαφύλαξη ενός ζώντος πολιτισμού, ο οποίος έχει εμπλουτίσει την ανθρωπότητα.

Θεοφάνης Μαλκίδης
Λέκτορας Δημοκρίτειου Πανεπιστήμιου Θράκης

Η Κάθαρση της Μικρασιατικής Τραγωδίας

2011-10-03T04:13:00.005+03:00

του ΘΑΝΑΣΗ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΥ

Η δίκη των «Έξ»

Ενενήντα, σχεδόν χρόνια μετά την Μικρασιατική Καταστροφή και την αιματηρή κάθαρση της τραγωδίας με την εκτέλεση των «Εξ» υπευθύνων στο Γουδί, επανέρχεται στο προσκήνιο το ερώτημα: «Αν και πόσο ένοχοι ήταν οι εκτελεσθέντες»;
Παραλλήλως η ιστοριογραφία διερευνά: «Η απόφαση του Ελ. Βενιζέλου για την απόβαση του ελληνικού στρατού στη Σμύρνη και η επέκταση της ελληνικής
κυριαρχίας στη Ιωνία υπήρξε λελογισμένη πολιτική πράξη»;

Την απάντηση στο πρώτο ερώτημα την έδωσε στην πλέον δραματική στιγμή, λίγα λεπτά της ώρας πριν αρχίσει η «νεκρική πομπή» των «Εξ» μελλοθανάτων από τις φυλακές Αβέρωφ προς τον τόπο του μαρτυρίου, ο Γ. Μπαλτατζής, υπουργός των Εξωτερικών των κυβερνήσεων Δ. Γούναρη και Πέτρου Πρωτοπαπαδάκη, απευθυνόμενος προς τον γυναικάδελφό του, στρατηγό Σούτσο: «Σεις όταν θα ιδήτε τον Βασιλέα -τον Κωνσταντίνον εννοώ- νε ειπήτε εκ μέρους μας το ‘’Ave Caesar, morituri te salutant’’»!

Το βροχηνό εκείνο πρωϊνό της 15/28 Νοεμβρίου 1922, ενώ η καθημαγμένη Ελλάδα περιμαζεύει τα ρακένδυτα υπολείμματα της άλλοτε υπερήφανης Στρατιάς της Μικράς Ασίας, οι εκατοντάδες χιλιάδες εξαθλιωμένοι Μικρασιάτες πρόσφυγες «συνωθούνται» -κατά την προσφιλή ορολογία των αναθεωρητών της Ελληνικής Ιστορίας- σε εκκλησίες, σχολεία, επιταγμένα από την Επανάσταση κτίρια, υπόστεγα και άλλους χώρους αναζητώντας λίγη ζεστασιά και η Δυτική Θράκη, απειλείται, οι υπεύθυνοι της τραγωδίας ένα βήμα προ του τάφου ομνύουν πίστη στον αρχηγό του καθεστώτος, τον εξόριστο Βασιλέα Κωνσταντίνο, υπαίτιο της ανείπωτης εθνικής καταστροφής! Όμως η εθνική Νέμεση έχει εκδώσει την ετυμηγορία της: «Η σωτηρία της Πατρίδας είναι ο υπέρτατος Νόμος».

Σε αντίστιξη στο στρατηγείο του ο Αρχηγός της Επανάστασης, Νικόλαος Πλαστήρας, τη στιγμή που ο γραμματέας του Έκτακτου Δικαστηρίου Ι. Πεπονής, του προσκομίζει την καταδικαστική για τους «Εξ» απόφαση, προς επικύρωση από την Επανάσταση, συνταγμένη με όλους τους νομικούς τύπους, «Εν ονόματι του Βασιλέως των Ελλήνων…», έντιμος σ’ όλη του τη ζωή, δεν δέχεται να διαπράξει μία ιστορική λαθροχειρία να εμφανιστεί ο βασιλιάς Γεώργιος Β’, να διατάζει τη θανάτωση των στυλοβατών του βασιλικού Καθεστώτος. Διαγράφει τη φράση και συμπληρώνει ιδιοχείρως: «Εν ονόματι της Επαναστάσεως…».

‘Εντεκα και 27 λεπτά 15/28 Νοεμβρίου 1922, με την τελευταία πιστολιά της χαριστικής βολής, επισφραγίζεται ο επίλογος της Μικρασιατικής Τραγωδίας στο Γουδί. Το δραματικό σκηνικό των Αθηνών, της Παλιάς Ελλάδας, η οποία δεν άντεξε να συμπορευθεί με τους οραματισμούς της Νέας Ελλάδας, που είχε ανατείλει με τους Βαλκανικούς Πολέμους και παρέμενε πεισματικώς προσκολλημένη στην επωδό, «Θέλομεν μικράν και έντιμον Ελλάδα», δεν διαγράφει μόνο ένα ακόμη επεισόδιο της ξενοκρατίας και της εξυπηρέτησης αλλότριων από τα εθνικά συμφερόντων αλλά και τα «πιστεύω» της ελίτ εκείνης, που το δωρικού ύφους ανακοινωθέν της Επανάστασης του ‘22 το απομεσήμερο της 15/28 Νοεμβρίου 1922, στιγματίζει: «Την 11ην και 30’ της σήμερον εις τον παρά το Γουδί χώρον εξετελέσθη εν πλήρει στρατιωτική τάξει η θανατική εκτέλεσις των εξ καταδικασθέντων υπό του Εκτάκτου Επαναστατικού Στρατοδικείου υπευθύνων της Μικρασιατικής καταστροφής, ήτοι των απαρτισάντων το συμβούλιον των πέντε πολιτικών: Π. Πρωτοπαπαδάκη, Δ. Γούναρη, Ν. Στράτου, Γ. Μπαλτατζή και Ν. Θεοτόκη, και του αρχιστρατήγου της ήττης Γ. Χατζηανέστη. Της εκτελέσεως προγήθη στρατιωτική καθαίρεσις και θεία μετάληψις εις τα φυλακάς Αβέρωφ. Οι νεκροί μεταφερθέντες πάραυτα εις το Α’ Νεκροταφείον παρεδόθησαν εις τους οικείους τους προς ταφήν. Προ της εκτελέσεως οι κατάδικοι ερωτηθέντες περί της υστάτης θελήσεώς των ουδέν είπον».

ΜΕ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΣΤΟΝ ΕΒΡΟ

Η δίκη και εκτέλεση των «‘Εξ» δεν είναι δυνατόν να απεμπλακεί από την κατάσταση που είχε διαμορφωθεί στον Έβρο και τον κίνδυνο που απειλούσε τη Δυτική Θράκη. Κινδύνευε άμεσα. Υπέρτατη ανάγκη υπέβαλε εκείνη τη στιγμή την ταχύτατη αναδιοργάνωση του διαλυμένου ελληνικού στρατού.

Ο Νικόλαος Πλαστήρας και οι συνεργάτες του στην Επαναστατική Επιτροπή είχαν απόλυτη επίγνωση της κατάστασης και αναζήτησαν τον καταλληλότερο να φέρει σε πέρας αυτή την αποστολή: Τον Θεόδωρο Πάγκαλο. Τον επιτελάρχη της Στρατιάς της Μικράς Ασίας.

Είναι αμφίβολο όμως, και παρά τις εγνωσμένες ικανότητες του στρατηγού, ότι θα επιτυγχανόταν το αποκληθέν «θαύμα του Έβρου», αν δεν είχε προηγηθεί η δίκη και η εκτέλεση των «Εξ», ώστε ο διαπραγματευτής της Ελλάδας στις ελληνοτουρκικές συνομιλίες της Λωζάννης, ο Ελευθέριος Βενιζέλος, να κάμψει τις τουρκικές υπερφίαλες αξιώσεις και να οδηγήσει τις συνομιλίες στη επωφελή για τη χώρα μας ομώνυμη συνθήκη.

Παρατηρεί ο ιστορικός Γρ. Δαφνής, σε σχόλιό του για τις επιπτώσεις της εκτέλεσης των «Εξ» στις προσπάθειες του Θ. Πάγκαλου για την αναδιοργάνωση του στρατού. «Δεν προεκάλεσε (σ.σ: Η δίκη και εκτέλεση των «Εξ») μονάχα συγκίνησιν, θλίψι και ικανοποίησιν η εκτέλεσις, αλλά και πανικόν… Όλοι ετρόμαξαν. Αυτός ο τρόμος απεδείχθη σωτήριος. Συνετέλεσεν εις την πειθάρχησιν και του λαού και του στρατού…».

Άλλωστε και ο ίδιος ο Πάγκαλος, μεταγενεστέρως θα συνδυάσει τη δίκη και την εκτέλεση των «Εξ» με τις προσπάθειές του στον Έβρο. «Δεν διέπραξαν (σ.σ. οι «Εξ») συνειδητήν προδοσίαν, ως κατηγορήθησαν, αλλά υπήρξαν μοιραία και αναγκαία θύματα της Ειμαρμένης, εις τον βωμόν της Πατρίδος κατά κρισίμους εκείνας στιγμάς…».

ΥΠΗΡΞΑΝ ΕΝΟΧΟΙ;

Οκτώμιση δεκαετίες μετά την εκτέλεση των «Εξ», οι πολιτικές συνέπειες από την απόληξη αυτή της Μικρασιατικής Τραγωδίας, ταλανίζουν τον ελληνικό λαό, είτε με την νεκρανάσταση του αντιβενιζελισμού κατά τη Μεσοπολεμική περίοδο, που οδήγησε στο θάνατο τη Β’ Ελληνική Δημοκρατία, είτε με τη λανθάνουσα διαίρεση του λαού μέχρι και τις πρώτες μεταδικτατορικές γενιές. Είτε, τέλος, με τον αναθεωρητισμό σε συνδυασμό με τον απόηχο του Εμφυλίου, που επιχειρείται στο χώρο της Ιστορικής Επιστήμης, προσφάτως, υπό τη σκιά του εθνομηδενισμού στα πλαίσια των νέων τάσεων και ροπών, που δημιουργεί ο «κοσμοπολιτισμός» της Παγκοσμιοποίησης.

Πάντως οι πρωταγωνιστές και της μίας και της άλλης πλευράς της εποχής εκείνης, συγκλίνουν στη διαπίστωση ότι «υπό την ηγεσία των επιφανών αυτών προσωπικοτήτων του αντιβενιζελικού χώρου, ο Ελληνισμός γνώρισε μία καταστροφή, πρωτοφανή σε έκταση και ιστορική βαρύτητα». Ποια η ευθύνη τους; Πρωταγωνιστές και δευτεραγωνιστές δίνουν τη δική τους θεώρηση για τον επίλογο της Μικρασιατικής Τραγωδίας, που γράφτηκε το βροχηνό απομεσήμερο της 15/28 Νοεμβρίου 1922 στο Γουδί.

«Ο Αρχηγός της Επαναστάσεως του 1922, Ν. Πλαστήρας, ολίγους μήνας προ του θανάτου του, συγκεκριμένως, το βράδυ της 19ης Δεκεμβρίου 1952, απεδέχθη ολόκληρον την ευθύνην διά την εκτέλεσιν των Εξ. Όταν ηρωτήθη, διατί επωμίσθη το βάρος της εκτελέσεως αυτής, ενώ είχεν αντιδράσει κατά της καταδίκης εις θάνατον, έδωσεν την εξής απάντησιν: «Όταν με επσκέφθη ο τότε πρεσβευτής της Μεγάλης Βρετανίας Λίντλεϋ και μου εζήτησεν να ματαιωθεί η δίκη ή να πιέσω τους στρατοδίκας να εκδώσουν αθωωτικήν απόφασιν, του εδήλωσα ότι τίποτε από αυτά δεν ημπορούσα να κάμω. Του πρόσθεσα ότι θα περιμένω την απόφασιν του στρατοδικείου και θα την εξετέλουν οποιαδήποτε κι αν ήτο». Ο Πλαστήρας συνέχισε: «Ο Λίντλεϋ επέμενε να τον διαβεβαιώσω ότι δεν θα υπάρξει θανατική καταδίκη. Του ετόνισα: «Αν το Στρατοδικείον τους καταδικάση εις θάνατον, θα εκτελέσω την απόφασιν. Όπως και αν τους αθωώση, σας εγγυώμαι ότι κανείς δεν θα τολμήση να τους πειράξη. Το ίδιο σας εγγυώμαι ότι θα συμβεί και αν καταδικασθούν εις φυλάκισιν. Η απόφασις του Στρατοδικείου θα είναι απολύτως σεβαστή». (Γρ, Δαφνής: Η Ελλάς μεταξύ δύο πολέμων 1923-1940». Εκδόσεις «ΙΚΑΡΟΣ» (β΄έκδοσις) 1974. Σελ. 10).

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος (απόσπασμα του τότε πρωθυπουργού επιστολής προς τον αρχηγό του Λαϊκού Κόμματος, Παναγή Τσαλδάρη με ημερομηνία 3 Φεβρουαρίου 1929). «…Δύναμαι να βεβαιώσω υμάς με τον πλέον κατηγορηματικόν τρόπον, ότι ουδείς των πολιτικών αρχηγών της δημοκρατικής παρατάξεως θεωρεί ότι οι ηγέται της πολιτικής ήτις ηκολουθήθη μετά το 1920, διέπραξαν προδοσίαν κατά της πατρίδος ή ότι εν γνώσει ωδήγησαν τον τόπον εις την μικρασιατικήν καταστροφήν… Πιστεύομεν όμως ότι η ακολουθηθείσα μετά το 1920 πολιτική, εις την οποίαν παρέσυρεν αυτούς η πέραν του προσήκοντος μέτρου προσήλωσίς των εις την δυναστείαν, υπήρξεν ολεθρία δια τα συμφέροντα της χώρας…».

Ο ιστορικός Γρηγόριος Δαφνής σημειώνει, πάντως στην προαναφερθείσα ιστορική μελέτη του (σελ.20) τα εξής περί της στάσης του Ελ. Βενιζέλου, ως προς την εκτέλεση των «Εξ»: «… Η ιστορική αλήθεια επιβάλλει να λεχθή, ότι ο Βενιζέλος δεν ήτο αντίθετος προς τας εκτελέσεις. Τούτο δεν προδίδει μόνον το περιεχόμενον του τηλεγραφήματος, που απέστελεν, βάσει των συστάσεων του λόρδου Κώρζον, αλλά και η δήλωσις που έκαμεν εις το στενόν του περιβάλλον: «Και πρόκειται να αναστηθούν, πάλιν πρέπει να εκτελεσθούν».

Ο στρατηγός Αλέξανδρος Μαζαράκης–Αινιάν (στρατιωτικός σύμβουλος της ελληνικής αντιπροσωπείας υπό τον Ελευθέριο Βενιζέλο στις ελληνοτουρκικές συνομιλίες της Λωζάννης το 1923) -«Απομνημονεύματα». Εκδόσεις «ΙΚΑΡΟΣ» 1948. «Εάν αποκλείση κανείς την δολίαν προαίρεσιν των καταδικασθέντων, θα εύρη ίσως υπερβολικά αυστηράν την τιμωρίαν. Αλλ’ αν αφ’ ετέρου σκεφθή ποίαν τρομακτικήν συμφορά έπληξε το ελληνικόν Έθνος, υλική και ηθική, το έρριψεν από την υπερήφανον και δοξασμένην θέσιν που είχεν δια των αγώνων του κερδίσει, εις θέσιν ηττημένου, ποίον ξερρίζωμα έγινε πληθυσμών οι οποίοι από ετών κατώκουν Μικράν Ασίαν και Θράκην, θα ζητήση ασφαλώς την τιμωρίαν εκείνων οι οποίοι ήσαν υπαίτιοι της καταστροφής αυτής. Και δεν είναι δυνατόν να υπάρξη αμφιβολία ότι υπεύθυνοι οι κυβερνώντες την Ελλάδα, οι εν γνώσει των συνεπειών, της εκπτώσεως δηλαδή από της συμμαχίας και του οικονομικού αποκλεισμού, ενεργήσαντες το δημοψήφισμα και την επάνοδον του βασιλέως, οι αποκρύψαντες από τον λαόν τας διακοινώσεις των δυνάμεων, οι χάριν της αναγνωρίσεως του βασιλέως ενεργήσαντες ασκόπους και αιματηράς επιχειρήσεις, οι αρνηθέντες πάσαν προταθείσαν συβιβαστικήν λύσιν δια της οποίας θα εσώζετο ασφαλώς η Θράκη και δεν θα εξερριζώνοντο οι Έλληνες της Μικράς Ασίας. Τι σημαίνει ότι δεν το έκαμαν εκ προθέσεως, αλλά τυφλωμένοι από το πάθος; Και ημπορούσε τέτοια καταστροφή να μείνε ατιμώρητος;».

Ο Γιάννης Κορδάτος («Ιστορία της νεώτερης Ελλάδας» τόμ. 5ος. Εκδόσεις «20ός Αιώνας» 1958. «Γεννιέται τώρα το ερώτημα: Ήταν δίκαιη η απόφαση; Οι βενιζελικοί απαντούν ναι. Αν και αργότερα ο Βενιζέλος και ο Πάγκαλος παραδέχτηκαν πως οι εκτελεσθέτες δεν ήταν προδότες. Η αμερόληπτη όμως ιστορία δίνει μία άλλη απάντηση: Έπρεπε στο σκαμνί του κατηγορούμενου να καθίσουν πολλοί. Έπρεπε να πέσουν όχι έξη κεφάλια , αλλά πάρα πολλά.

Αντιβενιζελικοί και βενιζελικοί. Όλοι όσοι ήταν πειθήνια όργανα των Αγγλογάλλων. Η εκστρατεία της Μικρασίας δεν ήταν πόλεμος απελευθερωτικός. Έγινε κατ’ εντολήν της Αγγλίας για να εξυπηρετήσει τα αγγλικά αποικιακά συμφέροντα…».

ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ Η ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ;

Η απόφαση του Ελευθερίου Βενιζέλου να αποβιβασθεί ελληνικός στρατός στη Σμύρνη μετά από εντολή και σύσταση των Συμμάχων τον Μάιο του 1919 στη Σμύρνη, ήταν μία «ιμπεριαλιστική ενέργεια» ή απέρρεε από την απειλή επιβίωσης του Μικρασιατικού Ελληνισμού, των Ελλήνων της Ανατολικής Θράκης και του Πόντου, μετά τους οργανωμένους διωγμούς που έθεσε σ’ εφαρμογή των καθεστώς των Νεότουρκων ήδη από 1912 και εντάθηκαν κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου;

Οι οπαδοί της θεωρίας της «Μικράς και εντίμου Ελλάδος» και η αντίστοιχη ιστοριογραφική σχολή, παραβλέπουν το γεγονός της μεθοδικής εξόντωσης των χριστιανών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και ειδικότερα του ελληνικού στοιχείου, στα πλαίσια του εκτουρκισμού της αυτοκρατορίας που ακολουθούσε το καθεστώς των Νεότουρκων κάτω από γερμανική καθοδήγηση και υπό το πρόσχημα «ασφαλείας» των παραλίων Μικράς Ασίας, Ανατολικής Θράκης και Πόντου.

Οι διωγμοί τους ελληνικού στοιχείου της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με τη μεθοδολογία των «ταγμάτων εργασίας» και της βίαιης μεταφοράς του στο εσωτερικό της Μικράς Ασίας, εξισούται με την αντίστοιχη Γενοκτονία των Αρμενίων. Η ελληνική πολιτική ηγεσία υπό την καθοδήγηση του Ελευθερίου Βενιζέλου, αντιμετώπιζε το δίλημμα: να αφήσει απροστάτευτους του ελληνικούς πληθυσμούς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στην εξοντωτική μανία των Νεότουρκων ή να τους καλέσει να εγκαταλείψουν τις πατρογονικές εστίες και να καταφύγουν πρόσφυγες στην Ελλάδα; Ενώπιον του δραματικού αυτού διλήμματος ο Ελευθέριος Βενιζέλος, επέλεξε τη λύση της εντόπιας προστασίας του ελληνισμού της Μικράς Ασίας.

Ουδέτεροι παρατηρητές όπως ο Άλαστος, πρέσβης των ΗΠΑ στην Κωνσταντινούπολη, Μοργκεντάου, ο πρόξενος της ίδιας χώρας στη Σμύρνη, Τζορτζ Χόρτων, κ.ά. σημειώνουν: Η Ελλάδα -νικήτρια χώρα- έπρεπε είτε να αφεθεί να παρατηρεί παθητικά την εκδίωξη και εξόντωση των Ελλήνων στη Μικρά Ασία από τους εθνικιστές Νεότουρκους είτε να αναλάβει την απαιτούμενη δράση που θα εγγυόταν την ειρηνική τους ύπαρξη -τουλάχιστον τις στοιχειώδεις ανάγκες διαβίωσης. Ο Βενιζέλος αποφάσισε το δεύτερο. Καμία άλλη λύση δεν ήταν εφικτή εκτός από την κατάληψη, εφόσον το Ανώτατο Συμβούλιο των Συμμάχων δεν σκόπευε να θέσει τη Σμύρνη, την Κωνσταντινούπολη και άλλες περιοχές με μικτούς πληθυσμούς υπό τη διοίκηση της Κοινωνίας των Εθνών, με ύπατους αρμοστές από ουδέτερες χώρες.
Ο καθηγητής και Ακαδημαϊκός Κωνσταντίνος Σβολόπουλος, από τους σημαντικότερους μελετητές της προσωπικότητας του Ελευθερίου Βενιζέλου στην πρόσφατη μελέτη του, «Η απόφαση για την επέκταση της ελληνικής κυριαρχίας στη Μικρά Ασία». Έκδοση, «Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών και Μελετών “ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ” – “ΙΚΑΡΟΣ-Εκδοτική Εταιρία». Αθήνα 2009., σημειώνει ότι είναι δύσκολο να αποσυμπλεχθεί η απόφαση της απόβασης του ελληνικού στρατού στη Σμύρνη από την ανθρωπιστική διάσταση προστασίας των ελληνικών πληθυσμών της περιοχής από την εξοντωτική μανία των Νεότουρκων.

Κατά τον ίδιο ιστορικό παραμένει αδιαμφισβήτητο ότι η πτώση του Βενιζέλου τον Νοέμβριο του 1920, ανέτρεψε όλα τα δεδομένα. Οι αντίπαλοί του χωρίς το διεθνές κύρος του Κρήτα πολιτικού, τις ικανότητές του, ανέλαβαν την συνέχιση της πολιτικής του στην οποία δεν πίστευαν και για την οποία ήσαν εντελώς απροετοίμαστοι. Παράλληλα οι διάδοχοι του Βενιζέλου, λόγω της φιλογερμανικής στάσης τους και την άνευ όρων προσήλωσή τους στον βασιλιά Κωνσταντίνο, συγκέντρωναν την εχθρότητα των πολιτικών ηγεσιών των Συμμάχων και της διεθνούς κοινής γνώμης.

Τα δεδομένα αυτά απελευθέρωσαν τις δυνάμεις της Δύσης που είχαν αποδεχθεί τη μικρασιατική πολιτική του ηγέτη των Φιλελευθέρων και τους έδωσε την ελευθερία κινήσεων και επιλογών που δεν μπορούσαν να αναπτύξουν όσο ο Βενιζέλος ήταν στην εξουσία. Είναι ενδεικτική στο σημείο αυτό η μαρτυρία του Ουίνστον Τσώρτσιλ :«Θα ήταν παράλογο να ζητήσουμε από την Βρετανική και τη Γαλλική Δημοκρατία να κάνουν θυσίες για έναν λαό του οποίου το πραγματικό πνεύμα είχε φανεί με την επιλογή ενός τέτοιου άνδρα. Γι΄αυτό, η επιστροφή του Κωνσταντίνου διέλυσε κάθε πίστη των Συμμάχων στην Ελλάδα και ακύρωσε όλες τις νόμιμες υποχρεώσεις…».

http://www.youtube.com/watch?v=1eR712sef5I&feature=related

ΜΑΞΙΜΟΣ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ για Ποντιακή Γενοκτονία μετά την αποκάλυψη ομαδικού τάφου στο Ερζερούμ

2011-07-06T22:48:00.002+03:00

ΖΗΤΑ Ο ΜΑΞΙΜΟΣ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΜΕ ΕΡΩΤΗΣΗ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ:
Ταυτοποίηση DNA στους ομαδικούς τάφους σε Ερζερούμ και Σαμψούντα

• Να διεθνοποιηθεί το αίτημα αναγνώρισης της Ποντιακής γενοκτονίας

Νέα δεδομένα για τη διεθνή αναγνώριση της γενοκτονίας των Ποντίων δημιουργεί η πρόσφατη..
αποκάλυψη ομαδικού τάφου, αυτή τη φορά στο Ερζερούμ της ανατολικής Τουρκίας, μετά από εκείνη στη Σαμψούντα το 2008, υποστηρίζει ο Γραμματέας Πολιτικού Σχεδιασμού της ΝΔ κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος.
Με ερώτηση που απευθύνει στον υπουργό Εξωτερικών κ. Σταύρο Λαμπρινίδη, ο βουλευτής Λαρίσης ζητά από την κυβέρνηση να αξιώσει εξέταση DNA στα ανευρεθέντα οστά και να προωθήσει διεθνώς το ζήτημα της αναγνώριση της γενοκτονίας των χριστιανών της Ανατολής.
Η ερώτηση του κ. Χαρακόπουλου έχει ως εξής:
«Η είδηση για την αποκάλυψη νέου ομαδικού τάφου στο Ερζερούμ της ανατολικής Τουρκίας, στον οποίο πιθανότατα ετάφησαν θύματα των τουρκικών θηριωδιών εναντίον του χριστιανικού πληθυσμού του Πόντου κατά την περίοδο 1916-1923, συγκλονίζει κάθε Έλληνα. Ιδιαιτέρως, στους απογόνους των 353.000 Ποντίων που εκτοπίστηκαν, βασανίστηκαν και εκτελέστηκαν, τα νέα για την αποκάλυψη οστών σε ομαδικούς τάφους δημιουργούν έντονη συγκίνηση.
Ο ομαδικός τάφος στο Ερζερούμ είναι ο δεύτερος που αποκαλύπτεται και βλέπει το φως της δημοσιότητας, μετά από αυτόν στο χωριό Γιαζιλάρ (Yazılar) της Σαμψούντας, στις 23 Μαρτίου 2008, κατά την διάρκεια εργασιών για ανέγερση σχολείου σε οικόπεδο όπου υπήρχαν τα ερείπια χριστιανικού ναού. Με δεδομένο ότι κατά πάσα πιθανότητα θα αποκαλυφθούν και άλλοι ομαδικοί τάφοι στο μέλλον, λόγω των δημοσίων έργων που πραγματοποιούνται στην περιοχή του Πόντου, η ελληνική πολιτεία αλλά και κάθε ελεύθερος άνθρωπος έχει χρέος να μην αγνοήσει το γεγονός.
Χρέος στη μνήμη όσων χάθηκαν κατά τη διάρκεια των διωγμών των χριστιανικών πληθυσμών της Ανατολής αλλά και οφειλή στους απογόνους τους είναι η απαίτηση από το τουρκικό κράτος της εξέτασης DNA, ώστε να πιστοποιηθεί, όπου αυτό είναι δυνατόν, η ταυτότητα των θαμμένων στους ομαδικούς τάφους.
Η σύγχρονη Τουρκία χάριν της ιστορικής αλήθειας οφείλει να συμφιλιωθεί με τις μελανές σελίδες του παρελθόντος της και να αναγνωρίσει την γενοκτονία σε βάρος των χριστιανικών πληθυσμών της Ανατολής. Παρά τα δειλά ανοίγματα προς την κατεύθυνση της αναγνώρισης των δικαιωμάτων των εναπομενουσών μειονοτήτων και των αδειών για την τέλεση λειτουργιών στην Παναγία Σουμελά στον Πόντο ή σε εκκλησίες στην Καππαδοκία, η γειτονική χώρα έχει να διανύσει πολύ δρόμο ακόμη για να αποδείξει ότι σέβεται το διεθνές δίκαιο και τις ευρωπαϊκές αρχές. Απαραίτητος σταθμός σε αυτή τη διαδρομή είναι η αποδοχή της ιστορικής αλήθειας, που ως σήμερα αρνείται σε πείσμα αδιάψευστων τεκμηρίων».
Κατόπιν τούτων ο Μάξιμος Χαρακόπουλος ρωτά τον αρμόδιο υπουργό:
1. Υπό το φως των νέων δεδομένων που δημιουργούν οι αποκαλύψεις των ομαδικών τάφων στη περιοχή του Ερζερούμ και της Σαμψούντας, πως προτίθεσθε να προωθήσετε την αναγνώριση της γενοκτονίας των χριστιανών της Ανατολής την περίοδο 1916-1923 στην περιοχή του Πόντου και της Μικράς Ασίας;
2. Σε ποιες ενέργειες προτίθεσθε να προβείτε ώστε να επιτραπεί η εξέταση DNA στα ανευρεθέντα οστά στους ομαδικούς τάφους Σαμψούντας και Ερζερούμ ώστε να αναγνωρισθεί η ταυτότητά τους;

ΕΝΑΣ ΚΑΛΟΣ ΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΜΑΡΙΑ

2011-06-13T00:28:00.002+03:00

Πέρασαν κιόλας πέντε χρόνια από την πρώτη μου ημέρα στο Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Καλαμαριάς… Ο τέως δήμαρχος Χριστόδουλος Οικονομίδης προφήτευσε ότι δεν πρόκειται να μείνω στην αντιπολίτευση ούτε μία μέρα… … και ήδη έχουμε μπει στον έκτο χρόνο!
Πως, όμως, έρχονται τα πράγματα… Ο τέως δήμαρχος απεχώρησε πριν την ώρα του από το δημαρχιακό θώκο παίρνοντας και μαζί του και το κλίμα έντασης που μεθοδικά φρόντιζε να υπάρχει στις συνεδριάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου, για λόγους που ίσως μόνο αυτός γνώριζε…
Σε ένα τέτοιο κλίμα έντασης έμελε να γίνει η «αυτοδιοικητική» γνωριμία μου με την πρώην συνάδελφο Μαρία Παυλίδου. «Μαχητής» εκείνη, μαχητής κι εγώ και η σύγκρουση δεν άργησε να επέλθει… Υπήρξα μάλλον σκληρός και ίσως κάπου να αδίκησα μια ομολογουμένως άξια από κάθε πλευρά συνάδελφο. Αυτά συμβαίνουν στο χώρο της αυτοδιοίκησης. Η μετέπειτα ευδόκιμη συνεργασία μας απέδειξε εξάλλου έμπρακτα την εκτίμησή μου προς το πρόσωπό της. Πίστευα και πιστεύω ότι οι οποιεσδήποτε διαφορές ή παρεξηγήσεις μεταξύ συναδέλφων, δεν έχουν θέση σε κανένα δικαστήριο ή διαιτητικό όργανο και χαίρομαι που ένα ατυχές γεγονός είχε σαν αποτέλεσμα να αρθεί η μεταξύ μας παρεξήγηση η οποία ουσιαστικά έπαυσε να υφίσταται από τη μεθεπομένη κιόλας του γεγονότος…
Έγραψα το σημείωμά αυτό γιατί το θεωρώ περισσότερο ανθρώπινο από το εξίσου ειλικρινές πλην τυπικά νομικό κείμενο-δήλωση που ακλουθεί.
«Κατά τη διάρκεια της 6^ης/ 12-3-2007 συνεδρίασης του Δημοτικού Συμβουλίου Καλαμαριάς, στην οποία συμμετείχα ως Δημοτικός Σύμβουλος και επικεφαλής Δημοτικής Παράταξης της μείζονος Αντιπολίτευσης «ΟΛΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΛΑΜΑΡΙΑ», απευθυνόμενος στην κα Μαρία Παυλίδου - Βασιλειάδου, Δημοτική Σύμβουλο της Συμπολίτευσης και Αντιδήμαρχο Παιδείας, Αθλητισμού και Νεολαίας, συμπεριφέρθηκα απέναντι της με υπερβολική ένταση.
Μέσα στην ένταση της πολιτικής αντιπαράθεσης, εκνευρίστηκα, ήμουν εκτός εαυτού, υπερέβην τα όρια της πολιτικής κριτικής και χρησιμοποίησα εναντίον της εκφράσεις υπερβολικές, ακραίες, χωρίς εν τοις πράγμασι να τις εννοώ και χωρίς καμία πρόθεση να την προσβάλλω και να την μειώσω.

Σήμερα ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ δηλώνω ότι επρόκειτο για ατυχές γεγονός και επιπλέον δηλώνω ότι τα χρόνια που συνεργαστήκαμε με την κα Μαρία Παυλίδου – Βασιλειάδου επέδειξε πάντα και προς πάντας συγκατάβαση, ευγένεια, καλοσύνη, ευρύτητα πνεύματος, ήθους και πολιτικής δεοντολογίας.
Δηλώνω δε ότι η εντιμότητά της, η ακούραστη φιλοπονία της, η αποτελεσματικότητά της και η άδολη συμπεριφορά της στα 16 χρόνια που υπηρέτησε το Δήμο, είτε ως απλή Δημοτική Σύμβουλος, είτε ως Αντιδήμαρχος, είναι γνωστά όχι μόνο σ’ εμάς που ήμασταν συνάδελφοι στο Δημοτικό Συμβούλιο, αλλά και σε όλη την κοινωνία της Καλαμαριάς.»

Βασίλης Ν. Τριανταφυλλίδης
Επικεφαλής της μείζονος αντιπολίτευσης
στο Δήμο Καλαμαριάς

2011-06-05T01:13:00.002+03:00

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΨΕΜΑ ΚΑΙ Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ! Ο ΜΟΥΣΤΑΦΑ ΚΕΜΑΛ ΔΕΝ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Κοινοποίηση 355Καταρρίπτουμε τον τουρκικό μύθο

Η Ζαγάλισα αποκαλύπτει σήμερα μετά από προσεκτική επιτόπια έρευνα πολλών μηνών, ότι ο ισχυρισμός της γέννησης του Μουσταφά Κεμάλ (Ατατούρκ) στη Θεσσαλονίκη είναι ένα μεγάλο και ωραίο ΠΑΡΑΜΥΘΙ, για να κοροϊδεύουν οι Τούρκοι τους εαυτούς τους, αλλά και πολλούς μουσουλμάνους από τη Θράκη. Μάλιστα, τα τελευταία χρόνια προσπαθώντας να τονώσουν το εθνικό φρόνημα, έχει δοθεί «γραμμή», ώστε οποιοδήποτε τουριστικό γκρουπ «Τούρκων» της Ελληνικής Θράκης αποτελούμενο από πολιτιστικούς συλλόγους και κυρίως δημοτικά σχολεία, επισκέπτεται τη Θεσσαλονίκη, να πηγαίνει συμβολικά πρώτα στο …σπίτι του Κεμάλ και μετά οπουδήποτε αλλού. Για τον τουρκικό εθνικισμό το ιστορικότερο αξιοθέατο της Θεσσαλονίκης είναι το …σπίτι του Μουσταφά Κεμάλ!

Σε πολλά φύλλα των τουρκόφωνων εφημερίδων καταχωρούνται όλο και πιο συχνά φωτογραφίες από συλλόγους και μειονοτικά σχολεία της Θράκης τα οποία επισκέπτονται το …σπίτι του μεγάλου ηγέτη! Έχει γίνει πλέον της μόδας για κάθε «Τούρκο» της Θράκης! Μόνο που το προσκύνημα είναι σε μαϊμού μέρος…

Ο Κεμάλ, δεν γεννήθηκε στην κοσμοπολίτικη Θεσσαλονίκη της εποχής εκείνης (δεν ήταν «πρωτευουσιάνος» όπως θέλει να τον παρουσιάζει ο Τουρκικός εθνικισμός), αλλά σε ένα μικρό χωριουδάκι έξω από τον Λαγκαδά, την Χρυσαυγή, όπου μέχρι τα οκτώ περίπου χρόνια του φύλαγε αγελάδες και πρόβατα στους γύρω λόφους! Εκεί πήγε στο δημοτικό σχολείο. Φυσικά σε καμιά τουρκική βιογραφία ή εγκυκλοπαίδεια δεν θα διαβάσετε αυτή την αλήθεια.

Η ΑΛΗΘΕΙΑ

Η Ζαγάλισα εδώ και πολλούς μήνες έχει ξεκινήσει μία μεγάλη επιτόπια (και βιβλιογραφική) έρευνα, τα αποτελέσματα της οποίας (ένα τμήμα μόνο) παρουσιάζονται σε αυτό το φύλλο και οι αναγνώστες μας, θα μάθουν αλήθειες που θα αλλάξουν την εικόνα που είχαν για τα πράγματα και για άλλη μια φορά θα αποδειχθεί το πόσο εύκολα οι Τούρκοι, χρησιμοποιούν το ψέμα για να πετύχουν τους στόχους τους. Η αλήθεια όμως δεν κρύβεται και για να χρησιμοποιήσουμε μια δική τους παροιμία «Ο ήλιος δεν κρύβεται με την λάσπη»!

ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗ ΧΡΥΣΑΥΓΗ

Όταν οι χριστιανοί ανατολικοθρακιώτες πρόσφυγες πρωτοήρθαν (1922) στο Σαρίγερ (σήμερα Χρυσαυγή), οι Τούρκοι του χωριού δεν είχαν φύγει ακόμα. Έφευγαν σταδιακά κατά ομάδες και χρειάστηκε ένας περίπου χρόνος για να φύγει και η τελευταία οικογένεια. Στο διάστημα αυτό συγκατοίκησαν χριστιανοί πρόσφυγες και ντόπιοι μουσουλμάνοι. Μάλιστα, αναπτύχθηκαν και κάποιες φιλίες παρά τις εντάσεις της εποχής. Από τους ντόπιους μουσουλμάνους κατοίκους του χωριού έμαθαν οι Έλληνες ότι, ο Κεμάλ είχε γεννηθεί στο χωριό αυτό και μέχρι περίπου οκτώ χρονών είχε μεγαλώσει εκεί. Μάλιστα, λίγα χρόνια πριν την ανταλλαγή των πληθυσμών, στην Χρυσαυγή, ζούσε και η γριά μαμή που τον είχε ξεγεννήσει (η Φατμέ Χανούμ), η οποία πρέπει να πέθανε γύρω στο 1911.

Τότε, αρχές της δεκαετίας του 1920, ο τουρκικός εθνικισμός δεν είχε προλάβει ναδημιουργήσει το μύθο ότι ο Κεμάλ γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και έτσι ήταν πολύ φυσικό να γνωρίζουν όλοι και να λένε την αλήθεια.

Στο σπίτι στο Σαρίγερ, όπου γεννήθηκε ο Κεμάλ, εγκαταστάθηκε η οικογένεια του πρόσφυγα από την ανατολική Θράκη Ανδρέα Στάθη, ο οποίος αργότερα έγινε και πρόεδρος του χωριού Χρυσαυγή. Μάλιστα, οι συγχωριανοί του αστειευόμενοι επειδή εγκαταστάθηκε στο σπίτι που γεννήθηκε ο Κεμάλ, τον φώναζαν με το παρατσούκλι «Κεμάλ» ! Ο Α. Στάθης πέθανε το 1979 στην Χρυσαυγή.

Το σπίτι του Κεμάλ ήταν χτισμένο από πέτρες και πλιθιά και ήταν διώροφο. Στον επάνω όροφο είχε δύο δωμάτια και κάτω το χαγιάτι. Είχε και αυλή. Βρισκόταν στην άκρη του χωριού μακριά από το τζαμί και δεν ανήκε στην κατηγορία των πλούσιων, αλλά των φτωχών σπιτιών. Ήταν χτισμένο κολλητά με άλλα δύο σπίτια.

Οι ντόπιοι μουσουλμάνοι κάτοικοι, πριν μεταναστεύσουν, θυμούνταν ότι σε νεαρή ηλικία έβοσκαν με τον μικρό Κεμάλ πρόβατα και αγελάδες γύρω από το χωριό. Ήταν ένα συνηθισμένο παιδί της εποχής του. Όμως, στη συνέχεια χωρίς να γνωρίζουν γιατί, η μητέρα του τον πήρε και έφυγαν στηΘεσσαλονίκη.

Οι τοίχοι του σπιτιού του Κεμάλ σώζονταν σε ύψος μισού περίπου μέτρου μέχρι τις αρχές του 1980. Τα σπίτι του όπως και τα υπόλοιπα του χωριού τα είχαν γκρεμίσει οι Θρακιώτες πρόσφυγες το 1924-25 για να πάρουν τις πέτρες και να χτίσουν καινούργια σπίτια στη σημερινή νέα Χρυσαυγή (πιο κοντά στον Λαγκαδά).

Η αλήθεια αυτή αποσιωπήθηκε από τον καλπάζοντα τουρκικό εθνικισμό ο οποίος επιθυμούσε να παρουσιάσει τον Κεμάλ γεννημένο στην μεγάλη πόλη της Θεσσαλονίκης, η οποία άκμαζε και έλαμπε στα Βαλκάνια την εποχή εκείνη, και όχι σε ένα άγνωστο φτωχό χωριουδάκι έξω από τον Λαγκαδά.

ΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ

Τούρκοι πρόσφυγες που έφυγαν με την Ανταλλαγή των Πληθυσμών από το παλιό Σαρίγερ γνώριζαν την αλήθεια και παρά τα ψέματα του τουρκικού εθνικισμού, ερχόντουσαν πριν το 1981, ατομικά κυρίως, για προσκύνημα στον αληθινό τόπο γέννησης του Μουσταφά Κεμάλ. Υπήρχε μάλιστα ένας ντόπιος αγελαδάρης ο Κωνσταντίνος Γιαμουτζής, ο οποίος γνώριζε πολύ καλά την αληθινή ιστορία και αυτός συνόδευε τους επισκέπτες από την Τουρκία στο Σαρίγερ και τους έδειχνε τα ερείπια του σπιτιού.

Αργότερα άρχισαν να έρχονται και με λεωφορεία από την Τουρκία. Το τελευταίο ήρθε το καλοκαίρι του 2007. Πολλοί επισκέπτες Τούρκοι γνωρίζουν πολύ καλά την αλήθεια και την επιβεβαιώνουν, ότι δηλαδή ο Κεμάλ δεν γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη αλλά στο χωριό αυτό. Μάλιστα, ένας Τούρκος από τη Σμύρνη, προσκύνησε, φίλησε το χώμα και πήρε πέτρες από τα θεμέλια του σπιτιού του Κεμάλ για ενθύμιο. Όταν τον ρώτησαν εάν θα πάει και στο σπίτι της Θεσσαλονίκης, είπε «Αυτό είναι ψέμα. Ντροπή που άλλαξαν τον τόπο γέννησης του Μουσταφά Κεμάλ. Προσβάλλουν την μνήμη του. Δεν θα επισκεφτώ το ψευτο-σπίτιτης Θεσσαλονίκης»

Η ... ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΤΟΥΡΚΟΥ ΠΡΟΞΕΝΟΥ

Φαίνεται ότι και κάποιοι Τούρκοι αξιωματούχοι γνωρίζουν την αλήθεια, αλλά δεν τολμούν να την αποκαλύψουν. Το έτος 1981, με αφορμή τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Μουσταφά Κεμάλ, επισκέφθηκε την Χρυσαυγή (το κτίριο της τότε κοινότητας) ο Τούρκος πρόξενος Θεσσαλονίκης μαζί με τον γραμματέα του (σχετικό ρεπορτάζ στην εφημ. Θεσσαλονίκης ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΒΟΡΡΑΣ, 10 Μαίου 1981) συνοδευόμενοι και από Τουρκικό τηλεοπτικό συνεργείο. Ο ίδιος ήξερε την αλήθεια και γι’ αυτό παρακάλεσε τους κατοίκους να του υποδείξουν το ακριβές σημείο γέννησης του Μουσταφά Κεμάλ. Στάθηκε με σεβασμό και τράβηξε πολλές φωτογραφίες. Σε κάποια στιγμή αποκάλυψε στους Έλληνες συνοδούς του: «γνωρίζω ότι αυτή είναι η αλήθεια, αλλά είναι δύσκολο να το παραδεχθούμε επίσημα και καταλαβαίνετε το λόγο…». Ο ίδιος προθυμοποιήθηκε να χρηματοδοτήσει την ανέγερση μουσείου, το οποίο θα βοηθούσε και την ανάπτυξη του χωριού…

Το 1981 πάλι, με αφορμή τους …εορτασμούς για τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Κεμάλ, οι βουλευτές Νικήτας Βενιζέλος και Κ. Μπαντουβάς, με ερώτησή τους στο Ελληνικό Υπουργείο των Εξωτερικών, αμφισβήτησαν επισήμως τη θεωρία ότι το σπίτι δίπλα στο Τουρκικό Προξενείο Θεσσαλονίκης είναι αυτό στο οποίο γεννήθηκε οΚεμάλ, επικαλούμενοι μάλιστα και αυτοί την μαρτυρία της ίδιας της αδελφής του της Μακμπουλέ, όπως διασώθηκε σε τουρκικές βιβλιογραφικές πηγές (Aydemir κλπ)

ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΥΠΕΡΒΟΛΕΣ

Αλλά, ακόμα και αν ο Κεμάλ είχε γεννηθεί στη Θεσσαλονίκη, τότε σύμφωνα με μαρτυρία που διασώθηκε από την ίδια την αδερφή του, την Μακμπουλέ «ο Κεμάλ δεν γεννήθηκε σε αυτό το σπίτι, αλλά σε ένα άλλο, σε κοντινή γειτονιά» (βλ. Μουσταφά Κεμάλ, Χ. Χριστοδούλου, Θεσσαλονίκη 2007, σ. 28). Ακόμα και σε αυτή την περίπτωση το μουσείο έχει στηθεί σε ΛΑΘΟΣ σπίτι.

Γιατί, λοιπόν, το Ελληνικό κράτος δέχθηκε ως πόλη γέννησης του Κεμάλ την Θεσσαλονίκη και πιο συγκεκριμένα το μαϊμού σπίτι της οδού Αγ. Δημητρίου, δίπλα στο Τουρκικό προξενείο;

Η απάντηση βρίσκεται στο φανφαρόνικο κλίμα της Ελληνοτουρκικής προσέγγισης που επικρατούσε την δεκαετία του 1930, όπου πολλές υπερβολές και χειρονομίες φιλίας ανταλλάσσονταν μεταξύ των Ελληνικών (κυρίως) και Τουρκικών κυβερνήσεων. Ο τουρκικός εθνικισμός-με την ανοχή του ιδίου του Κεμάλ-είχε ήδη ανακηρύξει ως πόλη γέννησής του τη Θεσσαλονίκη και δεν θα ήταν ευγενικό εκ μέρους της Ελλάδας να απομυθοποιήσει τον μύθο. Δεν θα είχε άλλωστε καμία σημασία για τα δεδομένα της εποχής εκείνης.

Το 1934 η Ελληνική κυβέρνηση ανάρτησε έξω από το σπίτι-μαϊμού, μία πινακίδα όπου αναφερόταν ότι «εδώ γεννήθηκε ο Μουσταφά Κεμάλ». Και σαν να μην έφτανε αυτό, το 1937 η κυβέρνηση του Ιωάννη Μεταξά, σε μία συμβολική κίνηση προς την …φίλη Τουρκία, έδωσε εντολή στο δήμο Θεσσαλονίκης να αγοράσει το μαϊμού-σπίτι από τον Ελληνική οικογένεια (Σεραφειμίδου, έμποροι υποδημάτων), που το κατοικούσε. Όταν η οικογένεια αρνήθηκε να το πουλήσει προφανώς από εθνική ευαισθησία, τότε το κράτος προχώρησε στην υποχρεωτική απαλλοτρίωσή του… Μετά, ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης Κ. Μερκουρίου, ενημέρωσε επίσημα με επιστολή του την κυβέρνηση του Ισμέτ Ινονού, ότι χαρίζει το σπίτι στο Τουρκικό κράτος.

Ο Κεμάλ και η μητέρα του Ζουμπεϊντέ γνώριζαν την αλήθεια, αλλά έκαναν την …πάπια! Άραγε, θα μπορούσαν να πουν, ότι δεν γεννήθηκε σε αυτό το σπίτι, αλλά σε ένα χωριατόσπιτο στην περιοχή του Λαγκαδά; Και τι θα μπορούσε να γίνει; Να τους χαρίσουν ένα γκρεμισμένο χωριατόσπιτο βουτηγμένο στις λάσπες σε ένα άγνωστο χωριό; Αυτό δεν θα ταίριαζε στην εικόνα και στην ιστορία του μεγάλου ηγέτη της σύγχρονης Τουρκίας.

Προφανώς και η Ελληνική κυβέρνηση γνώριζε την αλήθεια, αλλά θέλησε με αυτή την κίνηση να κολακεύσει τον ίδιο τον Κεμάλ. Η επίσημη αναγνώριση του σπιτιού από την ίδια την Ελληνική κυβέρνηση, θα έκλεινε οριστικά το ζήτημα. Όμως πέρα από την επίσημη ιστορία που γράφεται και επιβάλλεται από πολιτικές σ κ ο π ι μ ό τ η τ ε ς υπάρχει και η αλήθεια του λαού, η μνήμη του οποίου δεν αλλοιώνεται από τέτοιες σκοπιμότητες. Αυτή καταγράφουμε, όπως διασώθηκε αρχικά από τους μουσουλμάνους κατοίκους του χωριού Σαρίγερ και στη συνέχεια μεταδόθηκε στους χριστιανούς πρόσφυγες. Η αλήθεια στην λαϊκή μνήμη επιβιώνει μέχρι σήμερα. Η Ζαγάλισα διαθέτει άφθονο υλικό από βιντεοσκοπημένες συνεντεύξεις κατοίκων, όπου αποδεικνύονται με λεπτομέρειες όλα τα παραπάνω.

Οι Τούρκοι χαρούμενοι για την ανέλπιστη Ελληνική δωρεά, πήραν το μαϊμού–σπίτι και στη συνέχεια έφεραν μαϊμού έπιπλα και άλλες απομιμήσεις από το ανάκτορα Ντολμά Μπαχτσέ και Τοπ Καπί της Κωνσταντινούπολης, ακόμα και …ρούχα του Κεμάλ και τα εκθέτουν πλέον στο μουσείο δίνοντας την εντύπωση στον σημερινό επισκέπτη του μουσείου, ότι τα μαϊμού έπιπλα και οι φορεσιές χρησιμοποιήθηκαν μέσα σε αυτό το σπίτι, από τον ίδιο τον Κεμάλ. Το χέρι του Κεμάλ ποτέ δεν ακούμπησε αυτά τα ιμιτασιόν έπιπλα…

Μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, το σπίτι είχε κατοικηθεί από Ελληνικές οικογένειες για πολλά χρόνια. Έτσι, η όλη υπόθεση θυμίζει μ ά λ λ ο ν θεατρικό σκηνικό σε κωμωδία…στην οποία συνέβαλε και το Ελληνικό κράτος. Όμως, η ιδεολογική λειτουργία του βαμμένου με ροζ χρώμα μαϊμού-σπιτιού είναι έντονη και εκεί κατευθύνονται συστηματικά πλέον σχολεία και σύλλογοι από την Θράκη, προκειμένου να βαθαίνουν ακόμη περισσότερο τον συνειδησιακό εκτουρκισμό των Πομάκων.

Οι Πομάκοι, όταν επισκεπτόμαστε τη Θεσσαλονίκη πρέπει να γνωρίζουμε την αλήθεια. Πρέπει να πάψουμε να τρώμε κουτόχορτο στο ροζ ψευτόσπιτο! Είναι προτιμότερη μια βόλτα στο λούνα παρκ της Θεσσαλονίκης!

(τεύχος 35, Νοέμβριος 2009)

Γενοκτονία από τους Τούρκους, «δούλεμα» από Έλληνες πολιτικούς

2011-05-31T11:01:00.001+03:00

Το ζήτημα της Γενοκτονίας των Ποντίων αντί να δώσει αφορμή επιθετικής πολιτικής από ελληνικής πλευράς μπλέχτηκε στα γρανάζια της μικροπολιτικής

22 Μαι 2011 - 09:27

Το ζήτημα της Γενοκτονίας των Ποντίων αντί να δώσει αφορμή επιθετικής πολιτικής από ελληνικής πλευράς και να έχει συνεχώς στο σκαμνί του κατηγορούμενου τους Τούρκους, όπως έχει διδαχτεί ο πρωτοετής των διπλωματικών σχολών, μπλέχτηκε στα γρανάζια της μικροπολιτικής. Μάλλον οι ψήφοι των Ποντίων ενδιαφέρουν, παρά η υπηρέτηση ενός τόσο σπουδαίου ζητήματος.
Παρά το ότι διαφωνώ σε πολλές ενέργειές του, αυτό δεν μ’ εμποδίζει να αποδώσω τα εύσημα στον κ. Μιχάλη Χαραλαμπίδη, διότι χάρις σ’ αυτόν είναι ακόμη ενεργό το ζήτημα της αναγνώρισης από τα διεθνή φόρα της ποντιακής Γενοκτονίας. Παρά τις αντίθετες εισηγήσεις τουρκολάγνων πολιτικών, ο κ. Χαραλαμπίδης έπεισε τον Ανδρέα Παπανδρέου και καθιερώθηκαν επίσημα στην Ελλάδα οι εκδηλώσεις Μνήμης. Όμως, από την πρώτη στιγμή άρχισαν οι υπόγειες προσπάθειες ακύρωσης αυτής της αναγνώρισης, που επιτάθηκαν με την ασθένεια του Α. Παπανδρέου και την αλλαγή πλεύσης του ΠΑΣΟΚ. Ανατέθηκε κατ’ αρχή, από τη Βουλή των Ελλήνων, στους κ.κ. Μ. Χαραλαμπίδη και Κ. Φωτιάδη η τεκμηριωμένη ιστορική επιστημονική συγγραφή, συνοδευόμενη φυσικά από τα απαραίτητα έγγραφα, κυρίως εκ των αρχείων των ΥΠΕΞ δυτικών χωρών, αλλά και εκ των απομνημονευμάτων των διπλωματών που υπηρέτησαν στην περιοχή.
Ομολογουμένως ο κ. Κ. Φωτιάδης επιτέλεσε τιτάνιο έργο, και παρέδωσε -σύμφωνα με την εντολή που έλαβε- 14τομο σύγγραμμα στον τότε πρόεδρο της Βουλής κ. Κακλαμάνη, όπου καταγράφεται με απόλυτα πειστικό τρόπο το έγκλημα που διαπράχτηκε εις βάρος των Ελλήνων, αλλά ο πρόεδρος… αρνήθηκε να το παραλάβει. Και μόνο μετά τις εντονότατες διαμαρτυρίες πολιτικών και φορέων ποντιακών σωματείων, επιλέχθηκε η λύση της συμπύκνωσης του κειμένου.
Αλλά και σε τοπικό επίπεδο, το ζήτημα της Γενοκτονίας έγινε αντικείμενο μικροκομματικής πολιτικής. Στην Κομοτηνή, αποφεύγουν οι χριστιανοί αυτοδιοικητικοί τις εκδηλώσεις μνήμης, εξαρτώμενοι από τις ελεγχόμενες υπό του Προξενείου ψήφους. Σε άλλες περιπτώσεις, οι τουρκικές μυστικές υπηρεσίες με το ευρύτατο δίκτυο που διαθέτουν στην Ελλάδα, επιχειρούν να υποβαθμίσουν το θέμα, αλλά και τη σημερινή επιθετικότητα της Τουρκίας εναντίον της Ελλάδος. Επειδή ασχολούμαι επί μακρόν με θέματα εξωτερικής πολιτικής των Βαλκανίων, είμαι σε θέση να γνωρίζω ότι σε κάθε διάλεξη με θέμα τον Πόντο ή την Αρμενία, υπάρχουν άνθρωποι του τουρκικού Προξενείου, οι οποίοι με άψογα ελληνικά υποβάλλουν ερωτήσεις ή ασκούν αρνητική παρελκυστική κριτική. Σήμερα με το διαδίκτυο, λόγω της ανωνυμίας, είναι ευκολότερο να εμφανίζονται κάποιοι παριστάνοντας τον Έλληνα, αμβλύνοντας τη διάθεση για άμυνα σε κάθε επιβουλή. Αυτά είναι γνωστά.
Θα περίμενα όμως να δω συντονισμένες αντιδράσεις εκ μέρους των φορέων ποντιακών σωματείων αλλά και από τους μεμονωμένους Ποντίους. Στην εκδήλωση της Αγιά Σοφιάς, ήσαν 2-3 χιλιάδες οι παρευρισκόμενοι, εκ των οποίων πολλοί μη Πόντιοι, μεταξύ των οποίων κι εγώ. Δεν είδα όμως τους 300.000 περίπου Ποντίους που κατοικούν ή διαμένουν στο πολεοδομικό συγκρότημα. Η παρουσία σε εκδήλωση μνήμης των προγόνων τους, δεν θα έπρεπε να θεωρείται απαραίτητη;
Δεν μιλώ φυσικά για την απουσία του δημάρχου. Ο οποίος δεν έχει πληροφορηθεί ότι για λίγο καιρό μπορείς να δουλεύεις κάποιους, όχι όμως πολλούς για πολύ. Το έκανε και με τον Ηρακλή, όπου δήλωσε μεν ότι δεν πρέπει να υποβιβαστεί και παράλληλα «τι θα γίνει αν πέσει στην δεύτερη κατηγορία;». Με τους Ποντίους τα ίδια.
Για τη λατρεία του στον σφαγέα των Ελλήνων Κεμάλ, γράψαμε ήδη. Όμως, ενώ το πρωί της 19ης Μαΐου τελέστηκε μνημόσυνο, όπου έβγαλε έναν πολύ προσεκτικά διατυπωμένο λόγο περί συμφιλίωσης των λαών κ.λπ., αφιέρωσε και δυο τρεις φράσεις για «να μην ξεχάσουμε», την ίδια μέρα συμμετείχε στην τουρκική πρόκληση.
Δέχτηκε τους Τούρκους αυτοκινητιστές, που με περισσό θράσος ήρθαν στη Θεσσαλονίκη για να πάρουν χώμα από το δήθεν σπίτι του Κεμάλ, λόγω της εθνικής τους εορτής -την ίδια μέρα- επειδή έδιωξαν τους Έλληνες από τον Πόντο. Στάθμευσαν στο Δημαρχείο και ο δήμαρχος τους υποδέχθηκε θερμά. Αναρωτιέμαι τι θα συμβεί, αν μια ομάδα από εμάς βρεθεί στην Κωνσταντινούπολη κατά την 25η Μαρτίου, κρατώντας αφίσες με πίνακα του Κολοκοτρώνη.
Τα ίδια έκανε και ο κ. Παπαγεωργόπουλος. Μετά από πολλές πιέσεις και αλλεπάλληλες αναβολές έστησε ένα μνημείο στην πλατεία της Αγιάς Σοφιάς, που υποτίθεται ότι είναι μνημείο για τη Γενοκτονία των Ποντίων. Αυτό ειπώθηκε και κατά την τελετή αποκαλυπτηρίων. Μόνο που δεν πρόσεξαν οι Πόντιοι, ότι η επιγραφή στο μνημείο μιλά για τους μάρτυρες και ήρωες του Πόντου, άνευ χρονολογίας! Ποιας εποχής μάρτυρες; Του Μιθριδάτη; Της Αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας; Οι πρόσφατες, τότε, κουμπαριές του Καραμανλή με τον Ερντογάν, δεν επέτρεψαν να αναγραφεί ούτε η χρονολογία 1919. Κάποιοι, το θεώρησαν εμπαιγμό.
Το λόγο έχουν τα Ποντιακά σωματεία, αν αποβάλουν τις κομματικές ταυτότητες και τις «εμφυλιοπολεμικές έριδες».

Ο Μακεδών

NA ΛΕΛΕΥΩ ΣΕ ΠΑΤΡΙΔΑ, ΚΑΜΙΑΝ ΚΙ ΑΝΑΣΠΑΛΩ ΣΕ...

2011-05-16T06:53:00.000+03:00

2011-05-16T06:30:00.000+03:00

O ΜΑΚΡΥΓΙΑΛΟΣ ΠΙΕΡΙΑΣ ΤΙΜΗΣΕ ΤΟΝ ΧΑΡΡΥ ΚΛΥΝΝ...

2011-05-16T06:26:00.003+03:00

Kεντρικός ομιλητής για την ΠΟΝΤΙΑΚΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ο ιδρυτής του «ΠΟΝΤΙΑΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΕΛΛΑΔΟΣ» Χάρρυ Κλυνν στην εκδήλωση μνήμης των 368.000 (και όχι 353.000) που οργάνωσε ο σύλλογος Ποντίων Μακρύγιαλου Πιερίας «Ο ΠΟΝΤΟΣ»

ΕΝΑ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΧΑΡΡΥ ΚΛΥΝΝ
[…Τον επίλογο της τραγικής ποντιακής γενοκτονίας αποτελεί ο βίαιος ξεριζωμός των επιζώντων μετά τη νίκη της Τουρκίας. Με τη συνθήκη της ανταλλαγής των πληθυσμών έρχονται στην Ελλάδα και τα τελευταία ζωντανά υπολείμματα.
Οι ξεριζωμένοι εγκαταλείπουν την πατρώα γη και όλα τα υπάρχοντά τους. Παίρνουν μαζί τους ιερά κειμήλια και λίγο χώμα από τη γη του Πόντου. Αφήνουν πίσω τη Μαύρη Θάλασσα και μπαίνουν στην Άσπρη Θάλασσα.
Οι περισσότεροι φτάνουν στην Ελλάδα περιμένοντας επί 85 ολόκληρα χρόνια την ιστορική δικαίωση που ποτέ δεν ήρθε … Οι υπόλοιποι σκορπίζουν και στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα…

Κι εμείς οι Πόντιοι, «οι μετέχοντες της ελληνικής παιδείας», με δηλωμένη τη θέλησή μας να καθορίζουμε τις τύχες μας…

Εμείς οι Πόντιοι που ως άτομα παραγόμενα από την Ιστορία, επιβιώσαμε των γενοκτονιών και των «εθνικών κρατών»… όχι μόνο θα επιβιώσουμε και με την ενοποιητική Ευρωπαϊκή διαδικασία, αλλά θα τη χρησιμοποιήσουμε κιόλας, ως άλλο «Δούρειο Ίππο», για να επιτύχουμε αυτό που δεν κατορθώσαμε μέχρι σήμερα, τη δημιουργία της «Πατρίδας» που θα επανασυνδέσει τον Ποντιακό Ελληνισμό με την ιστορικότητα και την Ελληνικότητα που διατήρησε για 2.700 χρόνια χωρίς πιστοποιητικά και αστυνομικές ταυτότητες…

Και στην προσπάθειά μας αυτή αντίπαλοί μας δεν είναι οι οραματιστές του Νεολειτουργισμού και η Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση.
Για μας αντίπαλος ήταν και παραμένει το «εθνικό κράτος» που επιχείρησε να «καταργήσει» την Ιστορία μας, και να μας αποσπάσει από την ιστορικότητά μας…
Κι ας μη κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας στις σχέσεις μεταξύ εθνικών κρατών δεν υπάρχουν φιλίες και έχθρες. Απλά υπάρχουν συμφέροντα, τα οποία μπορεί να είναι κοινά ή μπορεί να συγκρούονται, και βάσει αυτών χαράσσει κάθε κράτος την εξωτερική του πολιτική…

Κι εμάς τους Πόντιους για 85 ολόκληρα χρόνια το συμφέρον του Εθνικού μας κράτους, που χρόνια τώρα σπαταλιέται σε μια μίζερη και αδιέξοδη ελλαδοκεντρική αυτολαγνεία, συνεχίζει να μας θεωρεί ιστορικά απολιθώματα αρνούμενο πεισματικά να συμπεριλάβει στις σελίδες της Ελληνικής Ιστορίας την Ιστορία του Ποντιακού Ελληνισμού…]

Στο τέλος της ομιλίας, μέσα σε κλίμα βαθύτατης συγκίνησης, ο Πρόεδρος του συλλόγου απένειμε στον Χάρρυ Κλυνν τιμητική πλακέτα σε αναγνώριση της ανεκτίμητης προσφοράς του στην "υπόθεση του ΠΟΝΤΙΑΚΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ"

ΠΟΝΤΙΑΚΟ ΠΑΣΧΑ

2011-04-25T20:54:00.003+03:00

Η νηστεία της Μεγάλης Σαρακοστής ξεκινούσε τη Καθαρή Δευτέρα. Από το προηγούμενο βράδυ τα παιδιά φιλούσαν το χέρι του παππού, της γιαγιάς, του μπαμπά και της μαμάς. Αγκαλιάζονταν τα αδέρφια και φιλιούνταν. Την ημέρα της Καθαρής Δευτέρας οι πιστοί πήγαιναν στην εκκλησία, κοινωνούσαν, έπαιρναν αντίδωρο και από ΄κει και πέρα όσοι άντεχαν κρατούσαν νηστεία για 40 μέρες. Τις τρεις πρώτες μέρες δεν έτρωγαν τίποτα και δεν έπιναν ούτε νερό. Τη Σαρακοστή, τα καφενεία ήταν ανοιχτά, ο κόσμος πήγαινε, αλλά δεν χόρευε κανένας. Κάθε Παρασκευή πήγαιναν στην εκκλησία στους Χαιρετισμούς. Όταν πλησίαζε η Μεγάλη Εβδομάδα σκούπιζαν τα σπίτια, τις αυλές και όλο το χωριό.

Μετά τα εμπόνεστα και τη Σαρακοστή, ιδιαίτερη σημασία είχε η Κυριακή των Βαϊων, όταν παιδιά 10-15 χρονών έβγαιναν στους μαχαλάδες να ψάλλουν τα αντίστοιχα κάλαντα και να λάβουν αντί δώρου τα κερκέλα (κουλούρια), τοι σακιαρλαμάδες (καραμέλες), παράδες(από τους συγγενείς) ή σπανιότερα από κάποιο μαντίλι. Τα κάλαντα διέφεραν από τόπο σε τόπο. Στην περιοχή της Ματσούκας έψελναν τα παρακάτω :

Βάια βάια το βαϊ,
τρώμε οψάρα και χαμψίν
και τ' απάν την Κερεκήν
τρώμε βούτορον, τυρίνc
Τ' απάν η Κερεκή , ήταν αυτή του Πάσχα.

Ένα ποντιακό έθιμο της Κυριακής των Βαϊων ήταν και το βάεμαν . Το απόγευμα του Σαββάτου του Λαζάρου σε ορισμένες περιοχές του Πόντου τα παιδιά κρατώντας ένα ανθισμένο κλαδί λεύκας και ένα καλαθάκι για να βάζουν μέσα τ' αυγά που θα μάζευαν, γυρνούσαν τα σπίτια ψάλλοντας την Ανάσταση του Λαζάρου και οι νοικοκυρές τους έδιναν κουλούρια, « κερκέλια », που τα περνούσαν στο κλαδί της λεύκας, αλλά και αυγά. Στα περισσότερα όμως μέρη του Πόντου το « βάεμαν » γινόταν την Κυριακή μετά την εκκλησία. Στα Κοτύωρα τα παιδιά έψελναν και έλεγαν:

Βάι-βάι των Βαγιών
σέν' κερκέλ' κι εμέν ωβόν.

Αντί στο καλάθι, τα κουλούρια περνιόνταν καμιά φορά σε σπάγκο, που η μια άκρη του ήταν δεμένη πίσω στη μέση των παιδιών και η άλλη ελεύθερη για το σκοπό αυτό. Κάθε κουλούρι που περνούσε από το σπάγγο πήγαινε έτσι πίσω στην πλάτη του παιδιού.

Ο Πόντος προετοιμαζόταν ψυχικά με τη νηστεία και τις αλληλοδιάδοχες γιορτές, που μεσολαβούσαν ως το Πάσχα, για τον ερχομό της. Αποκορύφωμα βέβαια της αναμονής ήταν η Μεγάλη Εβδομάδα, που κλιμάκωνε τα θρησκευτικά αισθήματα από ημέρα σε ημέρα, προετοιμάζοντας τις ψυχές των πιστών για το Μέγα Σάββατο, τη νύχτα της Ανάστασης και συνακόλουθα τη λύτρωση-λύση του θείου δράματος.

Οι νοικοκυρές από τη Μεγάλη Πέμπτη έκαναν τα τσορέκα , έβαφαν τα ωβά , έφερναν τη Μεγάλη Παρασκευή στην εκκλησία αυγά, μαζί με δείγματα των προϊόντων που παρήγαγαν τα χωράφια της οικογένειας(στα χωριά) και τα τοποθετούσαν είτε στο ιερό είτε σε μια γωνιά του κύριου χώρου της εκκλησίας, για να «διαβαστούν». Τα αυγά αυτά ήταν όσα και τα μέλη της οικογένειας και τα έλεγαν ευχασμένα ωβά . Τα θεωρούσαν μάλιστα ως θεραπευτικά. Ένα απ' αυτά έμπαινε στο εικονοστάσι(εικονοστάτε), ήταν το αυγό της εικόνας. Το σιτάρι που πήγαιναν κλεισμένο στο σακούλι τους οι νοικοκυρές να διαβαστεί, το ανακάτευαν μέσα στο σπόρο το φθινόπωρο, να ευλογηθεί κι αυτός από εκείνο.

Τα λουλούδια του επιτάφιου- τα σταυρολούλουδα - τα έβαζαν στο εικονοστάσι κι έφτιαχναν μ' αυτά φυλαχτά ή τα χρησιμοποιούσαν ως γιατρικό.

Σε ορισμένα μέρη έβαφαν τ' αυγά το Μεγάλο Σάββατο. Το χρώμα που προτιμούσαν ήταν το κόκκινο, αλλά τα έβαφαν και κίτρινα, πράσινα, γαλάζια, ή τα έκαναν πλουμιστά. Τα τορνίκα ήταν τα πασχαλιάτικα αυγά, που είχαν πάνω τους διάφορα σχέδια ζωγραφισμένα. Οι φανατικοί του τσουγκρίσματος των αυγών έκαναν τα τσιχτλιρένα ωβά . Δηλαδή άνοιγαν ένα λάκκο στη χόβολη του τζακιού, αράδιαζαν εκεί τ' αυγά με τη μύτη προς τα κάτω κι ύστερα τ' άφηναν να ψηθούν σιγά σιγά επί μιαν ημέρα, με το περιεχόμενο του αυγού να συγκεντρώνεται στη μύτη και να γίνεται μαύρο και σκληρό σαν πίσσα. Πολλοί χρησιμοποιούσαν ταϊγάνας ωβά , αυγά φραγκόκοτας, που επίσης ήταν σκληρά.

Οι νοικοκυρές του Πόντου έφερναν να διαβαστεί στις ακολουθίες της Μ. Πέμπτης και της Μ. Παρασκευής το βαγγελί' άλας . Το όνομά του προέρχεται από την ανάγνωση των Δώδεκα Ευαγγελίων κατά την ακολουθία της Μεγάλης Πέμπτης Το «ευλογημένο» αλάτι χρησίμευε για το γήτεμαν , ανθρώπων και ζώων, για το αχπάραγμαν , καθώς και σε άλλες περιστάσεις. Λίγη ποσότητα από αυτό έδιναν να φάνε τα ζώα. Μαζί με το αλάτι έφερναν για «διάβασμα» μικρή ποσότητα σιτηρών, καθώς και αυγά. Τα «ευλογημένα» σιτηρά τα ανακάτευαν οι γεωργοί με το σπόρο για να ευλογηθεί η σπορά. Το παραπάνω έθιμο επιβιώνει ακόμη σε ορισμένα ποντιακά χωριά της Μακεδονίας.

Τα βαγγελί' σακούλα ήταν σακουλάκια με αλεύρι, που τα πήγαιναν οι νοικοκυρές στην εκκλησία το βράδυ της Μ. Πέμπτης και τα άφηναν μπροστά στην Ωραία Πύλη. Εκεί θα διαβαστούν επάνω τους τα Δώδεκα Ευαγγέλια της ακολουθίας των Παθών, καθώς και των Μεγάλων Ωρών και του Εσπερινού(το πρωϊνό της Μ. Παρασκευής). Απ' αυτό το αλεύρι βάζουν στο ζυμάρι, με το οποίο κάνουν τις λαμπροκουλούρες.

Τη Μεγάλη Παρασκευή δεν έτρωγαν ούτε ελάδ' .

Το μορολόγι της Παναγίας ήταν λαϊκός θρήνος της Μεγάλης Παρασκευής, αφιερωμένος στον ψυχικό σπαραγμό της Παναγίας, που τα Πάθη της προκάλεσαν. Ο Ποντιακός Ελληνισμός μ' αυτό το μοιρολόγι, όπως και σ' άλλα μέρη του μητροπολιτικού κέντρου, παρακολουθεί τη μητέρα του Χριστού από τη στιγμή που πληροφορείται τα γεγονότα της σύλληψης του γιού της και περιγράφει τις αντιδράσεις της. Διασώζει επίσης τη δραματική σκηνή της παρουσίας της Θεοτόκου μπροστά στο σταυρωμένο Χριστό και την τελευταία συζήτησή της μαζί του:

Δέντρον, δέντρον ξεφάντωτον,
δέντρον ξεφαντωμένον,
σην κόρφαν κάθεται ο Χριστόν,
σην ρίζα η Παναϊα,
σ' άκρας κάθουν οι άγγελοι,
σα φύλλα οι προφητάδες
κι έψαλλ'ναν κι επροφήτευαν
και του Χριστού τα πάθη.
Ψάλλ' ο Μωυσής, ψάλλ' ο Δαβίδ,
ψάλλ'νε κι οι προφητάδες,
ψάλλε κι εσύ Ιάκωβε
και αδελφέ Κυρίου,
ψάλλε κι εσύ Παράδεις
μετά των αρχαγγέλων.
Σήμερον μαύρος ουρανός,
σήμερον μαύρ' ημέρα,
σήμερον όλοι θλίβονται
και τα βουνά λυπούνται,
σήμερον έβαλαν βουλήν
οι άνμοι Εβραίοι,
οι άνομοι και τα σκυλα
οι τρισκαταραμμένοι
για να σταυρώσουν τον Χριστόν
τον πάντων βασιλέα.
Ο Κύριος ηθέλησε
να μπει σε περιβόλι
να λάβει δείπνον μυστικόν
για να τον λάβουν όλοι.
Κι η Παναγία η Δέσποινα
καθόταν μοναχή της,
την προσευχή της έκανε
για το μονογενή της.
Φωνή εξήλθ' εξ ουρανού
κι απ' αρχαγγέλου στόμα,
σώνουν, κυρά μου, οι προσευχές,
σώνουν και οι μετάνοιες
και τον υιόν σου πιάσανε
και σου χαλκιά τον πάνε.
Καρφιά, χαλκιάντ', φκιάσατε δυο,
καρφιά, φκιάσατε πέντε,
βάλτε τα δυο σα χέρα του
και τ' άλλα δυο σα πόδα,
το πέμπτο το φαρμακερό
βάλτε το σην καρδάν του.
Ένας υιός μονογενής
κι ατός έν' καρφωμένος,
ένας υιός μονογενής
κι ατός έν' σταυρωμένος.
Σαν τ' άκουσε η Παναγιά
λιγοθυμά και ρούζει,
σταμνί νερό της ρίξανε,
τρία κανάτα μόσκον,
αλείφ'ν ατέν ροδόσταγμαν,
΄κι έρται ο λογισμός ατ'ς.......

Το μοιρολόγι της Παναγίας το τραγουδούσαν τα κορίτσια, κυρίως, το μεσημέρι της Μεγάλης Παρασκευής, συγκεντρωμένα σε μικρές ομάδες μπροστά στον επιτάφιο.

Το Μ. Σάββατο, έτρωγαν ελαφρά το βράδυ(πλακίν με τ'αβλούκα, κορκοτέναν, σιρβάν κτλ.) και κοιμούνταν νωρίς για να μπορέσουν να ξυπνήσουν εύκολα. Το σπίτι είχε ήδη ετοιμαστεί από τη Μεγάλη Πέμπτη, όταν γινόταν και το αποδράνισμαν των μπακιρικών( το τρίψιμο-καθάρισμα). Τα ρούχα περίμεναν τα μέλη της οικογένειας καθαρά και φροντισμένα. Όλοι όφειλαν να φορέσουν τα καλύτερά τους, για να φανεί ο πανηγυρικός χαρακτήρας της γιορτής. Εξυπακούεται ότι ολόκληρη τη Μεγάλη Εβδομάδα τ' αντρόγυνα απέφευγαν τους καβγάδες και τις προστριβές κι οι μάνες πρόσεχαν πώς μιλούσαν στα παιδιά τους, για να μη κολατίγουνταν (να μην κολαστούν).

Στις πόλεις και όπου αλλού απαγορεύονταν οι κωδωνοκρουσίες, οι χριστιανοί ειδιποιούνταν τη νύχτα του Μεγάλου Σαββάτου να πάνε στις εκκλησίες από τον ζαγκότσον , που ερχόταν και χτυπούσε τις πόρτες των σπιτιών. Σε ορισμένες περιοχές, όμως, π.χ. στη Σάντα, χτυπούσαν κανονικά οι καμπάνες.

Οι άντρες φορούσαν ποτίνα, σαάκ παλτόν, με κατιφεδέναν γιαχάν. Οι γυναίκες ζουπούνας, μεταξωτά φοτάδας, λαχόρ', κοντογούνα, σαλβάρα, λουστρίνα κουντούρας. Στο κεφάλι, την τάπλαν με τα φουλιρία. Πάνω σα καμίσα χρυσή αλυσίδα με την ώραν. Φυσικά, η ενδυμασία αυτή συνηθιζόταν στις μεγάλες πόλεις και από τις γυναίκες των εύπορων οικογενειών.

Το Χριστός Ανέστη, που έλεγε ο παπάς, πάντοτε συνοδευόταν από τον ήχο που έβγαζαν τα πιστόφα , τα ρεβόλα και τ' άλλα όπλα που βροντούσαν, για να διαλαλήσουν το ότι αναστήθηκε ο Χριστός. Μετά την είσοδο του ιερέα στην εκκλησία, η λειτουργία συνεχιζόταν ως το πρωί και κανείς βέβαια δεν έφευγε. Τα παιδιά στο προαύλιο τσούγκριζαν τ'αυγά(το τσούγκρισμα διαρκούσε και τις τρεις ημέρες του Πάσχα. Την πρώτη μέρα τσούγκριζαν με το μυτίν, τη δεύτερη με τον κώλον και την Τρίτη με την κοιλίαν). έπειτα από τη μετάληψη και την απόλυση της εκκλησίας, επέστρεφαν στο σπίτι οικογενειακώς, προσπαθώντας να διατηρήσουν το φως της λαμπάδας, για ν' ανάψουν μ' αυτό την καντήλα. Συχνά προσκαλούσαν στο σπίτι συγγενείς ή φίλους, για να φάνε μαζί. Το τραπέζι ήταν γεμάτο φαγώσιμα, μη νηστίσιμα. Σημειώνεται ότι το σουβλιστό αρνί δε συνηθιζόταν στον Πόντο.

Το επόμενο πρωί, μόλις τέλειωνε η εκκλησία, έβαζαν τραπέζι κι έτρωγαν όλοι μαζί ως το μεσημέρι. Την πρώτη μέρα του Πάσχα τα καφενεία ήταν κλειστά. Όλος ο κόσμος ήταν έξω από τα σπίτια του και τσούγκριζαν αυγά. Οι μεγάλοι σε ομάδες 3-4 ατόμων πήγαιναν από σπίτι σε σπίτι μαζί με μια λύρα, χόρευαν, τσούγκριζαν αυγά, τους κερνούσαν ούζο και μετά έφευγαν. Ερχόταν η δεύτερη Ανάσταση, η ώρα 12.00 το μεσημέρι. Πήγαινε πάλι ο κόσμος στην εκκλησία. Έπειτα όλο το χωριό μαζευόταν στην κεντρική πλατεία ή μπροστά στο σχολείο και χόρευαν.

Το απόγευμα, μετά τη δεύτερη Ανάσταση, άρχιζαν οι ανταλλαγές επισκέψεων. Οι νοικοκυρές πρόσφεραν στους επισκέπτες ρακί με μεζέ φούστορον, τυρί κτλ. Οι επισκέψεις συνεχίζονταν ως το βράδυ.

Το Πάσχα συνήθως επέστρεφαν και οι ξενιτεμένοι(ξενιτάντ') ή όσοι κάτοικοι χωριών ήταν εγκατεστημένοι σε πόλεις και γύριζαν στις πατρίδες τους, για να περάσουν την ημέρα της Λαμπρής με τους συγγενείς τους.

Οι τρεις μέρες της Λαμπρής στον Πόντο λέγονταν λαμπροήμερα . Σ'όλα τα σπίτια το τραπέζι ήταν στρωμένο με πασχαλινά φαγώσιμα και ιδιαίτερα με κόκκινα αυγά και λαμπροκουλούρες.

Στα χωριά, μετά τα οικογενειακά τραπέζια της πρώτης ημέρας, τη δεύτερη ημέρα στήνονταν χοροί και γλέντια στα αλώνια ή σε ανοιχτούς χώρους κι εκεί με τη συνοδεία της λύρας χόρευαν και τραγουδούσαν(το ομάλ', τη Τρυγώνας, το λαγκευτόν). Σε όσους τόπους συνηθιζόταν το έθιμο του Ιούδα, το σχετικό ομοίωμα καιγόταν μετά τη δεύτερη Ανάσταση.

Ένα παράξενο έθιμο τελούμενο κάθε χρόνο σε μερικά μόνο χωριά, όπου μένουν Ρωσοπόντιοι, αμέσως μετά την Κυριακή του Θωμά, ήταν και τα γαλιαία . Τη Δευτέρα το πρωί, οι γυναίκες πηγαίνουν στα μνήματα του χωριού με κόλλυβα, κόκκινα αυγά, τσουρέκια πασχαλινά(πασχαλίτσες), λαγάνες πισία και περεσκία. Αφού ευλογήσει ο παπάς τα αναθήματα και μνημονεύσει τα ονόματα των νεκρών, γίνεται η διανομή τους σε όλους τους παρευρισκόμενους. Ύστερα όλοι μαζί κάθονται και τρώνε σ' αυτό το χώρο της ανάπαυσης των ψυχών και διαταράσσουν τη γαλήνη του κοιμητηρίου. Τρώνε σχεδόν πάνω στις πλάκες των τάφων.

Η όλη εθιμοτυπική διαδικασία ξενίζει κι αποτελεί μυστήριο η αιτιολόγησή της. Πιθανολογείται ότι το έθιμο πήρε το όνομά του από τη Γαλιλαία, τον τόπο όπου μεγάλωσε ο Χριστός. Υποστηρίζεται ότι από παρανόηση της φράσης του Ευαγγελίου που διαβάζεται στον όρθρο της Κυριακής του Θωμά και που λέει: «Οι ένδεκα μαθηταί επορεύθησαν εις την Γαλιλαίαν», προήλθε η παρανόηση ότι επρόκειτο περί αγίου. Έτσι είπαν: « τ' άε-Γαλιλαία » (του Αγίου Γαλιλαία) και στη συνέχεια απλά γαλιαία.

Χάρρυ Κλυνν: Μόνο ο λαός μπορεί...

2011-04-25T15:58:00.003+03:00

Γράφει ο Χάρρυ Κλυνν

Ακούστε τους άρχοντες του ψεύδους, τους πολιτικούς απατεώνες, τους ληστοσυμμορίτες, τους εθνικούς μειοδότες, τους Εφιάλτες, τους προδότες της Πατρίδας, τα πουλημένα τομάρια, τα τσανάκια της παρηκμασμένης και χρεωκοπημένης (κι ας το κρύβουν) Δύσης, με ποιο τρόπο υφάρπαξαν την ψήφο του «πάντα ευκολόπιστου και πάντα προδομένου» Ελληνικού λαού και οδηγούν ΑΚΑΘΕΚΤΟΙ ΚΑΙ ΑΔΑΚΡΥΤΟΙ τη χώρα και τον Ελληνισμό στον αφανισμό!

Ακούστε και θαυμάστε το θράσος, την αναίδεια και την πολιτική αλητεία των «σοσιαλιστών» υπανθρώπων που παραδίδουν την Πατρίδα μας στους διεθνείς τοκογλύφους, ως πρόβατο επί σφαγή…..

Συνυπεύθυνα για την μαθηματική πορεία προς την ολοκληρωτική καταστροφή και τα κόμματα της αντιπολίτευσης, που ενώ ΜΠΟΡΟΥΝ, ΔΕΝ ΠΡΑΤΤΟΥΝ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ για να σταματήσουν τον ολέθριο κατήφορο.

Το ΚΚΕ, το κόμμα της κοινωνικής επανάστασης, αρκείται σε ανούσια επιχειρηματολογία και σε ακίνδυνες και ευεργετικά εκτονωτικές για το καθεστώς πορείες και συγκεντρώσεις της ντουντούκας και των αναμασημένων συνθημάτων.

Η «άλλη αριστερά» που «έκαψε την Αθήνα» το Δεκέμβρη του 2008 με αφορμή τη δολοφονία του δεκαεξάχρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου, τώρα που δολοφονούνται όλα τα δεκαεξάχρονα της Ελλάδας, εξαντλείται σε ρητορικές αντιεξουσιαστικές κορώνες και λεκτικά αντιπολιτευτικά πυροτεχνήματα.
Και η Ν.Δ. ακολουθώντας πολιτική στρουθοκάμηλου, οχυρώνεται πίσω από από έναν χρεωκοπημένο συντηρητικό καθωσπρεπισμό και περιορίζεται στην καταγγελία του μνημονίου και της αντιαναπτυξιακής πολιτικής της κυβέρνησης των ανικάνων… ψηφίζοντας, όμως, το 60% των «μεταρρυθμιστικών» νομοσχεδίων της κυβέρνησης της Τρόικας και του μνημονίου!

… Και η Ελλάδα, 190 μόλις χρόνια από την απελευθέρωσή της από τον Τουρκικό ζυγό, είναι έτοιμη να παραδώσει το πνεύμα, βάζοντας με τα ίδια της τα χέρια τη θηλιά της σκλαβιάς στο λαιμό της!

Αδέρφια, είμαστε προδομένοι από όλες τις πλευρές και από όλες τις πάντες…

Κάθε μια μέρα παραμονής της ξενόδουλης κυβέρνησης του ακατανόμαστου στην εξουσία είναι ένα ακόμα καρφί στο φέρετρο της δόλιας πατρίδας μας, ένα ακόμα δολοφονικό βόλι στην καρδιά του Ελληνισμού…

Ο μυαλοχυμένος, πιστός τοις κείνων ρήμασι, παρότι πανικόβλητος προσπαθεί και μέχρι ενός σημείου καταφέρνει να εμφανίζεται ότι έχει πλήρη τον έλεγχο της κατάστασης, σέρνοντας κυριολεκτικά από τη μύτη τους καρεκλολάγνους βουλευτές της κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματός του, επισείοντας με την πρώτη ευκαιρία τον μπαμπούλα των εκλογών.

Άλλη σωτηρία από την άμεση και δυναμική παρέμβαση του λαού δεν υπάρχει. Μόνο ο Ελληνικός λαός μπορεί να σταματήσει τον επερχόμενο όλεθρο και να εξορκίσει τον Παπανδρεϊκό συρφετό, στέλνοντας τους πρωταίτιους της εθνικής μειοδοσίας εκεί που τους αξίζει… ΣΤΗΝ ΚΡΕΜΑΛΑ ΤΩΝ ΕΠΙΟΡΚΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΡΝΗΤΩΝ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ.

ΔΗΛΩΣΗ ΔΗΜΑΡΧΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΓΙΑΝΝΗ ΜΠΟΥΤΑΡΗ: «Ο Κεμάλ Ατατούρκ δε γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη!»

2011-04-21T18:52:00.005+03:00

ΝΕΑ ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗ ΖΑΓΑΛΙΣΑ

Για μία ακόμη φορά η εφημερίδα μας δικαιώνεται στα όσα γράφει και τα οποία αφορούν μύθους του τουρκικού εθνικισμού που προβάλλονται στην ελληνική Θράκη. Η Ζαγάλισα είχε πραγματοποιήσει μεγάλη έρευνα το καλοκαίρι του 2009, τα αποτελέσματα της οποίας παρουσιάστηκαν στο φύλλο του Νοεμβρίου (τ. 35). Εκεί η εφημερίδα μας ανέδειξε ότι ο πραγματικός τόπος γέννησης του Μουσταφά Κεμάλ δεν ήταν η Θεσσαλονίκη, αλλά ένα μικρό χωριουδάκι, το Σαρίγερ, λίγο πιο πάνω από τη σημερινή Χρυσαυγή του Λαγκαδά.

Εκεί γεννήθηκε και μεγάλωσε ο Κεμάλ βόσκοντας πρόβατα και αγελάδες, σύμφωνα με τις μαρτυρίες των Τούρκων κατοίκων της Χρυσαυγής, που έζησαν μαζί με Έλληνες πρόσφυγες για κάποιους μήνες, πριν την ανταλλαγή των πληθυσμών το 1922. Κατά συνέπεια το περίφημο σπίτι του στη Θεσσαλονίκη είναι ένα σπίτι – μαϊμού, ακόμη και τα έπιπλα που έχει μέσα είναι μαϊμού αφού τα μετέφεραν εκεί από την Κωνσταντινούπολη, από τα ανάκτορα Ντολμά Μπαχτσέ και Τοπ Καπί.

Απλά οι Τούρκοι θέλοντας να προσδώσουν ένδοξη καταγωγή στον Κεμάλ, τον παρουσιάζουν να κατάγεται από τη Θεσσαλονίκη. Ο μύθος αυτός, που αναπαράγεται και στην ελληνική Θράκη, βοηθάει τους διάφορους τουρκόφρονες να κοροϊδεύουν τους μουσουλμάνους της ελληνικής Θράκης (μεταξύ των οποίων και αρκετούς Πομάκους) που τους κουβαλούν για εκδρομές – προσκυνήματα στο μαϊμού σπίτι του Κεμάλ. Πρόκειται για ένα ακόμη μεγάλο ψέμα, όπως γεμάτη ψέματα είναι ολόκληρη η τουρκική ιστορία.

http://www.zagalisa.gr/

O Kεμάλ μαζί με τον Χίτλερ, όπως λέμε ο δάσκαλος με τον μαθητή!

2011-04-04T00:33:00.002+03:00

Οι Τούρκοι υπεραμύνονται ενός άθλιου και διεστραμμένου σφαγέα και την ίδια στιγμή εμείς οι Έλληνες τιμούμε τον ίδιο άνθρωπο...που είναι υπεύθυνος για τη σφαγή εκατοντάδων χιλιάδων γυναικόπαιδων, καθιστώντας το υποτιθέμενο σπίτι του τόπο προσκηνύματος στη μαρτυρική Θεσσαλονίκη.

Τώρα που αρχίζει να αντιλαμβάνεται ο κόσμος την ιστορική αλήθεια, επιβάλεται να ακυρωθεί άμεσα η πράξη παραχώρησης στο τουρκικό κράτος του νεοκλασικού στη Θεσσαλονίκη, να παραδοθεί στους συλλόγους και τα προσφυγικά σωματεία της Θράκης, του Πόντου και της Ανατολής, και αντί για τόπος προσκηνύματος των φασιστών Τούρκων στο διεστραμμένο σφαγέα, να μετατραπεί σε Μουσείο Γενοκτονίας του Ελληνισμού του Πόντου και της Ανατολής.

To ιστολόγιο του περιοδικού Foreign Policy δημοσίευσε τον κατάλογο των δικτατόρων οι όποιο έφεραν μουστάκι. Στον κατάλογο αυτό περιλαμβάνεται και ο διεστραμμένος σφαγέας των λαών της Ανατολίας και ιδρυτής της Τουρκικής «Δημοκρατίας» Μουσταφά Κεμάλ.

Το περιοδικό στο δημοσίευμά του αναφέρεται στο πώς υιοθετήθηκε το πρότυπο του μουστακιού στην τουρκική κοινωνία και στην διαχρονική εξέλιξη του, ενώ γίνεται αναφορά και στον μυστακοφόρο Ενρτογάν. Πάντως, αυτό που προκαλεί εντύπωση είναι η αντίδραση των τουρκικών μέσων μαζικής ενημέρωσης τα οποία θεωρούν το δημοσίευμα ως προσβολή εναντίον του Κεμάλ και της Τουρκίας, καθώς στον ίδιο κατάλογο περιλαμβάνεται ο δικτάτορας Φράνκο και ο Χίτλερ...

Μετά το θόρυβο που προκλήθηκε στην τουρκική κοινή γνώμη γνώμη για το θέμα, ο πρέσβης της Τουρκίας στην Ουάσιγκτον, Ναμί Ταν, έστειλε σκληρή επιστολή διαμαρτυρίας στο εγκυρότατο αμερικανικό περιοδικό, αναφέροντας ότι αποτελεί μεγάλη προσβολή για την Τουρκία το γεγονός ότι συμπεριλήφθηκε στον ίδιο κατάλογο το όνομα του ιδρυτή της Τουρκικής "Δημοκρατίας" με δικτάτορες όπως ο Χίτλερ και ο Στάλιν.

Φαίνεται ότι ο πρέσβης της Τουρκίας αγνοεί το γεγονός ότι η διεθνής κοινή γνώμη γνωρίζει πολύ καλά ότι ο Κεμάλ κυβέρνησε δικτατορικά την Τουρκία από το 1923 μέχρι το θάνατό του, το 1938, καθώς και τις πρωταγωνιστικές του ευθύνες για το θάνατο εκατοντάδων χιλιάδων αόπλων αθώων γυναικοπαίδων, που έγιναν στα πλαίσια του σχεδίου που επεξεργάστηκε και έθεσε ο ίδιος σε εφαρμογή για τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου και της Ανατολής και τη δημιουργία της "καθαρής" Τουρκίας.

Άλλωστε, δεν είναι τυχαίο ότι ο Χίτλερ, όταν σχεδίαζε το Γενοκτονία των Εβραίων, έλαβε ως πρότυπο την Τουρκία και τον ίδιο τον Κεμάλ.

Πώς είπαμε ότι λέγεται ένας λαός και μια χώρα όταν αρνείται πεισματικά να αναγνωρίσει τις ευθύνες πυο έχει για την δολοφονία εκατοντάδων χιλιάδων και εκατομμυρίων ανθρώπων;

Πρίγκιψ Αλέξανδρος Υψηλάντης: Ο Πόντιος πολιτικός αρχηγός της Επαναστάσεως του 1821

2011-03-27T05:04:00.004+03:00

Το τραγικό τέλος του στις απάνθρωπες αυστριακές φυλακές
Τα οστά του λέγεται ότι εστάλησαν από την Ρουμανία στην Αθήνα, κι έμειναν για δύο χρόνια στα αζήτητα στο τελωνείο του Αεροδρομίου Ελληνικού!

Του Τάσου Κ. Κοντογιαννίδη
akontogiannidis@yahoo.gr

Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης, Ποντιακής καταγωγής πρίγκιπας, γιος και εγγονός ηγεμόνων της Μολδοβλαχίας, στρατηγός του τσαρικού στρατού, αρχηγός της Φιλικής Εταιρίας και πολιτικός αρχηγός της Επαναστάσεως του 1821, υπήρξε απο τις πιο τραγικές και συνάμα ιερές μορφές του αγώνα.

Εγκατέλειψε μια σπουδαία καριέρα και ζωή που θα ζήλευαν πολλοί, διέθεσε την προσωπική και οικογενειακή του περιουσία, για ένα όνειρο! Τη δημιουργία ελεύθερου ελληνικού κράτους. Αφού άναψε τη φωτιά στις παραδουνάβιες χώρες συνελήφθη κλείστηκες στις φυλακές και θυσιάστηκε... Όμως η θυσία του και όσων τον ακολούθησαν δεν πήγε χαμένη. Στο νότο, από τις φλόγες της φωτιάς ξεπήδησε ολοζώντανο το όνειρο του Πρίγκιπα!…
Ο Υψηλάντης γεννήθηκε την 1-12-1782 στην Κωνσταντινούπολη. Η ρίζα των Υψηλαντών βρίσκεται στην Τραπεζούντα του Πόντου και την αυτοκρατορική οικογένεια των Κομνηνών. Μετά την άλωση της Πόλης και της Τραπεζούντος , οι Κομνηνοί πρόσθεσαν στο επίθετό τους και το Υψηλάντης. Πρωτότοκος γιός του Κωνσταντίνου Υψηλάντη, ανατράφηκε μέσα σε περιβάλλον που διαπνεόταν από έντονο πατριωτισμό. Κατατάχτηκε στο σώμα των εφίππων σωματοφυλάκων του Τσάρου και διακρίθηκε στους πολέμους κατά του Ναπολέοντα ενώ στη μάχη της Δρέσδης το 1813, όταν πολεμούσε ως συνταγματάρχης σε ηλικία μόλις 21 έτους, έχασε το δεξί του χέρι.
Σε ηλικία 25 ετών, ο Εμμανουήλ Ξάνθος του πρόσφερε τον Μάρτιο του 1820 την αρχηγία της Φιλικής εταιρίας, μετά την άρνηση του κόμη Ιωάννη Καποδίστρια και τον ονομάζει «Επίτροπο» , που κατά την βυζαντινή εθιμοτυπία σήμαινε αντιβασιλέας, νόμιμος διάδοχος του θρόνου της Αυτοκρατορίας της Ρωμανίας, και πολιτικός αρχηγός της Επαναστάσεως.
Στις 12 Απριλίου 1820 υπογράφεται πρακτικό με το οποίο τα μέλη της Φιλικής Εταιρίας αναγνωρίζουν τον Αλέξανδρο Υψηλάντη ως “ Γενικόν Έφορον της Ελληνικής Εταιρίας, ίνα εφορεύη και επιστατή εν πάσι οσα κρίνονται αναγκαία και ωφέλιμα”, ο οποίος εκδίδει αμέσως την προκήρυξη ανεξαρτησίας: «Μάχου υπέρ πίστεως και πατρίδος”. Παραιτείται από τον τσαρικό Στρατό, περνάει τον ποταμό Προύθο στις 22-2-1821 και υψώνει τη σημαία της Επαναστάσεως στο Ιάσιο της Μολδοβλαχίας όπου οι τοπικοί άρχοντες ήταν έλληνες Φαναριώτες.
Στις 26-2-1821 στο ναό των Τριών Ιεραρχών τελείται δοξολογία και ο Μητροπολίτης Βενιαμίν ευλογεί σημαία με έμβλημα τον Σταυρό, και κατά το βυζαντινό τυπικό, παραδίδει το ξίφος στον Υψηλάντη. Κατόπιν διενεργείται έρανος για τη συλλογή ενός εκατομμυρίου γροσίων και υπογράφεται σε διώροφο κτίριο στο Κισινάου της Μολδαβίας (πέρασε στην ιδιοκτησία του ελληνικού δημοσίου πριν από τρία χρόνια) η Διακήρυξη προς το Έθνος και η πρόσκληση εθελοντών.
Απ’ όλη την Ευρώπη καταφθάνουν στη Μολδαβία και συγκροτείται αμέσως ο Ιερός Λόχος, αποτελούμενος από 500 σπουδαστές. Η ορκωμοσία των ιερολοχιτών έγινε με τις φράσεις:
“Ορκίζομαι να χύσω και αυτήν την υστέραν ρανίδα του αίματός μου υπέρ της θρησκείας και της πατρίδος μου. Να φονεύσω και αυτόν τον ίδιον τον αδελφόν αν τον εύρω προδότην της πατρίδος… Να μην παραιτήσω τα όπλα προτού να ίδω ελευθέραν την πατρίδα μου και εξολοθρευμένους τους εχθρούς της…”.
Μετά την ορκωμοσία οι νεοσύλλεκτοι τραγουδώντας το παρακάτω ασμα μετέβησαν στο αρχηγείο του Υψηλάντη:
“Φίλοι μου συμπατριώται, Δούλοι νάμεθα ως πότε, Των Αχρείων Μουσουλμάνων, Της Ελλάδος των Τυράννων;”
Στις 4 Μαρτίου οι έλληνες ναυτικοί εξοπλίζουν 15 πλοία και στις 17 Μαρτίου ο Υψηλάντης υψώνει τη σημαία στο Βουκουρέστι, αντιμετωπίζοντας το στρατό τριών πασάδων στο Γαλάτσι, το Δραγατσάνι, τη Σλατίνα, το Σκουλένι και το Σέκο.
Ο Ιερός λόχος του Υψηλάντη καταστράφηκε στη μάχη του Δραγατσανίου στις 7-6-1821 και οι στρατιώτες άρχισαν να λιποτακτούν. Οργισμένος ο Υψηλάντης εξέδωσε προκήρυξη στην οποία χαρακτήριζε τους λιποτάκτες ανάνδρους. “ Τρέξατε εις τους Τούρκους, τους μόνους άξιους φίλους των φρονημάτων σας. Άνανδροι αγέλαι λαών”. Ο ίδιος (με τα δύο αδέλφια του) υποχώρησε προς τα αυστριακά σύνορα και οι αυστριακοί για να τον παγιδεύσουν, τον εφοδίασαν με πλαστό διαβατήριο για να φύγει με το ψευδώνυμο Παλαιογενείδης. Λίγο μετά όμως τον συνελαβαν, τον έκλεισαν στα ανθυγιεινά κελιά του μεσαιωνικού φρουρίου του Μουγκάτς στο οποίο υπέστη τα πάνδεινα, αφού ήταν γνωστή η σκληρή «μετερνιχική» πολιτική απέναντι σε επαναστάτες.
Μόλις αποφυλακίστηκε με παρέμβαση του Τσάρου και με βαριά κλονισμένη την υγεία στις 24-11- 1827, πέθανε εγκαταλελειμμένος στην Βιέννη στις 19-1-1828, σε ηλικία μόλις 36 ετών, χωρίς να προλάβει να δει την ολοκλήρωση του Σχεδίου του και να βαδίσει στα ελεύθερα ελληνικά χώματα...
Πριν πεθάνει έμαθε ότι ο Καποδίστριας αναλαμβάνει κυβερνήτης της ελεύθερης πλέον Ελλάδος και είπε χαρούμενος “Δόξα σοι ο Θεός”. Έπειτα άρχισε να απαγγέλει με τά μάτια ψηλά στον ουρανό, το “Πάτερ ημών”. Δεν επρόφθασε να το τελειώσει, έγειρε το κεφάλι του και πέθανε ήσυχος και ευτυχισμένος, που έμαθε οτι η πατρίς είναι ελεύθερη μετά απο 400 έτη σκληρό τουρκικό ζυγό…
Η κηδεία του εγινε στην Βιέννη. Στην τελευταία του κατοικία τον συνόδευσαν όλοι οι Ελληνες που διέμεναν στην αυστριακή πρωτεύουσα. Στο φέρετρό του ο νεκρός πρίγκιψ έφερε την στολή του ιερολοχίτη και το ξίφος με το οποίο ορκίσθηκε στην εκκλησία των Τριών Ιεραρχών στο Ιάσιο απο τον μητροπολίτη Βενιαμίν για να ελευθερώσει την πατρίδα απο τον δυνάστη.
Από τότε, τα οστά και η βαλσαμωμένη καρδιά του Πόντιου ηγέτη, ουδείς γνωρίζει μετά βεβαιότητας πού βρίσκονται. Πόντιοι μέλη Συλλόγων, λένε ότι βρήκαν τον τάφο του στην Βιέννη αλλά δεν γνωρίζουν που βρίσκονται τα οστά. Το βέβαιον είναι ότι μεταφέρθηκαν στο Ιάσιο και η Ρουμανική κυβέρνηση τα έστειλε στην Ελλάδα πριν από αρκετά χρόνια αεροπορικώς και παρέμειναν στα αζήτητα – αν είναι δυνατόν!!! - επι δύο χρόνια στο τελωνείο του Αεροδρομίου Ελληνικού μέσα σε μικρό ξύλινο κιβώτιο με χάλκινη επένδυση. Τα εκτελώνισε ο Αθηναίος δικηγόρος Κ. Πλεύρης και τα παρέδωσε στη Μητρόπολη. Λέγεται, χωρίς να είναι εξακριβωμένο, ότι τα οστά του Υψηλάντη είναι θαμμένα στο προαύλιο του Ναού Παμμεγίστων Ταξιαρχών στο Πεδίον Άρεως, σε κενοτάφιο με επικλινές άγαλμα μισοκατεστρεμένο από Βανδάλους... ΄Ολα αυτά πάντως, ουδένα τιμούν και πολύ περισσότερο το Ελληνικό Κράτος.

Από τη Διακήρυξη του Υψηλάντη
«Η ώρα ήλθεν, ω Άνδρες Έλληνες! Πρό πολλού οι λαοί της Ευρώπης, πολεμούντες υπέρ των ιδίων Δικαιωμάτων και ελευθερίας αυτών, μας επροσκάλουν εις μίμησιν, αυτοί, καίτοι οπωσούν ελεύθεροι, επροσπάθησαν όλαις δυνάμεσι να αυξήσωσι την ελευθερίαν, και δι’ αυτής πάσαν αυτών την Ευδαιμονίαν. Οι αδελφοί μας και φίλοι είναι πανταχού έτοιμοι, οι Σέρβοι, οι Σουλιώται, και όλη η Ηπειρος, οπλοφορούντες μας περιμένωσιν• ας ενωθώμεν λοιπόν με Ενθουσιασμόν! η Πατρίς μάς προσκαλεί!...»
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα RealNews

Η συμβολή των Ελλήνων του Πόντου στην Επανάσταση του 1821

2011-03-25T04:06:00.001+02:00

Του Φάνη Μαλκίδη

Η συμβολή των Ελλήνων του Πόντου στην Επανάσταση του 1821

Μέρος της ομιλίας στην εκδήλωση που οργάνωσε η Εύξεινος Λέσχη Άργους- Ορεστικού Καστοριάς με αφορμή την επέτειο της Εθνικής μας Παλιγγενεσίας.

Η συμβολή των Ελλήνων του Πόντου στην Επανάσταση του 1821 και την απελευθέρωση της πατρίδας μας, αποτελεί, ίσως, ένα από τα πιο αποσιωπημένα κομμάτια της νεότερης ιστορίας μας.

Εντούτοις η πραγματική διάσταση της καθοριστικής και πρωταγωνιστικής συμβολής των Ελλήνων που έδρασαν στη Ρωσία και οι περισσότεροι ήταν Ποντιακής καταγωγής, και χρηματοδότησαν, οργάνωσαν και πολέμησαν για την ελευθερία, δεν μπορεί να αμφισβητηθεί.

Αρχικά, ο Ηλίας Κανδήλης, ιδρυτής του Φροντιστηρίου της

Χερσώνας στη νότια Ρωσία, ο οποίος αφήνει στον Αλέξανδρο Υψηλάντη 5.000 ρούβλια, για τους

σκοπούς της Φιλικής Εταιρείας, ο Ιάκωβος Γρηγοράντης, γενικός «αρχιμεταλλουργός» των μεταλλείων

της Αργυρούπολης, καθώς και η μεγάλη ποντιακή οικογένεια των Μουρούζηδων είναι λίγα μόνο από τα παραδείγματα των Ποντίων, που ενίσχυσαν με διάφορους τρόπους τον αγώνα.

Το 1814 όταν ιδρύεται η Φιλική Εταιρεία, στην Οδησσό, η πόλη κατοικείται από 4000 Έλληνες, εκ των οποίων το 80% είναι Πόντιοι. Μεταξύ των μυημένων, φαίνεται να συμπεριλαμβάνονταν και κρυπτοχριστιανοί, ενώ σημαντική εκπρόσωπος της Ποντιακής συμμετοχής υπήρξε η οικογένεια των Yψηλαντών, η οποία θυσίασε θέσεις, πλούτο, καριέρα για να μπει μπροστά στον αγώνα Ελευθερίας.

Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης μαζί με τα αδέλφια του πολεμά στο Δραγατσάνι. Προδομένος από εχθρούς και φίλους, φυλακίζεται και πεθαίνει λησμονημένος στη Βιέννη το 1828. Η συμβολή όμως του αρχηγού της Επανάστασης είναι αναμφισβήτητη. Και αυτό οφείλουμε να πράττουμε από εδώ και πέρα αναδεικνύοντας συνεχώς την δράση του Αλέξανδρου Υψηλάντη.

Ο αδελφός του Δημήτριος συνεχίζει την πατριωτική παράδοση της οικογένειας. Μη λησμονούμε ότι ο παππούς τους Αλέξανδρος Υψηλάντης, καρατομήθηκε από τους Οθωμανούς, όντας ηγεμόνας στη Μολδοβλαχία.

Ο Δημήτριος Υψηλάντης με την έναρξη της επανάστασης ανέλαβε να αντιπροσωπεύσει τον αδερφό του, Αλέξανδρο Υψηλάντη, ως πληρεξούσιος του Γενικού επιτρόπου Αρχής στο Μωριά. Στις 20 Ιουνίου του 1821 ανέλαβε την αρχιστρατηγία των επαναστατών και προσπάθησε να οργανώσει τακτικό στρατό. Η προσπάθεια του όμως να περιορίσει την ισχύ των κοτζαμπάσηδων είχε σαν αποτέλεσμα την εκδίωξη του. Ο λαός απαίτησε την αποκατάσταση του και ύστερα από προσπάθειες του Κολοκοτρώνη επανήλθε. Κατά τη διάρκεια του Αγώνα έλαβε μέρος στην πολιορκία του Ναυπλίου και του Άργους, στην εκστρατεία εναντίον της Αθήνας, στη μάχη των Δερβενακίων, στη μάχη στους Μύλους μαζί με το Μακρυγιάννη και στην μάχη στη Πέτρα, η οποία ήταν η τελευταία της Επανάστασης. Ένας Πόντιος, ο Αλέξανδρος Υψηλάντης άρχισε την Επανάσταση και ένας άλλος Πόντιος, ο αδελφός Δημήτριος την τελείωσε. Για να τιμηθεί ο Υψηλάντης, το φιλλεληνικό κίνημα τις ΗΠΑ, έδωσε το 1826 το όνομά του σε μία πόλη στο Μίσιγκαν.

Η γνώση της συμβολής των Ποντίων στην ελληνική επανάσταση αποτελεί ένα χρέος το οποίο πρέπει να υλοποιηθεί μέσα από την εκπαίδευση, τα σωματεία, τους φορείς. Είναι ένα χρέος προς τους Έλληνες της Ανατολής, το οποίο πρέπει να περάσει και σε άλλες, πρόσφατες συνιστώσες της ιστορίας τους, όπως είναι η Γενοκτονία. Για αυτήν που πρέπει να αγωνιστούν όλοι μέχρι την αναγνώριση από το θύτη και τελική δικαίωση.

2ο Πανελλήνιος Μαθητικός Διαγωνισμός για την Ιστορία των Ελλήνων του Πόντου

2011-03-22T22:32:00.004+02:00

Η Συντονιστική Επιτροπή Νεολαίας της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδος και το Ερευνητικό Κέντρο του Αγίου Γεωργίου Περιστερεώτα... με την στήριξη της Ευξείνου Λέσχης Θεσσαλονίκης και του Συλλόγου Ποντίων Φοιτητών και Σπουδαστών Θεσσαλονίκης σας προσκαλούν στην εκδήλωση για τη βράβευση των μαθητών που διακρίθηκαν στον 2ο Πανελλήνιο Μαθητικό Διαγωνισμό με θέμα την Ιστορία των Ελλήνων του Πόντου.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 26 Μαρτίου 2011 και ώρα 11.00 π.μ. στην Αίθουσα Τελετών του παλαιού κτιρίου της Φιλοσοφικής Σχολής του Α.Π.Θ.

Πρόγραμμα εκδήλωσης

11:00 Χαιρετισμοί από:

- Τον Α΄ Αντιπρόεδρο της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδος κ. Κωνσταντίνο Αλεξανδρίδη

- Τον Υπεύθυνο του Ερευνητικού Κέντρου «Αγίου Γεωργίου Περιστερεώτα» κ. Θεοδόση Κυριακίδη

- Τον Πρόεδρο της Ευξείνου Λέσχης Θεσσαλονίκης κ. Κωνσταντίνο Αποστολίδη

- Τον Πρόεδρο της Συντονιστικής Επιτροπής Νεολαίας της Π.Ο.Ε. κ. Γρηγόρη Κεσαπίδη

11:10 Χαιρετισμός και ομιλία από τον Ομότ. Καθηγητή Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας και Πρόεδρο της Επιτροπής Αξιολόγησης κ. Ευστάθιο Πελαγίδη

11:20 Προβολή οπτικοακουστικού υλικού

11:25 Βράβευση μαθητών Δημοτικού - Βράβευση μαθητών Γυμνασίου

11:40 Ανάγνωση έκθεσης 1ου Βραβείου

11:50 Ανοιχτή συζήτηση – ερωτήσεις

11:55 Προβολή οπτικοακουστικού υλικού

12:00 Βράβευση μαθητών Λυκείου

12:15 Ανάγνωση έκθεσης 1ου Βραβείου

12:25 Ανοιχτή συζήτηση – ερωτήσεις

12:35 Ευχαριστίες και αναφορά στον 3ο Πανελλήνιο Μαθητικό Διαγωνισμό

12:45 Κλείσιμο εκδήλωσης -Προσφορά ποντιακών εδεσμάτων (Ευγενική προσφορά της εταιρείας παραδοσιακών προϊόντων Βερμίου Γης)

Νεο-οθωμανοί στην Ελλάδα

2011-03-17T04:17:00.001+02:00

Κωνσταντίνος Χολέβας

Ο περίπατος του κ. Αχμέτ Νταβούτογλου στη Βόρειο Ελλάδα κατά την προηγούμενη εβδομάδα έδωσε πολλά μηνύματα και αξίζει να μελετηθεί με προσοχή. Ο Τούρκος ΥΠΕΞ και θεωρητικός του Νεο-οθωμανισμού προσπαθεί να εφαρμόσει την ιδεολογία του, την οποία εκφράζει στα βιβλία του, και συνεχίζει μία μακρόχρονη πολιτική της Άγκυρας, που αμφισβητεί τα υπάρχοντα σύνορα της Ελλάδος.

Για να πιάσουμε τα πράγματα από την αρχή θυμίζω ότι στη Δυτική Θράκη ο Νταβούτογλου μίλησε στους Μουσουλμάνους δηλώνοντας πώς εκεί νιώθει σαν να είναι στην πατρίδα του. Μετά επεσκέφθη την Καβάλα όπου προσκύνησε το σπίτι του Μεχμέτ Αλή, πατέρα του αιμοβόρου Ιμπραήμ, και έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το κτήριο Ιμαρέτ και για την επιβίωση της οθωμανικής κληρονομιάς. Στη συνέχεια πήγε στη Θεσσαλονίκη, όπου υπάρχει το λεγόμενο «σπίτι του Κεμάλ Ατατούρκ» -σημερινό τουρκικό Προξενείο- και εκεί πάλι μίλησε για την ανάγκη ανάδειξης του οθωμανικού παρελθόντος. Ζήτησε τζαμί και μουσουλμανικό νεκροταφείο εκμεταλλευόμενος και τις πολυπολιτισμικές αναζητήσεις του Δημάρχου κ. Γιάννη Μπουτάρη.

Η σαφής πρόθεση του Ερντογάν και του Νταβούτογλου είναι να επαναφέρουν την τουρκική επιρροή στα Βαλκάνια, να ουδετεροποιήσουν την ελληνική εξωτερική πολιτική, δηλαδή η Ελλάδα να μην παίρνει καμία πρωτοβουλία που παρενοχλεί τα τουρκικά συμφέροντα, και να πείσουν τους Βαλκανικούς λαούς ότι οι πρόγονοι τους περνούσαν καλά επί Οθωμανών. Στο ξαναγράψιμο αυτό της Ιστορίας οι Νεο-οθωμανοί ηγέτες της Άγκυρας βρίσκουν –κατά σύμπτωση; – συμπαράσταση από Έλληνες πανεπιστημιακούς, οι οποίοι επιχειρούν να αγιοποιήσουν την οθωμανική περίοδο και να εξωραΐσουν την εικόνα των Τούρκων στα μάτια των Ελλήνων.

ΟΙ Τούρκοι πάντα αποκαλύπτουν και δεν κρύβουν τις προθέσεις τους. Ο Νατβούτογλου στο βιβλίο του «Το Στρατηγικό Βάθος» γράφει τα εξής χαρακτηριστικά και απειλητικά: «Οι δύο σημαντικοί βραχυπρόθεσμοι και μεσοπρόθεσμοι στόχοι της εξωτερικής πολιτικής της Τουρκίας στα Βαλκάνια είναι η ισχυροποίηση της Βοσνίας και της Αλβανίας μέσα σε ένα πλαίσιο σταθερότητας και η δημιουργία ενός διεθνούς νομικού πλαισίου που θα θέτει υπό την προστασία του τις εθνικές μειονότητες της περιοχής. Στο νομικό αυτό πλαίσιο η Τουρκία πρέπει να επιδιώκει συνεχώς την εξασφάλιση εγγυήσεων που θα της παρέχουν το δικαίωμα παρέμβασης στα ζητήματα που αφορούν τις μουσουλμανικές μειονότητες των Βαλκανίων. Η νομιμότητα της επέμβασης της Κύπρου , που αποτελεί ένα εντυπωσιακό παράδειγμα στη σύγχρονη εποχή, κατέστη δυνατή εντός ενός τέτοιου είδους νομικού πλαισίου». ( σελίδα 200 της ελληνικής έκδοσης). Δηλαδή με απλά λόγια: Να χρησιμοποιήσουν τη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης για να κάνουν κάτι αντίστοιχο με το 1974 στην Κύπρο.

Εξάλλου στο κεφάλαιο με τον εύγλωττο τίτλο «Πολιτικές περικύκλωσης της περιοχής» ( σελ 482) ο Νταβούτογλου παραλληλίζει τη Θράκη με την απόσχιση του Κοσσόβου από τη Σερβία: «Μπορεί να προταθεί επίσης μία συνεργασία για την εξασφάλιση των πολιτισμικών και εκπαιδευτικών δικαιωμάτων των εθνικών κοινοτήτων, που διαθέτουν διαφορετικές κουλτούρες στους κόλπους των βαλκανικών κρατών. Μία τέτοια συμφωνία μπορεί να διαμορφώσει ένα κατάλληλο έδαφος κυρίως για το Κόσσοβο και τη Δυτική Θράκη».

Δεν πρόκειται για καινούργιες θεωρίες. Όχι μόνο η Θράκη, αλλά και η Μακεδονία βρίσκονται στο στόχαστρο του τουρκικού εθνικισμού εδώ και πολλές δεκαετίες. Η ιστορία ξεκινά από την εποχή του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου όταν ο Τούρκος Πρέσβυς στο Λονδίνο Ρεούφ Μπέης ομολογεί τις τουρκικές βλέψεις στον Έλληνα Πρωθυπουργό Εμμανουήλ Τσουδερό. Του λέει ότι η Τουρκία ενδιαφέρεται για τη δημιουργία φιλοτουρκικού διαδρόμου μεταξύ Τουρκίας και Αλβανίας και για τον σκοπό αυτό θα βοηθούσε η δημιουργία ανεξαρτήτου μακεδονικού κράτους στον ενδιάμεσο χώρο ( βλέπε το βιβλίο του Γιάννη Γκίνη: Τουρκία, το γειτονικό ηφαίστειο). Άλλωστε και ο Φρανκ Βέμπερ στο περισπούδαστο έργο του «Ο επιτήδειος ουδέτερος» αναλύει τα τουρκικά σχέδια κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο για τη δημιουργία μιας βαλκανικής ομοσπονδίας υπό τουρκικό έλεγχο πάντα εις βάρος της εδαφικής ακεραιότητας της Ελλάδος και της Βουλγαρίας. Ἀρα τα περί οθωμανικού παρελθόντος της Θεσσαλονίκης δεν λέγονται με αθώο σκοπό έστω και αν ενδύονται με τον μανδύα της τουριστικής αξιοποίησης.

Η τουρκική αμφισβήτηση των συνόρων είναι ακόμη ευρύτερη και ισχύει μέχρι σήμερα. Όπως αποδεικνύεται από τη μελέτη τουρκικών σχολικών εγχειριδίων του μαθήματος «Εθνική Ασφάλεια» αλλά και από άλλα ντοκουμέντα η σημερινή επίσημη άποψη της Άγκυρας περί συνόρων είναι η εξής: Τα νόμιμα σύνορα της Ελλάδος είναι αυτά του 1881. Δηλαδή από τον Αμβρακικό μέχρι τον Όλυμπο. Η Ήπειρος, η Μακεδονία, η Θράκη, τα νησιά του Αιγαίου και η Κρήτη είναι εδάφη αμφισβητούμενα, διότι οι Έλληνες «τα άρπαξαν σε περίοδο εσωτερικής αποσύνθεσης του Οθωμανικού κράτους». Οι τουρκικές αμφισβητήσεις για την ελληνικότητα της Ηπείρου και της Μακεδονίας έφθασαν μέχρι σημείου να προβάλλει κατά καιρούς η ιστοσελίδα του τουρκικού Υπουργείου Εξωτερικών τις απόψεις των Τσάμηδων και την προπαγάνδα των Σκοπίων.

Πέραν, λοιπόν, των προβλημάτων με την υφαλοκρηπίδα, την ΑΟΖ και την τουρκική κατοχή στην Κύπρο η νέα οθωμανική ιδεολογία και ιδεοληψία οδηγεί την τουρκική ηγεσία σε επικίνδυνα για την εθνική μας ασφάλεια βήματα. Αντί να τους «κόψουμε τον βήχα» δυστυχώς τους αποθρασύνουμε με συζητήσεις για εκλογή μουφτήδων και για εξετάσεις οδήγησης στην τουρκική γλώσσα. Αν θέλουμε να σταματήσουν εδώ οι νεο-οθωμανικοί σχεδιασμοί οφείλουμε να παύσουμε τις παραχωρήσεις και να αρχίσουμε τη διπλωματική αντεπίθεση. http://www.antibaro.gr/node/2803

"ΟΥΣΤ ΚΟΠΡΙΤΕΣ..." ΜΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΑΡΡΥ ΚΛΥΝΝ

2011-03-07T01:45:00.001+02:00

ΜΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΑΡΡΥ ΚΛΥΝΝ, ΑΝΤΙΔΟΤΟ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ "ΒΙΛΚΑ" /
ΕΝΑΡΞΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 11 ΜΑΡΤΙΟΥ

ΣΑΤΙΡΑ ΚΑΙ ΓΕΛΙΟ, ΤΟ ΑΝΤΙΔΟΤΟ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ...

2011-03-04T14:34:00.001+02:00

ΘΕΑΤΡΟ ΒΙΛΚΑ
vilka.theater@gmail.com
Γεωργίου Ανδρέου 21 • Θεσσαλονίκη
(Εντός του πολυχώρου ΒΙΛΚΑ)
Τηλ: 2310 480.980 / 2310 522.940
Fax: 2310 480.986

ΧΑΡΡΥ ΚΛΥΝΝ
ΟΥΣΤ ΚΟΠΡΙΤΕΣ…
Σατιρική επιθεώρηση
Aντίδοτο στην κατάθλιψη του Έλληνα

Σε εποχή που το γέλιο γίνεται ολοένα και πιο σπάνιο έρχεται ο Χάρρυ Κλυνν με τους συνεργάτες του να εξορκίσει με τη σάτιρα και το γέλιο τα «κακώς κείμενα» της πολιτικής και της κοινωνικής πραγματικότητας.
Η οικονομία, η πολιτική και οι πολιτικοί, η Τρόικα, η διεθνής οικονομική κρίση, η Ευρώπη, η συμπεριφορά των Ελλήνων, βομβαρδίζονται από από τα πυρά της ανελέητης σάτιρα του Χάρρυ Κλυνν, χαρίζοντας στους θεατές αβίαστο «λυτρωτικό» γέλιο…

ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΟΥΝ
ΧΑΡΡΥ ΚΛΥΝΝ
ΜΑΡΚΟΣ ΛΕΖΕΣ
ΑΝΝΑ ΠΑΝΤΖΕΛΗ
ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΟΠΑΛΙΔΗΣ
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΙΝΑΡΕΤΖΗΣ

Παραστάσεις: Παρασκευή – Σάββατο: 9:30 / Κυριακή 7:30
ΙΣΧΥΟΥΝ ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ ΟΓΑ & ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΕΣΤΙΑΣ
ΕΝΑΡΞΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 11 ΜΑΡΤΙΟΥ

Ρατσιστικό χτύπημα κατά των Ποντίων Παλιννοστούντων και υπέρ των Μουσουλμάνων στη Θράκη από την Διαμαντοπούλου!

2011-03-02T22:43:00.006+02:00

Απίστευτο κι όμως πέρα για πέρα αληθινό! Το γνωστό δίδυμο Δραγώνα- Φραγκουδάκη, υπακούοντας στις εντολές της κυρίας Υπουργού....'αλωνίζει' στη Θράκη. Διαβάστε τις καταγγελίες και την επερώτηση:
ΘΕΜΑ: «ΕΡΩΤΗΜΑΤΙΚΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΠΑΙΔΩΝ ΣΤΗ ΘΡΑΚΗ»
Την 16/6/2010 το υπουργείο Παιδείας επέλεξε για ένταξη στο επιχειρησιακό πρόγραμμα Εκπαίδευση και δια Βίου Μάθηση το επιμέρους πρόγραμμα “Εκπαίδευση των παιδιών της μουσουλμανικής μειονότητας στη Θράκη”. Πρόκειται για την τέταρτη φάση του προγράμματος που ξεκίνησε το 1997.

    * Στην πρώτη (1997-2000) και δεύτερη φάση (2002-2004) το πρόγραμμα στοίχισε 9.640.000 ευρώ.
    * Στην τρίτη φάση (2004-2008) στοίχισε 7.350.000 ευρώ.
    * Η τέταρτη φάση ανέρχεται σε 10.255.000 ευρώ.
Συνολικά το πρόγραμμα από το 1997 μέχρι το 2013 θα στοιχίσει 27.245.000 ευρώ
Μέχρι το 2007 επιστημονικά υπεύθυνες του όλου έργου εμφανίζονταν η κ. Άννα Φραγκουδάκη, Kοινωνιολόγος της Eκπαίδευσης, Kαθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Aθηνών και η κ. Θάλεια Δραγώνα Kοινωνική Ψυχολόγος, επίσης Kαθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Aθηνών. Από το 2007-08 ως επιστημονική υπεύθυνη εμφανίζεται μόνον η ομότιμη, πλέον, καθηγήτρια Άννα Φραγκουδάκη.
Η κα Δραγώνα διετέλεσε, όπως είναι γνωστό, τη διετία 2007-09 βουλευτής του ΠΑΣΟΚ ενώ από τον Οκτώβριο του 2009 και μέχρι την παραίτησή της, ένα χρόνο μετά, ήταν ειδική γραμματέας διαπολιτισμικής εκπαίδευσης στο υπουργείο Παιδείας. Από αυτή τη θέση είχε την εποπτεία όλων των προγραμμάτων διαπολιτισμικής εκπαίδευσης, περιλαμβανομένου και αυτού για τους μουσουλμανόπαιδες. Ουσιαστικά, δηλαδή, η κα Δραγώνα ήταν για ένα χρόνο και κρίνουσα ως ειδική γραμματέας και κρινόμενη, αφού τα βιβλία και τα εκπαιδευτικά προγράμματα της διδάσκονται στο πλαίσιο του προγράμματος Μουσουλμανοπαίδων το οποίο είχε υποβληθεί ως πρόταση προς αξιολόγηση.
Αξίζει να σημειωθεί ότι αμέσως μετά την ανάληψη της θέσεως της ειδικής γραμματείας από την κα Δραγώνα, η υπουργός Παιδείας κα Διαμαντοπούλου ανακάλεσε τις άλλες δράσεις του προγράμματος Εκπαιδεύσεως και δια Βίου Μάθησεως, που αφορούσαν στους Παλιννοστούντες και στους Αλλοδαπούς (βλ. απόφαση 17529/13-11-2009). Δεν ανακάλεσε, όμως, την πρόσκληση για τους Μουσουλμανόπαιδες.
Μετά την παραίτησή της η κα Δραγώνα παρέμεινε εκτός του προγράμματος στο οποίο τυπικώς εξακολουθεί να εμφανίζεται η κα Φραγκουδάκη. Την 25η Ιανουαρίου 2011 η κα Θάλεια Δραγώνα επισκέφθηκε μαζί με τη τοπική βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Ελένη Τσιαούση, τον Δήμαρχο Αλεξανδρουπόλεως κ. Ευάγγελο Λαμπάκη και ζήτησε διευκολύνσεις για τη λειτουργία του προγράμματος “Εκπαίδευση των παιδιών της μουσουλμανικής μειονότητας στη Θράκη” στη συγκεκριμένη πόλη. Ακολούθως, προέβη σε δηλώσεις στην τοπική τηλεόραση.
Είναι σαφές ότι είναι αναγκαία στη Θράκη η εφαρμογή μία Σύγχρονης Ευρωπαϊκής Μειονοτικής Πολιτικής που θα καλύπτει αδυναμίες του παρελθόντος και θα διασφαλίζει ίσες ευκαιρίες για μόρφωση και δουλειά στα παιδιά της μειονότητας.
Η χρηματοδότηση όμως μίας τέτοιας πολιτικής δεν πρέπει να αδικεί την αντίστοιχη προσπάθεια για τη στήριξη άλλων ομάδων, όπως οι Παλιννοστούντες ομογενείς, οι Ρομά και οι Αλλοδαποί. Πρωτίστως, δεν πρέπει να υποτιμά και να υπονομεύει την πολιτική εκσυγχρονισμού και αναβάθμισης της δημόσιας εκπαίδευσης, η οποία τα τελευταία χρόνια κατέστη ιδιαιτέρως ελκυστική για τα παιδιά της Μουσουλμανικής μειονότητας.

Ε Ρ Ω Τ Α Τ Α Ι
η κα Υπουργός
1. Για ποιο λόγο κόπηκαν τα προγράμματα των Παλιννοστούντων ομογενών και των Αλλοδαπών ενώ παρέμεινε το πρόγραμμα Μουσουλμανοπαίδων;
2. Δεν υπάρχει σοβαρότατο πρόβλημα ουσιαστικής νομιμότητας και δεοντολογίας από το γεγονός ότι η μέχρι πρότινος ειδική γραμματέας του Υπουργείου Παιδείας που είχε την εποπτεία ενός εκπαιδευτικού προγράμματος, εμφανίζεται ως άτυπη εκπρόσωπος του συγκεκριμένου προγράμματος στη Θράκη; Είναι δυνατόν να ταυτίζεται κρίνων και κρινόμενος;
3. Τα προηγούμενα χρόνια η Ελληνική πολιτεία, παράλληλα με την αναβάθμιση των μειονοτικών σχολείων, επεδίωξε με επιτυχία την ένταξη των Μουσουλμανοπαίδων στη ελληνική δημόσια εκπαίδευση. Είναι χαρακτηριστική η αύξηση των Μουσουλμάνων μαθητών στη β/θμια εκπαίδευση από 3115 το 2001 σε 4650 το 2009 (+49%). Τι προτίθεται να κάνει η Κυβέρνηση προς τη συνέχιση και την ενίσχυση αυτής της πολιτικής;
4. Για ποιο λόγο έχει παγώσει τη δημιουργία δημόσιων σχολείων δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στους οικισμούς της Φιλλύρας και των Αρριανών παρότι υπάρχει οικόπεδο και σύμφωνη γνώμη των τοπικών δημοτικών συμβουλίων;

Αθήνα, 01 / 03 / 2011

Ο ερωτών Βουλευτής
Ευριπίδης Σ. Στυλιανίδης
Βουλευτής Ροδόπης

Σικάγο: Συνέδριο για τη Μικρασιατική Καταστροφή

2011-02-23T21:31:00.003+02:00

Συμμετέχει ο Τούρκος ιστορικός, καθηγητής στο πανεπιστήμιο Κλάρκ (Γουόρτσεστερ, Μασσαχουσέτης) Τανέρ Ακσάμ με τίτλο ομιλίας: “Οι ελληνικοί «Εκτοπισμοί» και Σφαγές του 1913-1914. Μια δοκιμαστική πρόβα για την Αρμενική Γενοκτονία”. Συμμετέχουν επίσης ο Διευθυντής του Ινστιτούτου Ζόριαν, Τορόντο, Καναδά, Κ. Τζoρτζ Σιρινιάν και ο δρ. Κωνσταντίνος Χατζηδημητρίου (Αναπληρωτής Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Σεν Τζονς της Ν. Υόρκης) με θέμα: “Επίσημες και ανεπίσημες αμερικανικές αντιδράσεις για την «Καταστροφή» στη Μικρά Ασία. Τι αποκαλύπτεται από τα αποδεικτικά στοιχεία”, ο Ματίας Μπγιόρνλουντ (Ιστορικός και Ερευνητής) με θέμα: “Οι διώξεις των Ελλήνων και των Αρμενίων στη Σμύρνη 1914-1916: Μία ξεχωριστή περίπτωση στην πορεία των τελευταίων Οθωμανικών γενοκτονιών”, ο Δρ. Αλεξάντερ Κιτρόεφ (Συνεργάτης Καθηγητής Ιστορίας στο Κολέγιο Χάβερφορντ, Πενσυλβ.) με θέμα “Η δεινή θέση των Ελλήνων προσφύγων μετά την διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας” και ο Δρ. Βαν Κουφουδάκης (Επίτιμος Κοσμήτορας του Πανεπιστημίου Τεχνών και Επιστημών, Περντιου, Ιντιάνα) με θέμα “Οι σκόπιμες και συστηματικές τουρκικές παραβιάσεις των Διεθνών Συνθηκών από το 1923″

Έξω πάμε καλά!!!

Με πρωτοβουλία του Συλλογου Ποντίων Σικάγου “Ξενιτέας”, το Σάββατο 7 Νοεμβρίου 2009 πραγματοποιείται επιστημονικό συνέδριο με θέμα: «Ακαδημαϊκή Σύνοδος για την Μικρασιατική Καταστροφή».

Οι διοργανωτές, στην Ανακοίνωσή τους αναφέρουν :

“Η σύνοδος έχει τίτλο «Ακαδημαϊκή Σύνοδος για την Μικρασιατική Καταστροφή» και επικεντρώνεται στην Ελληνική “εμπειρία” στην Μικρά Ασία, στον Πόντο και στην Ανατολική Θράκη κατά τη διάρκεια των αρχών του 20ου αιώνα και στα γεγονότα που ακολούθησαν μετά την “Μεγάλη Καταστροφή”. Αρκετοί ακαδημαϊκοί θα παρουσιάσουν αυθεντικά έγγραφα σχετικά με το θέμα, τα οποία ο σύλλογός μας έχει ζητήσει την άδεια να δημοσιεύσει.

Η σύνοδος αυτή είναι μια συνέχεια της συνόδου που έγινε το περασμένο έτος με τίτλο «Η Καταστροφή στην Μικρά Ασία και στον Πόντο» όπου υπογραμμίστηκαν τα παρακάτω σημαντικά θέματα:
Από τότε, αρκετές προσπάθειες έχουν γίνει από τον σύλλογό μας ώστε να ταυτοποίησει, να συγκεντρώσει και να ανατυπώσει ιστορικά σημαντικά βιβλία τα οποία ελπίζουμε ότι θα τα έχουμε στη διάθεση των ακαδημαϊκών σε κάποιο κεντρικό σημείο.

Οι επερχόμενες παρουσιάσεις θα μας επιτρέψουν να δημοσιεύσουμε υλικό το οποίο είναι απαραίτητο στον ακαδημαϊκό κόσμο. Πιστεύουμε ότι δεν είναι μόνο ένα ηθικό καθήκον της ανθρωπότητας να θυμόμαστε τις εκτοπίσεις, τις σφαγές και τη γενοκτονία που κηλίδωσαν την Ιστορία, αλλά επίσης να προωθήσουμε τη γνώση τέτοιων τρομερών γεγονότων ώστε να εμποδίσουμε μελλοντική επανάληψή τους. Δυστυχώς, η αγγλόφωνη τεκμηρίωση για την τραγωδία του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας και του Πόντου είναι μάλλον λιγοστή, περιορισμένη σε παλιά εύθραυστα βιβλία τα οποία καταστρέφονται στις βιβλιοθήκες του έθνους. Μόνο μέσα από καινούργιες, ιστορικά αξιόπιστες εργασίες θα γίνει δυνατή η ενημέρωση των συμπολιτών μας αμερικανών και να αντιπαλέψουμε αυτούς οι οποίοι αρνούνται την αυθεντικότητα αυτών των ντοκουμέντων για τις δικές τους πολιτικές σκοπιμότητες.

Η σύνοδος θα λάβει χώρα στο Westin Hotel, 6100 River Road, Rosemont, Illinois, το Σάββατο 7 Νοεμβρίου 2009, από τις 8 π.μ. έως τις 5 μ.μ.

Ο Σύλλογος Ποντίων Ελλήνων του Σικάγο ολόψυχα σας προσκαλεί στην ολοήμερη σύνοδο η οποία θα λάβει χώρα στο Rosemont, IL το Σάββατο 7 Νοεμβρίου 2009.

- Η εγκαθίδρυση ενός κέντρου ερευνών για την προσέλκυση των κορυφαίων ακαδημαϊκών στο συγκεκριμένο θέμα παγκοσμίως,
- Η ανατύπωση σπανίων βιβλίων που εστιάζουν στα γεγονότα της περιόδου 1908-1923,
- Η μετάφραση σημαντικών βιβλίων και ντοκουμέντων από τα ελληνικά και άλλες γλώσσες στα Αγγλικά,
- Η ίδρυση βιβλιοθήκης αποτελούμενη από ιστορικά πολύτιμο υλικό.

Πηγή: ΠΟΝΤΟΣ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Νίκος Μπίστης...Μώ την πίστη σ'......

2011-01-30T01:49:00.002+02:00

by PONTIAKO KINIMA ELLADOS on Sunday, 30 January 2011 at 01:44

Από το "Πόντος και αριστερά"
-Νίκος Μπίστης: γελοίος ρατσιστής ή απλώς… μ@λ@κ@ς ;

Περιφρονήστε τους ρατσιστές αρνητές της Γενοκτονίας
Με έκπληξη διαβάσαμε το δημοσίευμα στο καλό περιοδικό “Άμαστρις” για τις θέσεις του Νίκου Μπίστη. Τον θυμάστε τον κύριο; Στυλοβάτης του σημιτισμού στην εποχή των μεγάλων σκανδάλων, των λαμογιών και των μιζών! Με εξαιρετικά ενδιαφέρουσα πολιτική πορεία, που ξεκίνησε από την κομμουνιστική Αριστερά, δημιούργησε τη ροζ ΑΕΚΑ την οποία και τελικά αντάλλαξε έναντι υπουργικού θώκου, και έτσι κατέληξε στη νεοφιλελεύθερη σημιτική σοσιαλδημοκρατία. (Και είναι μέχρι σήμερα απολογητής εκείνης της σημιτικής αθλιότητας -πρόγονος της καραμανλικής τοιαύτης- που βίωσε αυτός ο τόπος.)
Αποτελεί τυπικό δήγμα μέτριου, ημιμαθούς, φανατικού Νεοέλληνα, που την τυχαία αντίληψη και τη συγκυριακή ιδεοληψία τη μετατρέπει σε σημαία, ορκίζεται σ’ αυτήν και στιγματίζει όσους διαφωνούν με τις προκαταλήψεις του…. Γλοιώδης πολιτικός που σερνόταν κατά τις προεκλογικές περιόδους πίσω από τους Πόντιους πρόσφυγες από την πρώην ΕΣΣΔ, πετώντας κανένα κοκαλάκι στους ”δυνητικούς ψηφοφόρους” του, μπας και εισπράξει καμιά ψήφο τους… Και αυτή η ημιμάθεια, μαζί με ρατσισμό και θράσος, διατυπώνεται με σαφήνεια στις θέσεις του που αναδημοσιεύονται παρακάτω…

Ο Ν. Μπίστης υπήρξε ένας από εκείνους τους αντιπρόσφυγες ρατσιστές που επιφύλαξαν στον προσφυγικό ελληνισμό τη μέγιστη προσβολή με την προσπάθεια που καταβλήθηκε το 2001 να αλλάξει πραξικοπηματικά η ομόφωνη απόφαση (1998) της Βουλής των Ελλήνων και να απαλειφθεί ο όρος “Γενοκτονία” για να μην ενοχληθούν οι εθνικιστές φίλοι της γείτονος. Και το χειρότερο δεν ήταν αυτό, αλλά ότι και Ο ΙΔΙΟΣ ΑΠΟΔΕΧΟΤΑΝ ΤΙΣ ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ ΤΟΥ ΘΥΤΗ. Γι αυτό υπήρξε βασιλικώτερος του βασιλέως και εθνικιστικότερος του Τούρκου εθνικιστή. Και γι αυτό επέλεξε να προσβάλλει με τον άθλιο τρόπο του τα θύματα του τουρκικού εθνικισμού.
Για να καταλάβετε τι συνέβη τότε με τον Μπίστη και όλη την αναθεωρητική συμμορία, διαβάστε ένα κείμενο του 2001 απ’ την “Καθημερινή” με τίτλο: Νέο ατόπημα κατά του μικρασιατικού ελληνισμού…
Πριν αναδημοσιεύσουμε το απόσπασμα από το “Άμαστρις” με τις αθλιότητες του σημιτάνθρωπου Νίκου Μπίστη, ας φιλοξενήσουμε και πάλι το απόσπασμα εκείνο του αληθινού αριστερού Τούρκου ιστορικού Halil Berktay. O Berktay δεν αποδέχεται ότι έγιναν πολλές ξεχωριστές γενοκτονίες απ’ τους Νεότουρκους, αλλά ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΣΥΝΟΛΙΚΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ, αυτή δηλαδή που αμφισβητεί ο Μπίστης και οι αντιπρόσφυγες όμοιοί του. Δηλαδή, ο Berktay υποστηρίζει ότι οι Νεότουρκοι, οι Τούρκοι εθνικιστές δηλαδή, αποφάσισαν και πραγματοποίησαν ΜΙΑ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ εις βάρος των μη μουσουλμανικών λαών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας :
«Πιστεύω ότι υπήρχε μόνο μία Γενοκτονία και δεν εννοώ ότι αυτό που συνέβη στον Πόντο δεν ήταν Γενοκτονία. Αντίθετα, λέω ότι οι Ενωτικοί, δηλαδή η ηγεσία της επιτροπής Ένωσης και Προόδου, κυρίως δε ο Ταλάτ, είχαν ένα μαζικό σχέδιο για τον εκτουρκισμό της Ανατολίας. Και αυτό εφαρμόστηκε στους Αρμενίους, τους Ποντίους και τους Ασσυρίους. Προτιμώ να το βλέπω ως ένα ενιαίο σχέδιο, που και το κάνει και πιο εύκολα συζητήσιμο και κατανοητό» υπογραμμίζει…»

Αντιποντιακό παραλήρημα αποτυχόντος πολιτευτού!

2011-01-26T00:49:00.003+02:00

Μία δυσάρεστη έκπληξη περίμενε όσους Πόντιους έτυχε να διαβάσουν το βιβλίο του πρώην υφυπουργού κ. Νίκου Μπίστη «Προχωρώντας και αναθεωρώντας», που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις «Πόλις». Περιγράφοντας τις δυσκολίες που αντιμετώπισε στην προσπάθειά του να προσεγγίσει τις διάφορες εθνοτοπικές ομάδες της Β΄ Αθήνας, στην οποία ήταν υποψήφιος κατά τις τελευταίες βουλευτικές εκλογές, ο γνωστός από τη συμμετοχή του σε πάσης φύσεως τηλεοπτικά παράθυρα πολιτικός του κυβερνώντος κόμματος φτάνει στην ανοιχτή αμφισβήτηση -για πρώτη φορά από Έλληνα πολιτικό- της ίδιας της ύπαρξης της γενοκτονίας ως ιστορικού γεγονότος!

Ο κ. Μπίστης αφιερώνει δύο ολόκληρες σελίδες του ενδιαφέροντος κατά τα άλλα πονήματός του σε ένα προκλητικής εμπάθειας αντιποντιακό παραλήρημα, με το οποίο κατηγορεί ανοιχτά το χώρο των ποντιακών οργανώσεων για φασισμό και υποστηρίζει ότι το αίτημα για την αναγνώριση της Γενοκτονίας χρησιμοποιείται σκόπιμα από διάφορους «επαγγελματίες ποντιοπατέρες» ως εμπόδιο για τη βελτίωση των Ελληνοτουρκικών σχέσεων και του Κυπριακού!

Δεν αρκείται όμως μόνο στην έκφραση των «πολιτικών» του θέσεων επί του θέματος ο κ. Μπίστης, αλλά υπεισέρχεται -και μάλιστα με αυτοπεποίθηση ιστορικού ολκής- στην ουσία, υποστηρίζοντας ότι «στα σαντζάκια όπου οι Πόντιοι δεν ξεσηκώθηκαν για να ενισχύσουν τους Ρώσους κατά των Τούρκων, δεν τους πείραξαν». Ακριβώς δηλαδή αυτό που έλεγε και το επίσημο κείμενο του τουρκικού ΥΠΕΞ για τη Γενοκτονία των Ποντίων, που μεταφράσαμε και δημοσιεύσαμε σε παλαιότερο τεύχος μας. Και βέβαια μη σπεύσετε να αναρωτηθείτε από αντλεί ο κ. Μπίστης τόση βεβαιότητα για το ατράνταχτο ιστορικό επιχείρημα που επικαλείται, διότι στις επόμενες σελίδες του βιβλίου του παρουσιάζει επαρκείς αποδείξεις του σεβασμού που τρέφει προς την επιστήμη της ιστορίας, αναφερόμενος επανειλημμένως στη εκτίμηση που τρέφει προς το πρόσωπο της κυρίας Ρεπούση (της γνωστής «μοντέρνας» ιστορικού, που έγραψε και τύπωσε με χρήματα των Ελλήνων φορολογουμένων τα γνωστά φληναφήματα περί «συνωστισμού» στην προκυμαία της Σμύρνης), αλλά και στον αποτροπιασμό του για την άδικη επίθεση που αυτή δέχθηκε από διάφορους αγράμματους υπερπατριώτες!

Κι αφού λοιπόν δικαιολογημένα οι Τούρκοι έκαναν όσα έκαναν «στα σαντζάκια όπου οι Πόντιοι δεν ξεσηκώθηκαν για να ενισχύσουν τους Ρώσους», ο βαθύς γνώστης των διεθνών σχέσεων (και επί σειράν ετών εκπρόσωπος για θέματα εξωτερικής πολιτικής κόμματος του Ελληνικού Κοινοβουλίου) κ. Μπίστης αποδίδει εύσημα στον ΟΗΕ, διότι «έχει πολύ αυστηρά κριτήρια για την αναγνώριση γενοκτονιών -διαφορετικά, η ούτως ή άλλως ταλαιπωρημένη από πολέμους, σφαγές, βιασμούς και εθνοκαθάρσεις ανθρωπότητα θα έμπαινε σε νέες περιπέτειες, και μάλιστα αναδρομικά, για το χατίρι προέδρων και ενώσεων αποστράτων» (ενώ η μη αναγνώριση παρόμοιων γενοκτονιών προφανώς είναι κατά τον κ. Μπίστη άσχετη με τα διεθνή συμφέροντα και τους διεθνοπολιτικούς συσχετισμούς!).

Βέβαια κάθε άποψη έχει τη σημασία και την αξιοπιστία της αναλόγως του προσώπου που την εκφράζει. Και ο κ. Μπίστης κάθε άλλο παρά τυχαίο πρόσωπο μπορεί να θεωρηθεί. Υπήρξε μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής του Πολυτεχνείου -αλήθεια, αυτή η έρμη η συμμετοχή στο Πολυτεχνείο για πόσες ακόμη ατυχείς επιλογές και για πόσα ακόμη μεταπολιτευτικά πολιτικά αμαρτήματα των νεαρών τότε πρωταγωνιστών του θα χρησιμεύει ως άλλοθι;- ενώ κατανάλωσε τα υπόλοιπα τριάντα χρόνια της πολιτικής του διαδρομής σε μία πρωτοφανή για την ελληνική πολιτική ιστορία προσπάθεια περάσματος απ’ όσο το δυνατόν περισσότερα κόμματα του αριστερού τμήματος του πολιτικού φάσματος. Αρχίστε λοιπόν να κρατάτε λογαριασμό: μεταπολιτευτικά εντάχθηκε στο ΚΚΕ, από το οποίο διαγράφτηκε το 1983. Εν συνεχεία προσχώρησε στο ΚΚΕ εσωτερικού. Το 1986 με τη διάσπαση του ΚΚΕ εσωτερικού ακολούθησε το Γιάννη Μπανιά στο ΚΚΕ εσωτερικού-Ανανεωτική Αριστερά. Το 1989 προσχώρησε στον ενιαίο Συνασπισμό και με τη διάσπαση του τελευταίου το 1993 εντάχθηκε στο νέο Συνασπισμό της κας Δαμανάκη. Αφού παρέμεινε σε αυτόν για μερικά χρόνια, τασσόμενος πάντα στην πλευρά των ανεξαρτήτως προέδρου «προεδρικών», αποχώρησε από το Συνασπισμό και ηγήθηκε της αλήστου μνήμης ΑΕΚΑ (Κίνησης Ανανεωτικής και Εκσυγχρονιστικής Αριστεράς), την οποία διέλυσε λίγο αργότερα, όταν αποφάσισε να ενταχθεί στο ΠΑΣΟΚ και να αναλάβει υφυπουργός Εσωτερικών στη βραχύβια τελευταία κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Σημίτη. Ζητάμε ειλικρινά συγνώμη αν λησμονήσαμε να αναφέρουμε κάποιον σημαντικό σταθμό της πολυκύμαντης πολιτικής του διαδρομής, αλλά δυστυχώς η παρακολούθησή της μάλλον υπερβαίνει τις δυνατότητές μας!

Από όλη πάντως αυτή την ιστορία των ανοησιών που έγραψε ο κ. Μπίστης (χολωμένος πιθανότατα και από τη μόνιμη εκλογική του αποτυχία, αφού μέχρι σήμερα εξελέγη βουλευτής μόνο μία φορά κι αυτή με το ψηφοδέλτιο Επικρατείας), βγαίνουν αβίαστα τρία συμπεράσματα. Το πρώτο, το θετικό, είναι ότι παρά την πολυετή περιηγητική του δραστηριότητα, ο κ. Μπίστης βρήκε το χρόνο να ασχοληθεί με εμάς τους Πόντιους και την άγνοιά μας περί της ιστορίας μας, που τείνει κατά τη γνώμη του να χαλιναγωγεί επικίνδυνα την Ελληνική εξωτερική πολιτική! Το δεύτερο, το αρνητικό, είναι ότι απόψεις σαν του κ. Μπίστη εξακολουθούν απ’ ότι φαίνεται να συγκινούν ένα κομμάτι του πολιτικού μας προσωπικού, που συνεχίζει να εμπνέεται ακόμη από τις «υγιείς» αντεθνικιστικές ιδεοληψίες του πάλαι ποτέ διαλάμψαντος «εκσυγχρονιστικού» εγχειρήματος. Συμπέρασμα τρίτον, και ίσως ουσιαστικότερο από τα τρία: η ανθρώπινη βλακεία δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο της εκάστοτε ακροδεξιάς, αλλά δυνητικά ανήκει εξ ίσου σε ολόκληρο το πολιτικό φάσμα.

Επίλογος: έχουν περάσει ήδη αρκετές εβδομάδες, αν όχι μήνες, από την κυκλοφορία του βιβλίου του κ. Μπίστη, χωρίς ωστόσο να σημειωθεί η παραμικρή δημόσια αντίδραση εκ μέρους του οργανωμένου ποντιακού χώρου. Δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν: είτε οι Πόντιοι δεν είναι τελικά τόσο φασίστες, όσο υποστηρίζει ο κ. Μπίστης, είτε οι εκπρόσωποι των οργανώσεών τους θα πρέπει να επισκέπτονται λίγο συχνότερα τα κεντρικά βιβλιοπωλεία….

… Διάφοροι πρόεδροι Ποντιακών Ομοσπονδιών, που έφτασαν στα χέρια και τα δικαστήρια για το παγκάρι της Παναγίας Σουμελά, είχαν στόχο ζωής να αναγνωριστεί η «γενοκτονία των Ποντίων». Από κοντά, σύσσωμη η Δεξιά, το πατριωτικό ΠΑΣΟΚ, με την Αριστερά να σφυρίζει αδιάφορα, σαν να μην ήθελε να καταλάβει τι κρυβόταν πίσω από το «αθώο» αίτημα. Επειδή όμως ο ΟΗΕ έχει πολύ αυστηρά κριτήρια για την αναγνώριση γενοκτονιών -διαφορετικά, η ούτως ή άλλως ταλαιπωρημένη από πολέμους, σφαγές, βιασμούς και εθνοκαθάρσεις ανθρωπότητα θα έμπαινε σε νέες περιπέτειες, και μάλιστα αναδρομικά, για το χατίρι προέδρων και ενώσεων αποστράτων-, περιόρισαν, τελικά, τις φιλοδοξίες τους στην αναγνώριση της «γενοκτονίας» από τη Βουλή των Ελλήνων και το ελληνικό κράτος. Κατά σατανική σύμπτωση, κάθε φορά που γινόταν -ή φοβούνταν ότι θα γίνει- μισό βήμα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις και το Κυπριακό, οι επαγγελματίες ποντιοπατέρες, συνεπικουρούμενοι από ιστορικούς πέμπτης διαλογής και βουλευτές της Β΄ Αθήνας και της Βόρειας Ελλάδας όπου αφθονεί το ποντιακό στοιχείο, έριχναν λάδι στη φωτιά της αμάθειας και του φόβου. Τέτοια ήταν η πίεση, που την τελευταία στιγμή ο Σημίτης μετέτρεψε την «ημέρα της γενοκτονίας» σε «ημέρα μνήμης». Αλλά αυτό δεν τους πτόησε. Άρχισαν να γιορτάζουν την «ημέρα μνήμης» για τη γενοκτονία των Ποντίων, όπως συμπλήρωναν. Μια ομάδα κανονικών ιστορικών, και η μικρή ΑΕΚΑ από όλο το πολιτικό προσωπικό, στάθηκαν όρθιοι απέναντι στο κύμα της εθνοπρεπούς παραπληροφόρησης. Ως επικεφαλής της ΑΕΚΑ έπρεπε, μέσα στο ασφυκτικό πλαίσιο του τηλεοπτικού χρόνου, να αναδείξω λεπτές αποχρώσεις, έχοντας απέναντί μου, κατά κανόνα, τον τηλεπαρουσιαστή που είναι πάντα με τους πολλούς για να εξασφαλίσει το παντεσπάνι του, έναν αγανακτισμένο Πόντιο, έναν κατά δήλωσή του ιστορικό, και ενίοτε τον ηθοποιό-ταγό της εθνικοφροσύνης και ίνδαλμα του Τζέημς Πάρις, τον Κώστα Πρέκα. «Πείτε το σφαγή», τους έλεγα, «πείτε το ξεριζωμό, έγκλημα, αλλά όχι γενοκτονία, γιατί στα σαντζάκια όπου οι Πόντιοι δεν ξεσηκώθηκαν για να ενισχύσουν τους Ρώσους κατά των Τούρκων, δεν τους πείραξαν. Δεν είναι λοιπόν καθολική, συστηματική εξόντωση, βάση σχεδίου, που απαιτείται για τη γενοκτονία». Ψύλλοι στ’ άχυρα. Ο ιστορικός επιτρέπεται, ίσως, να τα λέει αυτά. Ο πολιτικός όμως, που θέλει μάλιστα σταυρό στη Β΄ Αθήνας, πρέπει να συμπεριφέρεται όπως οι παλιοί μου σύντροφοι στην Αριστερά και οι μελλοντικοί μου στο ΠΑΣΟΚ: σιωπή και νηστεία από τις κακοτοπιές. Τι κι αν μ’ αυτό τον τρόπο στραβώνονται γενιές ολόκληρες και γίνονται βοά ενός φαιού εθνικισμού. Αυτοί θα βγάλουν το φίδι από την τρύπα; (Σε αυτό το φίδι θα επανέλθω). Κοιτώντας σήμερα πίσω, επιμένω ότι, παρά το πολιτικό κόστος, πολύ καλά κάναμε και πήγαμε κόντρα στο ρεύμα, και σε εκείνη και σε παρόμοιες περιπτώσεις. Αλλιώς δεν έχει νόημα -και οπωσδήποτε δεν έχει γούστο- να ασχολείσαι με την πολιτική. Οι καλοπροαίρετοι κάποτε θα καταλάβουν. Για τους άλλους δεν έχει σημασία, μια χαρά περνάνε παρέα με το φίδι μέσα στην τρύπα. Δεν ήταν, λοιπόν, μόνο τα ξινισμένα μούτρα μου από το μαρτύριο της λύρας που αποθάρρυναν τους Πόντιους δυνητικούς ψηφοφόρους μου. Είχαν και καλύτερους λόγους. Ο φίλος μου ο Γιώργος Καρυπίδης, φυσιολογικός Πόντιος αριστερός που ζει στη Θεσσαλονίκη, ισχυρίζεται ότι η πλειοψηφία των Ποντίων δεν τα πιστεύει αυτά. Μακάρι, παρότι οι πλειοψηφίες αρέσκονται στα στερεότυπα. Αν πάντως έχει δίκιο, καλό είναι αυτή η σιωπηλή πλειοψηφία να βρει τη λαλιά της, γιατί μόνο η μειοψηφία ακούγεται.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ...

2011-01-21T18:07:00.006+02:00

Η ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ ΤΡΑΠΕΖΟΥΝΤΟΣ

...ΚΑΙ ΕΝΑΝ ΗΜΕΡΑΝ, ΘΕΕ Μ' ΠΟΙΣΟΝ ΤΟ ΘΑΜΑ Σ', ΝΑ ΚΛΩΣΚΟΥΜΕΣ Σ΄ΕΜΕΤΕΡΑ ΤΑ ΧΩΜΑΤΑ, Σ' ΕΜΕΤΕΡΟΝ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑΝ...
ΕΓΩ ΚΙ ΑΝ ΑΠΟΘΑΝΩ, Ο ΠΟΝΤΟΝ ΘΑ ΖΕΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΣΑ ΚΑΡΔΙΑΣ ΤΗ ΠΑΙΔΙΩΝ ΕΜΟΥΝ, ΣΑ ΨΥΑ ΤΗ ΠΑΙΔΙΩΝ ΤΗ ΠΑΙΔΙΩΝ ΕΜΟΥΝ... ΚΑΙ ΘΑ ΑΝΑΜΕΝ ΜΑΣ...
Ο ΑΓΙΟΣ ΕΥΓΕΝΙΟΣ ΑΣ ΤΕΡΕΙ ΜΑΣ ΕΝΑ ΞΑ ΚΑΙ ΑΣ ΔΙΜΑΣ ΤΗΝ ΕΥΛΟΪΑΝ ΝΑ ΕΡΧΟΥΜΕΣ
ΟΥΛ ΕΝΤΑΜΑΝ ΣΑ ΧΩΡΙΑ Ν' ΕΜΟΥΝ ΝΤΟ ΕΠΕΜΝΑΝ ΕΡΗΜΑ ΚΙ ΟΡΦΑΝΑ,
ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΑ ΑΚΑΝΤΗΛΑ...
ΝΑ ΖΕΙ Ο ΠΟΝΤΟΝ...
ΝΑ ΖΕΙ Η ΠΑΤΡΙΔΑ...
ΚΑΜΙΑΝ ΝΑ ΜΗ ΧΑΤΕ
ΤΟ ΡΩΜΑΙΙΚΟΝ ΤΟ ΓΕΝΟΣ.
Βασίλης Ν. Τριανταφυλλίδης
Ιδρυτής του "ΠΟΝΤΙΑΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΕΛΛΑΔΟΣ"

ΕΥΞΕΙΝΟΣ ΚΑΙ ΜΟΝΑΧΙΚΟΣ

Δρόμοι επίχλοοι που τρέχουν και διαρρέουν

μες στην ομίχλη.

Μορφές άυλες, στεγνές, μαυροντυμένες

πέρα απ’ τη δημοσιά

μας γνέφουν και μας αποχαιρετούν.

Ώρες που μένουν βουβές και πεθαίνουν μας οδηγούν

Και ένας ήλιος άρρωστος

Ψυχορραγεί πάνω στις άγραφες σελίδες

του ημερολογίου των απόντων

όπου ζεσταίνουμε στα χέρια μας.

Δεν έχει καταφύγια μυστικά

για την πομπή των ανεστίων

ούτε φωνές μικρών παιδιών

και ήχους λύρας...

Μονάχα τραγούδια πικρά και χορούς πυρρίχιους

χαμένα στις αποσκευές

που δεν θελήσαμε να πάρουμε μαζί μας…

Kρυφές ελπίδες και πόθοι ανεκπλήρωτοι

μας ακολουθούν.

Αυτή η περιπλάνηση

απ’ την καρδιά μας ξεκινά

και στην καρδιά μας τελειώνει.

Έτσι μένουμε, οδοιπορούντες.

στο έλεος των εικόνων

και στην πικρία της επιστροφής...

Και ο Πόντος Εύξεινος και μοναχικός

καλωσορίζει την φυγή μας…

Β.Ν.Τριανταφυλλίδης

ΣΗΜΕΡΑ ΕΟΡΤΑΖΕΙ Ο ΠΟΛΙΟΥΧΟΣ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΟΥΝΤΑΣ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ ΑΓΙΟΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ ΕΥΓΕΝΙΟΣ

2011-01-21T13:43:00.002+02:00

Τουρκία: "Η χειρότερη μάστιγα της ανθρωπότητας".

2011-01-07T13:34:00.010+02:00

"Mάστιγα" της ανθρωπότητας οι τούρκοι σε σχολικά βιβλία… 27 χωρών.!

Του Νίκου Χειλαδάκη

Δημοσιογράφου – Συγγραφέα – Τουρκολόγου

Την ίδια περίοδο που εδώ στην Ελλάδα κάποιοι «εθελότυφλοι» και «ραγιαδόφρονες» επιμένουν να επιβάλουν στα σχολικά μας βιβλία μια εξωραϊσμένη και εξωπραγματική εικόνα για την παρουσία των Τούρκων στην ελληνική ιστορία, την ίδια περίοδο που τα ελληνικά μεγάλα κανάλια προβάλουν με μανία κάποια εξωπραγματικά τουρκικά σήριαλ καλλιεργώντας στο ελληνικό κοινό μια απατηλή εικόνα για την σύγχρονη Τουρκία, στην ιδία την Τουρκία προκάλεσε σοκ η δημοσίευση μιας αποκαλυπτικότατης έρευνας του ίδιου του τουρκικού Γενικού Επιτελείου σχετικά με την εικόνα που έχουν για τους Τούρκους, πολίτες άλλων χωρών.

Σύμφωνα λοιπόν με την έρευνα αυτή, σε 27 χώρες η εικόνα της Τουρκίας και των Τούρκων, όπως παρουσιάζεται στα σχολικά βιβλία της ιστορίας, είναι το λιγότερο θα έλεγε κανείς αρνητική και φτάνει μέχρι του σημείου να χαρακτηριστούν σαν η χειρότερη μάστιγα της ανθρωπότητας.

Στρατός του διαβόλου, - Απατεώνες, - Ύπουλοι, - Κηφήνες, - Παράσιτα, - Βιαστές, - Εισβολείς, - Άρπαγες, - Πλιατσικολόγοι, - Βάρβαροι του Αττίλα, - Τύραννοι, είναι λίγα από τα χαρακτηριστικά επίθετα με τα οποία «κοσμείται» η λέξη "Τούρκος".

Είναι χαρακτηριστικό ότι σε μια σειρά χωρών από την Μέση Ανατολή μέχρι την Φιλανδία, οι Τούρκοι κατέχουν το ρεκόρ των αρνητικών χαρακτηρισμών σε σημείο να παρομοιάζονται με την μεγαλύτερη συμφορά για τους λαούς των χωρών αυτών. Το εντυπωσιακό δε είναι ότι τέτοιοι χαρακτηρισμοί εμφανίζονται σε σχολικά βιβλία ακόμα και μουσουλμανικών χωρών, ακόμα και χωρών που σήμερα συνδέονται με φιλικές και συμμαχικές σχέσεις με την Τουρκία.

Συγκεκριμένα στην Αλβανία, στην όγδοη τάξη της στοιχειώδης εκπαίδευσης αναφέρετε ότι από όπου πέρασαν οι Τουρκοι έπεσε μαύρη σκλαβιά, οι μάνες βιαστήκαν, οι άντρες πουλήθηκαν σαν δούλοι και σκλάβοι.

Στην Βοσνία Ερζεγοβίνη, στην εβδόμη τάξη της στοιχειώδης εκπαίδευσης οι Τούρκοι χαρακτηρίζονται σαν κλέφτες, βιαστές, ληστές, και παράσιτα και προστίθεται πως εξ αιτίας της σκλαβιάς στους Τούρκους οι λαοί των σκλαβωμένων χωρών υπέστησαν μεγάλη καθυστέρηση στην οικονομική, κοινωνική και πολιτιστική ανάπτυξη και έμειναν πολύ πίσω σε σύγκριση με τους άλλους λαούς της Ευρώπης.

Στα Σκόπια, στην πρώτη τάξη του Λυκείου αναφέρετε πως οι Τούρκοι βασάνιζαν, κρέμαγαν τους αγωνιστές του λαού, τους κάρφωναν πάνω σε πασσάλους, τους έγδερναν με τον χειρότερο τρόπο.

Αλλά και εκτός των Βαλκανίων υπάρχουν επίσης πολύ επικριτικές αναφορές για το πέρασμα των Τούρκων.

Έτσι στην Ουκρανία, στην εβδόμη τάξη της στοιχειώδους εκπαίδευσης αναφέρετε ότι ο Χασάν πασάς μετά την εξέγερση της Κριμαίας έφερε στην Πόλη τριακοσίους σκλάβους που τους πούλησε στο σκλαβοπάζαρο. Εκεί χωρίστηκε η μάνα από το παιδί της και ο γιος από τον πατέρα, μέσα από ένα ανεπανάληπτο θρήνο των δύστυχων σκλάβων. Είναι γνωστή βέβαια η θέση της Αρμενίας όπου στα σχολικά της βιβλία καυτηριάζεται με πολύ έντονο τρόπο όλη η ιστορική διαδρομή των Τούρκων και φυσικά δίνετε μεγάλη έμφαση στην γενοκτονία που έγινε σε βάρος του αρμενικού λαού.

Επίσης στα σχολικά βιβλία της Γερμανίας αναφέρετε με έντονα επικριτικό για τους Τούρκους ύφος η καταπίεση των Κούρδων, ενώ η ίδια η Τουρκία χαρακτηρίζετε σαν ένα ακραίο εθνικιστικό κράτος και ότι ο τουρκικός στρατός είναι στρατός βασανιστηρίων.

Τέλος στα σχολικά βιβλία της μακρινής Φιλανδίας υπάρχουν και εκεί άκρως υποτιμητικές για τους Τούρκους αναφορές. Συγκεκριμένα αναφέρετε ότι στην Τουρκία απαγορεύετε η χρήση της μητρικής γλώσσας για τους Κούρδους, ότι γίνονται βασανιστήρια σε άτομα των μειονοτήτων και ότι από το 1984 το ΡΚΚ, που χαρακτηρίζετε σαν απελευθερωτικό κίνημα, έχει αρχίσει ένοπλο αγώνα κατά της τουρκικής καταπίεσης.

Οι έντονα επικριτικές για την Τουρκία και τους Τούρκους αναφορές σε βιβλία της σχολικής εκπαίδευσης επεκτείνονται και σε άλλες χώρες όπως η Ιταλία, Γαλλία, Ρωσία, ακόμα και στις ΗΠΑ.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουν δημοσιευθεί στην ίδια την Τουρκία, στην γειτονική Συρία έχουν καταγραφεί 92, (οι περισσότερες), επικριτικές αναφορές για το πέρασμα των Οθωμανών και των Τούρκων από την χώρα τους, στην Κυπριακή Δημοκρατία 65, στην Βουλγαρία 50 και 43 στην Βοσνία Ερζεγοβίνη.

Ένα άλλο μεγάλο πολιτικό-ηθικό σοκ που υπέστησαν πρόσφατα οι Τούρκοι είναι με την τελευταία κυβερνητική αλλαγή της Βουλγαρίας. Ο νέος πρωθυπουργός της Βουλγαρίας, Μπόικο Μπορίσοφ, σύμφωνα με δημοσιεύματα του ίδιου του τουρκικού τύπου, δήλωσε επίσημα πως η Βουλγαρία θα διεκδικήσει αναγνώριση της γενοκτονίας που υπέστησαν οι Βούλγαροι στα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα από τους Τούρκους, με τις σφαγές που έγιναν τότε σε πολλές βουλγαρικές επαρχίες.

Σύμφωνα με τις δημοσιογραφικές πληροφορίες που έφταναν από την Σόφια, ο Βούλγαρος πρωθυπουργός φέρονταν να είχε δηλώσει στον Βούλγαρο δημοσιογράφο, Γεώργκι Κοριτάρωφ, πως η Βουλγαρία έχει το δικαίωμα της απαίτησης της ιστορικής δικαίωσης. Πρόσθεσε δε ότι σύντομα θα φέρει στο βουλγαρικό κοινοβούλιο ψήφισμα με το οποίο θα οριστεί ημέρα επετείου της βουλγαρικής γενοκτονίας που υπέστη ο βουλγαρικός λαός από τους Τούρκους τον δέκατο ένατο αιώνα. Η δήλωση αυτή τάραξε τα τουρκικά ΜΜΕ, ενώ πολλοί την Άγκυρα τόνιζαν ότι αυτό γίνεται κατόπιν πιέσεων του γνωστού ακροδεξιού βουλγαρικού κόμματος, ΑΤΑΚΑ, που βρήκε ενισχυμένο από τις τελευταίες εκλογές και φέρετε να στηρίζει την νέα κεντροδεξιά βουλγαρική κυβέρνηση του Μπόικο Μπορίσωφ. Το ΑΤΑΚΑ και στο παρελθόν είχε καταφερθεί έντονα κατά της Τουρκίας και την είχε κατηγορήσει ότι υποκινεί την τουρκόφωνη μουσουλμανική μειονότητα της Βουλγαρίας για να εξυπηρετήσει τα τουρκικά συμφέροντα στην περιοχή. Μάλιστα τις παραμονές των εκλογών είχε διοργανώσει μεγάλες διαδηλώσεις στα σύνορα Τουρκίας Βουλγαρίας, με έντονα αντιτουρκικό χαρακτήρα προσπαθώντας να εμποδίσει τα καραβάνια των τουρκόφωνων ψηφοφόρων που έρχονταν οργανωμένοι από την Τουρκία όπου μένουν τα τελευταία χρόνια, για να ψηφήσουν στις τελευταίες βουλγαρικές εκλογές. Να σημειωθεί ότι το ΑΤΑΚΑ έχει πρωτοστατήσει στο παρελθόν στο βουλγαρικό κοινοβούλιο για την αναγνώριση της αρμενικής γενοκτονίας και μάλιστα το 2006 είχε φέρει σχετικό νομοσχέδιο στην βουλγαρική βουλή αλλά τελικά το νομοσχέδιο είχε απορριφθεί κατόπιν έντονων αντιδράσεων της Τουρκίας, αλλά και των εκπροσώπων της τουρκόφωνης μειονότητας στην βουλγαρική βουλή.

Αλλά και στην ίδια την Τουρκία τα τελευταία χρόνια έχει αναπτυχθεί μια νέα συζήτηση γύρω από τον ορισμό του Τούρκου και τον ιστορικό του ρόλο που αντιδιαστέλλεται από αυτό των Οθωμανών. Σύμφωνα με μια μεγάλη μελέτη του αμερικανικού πανεπιστημίου Στάνφορντ, που αναδημοσιεύτηκε και στην Τουρκία από τον Τούρκο ιστορικό ερευνητή, Μπεκίρ Οζγκέ, μόνο το 9% των σημερινών κατοίκων της Τουρκίας μπορούν να καυχηθούν ότι έχουν πραγματικά τουρκική καταγωγή από την κεντρική Ασία.

Η ταύτιση Τούρκων και Οθωμανών έγινε εδώ και 100 χρόνια περίπου και απετέλεσε στη συνέχεια το ιστορικό όπλο του Κεμάλ Ατατούρκ για να θεμελιώσει νέα τεχνητή εθνική συνείδηση στους κατοίκους της Μικράς Ασίας, που απέμειναν μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών, τις σφαγές των χριστιανών και την περίφημη εθνοκάθαρση. Όπως αναφέρεται λοιπόν, μέχρι το 1876, η λέξη Τούρκος δεν απαντούσε πουθενά στα επίσημα έγραφα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Ο ίδιος ο Πορθητής αναφέρονταν σαν, «Ηγεμόνας των Ρωμιών», ενώ πολλοί ιστορικοί υποστηρίζουν ότι ήταν Έλληνας από μητέρα.

Οι Οθωμανοί δεν μιλούσαν ποτέ τουρκικά και αυτό είναι γνωστό και σε πολλούς μελετητές και ιστορικούς της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Η οθωμανική γλώσσα είναι κυρίως μείγμα αραβικών, και περσικών. Ακόμα και η σημερινή τουρκική γλώσσα χρησιμοποιεί χιλιάδες αραβικές και περσικές λέξεις. Η γλώσσα που μιλούσαν στο οθωμανικό σαράι ήταν κατ' εξοχή τα περσικά, ενώ το αλφάβητο που χρησιμοποιούσαν ήταν το αραβικό και η περσική παραλλαγή του.

Αλλά το πιο εκπληκτικό ήταν πως οι διανοούμενοι της Οθωμανική αυτοκρατορίας, οι ποιητές και οι άνθρωποι του σουλτάνου, έδειχναν σε κάθε ευκαιρία τον αποτροπιασμό τους και την αποστροφή τους προς κάθε τι που εμφανίζονταν σαν… τουρκικό.

Ο μεγάλος Οθωμανός ποιητής, Μπακί, της εποχής του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπή, στο αποκορύφωμα της αυτοκρατορίας, είχε γράψει ένα έκπληκτο ποίημα για τους Τούρκους και έλεγε τα εξής χαρακτηριστικά:

«Κανένα στέμμα δεν μπορεί να στέψει τον κάτοχο ένδειας και πενίας. Όποιος ανήκει στην τουρκιά, έχει αγύριστο κεφάλι. Ο Τούρκος στερείτε ικανότητας να ηγεμονεύσει».

Ένας άλλος γνωστός Οθωμανός ποιητής, ο Νεφ, είχε πει, «Ο Θεός έχει στερήσει την πηγή της γνώσης από τους Τούρκους».

Ο Οθωμανός λόγιος, Χαφίζ Αχμέτ Τσελεμπί, είχε γράψει το 1499 αυτές τις πράγματι πολύ χαρακτηριστικές φράσεις:

«Μην τύχει και λογιάσεις τον Τούρκο ως άνθρωπο. Αν κατά τύχη βρεθεί ζάχαρη σε χέρι Τούρκου, αυτή μετατρέπετε σε δηλητήριο. Μην θλίβεσαι καθώς αποκεφαλίζεις Τούρκο. Και πατέρας να’ ναι μην διστάσεις να σκοτώσεις τον Τούρκο».

Οθωμανοί λόγιοι, όπως ο Ναιμά και ο Οθωμανός ιστορικός, Κεριμεντίν Μαχμούτ από το Άκσαράι, χαρακτήριζαν τους Τουρκογενείς σαν καθυστερημένους, πνευματικά βάρβαρους, θεομπαίχτες, αγύρτες, βρώμικους.

Χαρακτηριστικό είναι τα όσα αναφέρει ο Κεριμεντίν Μαχμούτ, «Τούρκοι, σκυλιά, λύκοι, κάνουν τον άγριο, αλλά όταν έρθει η στιγμή να αντιμετωπίσουν τον αντίπαλο το βάζουν στα πόδια».

Στην Οθωμανική αυτοκρατορία μέχρι το 1912, όπως αναφέρει η μελέτη του αμερικανικού πανεπιστημίου, η λέξη Τούρκος και τουρκικός θεωρείτο σαν εχθρική προς την αυτοκρατορία. Ακόμα και στα επίσημα οθωμανικά έγραφα δεν γίνονταν καμία αναφορά για την τουρκικότητα της αυτοκρατορίας, αντίθετα σε όποια περίπτωση γίνονταν κάποια αναφορά, αυτή συνοδεύονταν πάντα με υποτιμητικές φράσεις.

Οι μουσουλμάνοι Πόντιοι που μιλούν «ρωμαίικα»

2011-01-05T17:10:00.003+02:00

Την πιο... στενή... ζωντανή συγγενή της αρχαίας ελληνικής γλώσσας πιστεύουν ότι ανακάλυψαν γλωσσολόγοι εντοπίζοντας απομονωμένη κοινότητα μουσουλμάνων στη Μαύρη Θάλασσα, οι οποίοι μιλούν ελληνική διάλεκτο με εντυπωσιακές ομοιότητες με τα αρχαία.

Η Ιωάννα Σιταρίδου, καθηγήτρια στο Κέμπριτζ, μιλάει για γλωσσολογικό χρυσωρυχείο Για «γλωσσολογικό χρυσωρυχείο» κάνει λόγο η καθηγήτρια Γλωσσολογίας του Πανεπιστημίου του Κέμπριτζ, Ιωάννα Σιταρίδου, η οποία πριν από λίγους μήνες εντόπισε σε χωριά της περιοχής της Τραπεζούντας περίπου 5.000 κατοίκους που μιλούν «ρωμαίικα».

«Ουσιαστικά μιλούν διάλεκτο με λεξιλόγιο και συντακτικό πιο κοντά στην αρχαία παρά στη νέα ελληνική» δηλώνει η κ. Σιταρίδου, μέλος του Συλλόγου για τις Απειλούμενες Γλώσσες και Πολιτισμούς του Κέμπριτζ (CELC), στη βρετανική εφημερίδα «Ιντιπέντεντ».

Οπως σχολιάζει και το βρετανικό δημοσίευμα, πρόκειται για συναρπαστική ανακάλυψη «στην περιοχή όπου ο Ιάσων και οι Αργοναύτες αναζητούσαν το Χρυσόμαλλο Δέρας» καθώς, πέρα από τη γλωσσολογική ιδιαιτερότητα, η κοινότητα αυτή είναι και πολιτισμικά μοναδική. Πρόκειται για μουσουλμάνους που μιλούν ελληνικά, χωρίς όμως να γράφουν, και παίζουν την ποντιακή λύρα. Σημάδι της πολιτιστικής και γεωγραφικής τους απομόνωσης είναι επίσης το γεγονός ότι, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων,τα μέλη της κοινότητας παντρεύονται μόνο με άντρες ή γυναίκες από τα χωριά τους.

Αξιοσημείωτο είναι, σύμφωνα με την κ. Σιταρίδου, ότι, παρά τις χιλιετίες αλλαγών στην κοινωνικοπολιτική ιστορία της ευρύτερης περιοχής, σε αυτή την απομονωμένη βόρειο-ανατολική γωνιά της Μικράς Ασίας οι άνθρωποι εξακολουθούν να μιλούν ελληνικά. Η μοναδικότητα της διαλέκτου ανοίγει ένα συναρπαστικό παράθυρο στην εξέλιξη της αρχαίας ελληνικής γλώσσας. «Φανταστείτε να μπορούσαμε να μιλήσουμε με άτομα, των οποίων η γραμματική είναι πιο κοντά στη γλώσσα του παρελθόντος. Αυτή είναι η ευκαιρία που μας δίνουν τα "ρωμαίικα"» εξηγεί η κ. Σιταρίδου.

Στο βρετανικό δημοσίευμα υπογραμμίζεται ότι περαιτέρω έρευνα απαιτείται για να αποδειχτεί εάν οι κάτοικοι είναι γνήσιοι απογόνοι των αρχαίων Ελλήνων που δεν δέχτηκαν άλλες επιρροές στο πέρασμα των αιώνων ή αν πρόκειται για απογόνους τοπικών πληθυσμών που υποχρεώθηκαν να μιλούν την ελληνική γλώσσα από τους αρχαίους Ελληνες αποίκους.

ΙΩΑΝΝΑ ΝΙΑΩΤΗ (Πηγές: www.research-horizons.cam.ac.uk, The Independent)

Οχι και τόσο... νεκρή γλώσσα

ΤΗΕ INDEPENDENT

Είναι το βασικό πείραγμα που απευθύνεται σε όσους κάνουν κλασικές σπουδές - «Ποιο είναι το νόημα;» «Πού θα μιλήσετε λατινικά ή αρχαία ελληνικά;» Το επιχείρημα ότι είναι «νεκρές γλώσσες», χάνει την ισχύ του, καθώς διαπιστώνεται ότι μια μικρή κοινότητα στη βόρεια Τουρκία μιλά ελληνική διάλεκτο, που περιέργως είναι πολύ κοντά στη γλώσσα του Περικλή, του Πλάτωνα και του Σωκράτη.

Οι κάτοικοι της κοινότητας στη Μαύρη Θάλασσα μιλούν ρωμαίικα και μάλιστα παίζουν και τη λύρα. Αν φορούσαν χιτώνες και σπούδαζαν τους κλασικούς, θα μπορούσαν να ανοίξουν ένα θεματικό πάρκο αρχαίας Ελλάδος και να κάνουν ευτυχισμένους τους καθηγητές κλασικών σπουδών σε όλο τον κόσμο. Η κοινότητα βρίσκεται στην περιοχή, όπου υποτίθεται ότι ο Ιάσονας και οι Αργοναύτες αναζητούσαν το Χρυσόμαλλο Δέρας. Και, όπως ο Ιάσων, οι γλωσσολόγοι έχουν να διεκπεραιώσουν σημαντικό έργο. Πρέπει να μελετήσουν τη διάλεκτο, την οποία μιλούν περίπου 5.000 άνθρωποι, προτού εξαφανιστεί. Τους ευχόμαστε καλή τύχη. Θέλουμε όμως να τους προτείνουμε κάτι: όσο βρίσκονται στην κοινότητα, μελετώντας τα ρωμαίικα, να ελέγξουν μήπως οι κάτοικοι έχουν στην κατοχή τους τίποτε πολυτελείς χρυσές προβιές...

ΕΝΕΤ

ΤΟΠΟΣ ΜΑΡΤΥΡΙΟΥ

2011-01-03T04:08:00.003+02:00

Νεότουρκοι

Πόντιοι στα τάγματα εργασίας... Ελάχιστοι επέζησαν!

Ερζ ε ρούμ: λέξη Αρμενική, που σημαίνει τόπος Ελλήνων (Ρωμηών)
Εμείς που έχουμε ακόμα μπροστά μας την αποτρόπαια εικόνα της κατάθεσης στεφάνου του κ. Γιώργου Παπανδρέου στον τάφο του σφαγέα του Ελληνισμού Μουσταφά Κεμάλ -εξ ίσου αποτρόπαια είναι και η εικόνα του Κ. Καραμανλή να πράττει το ίδιο- ζητούμε από τον πρωθυπουργό της Ελλάδος να επισκεφθεί το Άσκαλε του Ερζερούμ, τόπο εξορίας-εξόντωσης των Ελλήνων του Πόντου και έδρα ταγμάτων εργασίας και να αποτίσει φόρο τιμής στους δεκάδες χιλιάδες Ελλήνων, που χάθηκαν απροστάτευτοι και εγκαταλελειμμένοι από την Ελλάδα.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΒΡΙΔΗΣ ΠΟΝΤΙΟΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΕΛΒΟΥΡΝΗ ΤΗΣ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑΣ

Αρχίζει η διχοτόμηση της Τουρκίας;

2010-12-27T04:19:00.001+02:00

by PONTIAKO KINIMA ELLADOS on Monday, 27 December 2010 at 04:13

25/12/2010

ΜΕ ΤΟΝ ΣΑΒΒΑ ΙΑΚΩΒΙΔΗ
Επαναστατικά γεγονότα ενδέχεται να συντελεσθούν σύντομα στην περιοχή μας, με δραματικές και σεισμικές εκτυλίξεις σε όλη την Ευρύτερη Μέση Ανατολή και την Ευρασία.
Ξεχάστε τα επεισόδια με τους χούλιγκαν στο Παπαδόπουλος-Ελευθερία και τις τουρκικές υλακές κατά της Κυπριακής Δημοκρατίας. Σημαντικότερα και επαναστατικά γεγονότα ενδέχεται να συντελεσθούν σύντομα στην περιοχή μας, με δραματικές και σεισμικές εκτυλίξεις σε όλη την Ευρύτερη Μέση Ανατολή και την Ευρασία. Το περ. Σαββατοκύριακο σημειώθηκε στο Ντιγιάρμπακιρ ένα γεγονός ύψιστης και πολυδιάστατης σημασίας, που πέρασε απαρατήρητο από τον κυπριακό και ελλαδικό πολιτικό μικρόκοσμο. Το Συνέδριο για τη Δημοκρατική Κοινωνία στο Ντιγιάρμπαρκιρ υιοθέτησε σχέδιο για τη Δημοκρατική Αυτονομία εντός των συνόρων της Τουρκίας με δικαίωμα αυτοοργάνωσης των Κούρδων. Το σχέδιο εισηγείται ένα νέο συμβόλαιο μεταξύ Τούρκων και Κούρδων, με τη λειτουργία τοπικού Κουρδικού Κοινοβουλίου καθώς και ελεύθερα κουρδικά τοπικά συμβούλια.
Η Άγκυρα πανικοβλήθηκε και ο Τούρκος πρόεδρος Γκιουλ αποφάσισε να περάσει τις δύο τελευταίες ημέρες του χρόνου στο Ντιγιάρμπακιρ για να εκτονωθεί η κατάσταση, εξαιτίας της επίσημης χρήσης της κουρδικής γλώσσας από δήμους της ΝΑ Τουρκίας, της δημιουργίας δίγλωσσων επιγραφών και του αιτήματος για δημοκρατική αυτονομία. Εξάλλου, ο Γενικός Εισαγγελέας της Τουρκίας, Αμντουραχμάν Γιαλτσίνκαγια, διέταξε έρευνα κατά του φιλοκουρδικού Κόμματος Ειρήνης και Δημοκρατίας. Ο βουλευτής του κόμματος, Μπενγκί Γιλντίζ, δήλωσε στην τουρκική «Χουριέτ» (22/12/2010) πως «αν η κυβέρνηση δεν λάβει σοβαρά υπόψη τις θέσεις μας, αν μας κλείσει, τότε κάποιοι μπορεί να πουν ότι "τα όπλα θα πάρουν τη θέση του διαλόγου", όπως έγινε πριν από λίγους μήνες». Εννοούσε αιματηρές επιθέσεις Κούρδων ανταρτών εναντίον φυλακίων και το θάνατο δεκάδων στρατιωτών.
Οι εξελίξεις αυτές πρέπει να διασυνδεθούν προς άλλες, εξίσου κρίσιμες, που αναμένονται στο Βόρειο Ιράκ, όπου από ετών λειτουργεί κουρδικό κράτος, με πρωτεύουσα το Ερμπίλ, στην καρδιά του πετρελαιοφόρου Κιρκούκ, που οι Κούρδοι διεκδικούν παλαιόθεν. Εκεί έπρεπε να γίνει απογραφή πληθυσμού από το 2007. Αναβλήθηκε γι’ αυτόν το μήνα. Αν και εφόσον η απογραφή πραγματοποιηθεί, θα επισημοποιήσει την κουρδική πλειοψηφία, η οποία, δικαιωματικά, θα διεκδικήσει τη λειτουργία αυτόνομου και ανεξάρτητου, πια, κράτους, στο βόρειο Ιράκ. Όμως, τα σχέδια των Κούρδων προεκτείνονται και προς την Τουρκία. Χάρτες, που από καιρό έχουν αναρτηθεί στα γραφεία του αυτόνομου κουρδικού κράτους, δείχνουν μιαν ακανόνιστη έκταση που καταλαμβάνει μέγα μέρος του Βόρειου Ιράκ με το Κιρκούκ, όλη σχεδόν την ανατολική Τουρκία και καταλήγει ανάμεσα στην Αλεξανδρέττα και τη Μερσίνα. Ας προσεχθεί τούτο το βαρυσήμαντο: Εδώ και αρκετά χρόνια βρίσκεται σε εξέλιξη μια μεθοδική διαδικασία «κουρδοποίησης» της συγκεκριμένης περιοχής, ειδικά της Μερσίνας, που βρίσκεται απέναντι από την Κύπρο.
Σταδιακά, όπως γράφει ο Γεώργιος Φίλης (διδάκτωρ γεωπολιτικής και εκδότης του περιοδικού «Στρατιωτική Ισορροπία και Γεωπολιτική», τ. 10), το κουρδικό στοιχείο, οικονομικά και πληθυσμιακά ελέγχει ήδη την περιοχή και τη Μερσίνα. Τι επιδιώκουν οι Κούρδοι; Αν ανακηρύξουν ανεξάρτητο κράτος στο Βόρειο Ιράκ, θα διεκδικήσουν εδάφη από την Τουρκία και διέξοδο στη θάλασσα. Αυτό θα σημαίνει δύο σεισμικές και καταλυτικές εξελίξεις για ολόκληρη την περιοχή: Πρώτον, την κατάρρευση του Ιράκ και την τριχοτόμησή του, με όλα τα συνεπακόλουθα για την περιοχή. Δεύτερον, τη διχοτόμηση της Τουρκίας, που είναι ο χειρότερος εφιάλτης της. Ανακύπτουν δύο ερωτήματα: Πώς θα αντιδράσει η Τουρκία; Θα αντιδράσει κατά τη γνωστή και πάγια δολοφονική τακτική της: Επιχειρώντας να εξολοθρεύσει το κουρδικό στοιχείο και κατακαίοντας κουρδικές πόλεις και χωριά. Με αποτέλεσμα μιαν ευρύτερη ανάφλεξη με ανάμειξη και άλλων παραγόντων.
Το δεύτερο ερώτημα αφορά τις ΗΠΑ: Πώς θα αντιδράσουν σε ανακήρυξη κουρδικού κράτους και σε διχοτόμηση της Τουρκίας; Η απάντηση ίσως βρίσκεται σε ανάλυση Αμερικανού ειδικού (Peters Ralf: «Blood Brothers: How a better Middle East Would Like» Armed Forces Journal, July 5, 2006), όπου επισημαίνεται ωμά: «Ένα ελεύθερο Κουρδιστάν, εκτεινόμενο από το Ντιγιάρμπακιρ στην Ταυρική, θα αποτελεί το πλέον φιλοδυτικό κράτος στην περιοχή μεταξύ Βουλγαρίας και Ιαπωνίας». Και μιλάμε για έναν κουρδικό πληθυσμό 27-36 εκατομμυρίων. Τέτοιες πιθανές εξελίξεις θα αναδιατάξουν δραματικά, γεωγραφικά, πολιτικά, ενεργειακά, γεωπολιτικά όλη την περιοχή και θα επηρεάσουν αμεσότατα την Ελλάδα και την Κύπρο.

Aντίβαρο
http://www.sigmalive.com/simerini/columns/antistaseis/339329

2010-12-25T18:28:00.004+02:00

ΤΟ ΔΡΑΜΑ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ

2010-12-19T13:08:00.010+02:00

Το δράμα των προσφύγων του Πόντου

Παναγιώτα Μπάτσιου - Άντσου

Ο ΚΥΡ ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΑΜΨΟΥΝΤΑ.
ΤΟ ΔΡΑΜΑ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ¹

Στα 1930 μια ασκητική μορφή σε ημιπαράλυτη σχεδόν κατάσταση, από τις κακουχίες και τα μαρτύρια στη Ρωσία, εγκαθίσταται μόνιμα πια στο χωριό Σίψα (Ταξιάρχες) της Δράμας. Νωρίτερα, είχε ήδη περιπλανηθεί σε διάφορα χωριά της Μακεδονίας μας. Μοναδική του περιουσία κάποια εκκλησιαστικά βιβλία στη γεωργιανή γλώσσα, λιγοστά φτωχικά άμφια και εικονίσματα. Ποιος φανταζόταν ποτέ ότι αυτό το άσημο χωριουδάκι θα γινόταν γνωστό σ' όλη την Ελλάδα από την παρουσία του μετέπειτα Μακάριου Γέροντα!

Οι κάτοικοι του χωριού, πρόσφυγες στην πλειονότητά τους από διάφορα μέρη του Πόντου, έτρεξαν όλοι, μικροί και μεγάλοι, να πάρουν την ευχή του νεαρού Μοναχού. Μερικοί προθυμοποιήθηκαν να τον φιλοξενήσουν στα σπίτια τους^.². εκείνος όμως αρνείτο επίμονα, λέγοντας πως θα φιλοξενηθεί στο σπίτι του ανθρώπου που δεν έσπευσε να τον προϋπαντήσει. Πράγματι, συζητώντας οι χωριανοί το θέμα μεταξύ τους και από στόμα σε στόμα, ανακάλυψαν πως μόνον ένας δε νοιάστηκε να πάρει την ευχή του καλόγερου, ο ανυπότακτος και τραχύς στο χαρακτήρα Αναστάσης Σπυριδόπουλος. Έτσι μετά από επιμονή των γειτόνων, πήγε, κάπως καθυστερημένα, κι ο Αναστάσης να γνωρίσει το νιοφερμένο και σπάνιο επισκέπτη. Δεν επέστρεψε όμως μονάχος. Στις πλάτες του σήκωνε -εικόνα που επαναλαμβανόταν συχνά αργότερα- τον καχεκτικό και φιλάσθενο μοναχό. Η επιλογή του Γέροντα ήταν το πρώτο δείγμα, για τους χωριανούς, του διορατικού του χαρίσματος, καθώς ο Αναστάσης ήταν ο μόνος ανύπαντρος σε ώριμη ηλικία, χωρίς ιδιαίτερα οικογενειακά βάρη, κι ως εκ τούτου, η παρουσία του καλόγερου δεν είχε να ενοχλήσει κανένα. Ο Αναστάσης κι η οικογένειά του αργότερα έζησαν πολλά θαυμαστά γεγονότα, χάρη στο Γέροντα Γεώργιο Καρσλίδη

Είναι λοιπόν η πολυκύμαντη ζωή του κυρ-Αναστάση Σπυριδόπουλου και ολόκληρης της οικογένειάς του -καθώς το δράμα αυτής της οικογένειας είναι αντιπροσωπευτικό της περιπέτειας του Ποντιακού Ελληνισμού κατά τον ξεριζωμό του από τις πατρογονικές του εστίες- που θα μας απασχολήσει παρακάτω. Προσπάθησα πρόσωπα και γεγονότα να τα τοποθετήσω, κατά το δυνατό, στο ιστορικό τους πλαίσιο. Έτσι, για να μη λησμονούν οι μεγαλύτεροι και για να γνωρίζουν οι νεώτεροι άγνωστες πτυχές της πρόσφατης ιστορίας μας. Ο κυρ-Αναστάσης λοιπόν γεννήθηκε το 1902 στο Κεμπισλή της Σαμψούντας. Αν η προσωπική του ιστορία δεν ήταν όμοια με του κάθε Ρωμιού στη συμφορά του Πόντου και της Μικρασίας, δεν θα 'κανα τον κόπο να την καταγράψω, καθώς ο λόγος μου μάλιστα είναι αρκετά άκομψος και άμουσος. Σύμφωνα με την αφήγησή του, ήταν ο μεγαλύτερος από τα τέσσερα αδέλφια του, τρία αγόρια κι ένα κορίτσι. Ο πατέρας του, όταν η βία και η καταπίεση των Τούρκων έγινε αφόρητη για το ελληνικό στοιχείο του Πόντου, μαζί με άλλα παλληκάρια της περιοχής βγήκε στα βουνά για αντίσταση³. Από κει, αργότερα, πέρασεστη Ρωσία και τα ίχνη του χάθηκαν για αρκετά χρόνια.

Έτσι, μια ολόκληρη φαμίλια έμεινε απροστάτευτη. Κι η μάνα όμως του κυρ - Αναστάση δεν άντεξε πολύ. Καθώς η ευθύνη βάρυνε διπλά τους ώμους της, μετά την απουσία του συζύγου της, λύγισε και σύντομα έφυγε απ' τον κόσμο αυτό, εγκαταλείποντας απορφανισμένα τ' ανήλικα. Πίσω, απόμεινε η πεθερά της, ανήμπορη γερόντισσα κι αυτή, ανίκανη ν' αναλάβει τη φροντίδα και την κηδεμονία ανήλικων παιδιών. Έτσι η Ελένη, άκληρη θεία του κυρ-Αναστάση, ανέλαβε την ανατροφή δύο ανεψιών της, της Μαρίας εννέα χρόνων και του Αχιλλέα πέντε. Ο δωδεκάχρονος αδελφός, ο Παύλος οδηγήθηκε στο Αμερικάνικο Ορφανοτροφείο, όπου όμως πέθανε σε δύο χρόνια από επιδημική νόσο.

Ο Αναστάσης, παιδί στην εφηβεία του, δέχθηκε το προστατευτικό χέρι ενός γείτονα Τούρκου οικογενειάρχη. Για ν' αποφύγει τον κίνδυνο, ντύθηκε έτσι, που να φαίνεται σωστό τουρκόπουλο, ώστε να μην κινεί την υποψία των Τούρκων⁴. Το ελληνόπουλο βολεύτηκε αρκετά καλά στη νέα του οικογένεια. Ο πατέρας της οικογένειας, βλέποντας την προκοπή του νέου, αποφάσισε να τον κρατήσει για πάντα κοντά του. Τον δέσμευσε αρραβωνιάζοντάς τον με μια από τις κόρες του. Ο Αναστάσης, αφού κέρδισε την εμπιστοσύνη της φιλόξενης οικογένειας, ανέλαβε την ευθύνη για τα ζωντανά της. Στο ξύπνημα της πρώτης του νιότης, δεν είχε κανένα παράπονο από την οικογένεια στην οποία εμβολιάστηκε, αντίθετα, συχνά αισθανόταν και τυχερός σε σχέση με τα αδέλφια του ή και άλλα ελληνόπουλα.

Δεν ξεχνούσε, όμως, ποτέ ότι ανήκει σε μια άλλη φυλή, σ' αυτή που τόσα δεινά υπέστη εξαιτίας της τουρκικής βαρβαρότητας. Αισθανόταν, όσο περνούσε ο καιρός στο τούρκικο υποστατικό, η φορεσιά του να του βαραίνει το σώμα και την ψυχή. Τα γεγονότα αυτής της περιόδου δεν μπορούσαν να αφήσουν ασυγκίνητο το νεαρό ελληνόπουλο. Το 1919 ο Κεμάλ Ατατούρκ κήρυξε την Αμισό πρωτεύουσα του κράτους του. Στο μεταξύ, στίφη Τουρκαλβανών από το Κοσσυφοπέδιο και τα Βαλκάνια εγκαταστάθηκαν σ' αυτές τις περιοχές του Πόντου, σαν πιο "ικανά" για την καταπίεση κι εξόντωση των Ελλήνων. Ακολούθησαν μοναδικές βιαιότητες σε βάρος του Ποντιακού Ελληνισμού, ομαδικές σφαγές και ομαδικές αποστολές (οκτώ μόνον από τη Σαμψούντα) για τα Αμελέ-Ταπουρού. Δεν μπορούσε λοιπόν ο Αναστάσης να ξεχάσει ότι πάνω απ' όλα ήταν Έλληνας.

Μια μέρα, καθώς έβοσκε τα ζώα στα λιβάδια, αντίκρυσε να περνούν Έλληνες αντάρτες. Απ' αυτούς πληροφορήθηκε και γι' άλλες φρικιαστικές πράξεις των Νεοτούρκων. Το μίσος θέριεψε μέσα του, ξέχασε το βόλεμά του στην αλλόθρησκη κι αλλόφυλη οικογένεια και πήρε κι αυτός τα βουνά. Οι συγκρούσεις με τους τσέτες⁵συχνά γίνονταν αιματηρές. Τη νύχτα, μερικοί που αποτελούσαν και το σύνδεσμο, με επιφύλαξη κατέβαιναν, προκειμένου να πάρουν ενδιαφέρουσες πληροφορίες, να προμηθευτούν τροφές και να μάθουν νέα για τους δικούς τους.

Άλλοτε πάλι, έστηναν καρτέρι σε περάσματα, που οδηγούσαν σε χωριά μ' ελληνικό πληθυσμό, για να εμποδίσουν τους Τούρκους στρατιώτες να προβούν σε βιαιότητες.

Κάθε φορά, που κάποιος από την ομάδα των Ελλήνων ανταρτών επέστρεφε από χωριό, με λαχτάρα τον περιτριγύριζαν οι άλλοι, να μάθουν νέα για τους δικούς τους. Έτσι, κάποια μέρα, ο Αναστάσης πληροφορήθηκε από συντρόφους του ότι το χωριό του το κατέλαβε τουρκικός στρατός κι ότι το σπίτι του, στο έμπα του χωριού, πάνω στο δρόμο, το 'καναν παρατηρητήριο. Άλλα εκατό περίπου χωριά της περιοχής Αμισού πυρπολήθηκαν και οι κάτοικοι εξορίστηκαν⁶. Πληροφορήθηκε λοιπόν ο Αναστάσης πως οι Τούρκοι στρατιώτες αγγάρεψαν τη γιαγιά του, που είχε περάσει τα ογδόντα, ν' αναλάβει το μαγειριό και να περιποιείται τη φρουρά που έκανε κατάληψη του υποστατικού της. Ο Αναστάσης οργίστηκε πολύ, πόνεσε κι ανησύχησε για την τύχη της γιαγιάς. Γνώριζε καλά που μπορεί να φτάσει η τουρκική αναλγησία και θηριωδία. Αργότερα, όταν οι Τούρκοι εγκατέλειψαν το Κεμπισλή, αποφάσισε διασχίζοντας βουνά και λαγκάδια να επιστρέψει για λίγο στο σπίτι του με κάθε προφύλαξη. Είχε πεθυμήσει τόσο πολύ τη γιαγιά και το σπίτι, που απόμεινε αδειανό, καθώς σκόρπισε η οικογένεια με τις αλλεπάλληλες κακοτυχιές!

Κάθε φορά που ο μπάρμπα Αναστάσης έφθανε σ' αυτό το σημείο της αφήγησής του, άλλαζε όψη, το βλέμμα του γινόταν άγριο κι εκδικητικό, καθώς πόνος, πίκρα κι απέχθεια γίνονταν ένα μέσα του για το βάρβαρο μιλέτι και κατέκλυζαν το είναι του. Τόσο γλαφυρός και πειστικός ήταν ο λόγος του, που και τα παιδιά του παρακολουθώντας τον ένοιωθαν πια τα ίδια συναισθήματα για τους εγκληματίες, που ακόμη και στο τέλος του εικοστού αιώνα δεν πλήρωσαν για τις γενοκτονίες τους.

Έφρασε κάποτε στο χωριό του το παλληκάρι, που είχε ωριμάσει στη φωτιά του ελληνικού αντάρτικου μέσα στις στερήσεις και τις ασύμμετρες για την ηλικία του δυσκολίες. Αδυνατούσε όμως να πιστέψει στην εικόνα που αντίκρυσε. Τίποτε δεν του θύμιζε τον τόπο που τον ανάστησε, καθώς τίποτε δεν άφησαν όρθιο. Παντού σωριασμένα ερείπια κι αποκαΐδια. Δεν υπήρχε πια ψυχή που να μαρτυράει τη ζωή σ' αυτό το χωριό. Μόνο λίγα μαυροπούλια ολόγυρα, που έσκουζαν πένθιμα. Ερημιά παντού. Τούρκοι διαβήκαν... Στο σπίτι του, που το θύμιζαν τα λιγοστά μαυρισμένα από τις πύρινες φλόγες ντουβάρια και τα μπάζα κατάχαμα, το χορτάρι ήταν ίσα μ' ένα μπόι ψηλό. Ώρα αρκετή έψαχνε ο Ανάστασης μ' αγωνία στα χαλάσματα του σπιτιού του, μήπως βρει τη γιαγιά, έστω και νεκρή. Ήταν ο θηλυκός υπερήλικας ακρίτας που 'μελλε με το μαρτύριό της ν' αγωνιστεί για τα ιερά και όσια της φυλής της, της φυλής μας, για ό,τι δημιούργησε με ιδρώτα κι αίμα, για ό,τι αγάπησε πολύ. Κάποτε, ο εγγονός της απόκαμε από το ψάξιμο κι έκανε να φύγει απογοητευμένος. Εκείνη όμως τη στιγμή αντίκρυσε στητό το μπαστούνι της γιαγιάς μπροστά στο μαγειριό, δίπλα στο φούρνο. Παραμέρισε βιαστικά κι ανυπόμονα τα χορτάρια, που τον εμπόδιζαν να δει καταγής. Το θέαμα ήταν απάνθρωπο, φρικιαστικό. Η γιαγιά κοίτονταν κατάχαμα νεκρή και το μπαστούνι της μπηγμένο βαθιά στο στήθος, στο μέρος της καρδιάς. Η οδύνη του νεαρού εγγονού δεν περιγράφεται. Ξέσπασε σ' ένα μακρόσυρτο μοιρολόι στη λαλιά των προγόνων του, σαν εκείνο που θύμιζε τους κομμούς στις τραγωδίες και που δε διαφέρει καθόλου απ' το μανιάτικο ή το ηπειρώτικο, αφού εκφράζουν την ίδια ψυχή, την ελληνική. Ξέμπηξε το ραβδί από το τραυματισμένο στήθος της γιαγιάς, έσκαψε πρόχειρα κι έρριξε λίγες φτιαριές στο κουφάρι της, έστησε δύο μισοκαμμένα ξύλα σε σχήμα σταυρού πάνω στον τύμβο της «καλομάνας», σταυροκοπήθηκε κι έφυγε. «Θόλωσε το μυαλό μου», έλεγε και ξανάλεγε ενθυμούμενος αυτή τη σκηνή, κι ένας βαθύς αναστεναγμός ξέφευγε από τα χείλη του. Είχε στεγνώσει πια από αισθήματα, μόνον ο γδικιωμός για τον εχθρό, που τόσο άναντρα και βάρβαρα συμπεριφέρθηκε, αισθανόταν να διαποτίζει τα μέλη του. Επέστρεψε στους συντρόφους του, στους συναγωνιστές του. Μα κι εκεί, ανάλογες ιστορίες απανθρωπιάς και φρίκης άκουσε και για τους Έλληνες των άλλων χωριών. Τον Οκτώβριο του 1920 ο Κεμάλ Ατατούρκ διέταξε την απέλαση των Ελλήνων υπηκόων της περιοχής με ατμόπλοιο. Εκτός από ομαδικές σφαγές⁷, που ακολούθησαν, οι αποστολές στα Αμελέ Ταπουρού, που οργανώθηκαν για τους Έλληνες μόνον της Αμισού (Σαμψούντας), ήταν οκτώ.

Ο Αναστάσης φορώντας τη στολή σκοτωμένου Τούρκου κατάφερε να φτάσει στη Σαμψούντα. Χρησιμοποιώντας πλαστή ταυτότητα, που τον παρουσίαζε νεώτερο απ' ό,τι ήταν, αναμείχθηκε με τα παιδιά του Αμερικάνικου Ορφανοτροφείου και με καράβι αποβιβάστηκε στον Πειραιά. Από εκεί τον έστειλαν στο Μεσολόγγι. Εκεί, οι κάτοικοι τον αγκάλιασαν, τον συνέτρεξαν προσπαθώντας ν' απαλύνουν την πίκρα και τον πόνο της προσφυγιάς. Φτωχικά βέβαια, αλλά πάντως βολεύτηκε. Από το νου του όμως δεν ξεκόλλαγε ποτέ η σκέψη του πατέρα και των δύο αδελφών του, ίσως και να ζούσαν. Πού να βρίσκονταν όμως;

Ήταν φιλόξενη για τον πρόσφυγα η γη του Μεσολογγίου, αισθανόταν όμως μόνος. Μια μέρα, πήγε σε ένα γειτονικό καφενέ, για να παρακολουθήσει το δελτίο αναζητήσεων μέσω του Ερυθρού Σταυρού. Εκείνη η μέρα στάθηκε σημαντική για τον Αναστάση, γιατί ξαφνικά άκουσε ότι τον αναζητούσε ο πατέρας του. Ο κυρ Γιάννης Σπυριδόπουλος είχε φτάσει νωρίτερα στην Ελλάδα κι είχε εγκατασταθεί στη Σίψα (Ταξιάρχες) της Δράμας. Ανάμεικτα συναισθήματα κυρίεψαν την ψυχή του, κυρίως όμως η λαχτάρα να σμίξει με το πατέρα του, που ήταν χαμένος εδώ και τόσα χρόνια. Ήταν η πρώτη φορά που αισθάνθηκε οικείο το περιβάλλον, όταν, φτάνοντας στη Σίψα, δε συνάντησε μόνον τον πατέρα του, μα και αρκετούς φίλους και συγγενείς από την Πατρίδα. Από την πρώτη στιγμή προσπάθησε να λύσει το μυστήριο για την τύχη των χαμένων αδελφών, καθώς η θεία του, που είχε αναλάβει τη φροντίδα τους, έφτασε κι εκείνη με τον ξεριζωμό των Ποντίων κι εγκαταστάθηκε στην περιοχή της Δράμας.

Η κυρα-Ελένη πάλι, όταν έσμιξαν, του διηγήθηκε τη δική της Οδύσσεια στις ώρες της συμφοράς του ποντιακού Ελληνισμού. Στην είδηση πως τουρκικό στράτευμα καταφθάνει στην περιοχή, πολλοί Έλληνες από χωριά της Αμισού τρομοκρατημένοι ξεκίνησαν μάλλον για το άγνωστο. Κι έβλεπε κανείς ένα ανθρώπινο ποτάμι να ξεχύνεται στ' απρόσιτα μονοπάτια της Σαμψούντας, να σμίγει παρακάτω με Πόντιους και από τις άλλες περιοχές. Καθώς η ί πείνα, η δίψα και η κούραση, αλλά και οι επιδημίες θα τους θέριζαν στο δρόμο, λίγοι θα 'φταναν ζωντανοί στη μητέρα Ελλάδα. Ποιος να φανταζόταν ποτέ πως των Εβραίων τα παθήματα στη γη των Φαραώ θα 'ταν μηδαμινά μπροστά στα μαρτύρια των Ελλήνων του Πόντου και της Μικρασίας!

Στην ουρά της φάλαγγας λοιπόν και η κυρα-Ελένη με το δικό της νεογέννητο στην αγκαλιά -τον άνδρα της τον είχαν σκοτώσει οι Τούρκοι νωρίτερα- ένα μποχτσά με τ' αναγκαία στην πλάτη της και τα δύο ανήψια μπροστά ξάνοιγε το βήμα της, για να προλάβει το καραβάνι των κυνηγημένων. Τ' αδέλφια όμως του Αναστάση κουράστηκαν, προτού αποχαιρετήσουν τα τελευταία σπίτια του χωριού, κι άρχισαν τη γκρίνια και το κλάμα. Τότε ήταν που η θεία τους μπροστά στον κίνδυνο του εχθρού άνοιξε την καγκελόπορτα ενός τούρκικου αρχοντικού κι έκλεισε μέσα στην αυλή τα δύο ανήλικα. Ήταν το αρχοντικό ενός Τούρκου φημισμένου γιατρού. Η Ελένη περπάτησε λιγοστά χιλιόμετρα με το νεογέννητο στην αγκαλιά και λεχώνα καθώς ήταν, ένοιωσε σύντομα την εξάντληση από την πείνα και το δρόμο. Δεν είχε γάλα να βυζάξει το νεογέννητο^.εκείνο με τη σειρά του έκλαιγε ασταμάτητα τόσο, που κινδύνευσε να τους προδώσει σε εχθρούς που παραφύλαγαν στα περάσματα, όπως ήταν η χαράδρα του διαβόλου. Τότε, οι συγχωριανοί της, χωρίς ηθικό δισταγμό, άρπαξαν βίαια απ' τα χέρια της μάνας το παιδί και το 'θαψαν ζωντανό λίγα μέτρα παράμερα, αφήνοντάς την απαρηγόρητη σ' όλη της τη ζωή.

Σ' όλα τα κατοπινά χρόνια ο κυρ-Αναστάσης και η θεία του έσμιγαν τον πόνο και το δάκρυ τους μ' ένα σύντομο θρήνο, που πάντα σχεδόν είχε την ίδια κατάληξη.

- Βάϊ, γιαβρούμ, Μαρία, που να βρί(γ)εσαι, ντο να εφτάς; Μνημόνευε την αδελφή του, που είχε κάποια ηλικία και δε θα 'πρεπε να 'χε ξεχάσει τις ρίζες της. Η κυρα-Ελένη πάλι έκλεινε τον κομμό με το δικό της καημό.

- Ουΐ ναϊλί εμέν^. εγώ συγχώρησιν κι έχω, πώς εβάσταξα να λέπω το παιδίμ' με την ψην να θάφνατο⁸.

Τα χρόνια κυλούσαν φτωχικά και ήρεμα στο χωριό. Ο κυρ-Αναστάσης έκανε τη δική του οικογένεια. Την γαλήνη όμως του σπιτικού του ήρθε να ταράξει το μεταναστευτικό κύμα της δεκαετίας του εξήντα. Ήταν ο τυφώνας που σάρωσε την ελληνική ύπαιθρο κι ερήμωσε τα χωριά μας⁹. Έτσι, η μισή οικογένεια του κυρ-Αναστάση βρέθηκε στη Γερμανία. Η κόρη του Κυριακή¹⁰-συμμαθήτρια και φίλη μου απ' τα παιδικά χρόνια- εργαζόταν στο Μόναχο, όταν έλαβε ένα γράμμα από τον πατέρα της. Μεταξύ άλλων έγραφε και τα εξής: «... Η χαρά μου είναι απερίγραπτη... βρήκα την αδελφή μου μετά από 52 χρόνια! Κάποια από τα οκτώ παιδιά της εργάζονται στο Βερολίνο. Από συζήτηση που είχαν στο εργοστάσιό τους με παιδιά συμπατριωτών μου από την Ξάνθη, βεβαίωσαν πως η μητέρα τους είναι Ελληνίδα από το Κεμπισλή της Σαμψούντας. Όλες οι πληροφορίες μαρτυρούν πως πρόκειται για τη χαμένη μου αδελφή. Συ, κάνε κάτι να συναντηθείτε με τα ξαδέλφια σου...»

Ο πατέρας της Κυριακής λοιπόν φρόντισε και βρήκε τις διευθύνσεις των ανεψιών του στη Γερμανία και της αδελφής του στην Τουρκία.

Αντάλλαξε φωτογραφίες και προετοίμασε το έδαφος για το αντάμωμα των συγγενών.

Κι η Μαρία, η αδελφή του κυρ-Αναστάση; Ήταν αυτή που μεγάλωσε με τα τραύματα της παιδικής της ηλικίας, ανάμεσα σ' ανθρώπους που ξεκλήρισαν τη δική της φαμίλια κι' είχαν τόσο διαφορετική κουλτούρα και ψυχοσύνθεση!

Ποιος είπε, πως ο χρόνος θα μπορούσε να σβήσει ποτέ το σκηνικό με τα φρικιαστικά οπτικοακουστικά εφέ της καταστροφής και του ξεριζωμού σε Πόντο και Μικρασία απ' όσους έζησαν τα γεγονότα εκείνων των ημερών; Άλλωστε, αυτό θ' αποτελέσει την κατάθεση της προσωπικής τους μαρτυρίας και του μαρτυρίου της φυλής μας μπροστά στο θρόνο του Αρνίου. Μόνο ένας Όμηρος θα περιέγραφε αυτή την εικόνα της καταστροφής τόσο εύστοχα, αλλά και λακωνικά στην Ιλιάδα¹¹ (Χ, 62):

... Υιούς τ' ολλυμένους, ελκυθείσας τε θύγατρας και θαλάμους κεραϊζομένους, και νήπια τέκνα βαλλόμενα προτί γαίη...

Η Μαρία¹² λοιπόν δεν ξέχασε ποτέ πως ήταν Ελληνίδα Χριστιανή. Οι θετοί γονείς της την πάντρεψαν μ' έναν Τούρκο με τον οποίο απέκτησε οκτώ παιδιά. Σ' ολόκληρη τη ζωή της κρατούσε μυστικό το θέμα της καταγωγής της, ώσπου πάτησε τα εξήντα. Τ' αγόρια της έγιναν άντρες και πηγαινοέρχονταν στις φάμπρικες της Γερμανίας. Τότε μόνον η μάνα τους θεώρησε κατάλληλη τη στιγμή, καθώς έμαθαν πια τις δικές τους ρίζες τα παιδιά της, να μοιραστεί μαζί τους τη λαχτάρα για τους δικούς της. Τα παιδιά της Μαρίας, με βάση τις πληροφορίες της μητέρας τους, βρήκαν κάποια άκρη και άρχισαν την αλληλογραφία με τους συγγενείς. Το σμίξιμο όμως των συγγενών δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ, γιατί ο κυρ-Αναστάσης στο μεταξύ πέθανε στη Σίψα, κι ο Τούρκος γαμπρός του, πληροφορούμενος την αλληλογραφία της γυναίκας του με τους δικούς της, έγινε θεριό ανήμερο. Άρπαξε λοιπόν το τσεκούρι κι όρμησε να σκοτώσει τη γυναίκα, που τόσα χρόνια του στάθηκε πιστή σύντροφος και του χάρισε οκτώ παιδιά. Θα είχε ολοκληρώσει το ανόσιο έργο του, αν δεν τον συγκρατούσε κάποιος από τους γιους του.

Μετά το περιστατικό ο σύζυγος της κυρα-Μαρίας απομακρύνθηκε σ' ένα καμμένο, ελληνικό άλλοτε χωριό, όπου και πέθανε ολομόναχος. Δεν συγχώρησε ποτέ τη γκιαούρισσα, τη Μαρία Σπυριδοπούλου από το Κεμπισλή της Αμισού, την αδελφή του κυρ-Αναστάση, τη μάνα του, Χουσεΐν Ακάν, που με τ' αδέλφια του εργάζονταν εδώ και χρόνια στο (Δυτικό) Βερολίνο.

1. Μια αληθινή ιστορία, δείγμα ελάχιστης ευγνωμοσύνης για τις ηρωικές θυσίες των Ελλήνων του Πόντου, καθώς η 19 Μαΐου είναι ημέρα μνήμης της γενοκτονίας τους (1914-1922).
2. Μερικά αναφέρονται στη βιντεοκασσέτα για το Γέροντα Γεώργιο Καρσλίδη, που ετοιμάζεται.
3. Τα Αμελέ Ταπουρού ήταν τάγματα εργασίας, στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπου οι Τούρκοι δήμιοι βασάνιζαν συστηματικά το μάχιμο στοιχείο της Ελληνικής Ανατολής. Από το 1914, σύμφωνα με σχέδιο οργανωμένο από Γερμανούς μισέλληνες, οι Τούρκοι άρχισαν την επιστράτευση πολλών Ποντίων ηλικίας 21-45 ετών, που τους έστελναν για καταναγκαστικά έργα στο εσωτερικό της Ανατολής. Το σχέδιο, καθώς οι συνθήκες ήταν απάνθρωπες, απέβλεπε στην έμμεση εξόντωση των ανδρών. Οι δραπέτες τιμωρούνταν με σκληρό βασανισμό και κρεμάλα. Προκειμένου να σωθεί ο Χριστιανικός πληθυσμός από τον αφανισμό, οι Έλληνες του Πόντου κατάφεραν να συγκροτήσουν ανταρτικά σώματα (12.000-15.000 περίπου άνδρες συνολικά), όπου κατέφευγαν συχνά και δραπέτες από τα Αμελέ Ταπουρού.
4. Το 1917 συνελήφθησαν 300 περίπου πρόκριτοι και έμποροι της Αμισού, που στάλθηκαν στην Ανατολία για τα τάγματα εργασίας. 100 περίπου χωριά της περιοχής Αμισού πυρπολήθηκαν και οι κάτοικοί τους εξορίστηκαν. Τα γεγονότα τρομοκράτησαν το ελληνικό στοιχείο του Πόντου.
5. Τσέτες: Τούρκοι αντάρτες συγκροτημένοι σε συμμορίες, δρούσαν εναντίον του ελληνικού στρατού, άτακτου και τακτικού από το 1915-1922.
6. Τα γεγονότα πρέπει να συνέβησαν γύρω στα 1917-19.
7. Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία οι Πόντιοι που εξοντώθηκαν με τις σατανικές μεθόδους των Τούρκων από το 1914-22 ξεπερνούν τις 350.000.
8. Αλλοίμονό μου! δε θα βρω συγχώρηση, πώς άντεξα να βλέπω το παιδί μου να το θάβουν ζωντανό!
9. Ο Γέροντας Γεώργιος Καρσλίδης είχε προβλέψει πολύ νωρίτερα αυτή τη μετανάστευση, μια αφαίμαξη με πολλές και ποικίλες συνέπειες.
10. Ευχαριστώ την Κυριακή Σπυριδοπούλου, που μου έδωσε πληροφορίες απαραίτητες για την ιστορία του πατέρα της.
11. Η μετάφραση: Τ' αγόρια μου να σφάζονται, τις κόρες μου να σέρνουν, να μας πατούνται η θάλαμος και στον φρικτόν αγώνα να σκαν τα βρέφη κατά γης.
12. Η κυρα-Μαρία δε γνώριζε τίποτε για την τύχη του μικρού της αδελφού Αχιλλέα^.είχαν αποχωριστεί από τα παιδικά τους χρόνια, αμέσως μετά τον ξεριζωμό.