Σοκ και δέος στην Τουρκία από τον «Φθινοπωρινό πόνο»

«Σπάει ταμεία» η ταινία για τα Σεπτεμβριανά του '55 στην Πόλη

Ο «Φθινοπωρινός πόνος» («Guz Sancisi»), η ταινία της Τομρίς Γκιριτλίογλου, που μετέφερε στον κινηματογράφο την ιστορία αγάπης ενός Τούρκου μεγαλοαστού και μιας Ρωμιάς ιερόδουλης, με φόντο τα Σεπτεμβριανά το 1955 στην Κωνσταντινούπολη, «σπάει ταμεία» στην Τουρκία και σοκάρει το τουρκικό κοινό με την...αλήθεια της.
Μόνο στην πρώτη εβδομάδα της προβολής του, σε 92 κινηματογραφικές αίθουσες της γείτονος, ο «Φθινοπωρινός πόνος» έκοψε περισσότερα από 300.000 εισιτήρια, φέροντας στο φως ένα σκοτεινό κομμάτι της τουρικής ιστορίας, που με μαεστρία αφαιρέθηκε από τις σελίδες των τουρκικών σχολικών βιβλίων. Οι Τούρκοι θεατές διαπιστώνουν μια πραγματικότητα που αγνοούσαν, ενώ εκείνοι που εξέφραζαν φόβους ότι με την πρεμιέρα της ταινίας θα ξεσπούσε εθνικιστική έκρηξη, διαψεύστηκαν.
Το θέμα της ταινίας αντλήθηκε από το ομώνυμο βιβλίο του Γιλμάζ Καρακογιουνλού, συγγραφέα και βουλευτή του Κόμματος της Μητέρας Πατρίδας και από τους ειδικούς αξιολογήθηκε ως «ειλικρινής συγγνώμη» για όσα συνέβησαν τότε.
Τρεις μέρες μετά την πρεμιέρα του «Φθινοπωρινού Πόνου», ο διευθυντής της «Χουριέτ», Ερτουγρούλ Οζκιόκ, αρθρογραφεί:
«Η ταινία αρχίζει με μια άκρως εντυπωσιακή σκηνή: Μια ομάδα αλητών, κρατώντας έναν κουβά με κόκκινη μπογιά, σημαδεύει με σταυρό πόρτες κάποιων σπιτιών, τα μεσάνυχτα. Το σημάδεμα των σπιτιών σε όλα τα μέρη του κόσμου είναι οιωνός κάποιας δικτατορίας ή γενοκτονίας που πλησιάζει. Έτσι έγινε και στη ναζιστική Γερμανία, έτσι έκανε και η Κου Κλουξ Κλαν στις ΗΠΑ. Έτσι σημαδεύτηκαν τα σπίτια στη Βοσνία και το Κόσοβο. Απ΄ ό,τι φάνηκε όμως, τα δικά μας αρχεία δεν είναι και τόσο καθαρά. Υπήρξε αυτό και σ΄ εμάς. Πριν από τα Σεπτεμβριανά, ορισμένοι αλήτες σημάδεψαν τα σπίτια στα οποία ζούσαν Ρωμιοί. Όταν έβγαινα από την ειδική προβολή της ταινίας, ένας φίλος ζήτησε τη γνώμη μου κι εγώ του είπα: Είθε μετά από 20-30 χρόνια, να μην αναγκαστούμε να κάνουμε μια παρόμοια ταινία. Ο θεός να φυλάει την Τουρκία απ΄ αυτό το ρεζιλίκι».
Το σοκ που προκάλεσε η συγκεκριμένη ταινία στην Τουρκία, πυροδότησε σειρά δημοσιευμάτων και σε ευρωπαϊκές εφημερίδες. Μόλις το περασμένο Σαββατοκύριακο, η ολλανδική «Trown» δημοσίευσε ανταπόκριση του Ερντάλ Μπαλτσί από την Κωνσταντινούπολη, με τίτλο «Η Κωνσταντινούπολη ντρέπεται για το 1955» και υπέρτιτλο «Ταινία για το διωγμό των Ελλήνων προβάλει ξεχασμένη ιστορία». Στο ρεπορτάζ τονίζεται ότι «πρόκειται για ταινία, που αναφέρεται στα φρικτά γεγονότα του 1955, τη χρονιά που η ελληνική μειονότητα δέχθηκε επίθεση και εκδιώχθηκε από το τουρκικό κράτος».
«Οι Τούρκοι -συνεχίζει ο Μπαλτσί- έχουν εκπλαγεί με την ταινία. Φαίνεται πως πολλοί δεν γνωρίζουν το πογκρόμ».
Στο ίδιο δημοσίευμα φιλοξενείται, μεταξύ άλλων, δήλωση μίας Τουρκάλας: «Είμαι 63 χρονών και μέχρι σήμερα δεν γνώριζα τι είχε συμβεί τότε. Ντρέπομαι γι αυτό. Όμως, οι Τούρκοι ηγέτες ήξεραν καλά πώς να κρατήσουν αυτές τις πληροφορίες μυστικές».

«Μαθαίνω ότι ποσοστό 10% του πληθυσμού στην Κωνσταντινούπολη ήταν Έλληνες. Απίστευτο. Αν δεν είχαν εκδιωχθεί, τώρα θα ζούσαν εδώ, το λιγότερο, ένα εκατομμύριο Έλληνες», δηλώνει από την πλευρά της η 19χρονη Γιεσίμ.
Στο ίδιο δημοσίευμα φιλοξενούνται και οι δηλώσεις ενός Έλληνα, του 69χρονου Μιχάλη Βασιλειάδη, ο οποίος διατηρεί ένα μικρό γραφείο στις στοές της Πόλης, εκδίδοντας καθημερινά μια εφημερίδα για τους 2.000 εναπομείναντες Έλληνες. Ήταν 15 χρόνων στα Σεπτεμβριανά και παρότι είδε την ταινία και διατυπώνει το θαυμασμό του για τη σκηνοθέτιδα, που άγγιξε ένα «τόσο ευαίσθητο θέμα», εκτιμά ότι και πάλι, δεν κατάφερε να αποδώσει τη φρίκη των δύο ημερών εκείνου του Σεπτέμβρη. Στέλνει, όμως, ένα μήνυμα: «Οι ηγέτες πρέπει να πουν ένα "συγγνώμη" στον τουρκικό λαό, τον οποίο χρησιμοποίησαν ως μαριονέττα».
Το βιβλίο του Καρακογιουνλού κυκλοφόρησε στην Ελλάδα πριν έντεκα χρόνια, από τις εκδόσεις «Τσουκάτου». Το μετέφρασε η Διδάκτωρ Κοινωνιολογίας, ειδική μελετήτρια των ελληνοτουρκικών σχέσεων, Λιάνα Μυστακίδου, αποσπώντας μάλιστα, το 2000, τιμητική διάκριση από την Εταιρεία Μεταφραστών Λογοτεχνίας, για την αριστοτεχνική απόδοση στα ελληνικά.
Η μεταφράστρια λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ: «Ο Φθινοπωρινός Πόνος γράφτηκε από πολιτικό κι ως εκ τούτου, το πράγμα αποκτά άλλη βαρύτητα. Εκτιμώ ότι πρόκειται για συγγραφέα αληθινό και έντιμο, ο οποίος εξακολουθεί να εργάζεται πάνω στο θέμα των δύο χωρών. Για δε το συγκεκριμένο βιβλίο δεν έλαβε δραχμή από πνευματικά δικαιώματα».

ΑΠΕ-ΜΠΕ-NAFTEMPORIKI
____________________________________________________________________

ΣΤΗΝ ΚΕΜΑΛΙΚΗ ΤΟΥΡΚΙΑ ΠΑΙΖΕΤΑΙ ΤΑΙΝΙΑ ΠΟΥ ΚΥΡΙΟ ΤΗΣ ΘΕΜΑ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΑΝΟΙ ΒΑΝΔΑΛΙΣΜΟΙ ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΕΔΩ ΟΥΤΕ ΠΟΥ ΤΟ ΑΝΑΦΕΡΟΥΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΣΤΕΝΑΧΩΡΗΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΚΑΛΟΥΣ ΜΑΣ ΓΕΙΤΟΝΕΣ...
ΕΥΓΕ ΣΕ ΣΑΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ!!!

Κατηγορώ για θρησκευτικές διώξεις στην Τουρκία

To μοναστήρι Mor Gabriel των Ασσυρίων χριστιανών βρίσκεται στην πόλη Μίντιατ της ΝΑ Τουρκίας

ΣΚΛΗΡΗ ΓΛΩΣΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΩΝ ΣΤΗΝ ΟΥΑΣΙΓΚΤΟΝ
ΟΥΑΣΙΓΚΤΟΝ

Του Δ.Π. ΔΗΜΑ

Με σκληρή γλώσσα και ιδιαίτερα επικριτικό τόνο, η Ομοσπονδιακή Επιτροπή Διεθνών Θρησκευτικών Ελευθεριών των ΗΠΑ (USCIRF) καταδικάζει την Τουρκία για τις «πρακτικές καταπίεσης» που έχει ασκήσει σε βάρος των χριστιανικών μειονοτήτων εκεί, από της συστάσεώς της ως κράτους μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Οι σχετικές καταγγελίες, που εν πολλοίς περικλείουν και συστηματική εξολόθρευση της ελληνικής ορθόδοξης κοινότητας της γείτονος μέσα από τις πρακτικές των τουρκικών αρχών, περιέχονται σε ανακοίνωση που...εκδόθηκε την περασμένη Πέμπτη από την Επιτροπή, με αφορμή τη δικαστική διαμάχη στην Τουρκία για την περιουσία του μοναστηριού των Ασσυρίων, Mor Gabriel (σ.σ. παρόμοιες αναφορές υπήρχαν και στην έκθεση της Επιτροπής του περασμένου Μαΐου).
Κατά την επαναφορά των δημόσιων καταγγελιών της ανεξάρτητης ομοσπονδιακής αμερικανικής αρχής για τη διεθνή προστασία των θρησκευτικών ελευθεριών, σε βάρος της Τουρκίας, επισημαίνεται ότι επί σειρά δεκαετιών «οι τουρκικές κυβερνήσεις έχουν επιχειρήσει να κατασχέσουν εκτάσεις γης που ανήκουν σε ελληνορθόδοξες εκκλησίες» και πως από τότε που η Τουρκία έγινε κράτος «οι χριστιανικές μειονότητες έχουν συρρικνωθεί λόγω των καταπιεστικών κυβερνητικών πολιτικών».
Δίνεται, δε, έμφαση στο γεγονός ότι «ο πληθυσμός των Ασσυρίων χριστιανών έχει πέσει από 250.000 σε 20.000 περίπου και της Ελληνικής Ορθόδοξης Κοινότητας... από 200.000 σε 2.500».
Η Επιτροπή σημειώνει πως στο παρελθόν είχε ζητήσει, επί ματαίω, από την τουρκική κυβέρνηση να πάψει να φέρνει εμπόδια στις θρησκευτικές μειονότητες και έχει εκφράσει την «ανησυχία» της για την απουσία δικαστικής δυνατότητας στην Τουρκία για την ανατροπή αποφάσεων κατασχέσεων περιουσιών.
Η Επιτροπή, μάλιστα, αναφέρει ενδεικτικά την προσφυγή του Ελληνικού Ορθόδοξου Οικουμενικού Πατριαρχείου κατά της Τουρκίας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για το Ορφανοτροφείο στη νήσο Πρίγκιπο, και επισημαίνει πως η Επιτροπή έχει κάνει συστάσεις στην Τουρκία να σεβαστεί την απόφαση, αλλά αυτή εξακολουθεί να μη συμμορφώνεται με αυτήν.
Στην ανακοίνωση της Επιτροπής αναφέρεται χαρακτηριστικά πως το Οικουμενικό Πατριαρχείο ηγείται των 300 εκατομμυρίων απανταχού ορθοδόξων χριστιανών και επιχειρείται, έτσι, να δοθεί εμφατικά το μέγεθος της απαράδεκτης τουρκικής συμπεριφοράς.
Σημειωθήτω πως η Επιτροπή συνεργάζεται στενά με την αρμόδια υπηρεσία του Στέιτ Ντιπάρτμεντ και μετά την τελευταία ετήσια έκθεσή της υπήρξαν διαβουλεύσεις της ηγεσίας της με την πρώην ΥΠΕΞ Κ. Ράις για την κατάσταση στην Τουρκία, που, μεταξύ περίπου 10 άλλων χωρών, τελεί υπό παρακολούθηση για σοβαρές παραβιάσεις θρησκευτικών ελευθεριών.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ -16/02/2009

Εθνική συνείδηση και μειονότητες στην Τουρκία

του Γιώργου Στάμκου

Πηγή: agnosto.gr

«Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η τουρκική φυλή της Ανατολίας έχει σχηματιστεί από αρκετά διάσπαρτα στοιχεία. Το φανερώνουν οι διάλεκτοι, η σωματική διάπλαση, τα σπίτια, τα κοινωνικά έθιμα. Όμως το ''τουρκικό έθνος'' είναι ένα γεγονός στη βάση του οποίου υπάρχει πολιτική ενότητα. Κάθε άνθρωπος που ζει μέσα στο πολιτικό πλαίσιο της Τουρκίας είναι Τούρκος».

Burhan Oguz, Οι Πολιτιστικές Ρίζες του Τουρκικού Λαού

Κάτω από ένα τεχνητό επίστρωμα «εθνικής ομοιογένειας» η Τουρκία παραμένει ένα πολυεθνικό, πολυθρησκευτικό και πολυπολιτισμικό κράτος. «Στην Τουρκία υπάρχουν εβδομήντα δυόμισι εθνότητες», λέει μια παροιμία στη γειτονική μας χώρα. Παρ' όλα αυτά το ζήτημα της «εθνικής συνείδησης» των σημερινών Τούρκων εξακολουθεί να είναι στη βάση του πολιτικό ζήτημα. Αν και όποιος ζει μέσα στα όρια του τουρκικού κράτους θεωρείται «Τούρκος», εντούτοις η ετερότητα αντιστέκεται και η καταπιεσμένες ταυτότητες επιστρέφουν δυναμικά. Ποια είναι λοιπόν η σύγχρονη εθνο-γλωσσική και θρησκευτική Βαβέλ που λέγεται «Τουρκία». Ποιος ο ρόλος των ελληνογενών και ελληνόφωνων μουσουλμάνων; Υπάρχουν πραγματικά Τούρκοι ή απλά πρόκειται για ένα (ακόμη) κατασκευασμένο «έθνος»;

ΟΙ Τούρκοι ήταν ένας από τους τελευταίους λαούς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που απέκτησε εθνική συνείδηση. Ο δυτικόφερτος εθνικισμός, που οδήγησε στην αποσύνθεση και τελικά στη διάλυση της πολυεθνικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, άργησε να φθάσει ως τις αμόρφωτες μάζες του τουρκόφωνου μουσουλμανικού πληθυσμού της. Η εθνικοποίηση των τουρκόφωνων μουσουλμάνων ξεκίνησε στις αρχές του 20ου αιώνα από μια μικρή ελίτ «Νεότουρκων» αστών, που προώθησε και τελικά επέβαλε τον τούρκικο εθνικισμό στους μη Χριστιανικούς πληθυσμούς της αυτοκρατορίας.

Προηγουμένως η λέξη Τούρκος χρησιμοποιούνταν υποτιμητικά για να περιγράψει τους καθυστερημένους νομάδες της Ανατολίας. Στα τέλη του 19ου αιώνα η ελίτ των Οθωμανών (Osmanli) αντιμετώπιζε περιφρονητικά τη λέξη Τούρκος, που ήταν ταυτόσημη με την αγραμματοσύνη, την αμάθεια και την ασχήμια. Λίγες ωστόσο δεκαετίες αργότερα αυτή η «υποτιμητική» λέξη κατέληξε όχημα ενός νεοαφυπνισμένου εθνικισμού, που στην προσπάθεια του να βρει χώρο για «πατρίδα», διέπραξε μια σειρά από γενοκτονίες κι εθνικές εκκαθαρίσεις σε βάρος αυτοχθόνων λαών της Μικρά Ασίας.

Για να υπάρξει «πατρίδα» οι Αρμένιοι και οι Έλληνες, οι δύο ιστορικοί κληρονόμοι και διεκδικητές της Μικρά Ασίας, έπρεπε να εξοντωθούν ή να εκτοπιστούν. Οι Αρμένιοι εξολοθρεύτηκαν με τη γενοκτονία του 1915. Οι Έλληνες σφαγιάστηκαν, εκτοπίστηκαν και τ' απομεινάρια τους ανταλλάχτηκαν το 1923. Όμως η νίκη του 1922 δεν αρκούσε στον νέο ηγέτη των Τούρκων Μουσταφά Κεμάλ.
«Ο κληρονομικός εχθρός έπρεπε να απωθηθεί και να κατατροπωθεί. Οι Έλληνες έπρεπε να χάσουν κάθε ιστορικό έρεισμα των εθνικών τους διεκδικήσεων και ν' αποδειχθεί ότι η Ανατολία ήταν τουρκική πολύ πριν την άφιξη των Ελλήνων» (Ετιέν Κοπώ).
Το σχέδιο του Κεμάλ ήταν να εφεύρει ένα έθνος, που να μη θεωρείται παρείσακτο στη Μικρά Ασία. Με τη βοήθεια λοιπόν της μυθολογίας κατασκευάστηκε τότε μια νέα τουρκική «ιστορία», σύμφωνα με την οποία οι Τούρκοι, αν και προέρχονταν από την Κεντρική Ασία, απέκτησαν καταγωγή από τους μεγάλους πολιτισμούς της Μικρά Ασίας (Χετταίοι και Ίωνες) και της Μεσοποταμίας (Βαβυλώνιοι)!

Για τον Κεμάλ αυτό που είχε σημασία ήταν να διαποτιστεί η τουρκική κοινωνία με την κοσμική έννοια του «έθνους» και ν' απαλλαγεί από την πνευματική κυριαρχία των τεκκέδων, που «αποβλάκωναν» το λαό. Το δόγμα του τούρκικου εθνικισμού ήταν το: Τουρκοποιήστε, εκσυγχρονίστε, δυτικοποιήστε! Αργότερα η θεωρία αυτή αντικαταστάθηκε με τη λεγόμενη τουρκο-ισλαμική σύνθεση (δόγμα Οζάλ), σύμφωνα με την οποία με τη λέξη Τούρκος περιγράφεται ένα δομικό εθνο-θρησκευτικό χαρακτηριστικό της τούρκικης πολιτικής οντότητας: η τουρκικότητα και η ισλαμική παράδοση.

Η δυναμική επιστροφή της καταπιεσμένης ταυτότητας

Το ζήτημα λοιπόν της εθνικής συνείδησης των σημερινών κατοίκων της Τουρκίας παραμένει στη βάση του πολιτικό ζήτημα: «Όποιος ζει μέσα στο πολιτικό πλαίσιο της Τουρκίας είναι Τούρκος»! Αυτό σημαίνει ότι η τούρκική εθνική ταυτότητα, που οικοδομήθηκε πάνω στις αρχές του Κεμαλισμού και του εθνικισμού, αρνείται τις επιμέρους εθνικές και εθνοτικές ιδιαιτερότητες των πληθυσμών που διαβιούν μέσα στα όρια του τουρκικού κράτους και καλλιεργεί συνθήκες βίαιης ομογενοποίησης τους.

Η τουρκοποίηση των λαών της Μικρά Ασίας είναι μια αργή και συχνά βίαιη διαδικασία, που ξεκίνησε τον 11ο μ.Χ. αιώνα και συνεχίζεται ως τις μέρες μας. Αν εξαιρέσει κανείς την εξόντωση των Αρμενίων και την έξοδο των Ελλήνων, η τουρκοποίηση των μικρασιατικών λαών δεν προχώρησε στο βαθμό που θα ήθελαν οι Τούρκοι εθνικιστές. Και αυτό επειδή πολλές καταπιεσμένες ταυτότητες αναδύθηκαν αργότερα πιο δυνατές. Η ισλαμική ταυτότητα, που θεωρούνταν οπισθοδρομική και αντίθετη προς τον εκσυγχρονισμό, επέστρεψε ισχυρότερη και μάλιστα στον πολιτικό στίβο. Η κουρδική ταυτότητα, που συμβολίζει τον αγώνα των αυτοχθόνων λαών της περιοχής για εθνική ανεξαρτησία, αναδύθηκε προβάλλοντας διεκδικήσεις κι απειλώντας με διάλυση το ίδιο το τουρκικό κράτος.

Σήμερα σχεδόν οι πάντες στην Τουρκία αρχίζουν ν' αναζητούν τις ρίζες και την ταυτότητα τους. Πρόκειται για ένα πρόσφατο φαινόμενο, που παραπέμπει όμως και στις αταβιστικές τάσεις για τις οποίες φημίζονται οι μικρασιατικοί λαοί. Για ν' αμβλύνουν τις εντυπώσεις που προκαλεί αυτή η απειλητική επάνοδος των επιμέρους εθνικών ταυτοτήτων στην Τουρκία, πολλοί Τούρκοι εκσυγχρονιστές επικαλούνται την έννοια της δημοκρατίας, ως τρόπο αρμονικής συνύπαρξης των διαφορετικών ταυτοτήτων. Για τους ίδιους η χώρα τους δεν ονομάζεται «Τούρκικη Δημοκρατία» αλλά «Δημοκρατία της Τουρκίας»(Turkiye Cumhuriyeti) και είναι ένας κοινός τόπος συνύπαρξης διαφορετικών ταυτοτήτων.

Αν παραβλέψει κανείς το ότι η λέξη δημοκρατία αποτελεί απλά σχήμα λόγου στην Τουρκία, τότε θα πρέπει ν' αναρωτηθεί κατά πόσο η αποδοχή μιας ταυτότητας μπορεί να συμβάλει στη δημοκρατία, εφόσον μπορεί κάλλιστα να την απειλήσει σ' ένα μεταγενέστερο στάδιο. Για παράδειγμα, αν η «Δημοκρατία της Τουρκίας» αποδεχτεί την εθνική ταυτότητα των 20 εκατομμυρίων Κούρδων και παραχωρήσει σ' αυτούς τα βασικά τους δικαιώματα, δεν θ' απειληθεί μακροπρόθεσμα η ίδια της η εδαφική υπόσταση; Δεν υπάρχει τέτοιος κίνδυνος υποστηρίζει ο Τούρκος δημοσιογράφος Ερτουγρούλ Οζκιόκ, εφόσον «η Τουρκία, είτε ως αποτέλεσμα της πολυπολιτισμικής κληρονομιάς των Οθωμανών, είτε ως αποτέλεσμα της βούλησης για συνύπαρξη διαφορετικών εθνικών ομάδων, η οποία διαμορφώθηκε την περίοδο της δημοκρατίας, κατάφερε να βγάλει μια δημιουργική πολιτική παράδοση». Όπως και να 'χει πάντως η πολυεθνικότητα της σημερινής Τουρκίας αποτελεί αδιαμφισβήτητο γεγονός και ίσως οδηγήσει μακροπρόθεσμα στη πολιτική αναδιάρθρωση της χώρας. .

Οι εβδομήντα δυομισι εθνότητες της Τουρκίας!

«Turkiye de yetmis iki bucuk millet war» (Στην Τουρκία υπάρχουν εβδομήντα δυόμισι εθνότητες)! Αυτή η παροιμία επαναλαμβάνεται συχνά και με χιουμοριστική διάθεση στους κύκλους της τουρκικής διανόησης. Φυσικά δεν πρόκειται απλά για μια φράση λαογραφικής σημασίας αλλά για μια αντανάκλαση της τουρκικής πραγματικότητας. Η Τουρκία είναι ένα πολυεθνικό κράτος που παριστάνει το μονοεθνικό. Σε μια έρευνα του γερμανικού Πανεπιστημίου του Τίμπιγκεν με τίτλο Ethnic Groups in the Republic of Turkey, αναφέρεται ότι στη σημερινή Τουρκία υπάρχουν τουλάχιστον 52 εθνότητες, με ξεχωριστά γλωσσικά, θρησκευτικά και εθνολογικά χαρακτηριστικά. Σε μια προσπάθεια να υποβαθμίσει αυτό τον αριθμό ο πρώην Πρόεδρος της Τουρκίας Τουργκούτ Οζάλ είχε αναφερθεί σε μόλις… 25 εθνότητες που κατοικούν στην επικράτεια της Τουρκίας. Είτε πρόκειται για 72 είτε για 25 εθνότητες, είναι γεγονός ότι στην Τουρκία δεν κατοικούν μόνον Τούρκοι.

Σε πείσμα των εθνικιστών το λεγόμενο «τουρκικό έθνος» είναι ένα μείγμα λαών και εθνοτήτων. Φυσιογνωμικά τουλάχιστον οι σημερινοί κάτοικοι της Τουρκίας έχουν χαρακτηριστικά που ανήκουν σε όλες τις εθνότητες, που κατοικούσαν στη Μικρά Ασία και γενικότερα στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Και σίγουρα δεν μοιάζουν παρά ελάχιστα με τους «αδελφούς» Τουρκμένους, Ουζμπέκους, Τατάρους και Καζάκους της Κεντρικής Ασίας.

Ήταν μεγάλη ψυχρολουσία η πρώτη επαφή των απλών κατοίκων της Τουρκίας -κυρίως των εμπόρων κι επιχειρηματιών- με τους «αδελφούς Τούρκους» της Κεντρικής Ασίας. Ξαφνικά διαπίστωσαν ότι, εκτός από μια κάποια μακρινή γλωσσική συγγένεια, δεν είχαν καμία σχέση με τους Κεντροασιάτες «αδελφούς» τους! Επρόκειτο για τελείως διαφορετικούς λαούς! Αντίθετα με τους γείτονες τους -και ακήρυκτους εχθρούς- Έλληνες, που καβγάδιζαν με το παραμικρό, έμοιαζαν σε σημείο που να μην μπορεί κανείς να τους ξεχωρίσει. Και πράγματι οι άνθρωποι που κινούνται στους πολύβουους δρόμους της Κωνσταντινούπολης μοιάζουν σε μεγάλο βαθμό με τους ανθρώπους που περπατούν στους μποτιλιαρισμένους δρόμους της Αθήνας και σχεδόν καθόλου μ' εκείνους που βολοδέρνουν στους σκονισμένους δρόμους της Σαμαρκάνδης και της Άλμα-Άτα.

Αν οι σημερινοί κάτοικοι της Τουρκίας μπουν στον κόπο και κάνουν το λεγόμενο «τεστ του καθρέπτη», δηλαδή αν κοιταχτούν κατάμουτρα στον καθρέπτη, τότε ο μύθος ότι προέρχονται από «τριακόσια λιοντάρια» που ήρθαν από το Τουράν αυτομάτως θα καταρρεύσει. Και αυτό επειδή το λεγόμενο «τουρκικό έθνος» προέρχεται από τη, βίαιη πολλές φορές, συγκόλληση διάσπαρτων εθνολογικών στοιχείων της Ανατολικής Μεσογείου και των Βαλκανίων.

Μια γλωσσική και εθνο-θρησκευτική Βαβέλ

«Δεν πιστεύω ότι ο καθένας μας είναι Τούρκος, ότι κι αν σημαίνει αυτό. Κοίταξέ μας! Είμαστε ένα μείγμα Τούρκων, Αράβων, Ελλήνων, Εβραίων, Περσών, Αρμενίων, Κούρδων …», δήλωσε στον έκπληκτο δημοσιογράφο του National Geographic ο «Τούρκος» Ουμίτ, που έτρωγε μαζί του σ' ένα εστιατόριο της Άγκυρας. Αμέσως, ένας-ένας από την παρέα του Ουμίτ, που καθόταν μαζί με τον αμερικανό δημοσιογράφο, άρχισαν να συμπληρώνουν το παζλ της πολυεθνικότητας της Τουρκίας. «Έχω πολλούς συγγενείς εκτός Τουρκίας», είπε ο ένας. «Η μητέρα μου είναι τουρκάλα, αλλά η μητέρα της ήταν από τη Ρουμανία», διέκοψε ένας άλλος. «Η μητέρα μου είναι από την Ελλάδα, αλλά μιλάει τουρκικά. Ο πατέρας μου γεννήθηκε στη Γεωργία…», συμπλήρωσε ένας τρίτος. Όλοι τους προέρχονταν από μη-τουρκικούς λαούς που συνυπήρχαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και στη συνέχεια εκτουρκίστηκαν, κυρίως γλωσσικά.

Από κάθε άποψη η γλώσσα παραμένει το κυρίαρχο στοιχείο ορισμού της τουρκικότητας: «Η τουρκική γλώσσα είναι το μοναδικό αποδεκτό κριτήριο για έναν ορισμό σχετικά με τους Τούρκους. Τούρκος είναι αυτός που μιλά την τουρκική γλώσσα. Όλοι οι άλλοι ορισμοί είναι ανεπαρκείς»(Bozkurt Guvenc, Η Τουρκική Ταυτότητα). Παρ' όλα αυτά, σύμφωνα με την εγκυκλοπαίδεια Ethnologue: Language of the world, στο χώρο της σημερινής Τουρκίας μιλιούνται άλλες 34(!) γλώσσες, εκτός από τα τουρκικά της Ανατολίας. Η μεγαλύτερη από αυτές είναι η Kurmanji(κουρδική διάλεκτος), που μιλιέται από περίπου 5 εκ. ανθρώπους και η μικρότερη είναι η Hirtevin, που μιλιέται από 250-300 Συρο-Χαλδαίους. Στο μεταξύ μιλιούνται η Αραβική (1,5 εκ.), η Κιρκασική (περίπου 1 εκ.), η Περσική(700.000), η Αζερική (600.000), η Γκαγκαούζικη (330.000), η Πομακική (300.000), η Καμπαρντιάνικη (210.000), η Λαζική (100.000), η Μιγκρέλικη (100.000), η Αρμενική (70.000), η Σερβοκροάτικη (100.000),η Αλβανοτοσκική (70.000), η Ελληνική (4000 στην Κωνσταντινούπολη και 300.000 ελληνόφωνοι μουσουλμάνοι)…

Κοντολογίς, σχεδόν το 1/3 του πληθυσμού της σημερινής Τουρκίας (πάνω από 20 εκ. άνθρωποι) μιλά και μια άλλη γλώσσα εκτός από τα επίσημα τουρκικά. Αυτό είναι πράγματι κάτι το εκπληκτικό εφόσον αναφερόμαστε σε μια χώρα, όπου η εκμάθηση της τουρκικής είναι εδώ και τρεις γενιές υποχρεωτική στην εκπαίδευση, στο στρατό, στη δημόσια διοίκηση και στα ΜΜΕ, ενώ απαγορεύεται η δημόσια χρήση κάθε άλλης γλώσσας, άσχετα αν αυτή μιλιέται από εκατομμύρια ανθρώπους(Kurmanji).

«Πατριώτη, μίλα μόνο τουρκικά», ήταν το σύνθημα μιας προπαγανδιστικής εκστρατείας που εξαπέλυσε το τουρκικό κράτος στη δεκαετία του '50 με σκοπό να εξαλείψει τις γλωσσικές ιδιαιτερότητες της χώρας. Το επόμενο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση έγινε το 1965, όταν η Τουρκία σταμάτησε στις επίσημες απογραφές της ν' απογράφει τις εθνικές και γλωσσικές μειονότητες. Από τότε η Τουρκία αποφεύγει ν' απογράφει τις μειονότητες της, θεωρώντας ότι μ' αυτό τον τρόπο τις καθιστά επισήμως ανύπαρκτες!

Στην Τουρκία δεν υπάρχουν μόνον εθνικές και γλωσσικές μειονότητες. Υπάρχουν κυρίως θρησκευτικές μειονότητες. Και φυσικά δεν αναφερόμαστε στους λιγοστούς εναπομείναντες Ελληνορθόδοξους, Αρμένιους και Εβραίους της χώρας. Σ' αυτή τη χώρα ζουν περίπου 12-15 εκ. Αλεβίδες, μια ισλαμική αίρεση με συμπεριφορά πιο κοσμική και δημοκρατική σε σύγκριση με τους Σουνίτες, η οποία πρόσκειται πολιτικά στον αριστερό χώρο. Ένα σημαντικό τμήμα των Αλεβίδων ανήκει και στην κουρδική μειονότητα. Μια Αλεβίδικη ομάδα είναι και οι Ζάζα (περίπου 2 εκ), που μιλάνε μια ιρανική διάλεκτο και είναι Σουνίτες και Σούφι. Στα πλαίσια της κουρδικής μειονότητας συγκαταλέγονται και περίπου 300.000-500.000 Γιεζιντί (Yezindi), η θρησκεία των οποίων είναι παγανιστική (σατανολατρεία;) με στοιχεία χριστιανισμού, ι ισλαμισμού και σουφισμού.

Τουρκία, η προσφυγομάνα

Μια άλλη σημαντική συνιστώσα της σημερινής εθνο-γλωσσικής πραγματικότητας της Τουρκίας αποτελούν και οι λεγόμενοι Muchacir, που είναι πρόσφυγες που κατέφυγαν στην Τουρκία κατά τη διάρκεια των τελευταίων χρόνων της αποσύνθεσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, καθώς και πολύ αργότερα. Οι περισσότεροι προέρχονται από τους μουσουλμανικούς πληθυσμούς των Βαλκανίων. Για παράδειγμα, όταν το 1878 η Βοσνία πέρασε στα χέρια της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας, δεκάδες χιλιάδες Βόσνιοι Μουσουλμάνοι, που δεν ήθελαν από αφέντες να γίνουν υπήκοοι και μάλιστα των «απίστων», κατέφυγαν ως πρόσφυγες στην Τουρκία. Κατά τη διαδικασία δημιουργίας κι επέκτασης των βαλκανικών εθνικών κρατών, όσοι πληθυσμοί είχαν προσχωρήσει στο Ισλάμ, άσχετα αν είχαν εκτουρκιστεί ή όχι, άρχισαν να αισθάνονται άβολα με τη νέα πραγματικότητα και να μεταναστεύουν προς -κυρίως- τη Μικρά Ασία, που προοριζόταν να γίνει η νέα πατρίδα των Τούρκων. Υπολογίζεται ότι ως τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο έφθασαν στην Τουρκία περί τα 3 εκ. πρόσφυγες από τα Βαλκάνια. Οι περισσότεροι φυσικά δεν ήταν τουρκικής καταγωγής, αλλά Σλάβοι, Έλληνες, Πομάκοι και Αλβανοί Μουσουλμάνοι (τουρκαλβανοί). Υπάρχουν κάποιοι που ισχυρίζονται ότι ο αριθμός των Muchacir από τα Βαλκάνια, χάρη στη δημογραφική τους αύξηση, φθάνει σήμερα τα 10 εκ. ανθρώπους!

Εφόσον λοιπόν το 1/6 σχεδόν των σημερινών κατοίκων της Τουρκίας έλκει την καταγωγή του από τα Βαλκάνια κι από τους εκεί λαούς, δεν είναι καθόλου παράξενο που η Άγκυρα επιδιώκει συνεχώς να «χώνει τη μύτη» της στις βαλκανικές υποθέσεις. Με αφορμή αυτούς τους «δεσμούς αίματος» η Τουρκία επιθυμεί να επεμβαίνει και να παίζει σημαντικό ρόλο στα Βαλκάνια, όχι μόνον πολιτικό αλλά και οικονομικό. Χαρακτηριστική περίπτωση Τούρκου επιχειρηματία βαλκανικής καταγωγής είναι και ο Σαρίκ Τάρα (κατάγεται από Σλάβους μουσουλμάνους των Σκοπίων), ένας ένθερμος υποστηρικτής της ελληνο-τουρκικής προσέγγισης και συνεργασίας. Ανάμεσα στους Muchacir από τα Βαλκάνια σημαντική θέση κατέχουν οι ελληνόφωνοι Τουρκοκρήτες και οι Βαλαάδες, για τους οποίους όμως θ' αναφερθούμε παρακάτω. Πρέπει να σημειώσουμε τέλος ότι οι πρόσφυγες από τα Βαλκάνια εγκαταστάθηκαν στην πλειοψηφία τους στην Αν. Θράκη, στην Κωνσταντινούπολη, στη Σμύρνη, στα παράλια της δυτικής Μικρά Ασίας, στα παράλια της Προποντίδας και γύρω από το Εσκί Σεχίρ, περιοχές που κατοικούνταν προηγουμένως από Έλληνες.

Εκτός από τους Βαλκάνιους Muchacir υπάρχει κι ένας μεγάλος αριθμός προσφύγων που προέρχονται από τον Καύκασο και τη νότια Ρωσία (Κριμαία). Οι περισσότεροι είναι Κιρκάσιοι (Τσερκέζοι), Τσετσένοι, Ινγκούζοι και Οσσέτοι του βόρειου Καύκασου, ενώ υπάρχει κι ένας μεγάλος αριθμός από Τάταρους της Κριμαίας που άρχισαν να καταφεύγουν στην Τουρκία μετά τον Κριμαϊκό Πόλεμο(1853-1856). Υπάρχουν επίσης Τάταροι του Κουμπάν, Καζάκοι, Ουζμπέκοι, Αζέροι και Γεωργιανοί. Αυτή η ομάδα των Muchacir, που κατέφυγε στην Τουρκία από το βορρά και την ανατολή, υπολογίζεται σήμερα σε 3-5 εκ. ανθρώπους: ένα αρκετά ισχυρό «λόμπι» για να πιέζει την Τουρκία ν' αναμειχθεί στις εθνικιστικές διαμάχες στον Καύκασο.

Υπάρχει τέλος κι ένας αριθμός προσφύγων, που προέρχονται από το νότο, κυρίως από τη Συρία, τον Λίβανο και το Ιράκ ακόμη κι από το Σουδάν (μαύροι)! Όλοι αυτοί υπολογίζονται σήμερα σε σχεδόν 2 εκ. ανθρώπους.

Ο λόγος που η Τουρκία συγκέντρωσε τόσα πολλά εκατομμύρια προσφύγων (σχεδόν το 1/3 των κατοίκων της κατάγεται από πρόσφυγες), είναι ότι το κράτος αυτό θεωρήθηκε κληρονόμος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Όσοι λοιπόν πληθυσμοί είχαν θρησκευτικούς, πολιτιστικούς και συναισθηματικούς δεσμούς μαζί της και δεν ήθελαν να παραμείνουν κάτω από την εξουσία των «απίστων», κατέφυγαν στην Τουρκία, που έγινε έτσι η θετή τους πατρίδα. Όπως όμως όλοι οι πρόσφυγες, έτσι και οι Τούρκοι Muchacir, αισθάνονται νοσταλγία και πόνο για τις ιδιαίτερες πατρίδες τους, ενώ αντιμετωπίζουν συχνά τη θετή τους πατρίδα με περιφρόνηση και αδιαφορία.

Οι Muchacir έχουν κατά κοινή παραδοχή εμπλουτίσει το ήδη πλούσιο εθνο-γλωσσικό υπόβαθρο της σύγχρονης Τουρκίας, σε σημείο ώστε ορισμένοι να συγκρίνουν τη χώρα με την πολυεθνική και πολυπολιτισμική δομή των ΗΠΑ! Βέβαια είναι γεγονός ότι όλες οι φυλές, οι εθνοτικές ομάδες και γλωσσικές μειονότητες της Τουρκίας τείνουν να εκτουρκιστούν παράλληλα με τον εξαστισμό τους. Σήμερα σχεδόν το 65% του πληθυσμού της χώρας κατοικεί στ' αστικά κέντρα κι αν ο ίδιος ρυθμός αστυφιλίας διατηρηθεί, τότε γύρω στο 2020 τουλάχιστον το 80% των Τούρκων θα κατοικεί στις πόλεις. Η γιγάντωση των τουρκικών πόλεων συμβαίνει σύμφωνα με το λατινοαμερικανικό μοντέλο, με την παράλληλη εκρηκτική ανάπτυξη των τενεκεδομαχαλάδων, όπου βρίσκουν καταφύγιο οι εξαθλιωμένοι, οι πρόσφυγες και κατά κανόνα οι μειονότητες.

Ένα άλλο στοιχείο που θα πρέπει να υπογραμμιστεί είναι η δημογραφική δυναμική των μειονοτήτων, που είναι πολύ μεγαλύτερη σε σχέση μ' εκείνη των καθεαυτό «Τούρκων». Για παράδειγμα, ο ετήσιος ρυθμός δημογραφικής αύξησης των Κούρδων είναι 3,6%, υπερδιπλάσιος σε σύγκριση με τους υπόλοιπους «Τούρκους»(1,6%). Με βάση αυτό το ρυθμό τα σημερινά 20 εκ. των Κούρδων της Τουρκίας θα γίνουν 32,3 εκ. το 2020 και θα αντιστοιχούν στο 37% του συνολικού πληθυσμού της χώρας. Το 2050 ο πληθυσμός της Τουρκίας προβλέπεται να είναι 105 εκ., από τα οποία τα 47 εκ. (44,5%) θα είναι Κούρδοι! Αυτό σημαίνει ότι αν οι σημερινοί διαφορετικοί ρυθμοί δημογραφικής αύξησης μεταξύ Τούρκων και Κούρδων διατηρηθούν, τότε μέσα σε μισό αιώνα οι Κούρδοι θα είναι η πολυπληθέστερη εθνική ομάδα στην Τουρκία! Υπερβολικό ή όχι είναι γεγονός ότι μόνο το πανίσχυρο Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας γνωρίζει τις πραγματικές διαστάσεις του προβλήματος και μελετά τρόπους αντιμετώπισης της κουρδικής δημογραφικής πλημμυρίδας…

Ελληνόφωνοι και Ελληνογενείς μουσουλμάνοι

Τελευταία ακούγεται συχνά από ορισμένους κύκλους στην Ελλάδα η άποψη ότι Έλληνες και Τούρκοι είναι κοινός λαός με διαφορετική όμως γλώσσα και θρησκεία. Πιο συγκεκριμένα προωθείται η άποψη ότι η Τουρκία και η Ελλάδα και οι λαοί τους, είναι ουσιαστικά συνέχεια του Ανατολικού Ρωμαϊκού Κράτους και των κατοίκων του! Όσο κι αν ακούγεται παράξενο αυτό δεν απέχει και πολύ από την πραγματικότητα. Ένα πολύ μεγάλο τμήμα των κατοίκων της σημερινής Τουρκίας προέρχεται από τους ελληνόφωνους χριστιανο-ορθόδοξους πληθυσμούς της Μικρά Ασίας, που εξισλαμίστηκαν και στη συνέχεια εκτουρκίστηκαν. Σύμφωνα μάλιστα και με την άποψη του καθηγητή αιγυπτιολογίας Μ.Σ. Μεγαλομμάτη; «Οι ίδιοι οι ελληνόφωνοι χριστιανοί Ρωμαίοι επέλεξαν (ή κατέληξαν) στη συντριπτική τους πλειοψηφία (άνω των 4/5) το Ισλάμ!» Αυτοί οι προσηλυτισμένοι πληθυσμοί διαμόρφωσαν στη συνέχεια αυτό που σήμερα αποκαλείται «τουρκόφωνοι μουσουλμάνοι Ρωμαίοι» ή «Τούρκοι»…

Γιατί ωστόσο αυτή η μαζική προσχώρηση των ελληνοφώνων πληθυσμών στο Ισλάμ είχε ως αποτέλεσμα την απώλεια της γλώσσας και κατ' επέκταση της ελληνικής τους συνείδησης; Αυτό δε συνέβη, σύμφωνα με τον Μ.Σ. Μεγαλομμάτη, επειδή το Ανατολικό Ρωμαϊκό Κράτος και συγκεκριμένα η θρησκευτικο-πολιτική ηγεσία της Κωνσταντινούπολης δεν αποδέχτηκε αυτή τη μαζική προσχώρηση και δεν φρόντισε να λάβει μέτρα για να αποτραπεί ο αφελληνισμός αυτών των πληθυσμών. Θα μπορούσε για παράδειγμα να αποδεχτεί αυτό το γεγονός και να στείλει κάποιους σοφούς στη Μέκκα, οι οποίοι και θα μετέφραζαν το Κοράνι στα ελληνικά. Μ' αυτό τον τρόπο θα υπήρχαν σήμερα εκατομμύρια Έλληνες μουσουλμάνοι και τα ελληνικά θα μιλιόταν ως τις όχθες του Ευφράτη!

Αντί γι' αυτό τα ελληνικά εξαφανίστηκαν από τη Μικρά Ασία, εκτός από ορισμένες εξαιρέσεις. Δεν αναφερόμαστε βεβαίως στους λιγοστούς εναπομείναντες Έλληνες της Κωνσταντινούπολης και της Ίμβρου. Ούτε και στους περίπου 10.000 «Τουρκο-ορθόδοξους» οπαδούς του Παπα-Ευθύμ, που το 1924 επιχείρησε να δημιουργήσει Τουρκορθόδοξο Πατριαρχείο. Αναφερόμαστε κυρίως στους ελληνόφωνους μουσουλμάνους της Τουρκίας. Αυτοί χωρίζονται σε τέσσερις μεγάλες ομάδες. Στους ελληνόφωνους μουσουλμάνους του Πόντου (πάνω από 300.000), στους Τουρκοκρήτες (200.000-300.000), στους εξισλαμισθέντες Έλληνες της Κύπρου (150.000) και στους Βαλαάδες (50.000). Με εξαίρεση τους ελληνόφωνους του Πόντου, όλοι οι υπόλοιποι ήρθαν στην Τουρκία ως πρόσφυγες κυρίως από το 1912 και μετά.

Η μεγαλύτερη πληθυσμιακή ομάδα είναι οι ελληνόφωνοι Ρουμ του Πόντου, που εκτός από την ελληνοποντιακή γλώσσα συνεχίζουν να διατηρούν κι ένα πανάρχαιο πολιτισμό. Πρόκειται για ένα ζωντανό τμήμα της παλιάς Ρωμιοσύνης που συνεχίζει να ζει στους τόπους της με μουσουλμανική όμως μορφή. Η άλλη μεγάλη ομάδα, οι Τουρκοκρήτες είναι σήμερα εγκατεστημένοι στα παράλια της Ιωνίας, βλέπουν ελληνική τηλεόραση, μιλούν για καημό και νοσταλγία για την Κρήτη και ορισμένοι εξακολουθούν να δηλώνουν Ρωμιοί, δηλαδή Έλληνες. Οι Βαλαάδες, που ήταν γνωστοί στους χάρτες της Μακεδονίας των αρχών του 20ου αιώνα ως «Greek Muslims», είναι κι αυτοί εγκατεστημένοι στις ακτές της Μικρά Ασίας και συνεχίζουν να μιλούν ελληνικά. Τέλος οι ελληνόφωνοι Τουρκοκύπριοι (Λινοβάμβακοι) είναι κυρίως εγκατεστημένοι στην Κιλικία, απέναντι ακριβώς από το νησί τους.

Πάνω από ένα εκατομμύριο άνθρωποι στην άλλη πλευρά του Αιγαίου προσπαθούν να διατηρήσουν την ελληνοφωνία τους και να διασώσουν την ιδιαίτερη πολιτιστική τους ταυτότητα. Στα χρόνια που θα ακολουθήσουν οι πληθυσμοί αυτοί αναμένεται να γίνουν γέφυρα φιλίας και αδελφότητας μεταξύ των Ελλήνων και των λαών της Μικρά Ασίας.

---

Ο Γιώργος Στάμκος είναι συγγραφέας και δημοσιογράφος. Από το 1988 αρθρογραφεί συστηματικά στον ειδικό, κυρίως, τύπο κι έχει δημοσιεύσει πάνω από 1.000 εξειδικευμένα άρθρα σε περισσότερα από 30 περιοδικά. Υπήρξε αρχισυντάκτης του περιοδικού Strange (1998-2001) και από το Νοέμβριο του 2004 εκδίδει και διευθύνει το ανατρεπτικό περιοδικό ΖΕΝΙΘ. Έχει μέχρι στιγμής γράψει δέκα βιβλία: Νίκολα Τέσλα: Ο Προφήτης του 21ου Αιώνα (1999), Μυστική Σερβία (1999, μαζί με τη Μίλιτσα Κοσάνοβιτς), Απαγορευμένη Τεχνολογία (2000), Γεωπολιτική του Αρχιπελάγους: Ο Ελληνισμός στην Εποχή της Παγκοσμιοποίησης (2000), Ελεύθερη Ενέργεια (2001), Μετα-Αποκάλυψη Τώρα (2002), Θεωρίες Συνωμοσίας (2003, μαζί με τον Λουκά Καβακόπουλο), Γκρίζα Ελλάδα: Η Ανατομία του Ελληνικού Συνδρόμου (2004), Ο Θαυμαστός Κόσμος του Τέσλα (Εκδ. Άγνωστο 2004) και Mind Control: O Πόλεμος για τον Έλεγχο του Νου (Εκδ. Άγνωστο 2005). Όλα τα βιβλία του οδηγήθηκαν σε πολλές επανεκδόσεις κι έγιναν αφορμή για δημιουργικές συζητήσεις, ακόμη και διαφωνίες. Έχει επίσης συμμετάσχει με εκτενή κείμενά του σε πολλά συλλογικά έργα (Μυστικές Εταιρείες, Μυστική Ελλάδα, Τα Μεγάλα Μυστήρια του Κόσμου, Ο Πόλεμος Ενάντια στο Matrix, Ιστορία του Μέλλοντος, Τα Μυστήρια του Χρόνου, Το Πεπρωμένο μας Είναι τα Άστρα κ.α.). Ζει κι εργάζεται στη Θεσσαλονίκη, ενώ ταξιδεύει συχνά στη βαλκανική ενδοχώρα.
Για επικοινωνία με το συγγραφέα: stamkos@post.com www.stamkos.gr και agnosto.gr

Οι Πόντιοι της Ρωσίας

Αναμνηστική φωτογραφία Ποντίων στο Καρς
Μπροστά γονατιστός ο Βλαδίμηρος Τριανταφυλλίδης, ο πρώτος Έλληνας αεροπόρος του ρωσικού στρατού που σκοτώθηκε με το αεροπλάνο του το 1931. Καρς, περίπου 1900.

Οι Πόντιοι που μετανάστευσαν στη Ρωσία δημιούργησαν εστίες στον Καύκασο, το Καρς, την Τιφλίδα και άλλες περιοχές της Νότιας Ρωσίας και προόδευσαν στις νέες τους πατρίδες ως έμποροι, γεωργοί, αλλά και μεταλλωρύχοι. Δημιούργησαν μεγάλες και ακμάζουσες ελληνικές κοινότητες, με σχολεία και έντονη κοινωνική δράση. Πολλοί Πόντιοι έφτασαν να κατέχουν ακόμη και ανώτατες κρατικές και στρατιωτικές θέσεις και άλλοι διέπρεψαν στο εμπόριο.
Η τελευταία αθρόα μετανάστευση Ποντίων στο ρωσικό έδαφος έγινε το 1918-1922, όταν χιλιάδες καταδιωγμένοι Πόντιοι κατέφυγαν στις συνοριακές ρωσικές πόλεις, περιμένοντας να τελειώσει η μικρασιατική κρίση. Μετά την υπογραφή της συνθήκης της Λωζάνης (1923) οι περισσότεροι από αυτούς εγκατέλειψαν σταδιακά τη Ρωσία, για να εγκατασταθούν στην Ελλάδα.
Οι Πόντιοι που παρέμειναν στη Ρωσία προσπάθησαν να προσαρμόσουν τη ζωή τους στις νέες συνθήκες της Σοβιετικής Ένωσης. Νέες ταλαιπωρίες όμως τους περίμεναν το 1938-1939, όταν η σταλινική κυβέρνηση εξανάγκασε σε μετοίκηση στην Ελλάδα τους Ποντίους που είχαν ελληνική υπηκοότητα και εκτόπισε πολλούς από όσους απέμειναν στις στέπες του Ουσμπεκιστάν, του Καζακστάν και της Σιβηρίας (1942-1949). Το 1965 μετοίκησε στην Ελλάδα ένα δεύτερο κύμα Ποντίων της Ρωσίας, από το Καζακστάν. Από το 1988 και εξής, με τις μεταβολές που επέφερε η πτώση του σοβιετικού καθεστώτος, οι Πόντιοι της Ρωσίας σταδιακά μετοικούν στην Ελλάδα με την ίδια εκείνη ελπίδα του πρόσφυγα για ένα καλύτερο και ασφαλέστερο μέλλον στη φυσική του κοιτίδα.

Το Καρς

Η περιοχή του Καρς βρίσκεται στα ρωσοτουρκικά σύνορα και τη διεκδικούσαν συχνά και τα δύο κράτη. Το 1878, κατά τον τελευταίο ρωσοτουρκικό πόλεμο, το Καρς καταλήφθηκε από τους Ρώσους και παρέμεινε κάτω από την κυριαρχία τους ως το 1918. Τα σαράντα αυτά χρόνια, με προτροπή των ρωσικών αρχών, υπήρξε αθρόα μετανάστευση των Ποντίων στο Καρς, με αποτέλεσμα να αναπτυχθεί έντονα η ως τότε μικρή ελληνική κοινότητα. Ο ελληνικός πληθυσμός στο κυβερνείο του Καρς έφτασε στις αρχές του 1900 τα 60.000 άτομα. Οι ελληνικές κοινότητες του Κυβερνείου Καρς ήταν από τις πλέον οργανωμένες, με εκκλησίες, δημοτικά σχολεία, αστικές σχολές, παρθεναγωγεία και άλλα ιδρύματα. Το 1919 οι Πόντιοι του Καρς εγκατέλειψαν την περιοχή, όταν περιήλθε ξανά στην κυριαρχία των Τούρκων.

Έτσι φτάσαμε μετά ΕΠΑΙΣΧΥΝΤΗ την ανταλλαγή των Βενιζέλου-Κεμάλ στην Ελλάδα... Αποδεκατισμένοι, άρρωστοι, πεινασμένοι, κουρελήδες...

"Μας πέταξαν στη Μακεδονία για να μας φάνε οι λύκοι.... Κι εμείς φάγαμε τους λύκους!!!
Ελάτε να μας δείτε τώρα στη Θεσσαλονίκη, στην Αθήνα, στον Πειραιά, στη Δράμα, στην Πέλλα, στην Κοζάνη, στην Αλεξανδρούπολη... στην.... στην... Ελάτε να μας δείτε στη Νέα Υόρκη, στη Βοστώνη, στο Μόντρεαλ, στο Τορόντο... Ελάτε να μας δείτε στη Μόσχα, στην Ουκρανία, στην Οδησσό... Ελάτε να μας δείτε στη Μελβούρνη, στο Σίδνεϊ, στην Αδελαϊδα... Ελάτε και σε λίγα χρόνια να μας δείτε στην Τραπεζούντα, στην Σαμσούντα, στην Κερασούντα, στη Ορντού... ΓΙΑΤΙ ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΞΑΝΑΓΥΡΙΣΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ... ΚΑΙ Η ΓΗ ΘΑ ΤΡΕΜΕΙ"

Βασίλης Ν. Τριανταφυλλίδης

Ισραήλ προς Τουρκία: Κοιτάξτε πρώτα τη δική σας καμπούρα

Oι Γενοκτονίες των Αρμενίων, των Ελλήνων του Πόντου, της Θράκης, της Ανατολίας, των Ασσυρίων, των Γεζιντί, των Κούρδων θα κυνηγούν ες αεί την Τουρκία μέχρι την αποδοχή των εγκλημάτων και την εξιλέωση.

του Σάββα Καλεντερίδη
Όταν ο Τούρκος πρωθυπουργός Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν καλούσε τη διεθνή κοινότητα να κλείσει την πόρτα του ΟΗΕ στο Ισραήλ, μέχρι να εφαρμόσει την απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας για άμεση κατάπαυση του πυρός, γράψαμε την άποψή μας, δημοσιεύοντας το άρθρο μας που είχε τίτλο: Όταν ο γάιδαρος λέει τον πετεινό κεφάλα.
Στη συνέχεια ακολούθησε η...σκληρή κριτική του Ερντογάν στο Ισραήλ και στον ισραηλινό πρόεδρο Σιμόν Περές και η επεισοδιακή αποχώρησή του από το πάνελ, στο Νταβός. Λίγες μέρες μετά το επεισόδιο, που προκάλεσε την οργισμένη αντίδραση κυρίως του εβραϊκού παράγοντα, ο Ερντογάν δεχόταν σε συνάντηση τον αντιπρόεδρο του Σουδάν, Αλι Οσμάν Μοχάμαντ Τάχα, τη στιγμή που ο πρόεδρος του Σουδάν κατηγορείται για τη εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας (ήδη το Δειθνές Δικαστήριο της Χάγης έχει εκδώσει ένταλμα σύλληψής του), λόγω της ανθρωποσφαγής 200 χιλιάδων αμάχων στο Νταρφούρ.
Μετά από όλα αυτά και ενώ το επίσημο κράτος του Ισραήλ φέρεται να ζήτησε συγνώμη από τον Ερντογάν δια δημόσιας δήλωσης του προέδρου Περές, τη στιγμή που ο εβραϊκός παράγοντας των ΗΠΑ άρχισε να δέιχνει τα "δόντια" του προς την Τουρκία, σαν κεραυνός εν αιθρία έπεσε η δήλωση του αρχηγού του στρατού ξηράς του Ισραήλ, στρατηγού Avi Mizrahi, ο οποίος, αναφερόμενος στις κατηγορίες εναντίον του Ισραήλ και στη στάση του Ερντογάν στο Νταβός δήλωσε: "Ο Ερντογάν να κοιτάξει στον καθρέφτη" ή όπως λέει ο λαός μας "άς κοιτάξει την καμπούρα του".
Εντύπωση προκαλεί η επιλογή του στρατηγού Μιζραχί να αναφερθεί με αυτά τα απαξιωτικά λόγια για την Τουρκία σε διεθνή συνάντηση για την "στρατιωτική ψυχολογία".
Με βάση την εφημερίδα Χααρέτζ του Ισραήλ, ο Μιζραχί, αναφερόμενος στην κατηγορία που απηύθυνε ο Ερντογάν στον Περές "εσείς ξέρετε πολύ καλά πώς να σκοτώνετε", κάλεσε τον Ενρτογάν "να δεί τον εαυτό του στον καθρέφτη".
Ο Ισραηλινός στρατηγός υπενθύμισε ότι η Τουρκία είναι η χώρα που διέπραξε ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα της ανθρωπότητας, τη Γενοκτονία των Αρμενίων και σημείωσε ότι συνεχίζει και σήμερα την ίδια πολιτική στους Κούρδους.
Επίσης, ο Μιζραχί, αναφερόμενος στην άλλη κατηγορία του Ερντογάν για την κατάληψη των παλαιστινιακών εδαφών από το Ισραήλ, υπενθύμισε ότι η Τουρκία δεν δικαιούται να μιλά, γιατί η χώρα του κρατάει υπό στρατιωτική κατοχή επί δεκαετίες τα εδάφη της βόρειας Κύπρου.
Τέλος, ο στρατηγός Μιζραχί, υπενθυμίζοντας και σχολιάζοντας την έκκληση του Ερντογάν για αποπομπή του Ισραήλ από το ΟΗΕ, είπε με νόημα:
"Σε μια τέτοια περίπτωση, δίπλα στο Ισραήλ θα πρέπει να προστεθεί και η Τουρκία", εννοώντας προφανώς τις αποφάσεις του ΟΗΕ για το Κυπριακό που έχει γράψει και συνεχίζει να γράφει στα παλιά της παπούτσια η Τουρκία.

ΠΗΓΗ: ΜΙΛΛΙΕΤ

Αστραπίκας και Βροντίκας!

Ο Αστραπίκας και ο Βροντίκας είναι οι δυο ήρωες του Πόντου που παίρνουν μέρος στην επανάκτηση της Πόλης το 1261 μ.Χ. Είναι ένα καταπληκτικό κόμικ που κυκλοφόρησε από την Otherwise Publications και μπορείτε να το βρείτε στα καλά ενημερωμένα βιβλιοπωλεία. Ο Αστραπίκας και ο Βροντίκας θα αφήσουν εποχή. Το σενάριο του κόμικ έχουν γράψει ο Νίκος Αγγέλου και ο Γιάννης Πιττακίδης. Τα σχέδια έχει κάνει ο Βασίλης Ρεβεζίκας. Σήμερα ο Νίκος, ο Γιάννης και ο Βασίλης ήταν στο στούντιο του ΣΚΑΙ 100,3 και μίλησαν για τον Αστραπίκα και τον Βροντίκα. Τους ευχαριστώ πολύ.

Το site του Αστραπίκα και του Βροντίκα -με την ιστορία του υπέροχου αυτού κόμικ- εδώ.

Ο Αστραπίκας και ο Βροντίκας στο Facebook!

EMEIΣ ΕΥΧΟΜΑΣΤΕ ΕΠΙΤΥΧΙΑ

Σκληρή απάντηση του τουρκικού ΓΕΕΘΑ στις δηλώσεις του αρχηγού του στρατού ξηράς του Ισραήλ

O στρατηγός Αβί Μιζραχί που έκανε τις σκληρές δηλώσεις εναντίον της Τουρκίας, καταγγέλοντάς την για τη Γενοκτονία των Αρμενίων και για την κατοχή της Κύπρου

του Σάββα Καλεντερίδη
Το Γενικό Επιτελείο της Τουρκίας εξέδωσε σκληρή ανακοίνωση μετά τις δηλώσεις του αρχηγού του στρατού ξηράς του Ισραήλ, στρατηγού Μιζραχί, με τις οποίες καταδίκαζε την Τουρκία για τη Γενοκτονία των Αρμενίων και των Κούρδων και την κατοχή του βορείου τμήματος της Κύπρου.
Στην ανακοίνωσή του το τουρκικό ΓΕΕΘΑ...αναφέρει:
"Έχουν δημοσιευθεί στον τύπο ορισμένες δηλώσεις του αρχηγού του στρατού ξηράς του Ισραήλ, που φέρεται να έκανε σε μια διεθνή συνάντηση, στις 13 Φεβρουαρίου 2009. Οι δηλώσεις που αποδίδονται στο προαναφερθέν άτομο, είναι ατυχείς και υπερβολικές, διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα και είναι απαράδεκτες από κάθε πλευρά, ενώ δεν συνάδουν με τη θέση και τις αρμοδιότητες που κατέχει και το κυριώτερο, χαρακτηρίζονται ως δηλώσεις που μπορεί να πλήξουν τα εθνικά συμφέροντα των δυο χωρών.
Ανακοινώνουμε ότι θα αναμένουμε από τον αρχηγό ΓΕΕΘΑ του Ισραήλ, που θεωρούμε ότι δίδει σημασία στις σχέσεις με τις Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις, να δώσει δημοσίως διευκρινήσεις σχετικά με το θέμα στην κοινή γνώμη".
Εν τω μεταξύ, ο πρέσβης του Ισραήλ στην Άγκυρα, Gavriel Levy, κλήθηκε στο τουρκικό υπουργείο εξωτερικών και του επιδόθηκε διάβημα για τις δηλώσεις του Ισραηλινού στρατηγού. Στη γραπτή ανακοίνωση του τουρκικού υπουργείου εξωτερικών αναφέρονται τα εξής:
"Επιδώσαμε διάβημα διαμαρτυρίας για δηλώσεις οι οποίες είναι αντίθετες σε κάθε διπλωματική πρακτική και περιέχουν εντελώς ανακριβή στοιχεία από την ιστορία και από την σύγχρονη πραγματικότητα, ενώ προσβάλλουν με απαράδεκτους χαρακτηρισμούς τον πρωθυπουργό και τη χώρα μας. Επί πλέον, ζητήθηκαν εξηγήσεις από τις αρχές του Ισραήλ για αυτές τις δηλώσεις, οι οποίες τονίστηκε ότι είναι αψυχολόγητες και απαράδεκτες".
Μετά από τις σκληρές ανακοινώσεις του τουρκικού υπουργείου εξωτερικών και του ΓΕΕΘΑ, που στην ουσία ζητεί την κεφαλή επί πίνακι του ισραηλινού στρατηγού, αλλά και το σκληρό διάβημα διαμαρτυρίας προς τον πρέσβη του Ισραήλ στην Άγκυρα, αναμένεται με ενδιαφέρον η αντίδραση του Ισραήλ.

ΠΗΓΗ: ΜΙΛΛΙΕΤ

ΤΟ ΟΝΟΜΑ "ΠΟΝΤΟΣ"

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Πόντος είναι γνωστή μία θεότητα που προσωποποιούσε την ανοικτή θάλασσα. Ο Πόντος αναφέρεται αποκλειστικά και μόνο στις κοσμογονικές και θεογονικές γενεαλογίες (π.χ. Θεογονία Ησιόδου, 116), στις οποίες μνημονεύεται ως γιος της αρχέγονης θεότητας Γαίας και του Αιθέρος είτε μόνο της Γαίας από παρθενογένεση. Με τη σειρά του, ο Πόντος ζευγάρωσε με τη Γαία και απέκτησαν 5 παιδιά: τον Νηρέα, τον Θαύμαντα, τον Φόρκυ, την Κητ. και την Ευρυβία. Εξάλλου, από τη Θάλασσα ο Πόντος έγινε πατέρας των Τελχίνων. Αργότερα, ο Πόντος επισκιάσθηκε από τον εντονότερα επικαλούμενο θεό Ωκεανό

αυτά από ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ.

Γιά να πάμε καί μία βόλτα...

Να όμως που η Γη, προτού συνέλθει από την αναστάτωση που της προκάλεσαν τα Όρη,
ένιωσε πάλι κάτι να σαλεύει μέσα στα σπλάχνα της. Αυτή τη φορά όμως η εγκυμοσύνη ήταν
γλυκιά και χωρίς πόνους. Η Γη αισθανόταν ένα ευχάριστο γαργαλητό και ένα μουρμουρητό
να ακούγεται στη διάρκεια της νύχτας και να της χαϊδεύει τα αυτιά. Ήταν βέβαια περίεργη
να δει τι πλάσμα θα ήταν πάλι αυτό που θα έβγαινε από τα βαθιά της έγκατα. Είχε
σταλήθεια όμως μια προαίσθηση ότι αυτή τη φορά το νέο της παιδί δε θα ήταν τρομερό και
φοβερό όπως τα Όρη. Έτσι σε λίγο ξεπηδά από το κορμί της ο απέραντος Πόντος. Αμέσως
ξεχύθηκε και περιέβαλε τη Γαία δροσίζοντάς την και κάνοντάς την ομορφότερη καθώς την
κάλυπτε με το καταγάλανο σώμα του. Ο Πόντος την έκλεινε μέσα στα τεράστια μπράτσα του
και η Γαία ήταν χαρούμενη και περήφανη για το νέο γιο της· ήταν πανέμορφος, ορμητικός
και παντοδύναμος, άλλοτε ήρεμος και γαλήνιος και άλλοτε αφρισμένος και ταραγμένος από
τα τεράστια κύματα.

Λέγεται μάλιστα ότι μετά την ήττα του Ουρανού από τον Κρόνο η Γαία έσμιξε και με το
δεύτερό της γιο. Από την ένωση αυτή προήλθαν όλες οι θεότητες που προσωποποιούν τις
δυνάμεις και τις μορφές της θάλασσας, τους ποταμούς, τις πηγές, τις λίμνες και γενικότερα
ολόκληρο το υγρό στοιχείο.

Παιδιά του Πόντου και της Γαίας ήταν ο Νηρέας του νερού, ο Θαύμος ο θαυμάσιος, η
Ευρυβία η μεγαλοδύναμη, ο Φόρκης και η Κητώ για τα κήτη της θάλασσας.

Σάλος στην Τουρκία: Το όνομα του αρχηγού ΓΕΕΘΑ Ιλκέρ Μπασμπούγ εμπλέκεται σε σχέδιο δολοφονίας Αρμενίων

Ο εν ενεργεία αρχηγός ΓΕΕΘΑ της Τουρκίας, Ιλκέρ Μπασμπούγ.

Ο συλληφθείς για προετοιμασία σειράς δολοφονιών εναντίον Αρμενίων της Τουρκίας, ανώτερος αξιωματικός της αστυνομίας, Ιμπραήμ Σαχίν, δήλωσε στον εισαγγελέα ότι ο Μπασμπούγ ήταν ενήμερος για τις σχεδιαζόμενες δολοφονίες.
Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας Ραντικάλ, που αναδημοσιεύουν σήμερα αρκετές τουρκικές εφημερίδες σήμερα, ο πρώην υποδιοικητής του Τμήματος Ειδικών Επιχειρήσεων της Τουρκικής Αστυνομίας, Ιμπραήμ Σαχίν, στην πολυσέλιδη κατάθεσή του στον εισαγγελέα έδωσε στοιχεία και λεπτομέρειες για την κατάσταση S-1 που βρέθηκε στο σπίτι του, κατά τη διάρκεια της σύλληψής του από τις αρχές ασφαλείας.
Ο Σαχίν δήλωσε ότι το τουρκικό κράτος τον επέλεξε ως επικεφαλής της νέας αντιτρομοκρατικής μονάδας που θα λειτουργούσε άτυπα, υπό την υψηλή κάλυψη των αρχών του κράτους. Συγκεκριμένα, ο Σαχίν...είπε:
"Αν δεν συλλαμβανόμουν, στις 12 Ιανουαρίου θα γινόταν η τελετή της ορκομωσίας μου στο ΓΕΕΘΑ".
Ο Σαχίν δήλωσε στην κατάθεσή του ότι άρχισε να στρατολογεί τα μέλη της νέας αντιτρομοκρατικής μονάδας από τους κόλπους της τουρκικής αστυνομίας μετά από εντολή που έλαβε από τον Διευθυντή Ενημέρωσης του ΓΕΕΘΑ, ταξίαρχο Μετίν Γκιουράκ (Metin Gürak).
Όσον αφορά τον κατάλογο με τα υποψήφια θύματα της αντιτρομοκρατικής ομάδας, ο Σαχίν είπε:
"Συναντηθήκαμε στο ΓΕΕΘΑ. (...) τους εξηγούσα τις προετοιμασίες και τις εργασίες που έκανα. Και εκείνοι μου έδιναν οδηγίες, λέγοντάς μου 'ετοίμασε αυτό, κάνε εκείνο'".Με βάση τις τηλεφωνικές συνομιλίες που κατέγραψε η τουρκική αστυνομία, ο Σαχίν επικοινώνησε στις 13 Νοεμβρίου 2008 με τον ανθυπολοχαγό Taylan Özgür Kırmızı (έχει συλληφθεί και βρίσκεται έγκλειστος στις φυλακές), διοικητή του λόχου στρατοχωροφυλακής της πόλης Ρεσάντιε του νομού Σεβάστειας, που κατοικείται κυρίως από αλεβίτες και ελάχιστους Αρμένιους και του έδωσε οδηγίες για τη συγκρότηση του στρατιωτικού σκέλους της αντιτρομοκρατικής μονάδας που θα δρούσε εκτός νόμου.
Ο Σαχίν, στην καταγραφείσα τηλεφωνική συνομιλία είπε στον ανθυπολοχαγό Kırmızı τα εξής:
"Ο στρατηγός Μπουγ είναι ενήμερος. Τα άτομα που θα επιλεγούν πρέπει να είναι απολύτως έμπιστα".
Ο εισαγγελέας Zekeriya Öz, που διενεργεί την ανάκριση για την υπόθεση ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ, εξετάζοντας τον προφυλακισμένο Ιμπραήμ Σαχίν τον ρώτησε:
"Τί εννοείτε όταν λέτε στη συνομιλία σας ότι ήξερε ο Μπουγ";
Απαντώντας ο Σαχίν είπε:
"Ο ταξίαρχος Gürak μου ζήτησε να κάνω αυτές τις πράξεις, κατόπιν εντολής του στρατηγού Μπασμπούγ. Και γω με τη σειρά μου μεταβίβασα τις εντολές στον ανθυπολοχαγό Özgür Kırmızı".

ΠΗΓΗ: Ραντικάλ, Μπουγκιούν

ΟΝΕΡΤΑ, ΠΟΝΑ,ΘΑΜΜΑΤΑ.....

Αφήγηση:

ει παιδια μου!

ακούτε αυτή την λύρα...

ναι...εσείς μοναχά την ακούτε...

αλλά εγώ την λύρα ακούω και μέσα από τη φωνή της να ξέρετε τι θαυμαστά πράγματα βλέπω...

ει ρίζα μου!

εσείς αυτά καμιά φορά δεν τα είδατε,

κι ότι κι αν σας πω τίποτε από αυτά δεν δεν θα καταλάβετε....

ει θεέ μου!

αυτά τα παιδιά μου εδώ γεννήθηκαν....

Ας έχουν την ευχή μου.

Εδώ ας μεγαλώσουν και εδώ ας θαφτούν.

Εμάς που βρήκε η κατάρα σε αυτά ευλογία να γίνει......

Ο χαλασμός που χάλασε τα δικά μας τα θεμέλια

ο τελευταίος να είναι....

ει πουλάκια μου!

Εμάς που γεννηθήκαμε και ζήσαμε σε εκείνα τα αγιασμένα τα χώματα,

όπου αφήσαμε αλειτούργητους τους τάφους των πεθαμένων μας

και κλειδωμένα και χαλασμένα τα σπίτια και τις εκκλησίες μας,

εμάς εκείνα τα χώματα μας καλούν.

Εδώ ζούμε και ο νους μας και συλλογισμός μας και η ψυχή μας

τις παλιές τις φωλιές γυρεύουνε...

τις χαλασμένες τις φωλιές....

ει πουλάκια μου!

μεγάλη ευχή σας δίνω:

η φωλιά που θα χτίσετε ποτέ να μην χαλάσει...

ει θεε μου!

Μια ψυχή σου χρωστάω...

σε παρακαλώ....

παρε την!

ποιος ξερει...

ισως πετάξει και πάει κι αναπαυτεί εκεί από όπου ήρθε......


Όνειρα, πόνοι, τάματα από το ομώνυμο βιβλίο του Κώστα Διαμαντίδη.

Συγκλονιστική αφήγηση: Κώστας Διαμαντίδης.

Τραγούδι: Φίκος Καλιφατίδης.

Ελεύθερη μετάφραση αφήγησης: Thalassa-karadeniz

Πηγή Promitheas2000 http://www.youtube.com/watch?v=rwZLCuMS2q0&fea...

ΚΛΑΣΙΚΑ ΠΟΝΤΙΑΚΑ ΕΔΕΣΜΑΤΑ - ΚΥΡΙΩΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΓΡΟΤΙΚΕΣ ΠΕΡΙΟΧΕΣ

Αθόγαλαν : Το καϊμάκ’ ας σο γάλαν έλεγαν αθόγαλαν, «Οντες τρώτεν τ’
αθόγαλαν, το μερτικό μ’ αφήστεν…» λέει κ’ η τραγωδία.

Αλυκόν πίταν : Λαζουδί’ αλεύρ’ με πόλικον άλας, εποίν’νεν πίταν το
πρωτικάρ’ το κορίτσ’ παραμονή Θεοφάνεια και όντες έτρωγαν α εδίψανανε
και έλεγαν, άμον επιθυμίαν:
«Ενοίγαν οι ουρανοί, πέλκιμ κανένας διγ’μασεν έναν ποτήρ’ νερόν».

Βούτορον : Οι παρχαρέτσες έβραζαν το γάλαν κ’ εποίν’ναν ξύγαλαν,
εδρουβάνιζαν α και το βούτορον έρχουτουν ψηλά και το ταν ντ’
απομέν’νεν, εστράγγιζανα κ’ εποίν’ναν πασκιτάν.Αθόγαλαν : Το καϊμάκ’
ας σο γάλαν έλεγαν αθόγαλαν, «Οντες τρώτεν τ’ αθόγαλαν, το μερτικό μ’
αφήστεν…» λέει κ’ η τραγωδία.

Βραστάρ’ : Παγιάτικα ψωμία, που ΄κ’ εθέλ’ναν να χάναν ατα, έξυναν
απάν’ το χασεμένον νερόν με το βούτορον και τα κρομμύδα,.

Βραστή : Αυλούκια, στουπίτσας, στρατίτσας, σαχταρίτσας, κιντέας,
σκόρδα, κρομμύδα και τ’ έναν και τ’ άλλο, ξέραιναν σε τσέμας και
χειμωγκονί’ ημέρας, εχάσευαν με τ’ ελάδ’.

Γιαχνίν : Κρέας, κρομμύδα και πατάτας έβραζαν, κάποιοι εσύρναν
απές’ και ξερά κοκκύμελα κι ατό έλεγαν α, «παπάζ γιαχνισί’».

Γιοφκάδες : Ετάραζαμ’ το γάλαν με τ’ αλέυρ’ και τ’ ωβόν κ’ εζούμωναμ’
το κοκκένεν τ’ αλεύρ’ με τ’ άλας. Ανοιγαμ’ τρανά φύλλα όσον το σάτζ’
κι ας σο εψέσκουσαν, εθήκ’ν’αμ’ τένταλαπάν’.

Γουλαχλία : Ζουμαρί’ τριγωνοτά φύλλα, βράζουμ’ ολίγον και θήκουμ’ ατα
σα πιάτα κι αποαπάν’, ξύνουμεν το ξύγαλαν με κοπανεμένον σκόρδον και
χαρατσώνουμ’ με κρομμύδ’ και βούτορον.

Δεμέσι : Εψιλόκοφταμ’ τα χασεμένα χοσχοράνα εβάλλναμ’ατα απέσ’ ση
ζουμαρί’ τα φύλλα κ’ έψεναμ’ απάν’ σο σάτζ’.

Ζαντόμελον : Τα μελεσσίδα ντ’ εβόσκουσαν το τσιφίν, εποίν’ναν
παλαλόν μέλ’ και όντες έτρωγαν ατο ανθρώπ’, εζαλίουνταν.

Ιβριστόν : Ψιλά ζουμαρί’ φύλλα έκοφταμ’ λωρία λωρία κ’ έψεναμεν σο
φουρνίν κ’ επεκει έξυναμεν απάν’ καυτόν νερόν και χτηνί’ βούτορον.

Γαβουρμά : Βρασμένον κρέας με την άλλειμαν και τ’ άλας , εβάλλ’ναμε
σα κιούπα, και χειμωγκονί’ έτρωγαμ’, λέει το κοτσάκ: «Πατείς τρώς
την γαβουρμάν / τισαεύκεσαι σ’ ορμάν’».

Κεντιμέ : Πιλάφ’, με ατσάκωτον κοκκίν και κρέας.
Κερκέλια : Αλεύρ’, μαγιάν, ωβά, γάλαν, βούτορον, άλας. Το ζουμάρ’
εφούσκωνεν, έπλαθαμ’ στρόγγυλα κουλούρα, κ’ έψεναμ’ατα σο φουρνίν
ούς να κοκκινίζ’νε.

Κεσκέκ’ : Κορκότα ή κοκκία ολόκληρα, έβραζαν με την κοσάραν απέσ’ σο
χαλκόν γάλα γάλα ούς να χυλών’ κ’ επεκεί έξυναμ’ απέσ’ βούτορον
κ’ έτρωγαμ’ Χριστούγεννα ημέρας.

Κιντέατα : Οταν έρχουτουνε η Σαρακοστή, φρέσκα κιντέας εμάζευαν τα
κορφάς , έβραζαν κ’ εστράγγιζαν το ζουμίν κ’ ίνουσουν άμον μαλέζ’.

Κορκότο : Βρασμένα κοπανεμένα κοκκία, εξέραναμ’ σον ήλον κ’
εχερομύλιζαμ’. Ατά έσαν τα κορκότα.

Κουκουβάκια : Σ’ ορμάνα απέσ’ εμάζευαν κ’ έψεναν σα πλακία και σα
τσιλίδα. Πολλά νομάτ’ εφαρμακώθανε κ’ επέθαναν.

Κοχλίδ’ : Εποίν’ναμ’ ατα πιλάφ’, με τα πιπέρα, με τα κρομμύδα
και το ζουμίν έπιναμ’ απέσ’ ας σο καύκαλον.

Κρομμυδοτήγανον : Με τ’ άλας τρίφτομε φρέσκα κρομμύδα κι
αλευρώνουμ’ και θέκομ’ ατα σο καμμένον το ελάδ’, κλώθουμ’ ατα ας σα
δύο μερέας, κοκκινίζ’νε και απλώνουμ’ απάν’ ντογμένα ωβά.
Λαβάσ’ : Ψιλόν πίταν ανοιγμένον με χλαούν, έψεναμε απάν’ σο σάτς’.


Λιβίγκα : Άγρεα χορτάρα ντ’ εφύτρωναν ανάμεσα σ’ αχάντα
έπλεκαμ’ατα πλεξούδας, εξερίαναμ’ατα σον ήλον κ’ επεκεί εχάσευαμ’
ατα μ’ ολίγα κορκότα κ’ έτρωγαμ’.

Μακαρίνα : Άνοιγαμε το ζουμάρ’ με την χλαούν ψιλά φύλλα, έκοφταμ’α
μακαρίναν κι άπλωναμ’ απάν’ σα τεμίζα τα σεντόνα να ξερείνταν.

Νεγαμοψώμ : Το κοκκένεν ψωμίν με ζάχαριν και βούτορον ντ’ εδίν’ναν
σοι νέγαμους κ’ εκάρφωναν απάν’ μικρά μηλί’ κλαδόπα. Ατό έτονε το
νεγαμοψώμ’.

Παζλαμά : Ζουμάρ με φούρνικον αλεύρ’ έπλωναμεν απέσ’ σο
κλωστοτήγανον με το βούτορον κι απάν’, έλειφταμ’ τριμμένον τσορτάν ή
ζάχαριν ή μέλ’ ή πετμέζ’.

Παστουρμά : Οχτώ ημέρας αφ’κά ας σο πλακίν βάλλ’ναμε τη μουσχαρί’ το
κρέας, επέκει εκρέμαναμ’ α σον ήλον και άλειφταμ’ με το τσεμένι,
κοπανεμένον σκόρδον και πιπέρ’. Σα 20 ημέρας ίνουσου νε για φάγωμαν.


Πατίτσα: Φρέσκα φασούλα έκοφταμεν κομματόπα και επέραναμ’ατα
σο σκοινίν. Χειμωγκονί’ ημέρας έτρωγα μ’ ατα σκέτα ή με γαβουρμάν.
Πάντα πα δίπλα, τη λαχανί’ τα στύπα και το στυποζώμ’, εδίν’ναμ’ τοι
μεθυσμέντς.

Πετμέζ’ : Εβραζεν ο μούστον κι άπλωνα μ’ σον ήλον, έκοφτα μεν επεκεί
κομμάτα κ’ έτρωγα μ’ κ’ εδίν’να μ’ και τα παιδία σα Κάλαντα.

Πιρπιρίμ’ : Αδά λεγ’ν ατα γλιστρίδας, «άμον γλιστρίδα η γλώσσα τ’
απάν’ κ’ έρτεν», εποίν’ναμ’ ας ατά, σαλάτας και στύπα.

Πισία : Τρανά ζουμωτά φύλλα άνοιγαμ’ κ’ εθέκναμ’σο τηγάν’ απέσ’,
έκλωθαμ’, εκκοκινίαζαν κ’ επέκει άλειφταμεν απάν’ μέλ’, πετμέζ’ ή
ζάχαρην.

Πλιγούρ’ : Εβραζαν τα κοκκία, έπλωναν ατα σον ήλον κ’ εκοπάνιζαν με
τα κοπάλα σην εγδήν, επεκεί εκοσκίνιζαν τα σανία και με τα χερομύλα
εχοντράλεθαν και ίνουσουν το πλιγούρ’.

Πορέκ’ : Κοπανεμένα καρύδα βάλλ’ναμε απάν’ σα λαδωμένα φύλλα κ’
ετύλιγαμ’ και βάλλ’ναμε σο σινίν κι όποταν ολίον ψήουσαν, ξύναμ’
απάν’ το σορόπ’.

Πουρμά : Άμον σαραγλί’, άμα κι άλλο ζουλιχτόν, εποίν’ναμ’ σα
χαράντας.

Πουσίντε: Το πουσιντάλευρον έτον τζαβταρένον καβουρτισμένον αλεύρ’.
Εξυναμ’ απάν’ χασεμένον νερόν, ετάραζαμ’ και ση μέσ’ απέσ’, άνοιγαμ’
έναν τρυπίν κ’ εβάλλ’ναμ’ μέλ’ ή βούτορον, λυμένον.

Πυρόχ’ : Ψιλά ζουμωμένα φύλλα έψεναμεν απέσ’ σο φουρνίν.

Σιρόν : Ζουλιχτά φύλλα ψεμένα σο σάτζ’, βάλλ’ναμ’ ολόρθα σο σινίν κ’
επεκεί ενελύναμε το πασκιτάν με χουλέν νερόν κι όλιγον σκόρδον κ’
έξυναμ’ απάν’ σα φύλλα.
Εσκέπαζαμ’ ατα μ’ άλλο σινίν κι όντες εφούσκωναν, εσάρευαμ’ απάν’
καυτόν βούτορον.

Σουρβά : Υλιστοτανωμένον σκουντουλοδέζμιον κορκοτένον σούπαν, εν’ η
σουρβά.

Στουπίτσα : Άγρεν ξυνόν χορτάρ’, έτρωγαμ’ α αέτσ’ και βραστά άμον
σαλάταν.

Τσεμέν’ : Το τσεμέν’ έλεθαμ’ α, άμον τα κορκότα σα χερομύλα κ’
επεκεί εντούναμ’ α σο γουδίν, με το κοπανεμένον σκόρδον, το πιπέρ’
και τ’ άλας. Εβάλλ’ναμ’ α σο χασεμένον το νερόν κι άλειφταμ’ σα
ψωμία και σην παστουρμάν.
Τσιριχτά : Το ζουμάρ’ εφούσκωνεν με την μαγιάν, εφουχτίαζα μ’ α και
έσφιγγαμε με το χέρ’ και με το κουτάλ’ επαίρναμεν και φλούπ σο καυτόν
τ’ ελάδ’ απέσ’.
Κάποιοι εβάλλ’ναν και μέλ’ απαγκέσ’ σα τσιριχτά και ίνουσαν γλυκέα.
Τσορέκια : Μικρά κορτσόπα όσταν ελάλ’ναν κόσμον σην χαράν
έλεγαν: «Ορίστε σα τσορέκια», οι γαρήδες τη χωρί’ πα, εκουβάλ’ναν κι
άλλο ενωρίς σο σπίτ’ τη γαμπρού φαΐα, γλυκά και τσορέκια, πίτας με
τυρία και μιντζία.

Τσορτάνι : Οσον τη μούσταν πασκιτάν’ με τ’ άλας, εξερίαναμ’ σον ήλον
κ’ έτρωγαμ’ επεκεί με το ψωμίν.

Τσουμούρ’: Τα τσουπαδένα ξερά ψωμία ενέλυζαν ατα, εκαβούρευαν ατα
με βούτορον, εχαράτσωναν κι έτρωγαν.

Τσίρα : Εκοφταμ’ μεϊβάδας κ’ εξερίαναμε απάν’ σα λαμαρίνας κι απέσ’
σα φουρνία, επέραναμ’ατα από κάποτες και σο ραφίδ’ κ’ ετικλάευμ’ ατα
σα στουλάρα και τον χειμωγκόν, εποίν’ναμ’ χοσάφα, σα κάλαντα
πα, τσίρα εδίν’ναμ’ τα παιδία ντ’ εψέλλ’ναν.

Φούρνικα : Πρίν αλέθουμ’ τα λαζούδα, θέκ’ναμ’ατα σο πυρωμένον το
φουρνίν. Με τα φούρνικα εποίν’ναμε το χαβίτσ’ και το κατσαμάκ.
Κάποιοι βάλλ’νανε απέσ’ μουχτερί’ άλλειμαν, για τσιλγάνα.

Χαβίτσ’ : Χτηνί’ παγιάτικον βούτορον, (να δρυμίζ’) και φούρνικον
αλεύρ’ εβάλλ’ναμ’ ση τέντζερην σιγά σιγά να μη κουστών, ους να
εβγάλλ’ φούσκας, κάποιοι εβάλλ’ναν και μιντζίν κ’ ίνουσουν κι άλλο
έμνοστον.

Χασίλ’ : Φαΐν με ρύζ’ ή κορκότον ή πλιγούρ’. Εβραζαν ολίγον νερόν και
γαβούρευαν το κορκότον με το βούτορον μέχρι να χυλών.

Χοσάφ’ : Κομπόστον με ξερά τσίρα, έτρωγαμ’ σα νεστείας.

Ο ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ

Η Σύμβαση του Ο.Η.Ε. για την πρόληψη και καταστολή του εγκλήματος της ‘’γενοκτονίας’’ στο άρθρον 2 αναφέρει:

Εις την παρούσαν Σύμβασιν, ως γενοκτονία νοείται οιαδήποτε εκ των κατωτέρων πράξεων, ενεργουμένη με την πρόθεσιν ολικής η μερικής καταστροφής ομάδος, εθνικής, εθνολογικής, φυλετικής ή θρησκευτικής:

-Φόνος μελών της ομάδος.

-Σοβαρά βλάβη της σωματικής ή διανοητικής ακεραιότητας των μελών της ομάδος.

-Εκ προθέσεως υποβολή της ομάδος εις συνθήκας δυναμένας να επιφέρωσιν την πλήρην η την μερικήν σωματικήν καταστροφής αυτής.

-Μέτρα αποβλέποντα εις την παρεμπόδισιν των γεννήσεων εις τους κόλπους ορισμένης ομάδος.

-Αναγκαστική μεταφορά παίδων εις ετέραν ομάδαν.

Υ.Γ. Λίγα μόνο από τα πολλά που αναφέρει η σύμβαση του Ο.Η.Ε. , αλλά αρκετά ακόμη και για τον μη γνώστη στοιχειώδους ιστορίας, ούτως ώστε να αντιληφθεί γιατί διεκδικούμε το δικαίωμα στην μνήμη…

ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΒΓΟΥΝ ΣΤΗΝ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ...

ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΑΝ ΤΗΝ ΕΡΕΥΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ

Την αποκάλυψη-βόμβα ότι η επίσημη Ελλάδα αντιτάχθηκε και προσπάθησε να σταματήσει την έρευνα στα αυστριακά αρχεία για θέματα που αφορούσαν τη Γενοκτονία του Ελληνισμού της καθ' ημάς Ανατολής κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου από τους Τούρκους, συμμάχους τότε των Γερμανοαυστριακών, έκανε προχθές ο Πολυχρόνης Ενεπεκίδης, ομότιμος καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης.

«Η γενοκτονία α λα τούρκα είναι βουβή, πονηρή, ανατολίτικη» υποστήριξε ο ομότιμος καθηγητής Πολυχρόνης Ενεπεκίδης
Ο διαπρεπής ιστορικός καθήλωσε με την ομιλία του το πολυπληθές ακροατήριο στην εκδήλωση για την παρουσίαση του «Ε»-ΙΣΤΟΡΙΚΑ, που πραγματοποιήθηκε στην κατάμεστη αίθουσα του Συλλόγου Ποντίων «Αργοναύται-Κομνηνοί», στην Καλλιθέα, στο πλαίσιο της εκδήλωσης μνήμης που συνδιοργάνωσαν η «Ε» και η Ομοσπονδία Ποντιακών Σωματείων Νότιας Ελλάδας.

Οπως είπε χαρακτηριστικά, «όταν το 1958-59 καθώς πραγματοποιούσα την έρευνα στα επίσημα αυστριακά αρχεία που μόλις είχαν παραδοθεί στους ερευνητές και είχα συναντήσει πλήθος εγγράφων που αφορούσαν τις βιαιοπραγίες κατά του ελληνικού πληθυσμού, ο τότε υπουργός Εξωτερικών της Αυστρίας Κουρτ Βαλτχάιμ και αργότερα γενικός γραμματέας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών και πρόεδρος της Αυστρίας με ενημέρωσε ότι δύο επιφανείς Ελληνες πολιτικοί, με παρέμβασή τους, ζητούσαν την απαγόρευση της έρευνας. Αυτοί, το αποκαλύπτω τώρα, ήταν ο τότε υπουργός Εξωτερικών Ευάγγελος Αβέρωφ και ο Παναγιώτης Πιπινέλης. Το σκεπτικό ήταν ότι η δημοσίευση αυτών των στοιχείων στην Ελλάδα θα μπορούσε να προκαλέσει εμπλοκή στις ελληνοτουρκικές σχέσεις».

Στην εμπεριστατωμένη ομιλία του ο Πολυχρόνης Ενεπεκίδης υπογράμμισε ακόμη: «Η γενοκτονία α λά τούρκα είναι βουβή, πονηρή, ανατολίτικη, δεν έχει θεωρητικό μπαγκράουντ, αλλά μάλλον πρακτικά πλιατσικολογικό. Οι εκτοπίσεις και οι εξορίες δεν οδηγούν σε κανένα Αουσβιτς με τους διαβολικά οργανωμένους μηχανισμούς της φυσικής εξόντωσης του ανθρώπου. Ηταν ένα Αουσβιτς εν ροή, οι άνθρωποι πέθαιναν καθ' οδόν, δεν περπατούσαν για να φθάσουν κάπου. Περπατούσαν για να πεθάνουν από την κακουχία και την πείνα. Αυτό ήταν το διαβολικό σύστημα, πονηρά οργανωμένο».

Το πάνελ της εκδήλωσης. Από αριστερά: Φαίδων Μαλιγκούδης, Βλάσης Αγτζίδης, Σεραφείμ Φυντανίδης, Νίκος Βαρδιάμπασης, Πολυχρόνης Ενεπεκίδης
Συγκινημένος, ο διευθυντής της «Ε» και της «Κ.Ε.» Σεραφείμ Φυντανίδης χαρακτήρισε «τρομακτικό» το γεγονός της Γενοκτονίας των Ποντίων, ενός γενναίου, προοδευτικού και ειρηνικού λαού στη Μαύρη Θάλασσα και τον Εύξεινο Πόντο.

«Λελεύω σας», είπε στα ποντιακά και καταχειροκροτήθηκε από το ακροατήριο. «Λελεύω σας και δράττομαι της ευκαιρίας να απολογηθώ. Μολονότι λέγομαι Φυντανίδης, δυστυχώς δεν είμαι Πόντιος. Για να κυριολεκτήσω και να θυμηθώ ένα σπουδαίο βιβλίο του αγαπημένου δασκάλου του Γιάννη Καψή είμαι και εγώ από τις Χαμένες Πατρίδες και μάλιστα δισυπόστατος, έχω τα σκέλη μου στη Θράκη και τη Μικρά Ασία. Ο πατέρας μου ήταν από την Καλλίπολη (γι' αυτό μου έλεγε "είσαι Θραξ-βλαξ»"), η μητέρα μου είναι απέναντι από τη Μηχανιώνα, στην ίδια παράκτια γραμμή με τον Πόντο. Εάν δεν είμαι Πόντιος είμαι πάντως κοντοπόντιος. Στο τεύχος αυτό θα βρείτε μερικά ντοκουμένα άγνωστα μέχρι τώρα, μπορεί να σοκάρουν, ιδιαίτερα αυτό που αναφέρεται στη βοήθεια που προσέφερε το σοβιετικό καθεστώς, ο Λένιν προσωπικά, στον Μουσταφά Κεμάλ, με στοιχεία μέσα από τα αρχεία του κράτους στον αγώνα εναντίον των Ελλήνων».

Ο κ. Φυντανίδης υπογράμμισε το σημαίνοντα ρόλο που έπαιξαν οι πρόσφυγες και ιδιαίτερα οι Πόντιοι στην περιοχή της Μακεδονίας και της Θράκης, αλλά και τις συνέπειες της κατάρρευσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και της δημιουργίας εθνικού τουρκικού κράτους.

«Ευχαριστούμε την "Ε" για την επετειακή έκδοση των Ιστορικών» είπε ο Δημήτρης Χριστοφορίδης, πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ποντιακών Σωματείων Νότιας Ελλάδας
«Τότε φάνηκε καθαρά ότι οι ξένοι για τους Τούρκους δεν είχαν θέση στο χώρο που είχαν καθορίσει για δικό τους. Ελληνες, Πόντιοι, Αρμένιοι και Κούρδοι. Οι Αρμένιοι και οι δικοί μας πλήρωσαν, οι Κούρδοι ακόμη πληρώνουν».

«Ο εθνικός μας ποιητής έχει πει ότι "το Εθνος πρέπει να θεωρεί εθνικόν ό,τι είναι αληθές". Αυτή την προσπάθεια κάνουμε εμείς εδώ και τριάμισι χρόνια με το "Ε"-ΙΣΤΟΡΙΚΑ. Και μόνο ο τίτλος «Γενοκτονία των Ποντίων» τα λέει όλα, δεν μπορεί να το αμφισβητήσει κανένας. Και είναι κάτι το οποίο το ελληνικό κράτος ίσως για λόγους διπλωματικούς, ακόμη και όταν ο Βενιζέλος τα βρήκε με τον Κεμάλ, το ξέχασε, δεν προεβλήθη επαρκώς τουλάχιστον ως ιστορική μνήμη.

Είναι γεγονός ότι αυτός ο ελληνικός πληθυσμός, που μιλούσε μια πανάρχαια γλώσσα, όταν ήρθε εδώ ήταν πάμφτωχος, καθημαγμένος, κατεστραμμένος.

Πολυπληθές το ακροατήριο. Στην πρώτη σειρά από αριστερά: Ναυσικά Γκάγκα - Ιασωνίδου, Κώστας Καρράς, Γιώργος Τρυφωνίδης, Απόστολος Ανδρεουλάκος, Γιάννης Καψής
Σε πολύ μικρό διάστημα ρίζωσε και πρόκοψε. Για όλους τους μεμψίμοιρους έχω να πω ότι όσο αυτός ο τόπος θα γεννά παιδιά και εγγόνια των προσφύγων από τις χαμένες πατρίδες και ιδιαίτερα από τον Πόντο, δεν έχουμε να φοβόμαστε τίποτε».

Ο Νίκος Βαρδιάμπασης, συντονιστής-επιμελητής της έκδοσης «Ε»-ΙΣΤΟΡΙΚΑ, είπε ότι οι διωγμοί των Ποντίων μπορούν να διακριθούν σε τρεις φάσεις. «Η πρώτη αρχίζει το 1913, τελειώνει με την έξοδο της Τουρκίας στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, η δεύτερη καλύπτει όλη τη διάρκεια του πολέμου και επιχειρείται η εξόντωση των Ελλήνων παράλληλα με τη γενοκτονία των Αρμενίων, και η τρίτη εγκαινιάζεται με την απόβαση των Ελλήνων στη Σμύρνη και χαρακτηρίζεται από τη δυναμική απάντηση-αντίδραση του επαναστατικού στρατού του Κεμάλ, με αποτέλεσμα τη συντριβή του Μικρασιατικού Ελληνισμού (Μάιος 1919-Σεπτέμβριος 1922)».

Ο ιστορικός Βλάσης Αγτζίδης υποστήριξε ότι η σύγχρονη Ελλάδα αλλάζει και ότι θέματα ταμπού αρχίζουν πλέον να διευρύνουν τη νεοελληνική αντίληψη περί της σύγχρονης ιστορίας.

«Η συγκεκριμένη έκδοση "Ε"-ΙΣΤΟΡΙΚΑ είναι εξαιρετικά σημαντική και για έναν επιπλέον λόγο. Παρουσιάζεται στον ίδιο χώρο όπου σαράντα χρόνια πριν ο καθηγητής Πολύχρονης Ενεπεκίδης είχε παρουσιάσει για πρώτη φορά τα ντοκουμέντα τα οποία ήταν αποτέλεσμα της έρευνάς του στα αυστριακά αρχεία και αφορούσαν εκτιμήσεις των Γερμανοαυστριακών συμμάχων των Τούρκων για τα εγκλήματα Γενοκτονίας που διέπραξαν εις βάρος των ελληνικών πληθυσμών».

Ο Φαίδων Μαλιγκούδης, καθηγητής Ιστορίας του ΑΠΘ, μόνιμος συνεργάτης του «Ε»-ΙΣΤΟΡΙΚΑ, είπε: «Το πρελούδιο της ποντιακής τραγωδίας αρχίζει με τη γερμανοτουρκική φιλία που θα αναπτυχθεί μετά τη Συνθήκη του Βερολίνου το 1878.

Με την ενθάρρυνση της Γερμανίας του Βίσμαρκ, η οποία θα αναθέσει στην Τουρκία το ρόλο του θεματοφύλακα των συμφερόντων της στη Μέση Ανατολή, αρχίζει η διεργασία εκκαθάρισης της Μικρασίας από το μη οθωμανικό πληθυσμό. Εξοντώθηκαν κατόπιν ρητής κυβερνητικής εντολής με κάθε τρόπο, είτε από τις κακουχίες της εξορίας αλλά και από τις ομαδικές σφαγές και εκτελέσεις, ενάμισι εκατομμύριο Αρμένιοι και 300.000 Ελληνες Πόντιοι».

Ευχαριστίες στην «Ε» για την επετειακή έκδοση απηύθυνε στο σύντομο χαιρετισμό του ο Δημήτρης Χριστοφορίδης, πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ποντιακών Σωματείων Νότιας Ελλάδας.

Στο τέλος της εκδήλωσης ποντιακά συγκροτήματα χόρεψαν τικ, κότσαρι και άλλους χορούς υπό τους ήχους του τουλούμ και του κεμεντζέ

Πηγή: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ Νοέμβριος 2002

H σειρά των Γεζιντί να διεκδικήσουν αναγνώριση της Γενοκτονίας των προγόνων τους από τους Τούρκους

Μετά τους Αρμενίους, του Ασυρρίους και τους Έλληνες του Πόντου και της Ανατολίας, ήλθε η σειρά των Γεζιντί να διεκδικήσουν την Γενοκτονία των προγόνων τους από τους Οθωμανούς και από τους Τούρκους. Με βάση τους υπολογισμούς των απογόνων τους, ένα εκατομμύριο Γεζιντί εξολοθρεύτηκαν από τις οθωμανικές αρχές.
Οι θρησκευτικοί και πολιτικοί εκπρόσωποι των Γεζιντί που ζουν στο Νότιο Κουρδιστάν (Βόρειο Ιράκ) έστειλαν επιστολή στον πρόεδρο των ΗΠΑ, Μπάρακ Ομπάμα, ζητώντας από τον ίδιο να ασκήσει πίεση στην Τουρκία για την αναγνώριση της Γενοκτονίας ενός εκατομμυρίου Γεζιντί από τους Τούρκους, την περίοδο της Οθωμανικής Αυοτκρατορίας.
Η θρησκεία των Γεζιντί εμφανίστηκε τον 12ο αιώνα ως...συνέχεια της θρησκείας των Ζωροαστρών ή Σεμσί (Şemsi), που μέχρι τότε λάτρευαν τον Ήλιο ως θεό τους. Η Γεζιντί αυτοαποκαλούνταν και ως "λαός του Αντάι". Ο πληθυσμός των Γεζιντί σήμερα αγγίζει το ένα εκατομμύριο και κατοικούν κυρίως στο Ιράκ, το Ιράν, την Αρμενία, την Τουρκία και σε διάφορες χώρες της Ευρώπης.
Οι Γεζιντί προσεύχονται τρεις φορές την ημέρα, στέφοντας το πρόσωπό τους προς τον ήλιο και πιστεύουν στην αιωνιότητα, μη αποδεχόμενοι την έννοια της κόλασης και της ολοκληρωτικής καταστροφής του κόσμου. Οι Γεζιντί είναι κλειστή κοινωνία και δεν αποδέχονται ανάμεσά τους πιστούς που αποδέχονται την θρησκεία τους εκ των υστέρων. Απαγορεύεται η εκφορά λέξεων πoυ σχετίζονται με τον διάβολο και ημέρα θρησκευτικής τους αργίας είναι η Τετάρτη.
Χθες, 2 Φεβρουαρίου, οι θρησκευτικοί και πολιτικοί εκπρόσωποι των Γεζιντί που κατοικούν στην κωμόπολη Σενγκάλ (Şengal) της Μοσούλης, συγκεντρώθηκαν στο Λαλές (Laleş), που θεωρείται το ιερό θρησκευτικό τους κέντρο και αποφάσισαν να στείλουν επιστολή προς τον νεοεκλεγέντα πρόεδρο των ΗΠΑ, Μπάρακ Ομπάμα, ζητώντας από τις ΗΠΑ να αναγνωρίσει τη Γενοκτονία που υπέστησαν οι Γεζιντί το 1916 από τους Νεοτούρκους, με τη δικαιολογία ότι είχαν υποστηρίξει τους Αρμενίους. Επίσης, οι Γεζιντί ζήτησαν από τον Ομπάμα να πιέσει την Τουρκία να αναγνωρίσει και αυτή τη Γενοκτονία που υπέστησαν οι πρόγονοί τους από τους Νεοτούρκους.
Να σημειωθεί ότι μετά τη Γενοκτονία του 1916, που στοίχισε τη ζωή σε ένα εκατομύριο ανθρώπους, από το 1923 μέχρι σήμερα, το τουρκικό κράτος εφάρμοσε πολιτική εθνοκάθαρσης σε εκατοντάδες χιλιάδες εναπομείναντες Γεζιντί, οι οποίοι, ως αποτέλεσμα της πολιτκής εθνοκάθαρσης, αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους και να εγκατασταθούν το Νότιο Κουρδιστάν και σε διάφορες χώρες της Ευρώπης.

infognomonpolitics