ΠΟΝΤΙΑΚΟ ΠΑΣΧΑ

Η νηστεία της Μεγάλης Σαρακοστής ξεκινούσε τη Καθαρή Δευτέρα. Από το προηγούμενο βράδυ τα παιδιά φιλούσαν το χέρι του παππού, της γιαγιάς, του μπαμπά και της μαμάς. Αγκαλιάζονταν τα αδέρφια και φιλιούνταν. Την ημέρα της Καθαρής Δευτέρας οι πιστοί πήγαιναν στην εκκλησία, κοινωνούσαν, έπαιρναν αντίδωρο και από ΄κει και πέρα όσοι άντεχαν κρατούσαν νηστεία για 40 μέρες. Τις τρεις πρώτες μέρες δεν έτρωγαν τίποτα και δεν έπιναν ούτε νερό. Τη Σαρακοστή, τα καφενεία ήταν ανοιχτά, ο κόσμος πήγαινε, αλλά δεν χόρευε κανένας. Κάθε Παρασκευή πήγαιναν στην εκκλησία στους Χαιρετισμούς. Όταν πλησίαζε η Μεγάλη Εβδομάδα σκούπιζαν τα σπίτια, τις αυλές και όλο το χωριό.

Μετά τα εμπόνεστα και τη Σαρακοστή, ιδιαίτερη σημασία είχε η Κυριακή των Βαϊων, όταν παιδιά 10-15 χρονών έβγαιναν στους μαχαλάδες να ψάλλουν τα αντίστοιχα κάλαντα και να λάβουν αντί δώρου τα κερκέλα (κουλούρια), τοι σακιαρλαμάδες (καραμέλες), παράδες(από τους συγγενείς) ή σπανιότερα από κάποιο μαντίλι. Τα κάλαντα διέφεραν από τόπο σε τόπο. Στην περιοχή της Ματσούκας έψελναν τα παρακάτω :

Βάια βάια το βαϊ,
τρώμε οψάρα και χαμψίν
και τ' απάν την Κερεκήν
τρώμε βούτορον, τυρίνc
Τ' απάν η Κερεκή , ήταν αυτή του Πάσχα.

Ένα ποντιακό έθιμο της Κυριακής των Βαϊων ήταν και το βάεμαν . Το απόγευμα του Σαββάτου του Λαζάρου σε ορισμένες περιοχές του Πόντου τα παιδιά κρατώντας ένα ανθισμένο κλαδί λεύκας και ένα καλαθάκι για να βάζουν μέσα τ' αυγά που θα μάζευαν, γυρνούσαν τα σπίτια ψάλλοντας την Ανάσταση του Λαζάρου και οι νοικοκυρές τους έδιναν κουλούρια, « κερκέλια », που τα περνούσαν στο κλαδί της λεύκας, αλλά και αυγά. Στα περισσότερα όμως μέρη του Πόντου το « βάεμαν » γινόταν την Κυριακή μετά την εκκλησία. Στα Κοτύωρα τα παιδιά έψελναν και έλεγαν:

Βάι-βάι των Βαγιών
σέν' κερκέλ' κι εμέν ωβόν.

Αντί στο καλάθι, τα κουλούρια περνιόνταν καμιά φορά σε σπάγκο, που η μια άκρη του ήταν δεμένη πίσω στη μέση των παιδιών και η άλλη ελεύθερη για το σκοπό αυτό. Κάθε κουλούρι που περνούσε από το σπάγγο πήγαινε έτσι πίσω στην πλάτη του παιδιού.

Ο Πόντος προετοιμαζόταν ψυχικά με τη νηστεία και τις αλληλοδιάδοχες γιορτές, που μεσολαβούσαν ως το Πάσχα, για τον ερχομό της. Αποκορύφωμα βέβαια της αναμονής ήταν η Μεγάλη Εβδομάδα, που κλιμάκωνε τα θρησκευτικά αισθήματα από ημέρα σε ημέρα, προετοιμάζοντας τις ψυχές των πιστών για το Μέγα Σάββατο, τη νύχτα της Ανάστασης και συνακόλουθα τη λύτρωση-λύση του θείου δράματος.

Οι νοικοκυρές από τη Μεγάλη Πέμπτη έκαναν τα τσορέκα , έβαφαν τα ωβά , έφερναν τη Μεγάλη Παρασκευή στην εκκλησία αυγά, μαζί με δείγματα των προϊόντων που παρήγαγαν τα χωράφια της οικογένειας(στα χωριά) και τα τοποθετούσαν είτε στο ιερό είτε σε μια γωνιά του κύριου χώρου της εκκλησίας, για να «διαβαστούν». Τα αυγά αυτά ήταν όσα και τα μέλη της οικογένειας και τα έλεγαν ευχασμένα ωβά . Τα θεωρούσαν μάλιστα ως θεραπευτικά. Ένα απ' αυτά έμπαινε στο εικονοστάσι(εικονοστάτε), ήταν το αυγό της εικόνας. Το σιτάρι που πήγαιναν κλεισμένο στο σακούλι τους οι νοικοκυρές να διαβαστεί, το ανακάτευαν μέσα στο σπόρο το φθινόπωρο, να ευλογηθεί κι αυτός από εκείνο.

Τα λουλούδια του επιτάφιου- τα σταυρολούλουδα - τα έβαζαν στο εικονοστάσι κι έφτιαχναν μ' αυτά φυλαχτά ή τα χρησιμοποιούσαν ως γιατρικό.

Σε ορισμένα μέρη έβαφαν τ' αυγά το Μεγάλο Σάββατο. Το χρώμα που προτιμούσαν ήταν το κόκκινο, αλλά τα έβαφαν και κίτρινα, πράσινα, γαλάζια, ή τα έκαναν πλουμιστά. Τα τορνίκα ήταν τα πασχαλιάτικα αυγά, που είχαν πάνω τους διάφορα σχέδια ζωγραφισμένα. Οι φανατικοί του τσουγκρίσματος των αυγών έκαναν τα τσιχτλιρένα ωβά . Δηλαδή άνοιγαν ένα λάκκο στη χόβολη του τζακιού, αράδιαζαν εκεί τ' αυγά με τη μύτη προς τα κάτω κι ύστερα τ' άφηναν να ψηθούν σιγά σιγά επί μιαν ημέρα, με το περιεχόμενο του αυγού να συγκεντρώνεται στη μύτη και να γίνεται μαύρο και σκληρό σαν πίσσα. Πολλοί χρησιμοποιούσαν ταϊγάνας ωβά , αυγά φραγκόκοτας, που επίσης ήταν σκληρά.

Οι νοικοκυρές του Πόντου έφερναν να διαβαστεί στις ακολουθίες της Μ. Πέμπτης και της Μ. Παρασκευής το βαγγελί' άλας . Το όνομά του προέρχεται από την ανάγνωση των Δώδεκα Ευαγγελίων κατά την ακολουθία της Μεγάλης Πέμπτης Το «ευλογημένο» αλάτι χρησίμευε για το γήτεμαν , ανθρώπων και ζώων, για το αχπάραγμαν , καθώς και σε άλλες περιστάσεις. Λίγη ποσότητα από αυτό έδιναν να φάνε τα ζώα. Μαζί με το αλάτι έφερναν για «διάβασμα» μικρή ποσότητα σιτηρών, καθώς και αυγά. Τα «ευλογημένα» σιτηρά τα ανακάτευαν οι γεωργοί με το σπόρο για να ευλογηθεί η σπορά. Το παραπάνω έθιμο επιβιώνει ακόμη σε ορισμένα ποντιακά χωριά της Μακεδονίας.

Τα βαγγελί' σακούλα ήταν σακουλάκια με αλεύρι, που τα πήγαιναν οι νοικοκυρές στην εκκλησία το βράδυ της Μ. Πέμπτης και τα άφηναν μπροστά στην Ωραία Πύλη. Εκεί θα διαβαστούν επάνω τους τα Δώδεκα Ευαγγέλια της ακολουθίας των Παθών, καθώς και των Μεγάλων Ωρών και του Εσπερινού(το πρωϊνό της Μ. Παρασκευής). Απ' αυτό το αλεύρι βάζουν στο ζυμάρι, με το οποίο κάνουν τις λαμπροκουλούρες.

Τη Μεγάλη Παρασκευή δεν έτρωγαν ούτε ελάδ' .

Το μορολόγι της Παναγίας ήταν λαϊκός θρήνος της Μεγάλης Παρασκευής, αφιερωμένος στον ψυχικό σπαραγμό της Παναγίας, που τα Πάθη της προκάλεσαν. Ο Ποντιακός Ελληνισμός μ' αυτό το μοιρολόγι, όπως και σ' άλλα μέρη του μητροπολιτικού κέντρου, παρακολουθεί τη μητέρα του Χριστού από τη στιγμή που πληροφορείται τα γεγονότα της σύλληψης του γιού της και περιγράφει τις αντιδράσεις της. Διασώζει επίσης τη δραματική σκηνή της παρουσίας της Θεοτόκου μπροστά στο σταυρωμένο Χριστό και την τελευταία συζήτησή της μαζί του:

Δέντρον, δέντρον ξεφάντωτον,
δέντρον ξεφαντωμένον,
σην κόρφαν κάθεται ο Χριστόν,
σην ρίζα η Παναϊα,
σ' άκρας κάθουν οι άγγελοι,
σα φύλλα οι προφητάδες
κι έψαλλ'ναν κι επροφήτευαν
και του Χριστού τα πάθη.
Ψάλλ' ο Μωυσής, ψάλλ' ο Δαβίδ,
ψάλλ'νε κι οι προφητάδες,
ψάλλε κι εσύ Ιάκωβε
και αδελφέ Κυρίου,
ψάλλε κι εσύ Παράδεις
μετά των αρχαγγέλων.
Σήμερον μαύρος ουρανός,
σήμερον μαύρ' ημέρα,
σήμερον όλοι θλίβονται
και τα βουνά λυπούνται,
σήμερον έβαλαν βουλήν
οι άνμοι Εβραίοι,
οι άνομοι και τα σκυλα
οι τρισκαταραμμένοι
για να σταυρώσουν τον Χριστόν
τον πάντων βασιλέα.
Ο Κύριος ηθέλησε
να μπει σε περιβόλι
να λάβει δείπνον μυστικόν
για να τον λάβουν όλοι.
Κι η Παναγία η Δέσποινα
καθόταν μοναχή της,
την προσευχή της έκανε
για το μονογενή της.
Φωνή εξήλθ' εξ ουρανού
κι απ' αρχαγγέλου στόμα,
σώνουν, κυρά μου, οι προσευχές,
σώνουν και οι μετάνοιες
και τον υιόν σου πιάσανε
και σου χαλκιά τον πάνε.
Καρφιά, χαλκιάντ', φκιάσατε δυο,
καρφιά, φκιάσατε πέντε,
βάλτε τα δυο σα χέρα του
και τ' άλλα δυο σα πόδα,
το πέμπτο το φαρμακερό
βάλτε το σην καρδάν του.
Ένας υιός μονογενής
κι ατός έν' καρφωμένος,
ένας υιός μονογενής
κι ατός έν' σταυρωμένος.
Σαν τ' άκουσε η Παναγιά
λιγοθυμά και ρούζει,
σταμνί νερό της ρίξανε,
τρία κανάτα μόσκον,
αλείφ'ν ατέν ροδόσταγμαν,
΄κι έρται ο λογισμός ατ'ς.......

Το μοιρολόγι της Παναγίας το τραγουδούσαν τα κορίτσια, κυρίως, το μεσημέρι της Μεγάλης Παρασκευής, συγκεντρωμένα σε μικρές ομάδες μπροστά στον επιτάφιο.

Το Μ. Σάββατο, έτρωγαν ελαφρά το βράδυ(πλακίν με τ'αβλούκα, κορκοτέναν, σιρβάν κτλ.) και κοιμούνταν νωρίς για να μπορέσουν να ξυπνήσουν εύκολα. Το σπίτι είχε ήδη ετοιμαστεί από τη Μεγάλη Πέμπτη, όταν γινόταν και το αποδράνισμαν των μπακιρικών( το τρίψιμο-καθάρισμα). Τα ρούχα περίμεναν τα μέλη της οικογένειας καθαρά και φροντισμένα. Όλοι όφειλαν να φορέσουν τα καλύτερά τους, για να φανεί ο πανηγυρικός χαρακτήρας της γιορτής. Εξυπακούεται ότι ολόκληρη τη Μεγάλη Εβδομάδα τ' αντρόγυνα απέφευγαν τους καβγάδες και τις προστριβές κι οι μάνες πρόσεχαν πώς μιλούσαν στα παιδιά τους, για να μη κολατίγουνταν (να μην κολαστούν).

Στις πόλεις και όπου αλλού απαγορεύονταν οι κωδωνοκρουσίες, οι χριστιανοί ειδιποιούνταν τη νύχτα του Μεγάλου Σαββάτου να πάνε στις εκκλησίες από τον ζαγκότσον , που ερχόταν και χτυπούσε τις πόρτες των σπιτιών. Σε ορισμένες περιοχές, όμως, π.χ. στη Σάντα, χτυπούσαν κανονικά οι καμπάνες.

Οι άντρες φορούσαν ποτίνα, σαάκ παλτόν, με κατιφεδέναν γιαχάν. Οι γυναίκες ζουπούνας, μεταξωτά φοτάδας, λαχόρ', κοντογούνα, σαλβάρα, λουστρίνα κουντούρας. Στο κεφάλι, την τάπλαν με τα φουλιρία. Πάνω σα καμίσα χρυσή αλυσίδα με την ώραν. Φυσικά, η ενδυμασία αυτή συνηθιζόταν στις μεγάλες πόλεις και από τις γυναίκες των εύπορων οικογενειών.

Το Χριστός Ανέστη, που έλεγε ο παπάς, πάντοτε συνοδευόταν από τον ήχο που έβγαζαν τα πιστόφα , τα ρεβόλα και τ' άλλα όπλα που βροντούσαν, για να διαλαλήσουν το ότι αναστήθηκε ο Χριστός. Μετά την είσοδο του ιερέα στην εκκλησία, η λειτουργία συνεχιζόταν ως το πρωί και κανείς βέβαια δεν έφευγε. Τα παιδιά στο προαύλιο τσούγκριζαν τ'αυγά(το τσούγκρισμα διαρκούσε και τις τρεις ημέρες του Πάσχα. Την πρώτη μέρα τσούγκριζαν με το μυτίν, τη δεύτερη με τον κώλον και την Τρίτη με την κοιλίαν). έπειτα από τη μετάληψη και την απόλυση της εκκλησίας, επέστρεφαν στο σπίτι οικογενειακώς, προσπαθώντας να διατηρήσουν το φως της λαμπάδας, για ν' ανάψουν μ' αυτό την καντήλα. Συχνά προσκαλούσαν στο σπίτι συγγενείς ή φίλους, για να φάνε μαζί. Το τραπέζι ήταν γεμάτο φαγώσιμα, μη νηστίσιμα. Σημειώνεται ότι το σουβλιστό αρνί δε συνηθιζόταν στον Πόντο.

Το επόμενο πρωί, μόλις τέλειωνε η εκκλησία, έβαζαν τραπέζι κι έτρωγαν όλοι μαζί ως το μεσημέρι. Την πρώτη μέρα του Πάσχα τα καφενεία ήταν κλειστά. Όλος ο κόσμος ήταν έξω από τα σπίτια του και τσούγκριζαν αυγά. Οι μεγάλοι σε ομάδες 3-4 ατόμων πήγαιναν από σπίτι σε σπίτι μαζί με μια λύρα, χόρευαν, τσούγκριζαν αυγά, τους κερνούσαν ούζο και μετά έφευγαν. Ερχόταν η δεύτερη Ανάσταση, η ώρα 12.00 το μεσημέρι. Πήγαινε πάλι ο κόσμος στην εκκλησία. Έπειτα όλο το χωριό μαζευόταν στην κεντρική πλατεία ή μπροστά στο σχολείο και χόρευαν.

Το απόγευμα, μετά τη δεύτερη Ανάσταση, άρχιζαν οι ανταλλαγές επισκέψεων. Οι νοικοκυρές πρόσφεραν στους επισκέπτες ρακί με μεζέ φούστορον, τυρί κτλ. Οι επισκέψεις συνεχίζονταν ως το βράδυ.

Το Πάσχα συνήθως επέστρεφαν και οι ξενιτεμένοι(ξενιτάντ') ή όσοι κάτοικοι χωριών ήταν εγκατεστημένοι σε πόλεις και γύριζαν στις πατρίδες τους, για να περάσουν την ημέρα της Λαμπρής με τους συγγενείς τους.

Οι τρεις μέρες της Λαμπρής στον Πόντο λέγονταν λαμπροήμερα . Σ'όλα τα σπίτια το τραπέζι ήταν στρωμένο με πασχαλινά φαγώσιμα και ιδιαίτερα με κόκκινα αυγά και λαμπροκουλούρες.

Στα χωριά, μετά τα οικογενειακά τραπέζια της πρώτης ημέρας, τη δεύτερη ημέρα στήνονταν χοροί και γλέντια στα αλώνια ή σε ανοιχτούς χώρους κι εκεί με τη συνοδεία της λύρας χόρευαν και τραγουδούσαν(το ομάλ', τη Τρυγώνας, το λαγκευτόν). Σε όσους τόπους συνηθιζόταν το έθιμο του Ιούδα, το σχετικό ομοίωμα καιγόταν μετά τη δεύτερη Ανάσταση.

Ένα παράξενο έθιμο τελούμενο κάθε χρόνο σε μερικά μόνο χωριά, όπου μένουν Ρωσοπόντιοι, αμέσως μετά την Κυριακή του Θωμά, ήταν και τα γαλιαία . Τη Δευτέρα το πρωί, οι γυναίκες πηγαίνουν στα μνήματα του χωριού με κόλλυβα, κόκκινα αυγά, τσουρέκια πασχαλινά(πασχαλίτσες), λαγάνες πισία και περεσκία. Αφού ευλογήσει ο παπάς τα αναθήματα και μνημονεύσει τα ονόματα των νεκρών, γίνεται η διανομή τους σε όλους τους παρευρισκόμενους. Ύστερα όλοι μαζί κάθονται και τρώνε σ' αυτό το χώρο της ανάπαυσης των ψυχών και διαταράσσουν τη γαλήνη του κοιμητηρίου. Τρώνε σχεδόν πάνω στις πλάκες των τάφων.

Η όλη εθιμοτυπική διαδικασία ξενίζει κι αποτελεί μυστήριο η αιτιολόγησή της. Πιθανολογείται ότι το έθιμο πήρε το όνομά του από τη Γαλιλαία, τον τόπο όπου μεγάλωσε ο Χριστός. Υποστηρίζεται ότι από παρανόηση της φράσης του Ευαγγελίου που διαβάζεται στον όρθρο της Κυριακής του Θωμά και που λέει: «Οι ένδεκα μαθηταί επορεύθησαν εις την Γαλιλαίαν», προήλθε η παρανόηση ότι επρόκειτο περί αγίου. Έτσι είπαν: « τ' άε-Γαλιλαία » (του Αγίου Γαλιλαία) και στη συνέχεια απλά γαλιαία.

Χάρρυ Κλυνν: Μόνο ο λαός μπορεί...

• Γράφει ο Χάρρυ Κλυνν

Ακούστε τους άρχοντες του ψεύδους, τους πολιτικούς απατεώνες, τους ληστοσυμμορίτες, τους εθνικούς μειοδότες, τους Εφιάλτες, τους προδότες της Πατρίδας, τα πουλημένα τομάρια, τα τσανάκια της παρηκμασμένης και χρεωκοπημένης (κι ας το κρύβουν) Δύσης, με ποιο τρόπο υφάρπαξαν την ψήφο του «πάντα ευκολόπιστου και πάντα προδομένου» Ελληνικού λαού και οδηγούν ΑΚΑΘΕΚΤΟΙ ΚΑΙ ΑΔΑΚΡΥΤΟΙ τη χώρα και τον Ελληνισμό στον αφανισμό!

Ακούστε και θαυμάστε το θράσος, την αναίδεια και την πολιτική αλητεία των «σοσιαλιστών» υπανθρώπων που παραδίδουν την Πατρίδα μας στους διεθνείς τοκογλύφους, ως πρόβατο επί σφαγή…..

Συνυπεύθυνα για την μαθηματική πορεία προς την ολοκληρωτική καταστροφή και τα κόμματα της αντιπολίτευσης, που ενώ ΜΠΟΡΟΥΝ, ΔΕΝ ΠΡΑΤΤΟΥΝ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ για να σταματήσουν τον ολέθριο κατήφορο.

Το ΚΚΕ, το κόμμα της κοινωνικής επανάστασης, αρκείται σε ανούσια επιχειρηματολογία και σε ακίνδυνες και ευεργετικά εκτονωτικές για το καθεστώς πορείες και συγκεντρώσεις της ντουντούκας και των αναμασημένων συνθημάτων.

Η «άλλη αριστερά» που «έκαψε την Αθήνα» το Δεκέμβρη του 2008 με αφορμή τη δολοφονία του δεκαεξάχρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου, τώρα που δολοφονούνται όλα τα δεκαεξάχρονα της Ελλάδας, εξαντλείται σε ρητορικές αντιεξουσιαστικές κορώνες και λεκτικά αντιπολιτευτικά πυροτεχνήματα.
Και η Ν.Δ. ακολουθώντας πολιτική στρουθοκάμηλου, οχυρώνεται πίσω από από έναν χρεωκοπημένο συντηρητικό καθωσπρεπισμό και περιορίζεται στην καταγγελία του μνημονίου και της αντιαναπτυξιακής πολιτικής της κυβέρνησης των ανικάνων… ψηφίζοντας, όμως, το 60% των «μεταρρυθμιστικών» νομοσχεδίων της κυβέρνησης της Τρόικας και του μνημονίου!

… Και η Ελλάδα, 190 μόλις χρόνια από την απελευθέρωσή της από τον Τουρκικό ζυγό, είναι έτοιμη να παραδώσει το πνεύμα, βάζοντας με τα ίδια της τα χέρια τη θηλιά της σκλαβιάς στο λαιμό της!

Αδέρφια, είμαστε προδομένοι από όλες τις πλευρές και από όλες τις πάντες…


Κάθε μια μέρα παραμονής της ξενόδουλης κυβέρνησης του ακατανόμαστου στην εξουσία είναι ένα ακόμα καρφί στο φέρετρο της δόλιας πατρίδας μας, ένα ακόμα δολοφονικό βόλι στην καρδιά του Ελληνισμού…


Ο μυαλοχυμένος, πιστός τοις κείνων ρήμασι, παρότι πανικόβλητος προσπαθεί και μέχρι ενός σημείου καταφέρνει να εμφανίζεται ότι έχει πλήρη τον έλεγχο της κατάστασης, σέρνοντας κυριολεκτικά από τη μύτη τους καρεκλολάγνους βουλευτές της κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματός του, επισείοντας με την πρώτη ευκαιρία τον μπαμπούλα των εκλογών.

Άλλη σωτηρία από την άμεση και δυναμική παρέμβαση του λαού δεν υπάρχει. Μόνο ο Ελληνικός λαός μπορεί να σταματήσει τον επερχόμενο όλεθρο και να εξορκίσει τον Παπανδρεϊκό συρφετό, στέλνοντας τους πρωταίτιους της εθνικής μειοδοσίας εκεί που τους αξίζει… ΣΤΗΝ ΚΡΕΜΑΛΑ ΤΩΝ ΕΠΙΟΡΚΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΡΝΗΤΩΝ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ.

ΔΗΛΩΣΗ ΔΗΜΑΡΧΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΓΙΑΝΝΗ ΜΠΟΥΤΑΡΗ: «Ο Κεμάλ Ατατούρκ δε γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη!»

ΝΕΑ ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗ ΖΑΓΑΛΙΣΑ 

Για μία ακόμη φορά η εφημερίδα μας δικαιώνεται στα όσα γράφει και τα οποία αφορούν μύθους του τουρκικού εθνικισμού που προβάλλονται στην ελληνική Θράκη. Η Ζαγάλισα είχε πραγματοποιήσει μεγάλη έρευνα το καλοκαίρι του 2009, τα αποτελέσματα της οποίας παρουσιάστηκαν στο φύλλο του Νοεμβρίου (τ. 35). Εκεί η εφημερίδα μας ανέδειξε ότι ο πραγματικός τόπος γέννησης του Μουσταφά Κεμάλ δεν ήταν η Θεσσαλονίκη, αλλά ένα μικρό χωριουδάκι, το Σαρίγερ, λίγο πιο πάνω από τη σημερινή Χρυσαυγή του Λαγκαδά.

Εκεί γεννήθηκε και μεγάλωσε ο Κεμάλ βόσκοντας πρόβατα και αγελάδες, σύμφωνα με τις μαρτυρίες των Τούρκων κατοίκων της Χρυσαυγής, που έζησαν μαζί με Έλληνες πρόσφυγες για κάποιους μήνες, πριν την ανταλλαγή των πληθυσμών το 1922. Κατά συνέπεια το περίφημο σπίτι του στη Θεσσαλονίκη είναι ένα σπίτι – μαϊμού, ακόμη και τα έπιπλα που έχει μέσα είναι μαϊμού αφού τα μετέφεραν εκεί από την Κωνσταντινούπολη, από τα ανάκτορα Ντολμά Μπαχτσέ και Τοπ Καπί.

Απλά οι Τούρκοι θέλοντας να προσδώσουν ένδοξη καταγωγή στον Κεμάλ, τον παρουσιάζουν να κατάγεται από τη Θεσσαλονίκη. Ο μύθος αυτός, που αναπαράγεται και στην ελληνική Θράκη, βοηθάει τους διάφορους τουρκόφρονες να κοροϊδεύουν τους μουσουλμάνους της ελληνικής Θράκης (μεταξύ των οποίων και αρκετούς Πομάκους) που τους κουβαλούν για εκδρομές – προσκυνήματα στο μαϊμού σπίτι του Κεμάλ. Πρόκειται για ένα ακόμη μεγάλο ψέμα, όπως γεμάτη ψέματα είναι ολόκληρη η τουρκική ιστορία.

http://www.zagalisa.gr/

O Kεμάλ μαζί με τον Χίτλερ, όπως λέμε ο δάσκαλος με τον μαθητή!

Οι Τούρκοι υπεραμύνονται ενός άθλιου και διεστραμμένου σφαγέα και την ίδια στιγμή εμείς οι Έλληνες τιμούμε τον ίδιο άνθρωπο...που είναι υπεύθυνος για τη σφαγή εκατοντάδων χιλιάδων γυναικόπαιδων, καθιστώντας το υποτιθέμενο σπίτι του τόπο προσκηνύματος στη μαρτυρική Θεσσαλονίκη.

Τώρα που αρχίζει να αντιλαμβάνεται ο κόσμος την ιστορική αλήθεια, επιβάλεται να ακυρωθεί άμεσα η πράξη παραχώρησης στο τουρκικό κράτος του νεοκλασικού στη Θεσσαλονίκη, να παραδοθεί στους συλλόγους και τα προσφυγικά σωματεία της Θράκης, του Πόντου και της Ανατολής, και αντί για τόπος προσκηνύματος των φασιστών Τούρκων στο διεστραμμένο σφαγέα, να μετατραπεί σε Μουσείο Γενοκτονίας του Ελληνισμού του Πόντου και της Ανατολής.

To ιστολόγιο του περιοδικού Foreign Policy δημοσίευσε τον κατάλογο των δικτατόρων οι όποιο έφεραν μουστάκι. Στον κατάλογο αυτό περιλαμβάνεται και ο διεστραμμένος σφαγέας των λαών της Ανατολίας και ιδρυτής της Τουρκικής «Δημοκρατίας» Μουσταφά Κεμάλ.

Το περιοδικό στο δημοσίευμά του αναφέρεται στο πώς υιοθετήθηκε το πρότυπο του μουστακιού στην τουρκική κοινωνία και στην διαχρονική εξέλιξη του, ενώ γίνεται αναφορά και στον μυστακοφόρο Ενρτογάν. Πάντως, αυτό που προκαλεί εντύπωση είναι η αντίδραση των τουρκικών μέσων μαζικής ενημέρωσης τα οποία θεωρούν το δημοσίευμα ως προσβολή εναντίον του Κεμάλ και της Τουρκίας, καθώς στον ίδιο κατάλογο περιλαμβάνεται ο δικτάτορας Φράνκο και ο Χίτλερ...

Μετά το θόρυβο που προκλήθηκε στην τουρκική κοινή γνώμη γνώμη για το θέμα, ο πρέσβης της Τουρκίας στην Ουάσιγκτον, Ναμί Ταν, έστειλε σκληρή επιστολή διαμαρτυρίας στο εγκυρότατο αμερικανικό περιοδικό, αναφέροντας ότι αποτελεί μεγάλη προσβολή για την Τουρκία το γεγονός ότι συμπεριλήφθηκε στον ίδιο κατάλογο το όνομα του ιδρυτή της Τουρκικής "Δημοκρατίας" με δικτάτορες όπως ο Χίτλερ και ο Στάλιν.

Φαίνεται ότι ο πρέσβης της Τουρκίας αγνοεί το γεγονός ότι η διεθνής κοινή γνώμη γνωρίζει πολύ καλά ότι ο Κεμάλ κυβέρνησε δικτατορικά την Τουρκία από το 1923 μέχρι το θάνατό του, το 1938, καθώς και τις πρωταγωνιστικές του ευθύνες για το θάνατο εκατοντάδων χιλιάδων αόπλων αθώων γυναικοπαίδων, που έγιναν στα πλαίσια του σχεδίου που επεξεργάστηκε και έθεσε ο ίδιος σε εφαρμογή για τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου και της Ανατολής και τη δημιουργία της "καθαρής" Τουρκίας.

Άλλωστε, δεν είναι τυχαίο ότι ο Χίτλερ, όταν σχεδίαζε το Γενοκτονία των Εβραίων, έλαβε ως πρότυπο την Τουρκία και τον ίδιο τον Κεμάλ.

Πώς είπαμε ότι λέγεται ένας λαός και μια χώρα όταν αρνείται πεισματικά να αναγνωρίσει τις ευθύνες πυο έχει για την δολοφονία εκατοντάδων χιλιάδων και εκατομμυρίων ανθρώπων;

Πρίγκιψ Αλέξανδρος Υψηλάντης: Ο Πόντιος πολιτικός αρχηγός της Επαναστάσεως του 1821

Το τραγικό τέλος του στις απάνθρωπες αυστριακές φυλακές
Τα οστά του λέγεται ότι εστάλησαν από την Ρουμανία στην Αθήνα, κι έμειναν για δύο χρόνια στα αζήτητα στο τελωνείο του Αεροδρομίου Ελληνικού!

Του Τάσου Κ. Κοντογιαννίδη
akontogiannidis@yahoo.gr


Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης, Ποντιακής καταγωγής πρίγκιπας, γιος και εγγονός ηγεμόνων της Μολδοβλαχίας, στρατηγός του τσαρικού στρατού, αρχηγός της Φιλικής Εταιρίας και πολιτικός αρχηγός της Επαναστάσεως του 1821, υπήρξε απο τις πιο τραγικές και συνάμα ιερές μορφές του αγώνα.

Εγκατέλειψε μια σπουδαία καριέρα και ζωή που θα ζήλευαν πολλοί, διέθεσε την προσωπική και οικογενειακή του περιουσία, για ένα όνειρο! Τη δημιουργία ελεύθερου ελληνικού κράτους. Αφού άναψε τη φωτιά στις παραδουνάβιες χώρες συνελήφθη κλείστηκες στις φυλακές και θυσιάστηκε... Όμως η θυσία του και όσων τον ακολούθησαν δεν πήγε χαμένη. Στο νότο, από τις φλόγες της φωτιάς ξεπήδησε ολοζώντανο το όνειρο του Πρίγκιπα!…
Ο Υψηλάντης γεννήθηκε την 1-12-1782 στην Κωνσταντινούπολη. Η ρίζα των Υψηλαντών βρίσκεται στην Τραπεζούντα του Πόντου και την αυτοκρατορική οικογένεια των Κομνηνών. Μετά την άλωση της Πόλης και της Τραπεζούντος , οι Κομνηνοί πρόσθεσαν στο επίθετό τους και το Υψηλάντης. Πρωτότοκος γιός του Κωνσταντίνου Υψηλάντη, ανατράφηκε μέσα σε περιβάλλον που διαπνεόταν από έντονο πατριωτισμό. Κατατάχτηκε στο σώμα των εφίππων σωματοφυλάκων του Τσάρου και διακρίθηκε στους πολέμους κατά του Ναπολέοντα ενώ στη μάχη της Δρέσδης το 1813, όταν πολεμούσε ως συνταγματάρχης σε ηλικία μόλις 21 έτους, έχασε το δεξί του χέρι.
Σε ηλικία 25 ετών, ο Εμμανουήλ Ξάνθος του πρόσφερε τον Μάρτιο του 1820 την αρχηγία της Φιλικής εταιρίας, μετά την άρνηση του κόμη Ιωάννη Καποδίστρια και τον ονομάζει «Επίτροπο» , που κατά την βυζαντινή εθιμοτυπία σήμαινε αντιβασιλέας, νόμιμος διάδοχος του θρόνου της Αυτοκρατορίας της Ρωμανίας, και πολιτικός αρχηγός της Επαναστάσεως.
Στις 12 Απριλίου 1820 υπογράφεται πρακτικό με το οποίο τα μέλη της Φιλικής Εταιρίας αναγνωρίζουν τον Αλέξανδρο Υψηλάντη ως “ Γενικόν Έφορον της Ελληνικής Εταιρίας, ίνα εφορεύη και επιστατή εν πάσι οσα κρίνονται αναγκαία και ωφέλιμα”, ο οποίος εκδίδει αμέσως την προκήρυξη ανεξαρτησίας: «Μάχου υπέρ πίστεως και πατρίδος”. Παραιτείται από τον τσαρικό Στρατό, περνάει τον ποταμό Προύθο στις 22-2-1821 και υψώνει τη σημαία της Επαναστάσεως στο Ιάσιο της Μολδοβλαχίας όπου οι τοπικοί άρχοντες ήταν έλληνες Φαναριώτες.
Στις 26-2-1821 στο ναό των Τριών Ιεραρχών τελείται δοξολογία και ο Μητροπολίτης Βενιαμίν ευλογεί σημαία με έμβλημα τον Σταυρό, και κατά το βυζαντινό τυπικό, παραδίδει το ξίφος στον Υψηλάντη. Κατόπιν διενεργείται έρανος για τη συλλογή ενός εκατομμυρίου γροσίων και υπογράφεται σε διώροφο κτίριο στο Κισινάου της Μολδαβίας (πέρασε στην ιδιοκτησία του ελληνικού δημοσίου πριν από τρία χρόνια) η Διακήρυξη προς το Έθνος και η πρόσκληση εθελοντών.
Απ’ όλη την Ευρώπη καταφθάνουν στη Μολδαβία και συγκροτείται αμέσως ο Ιερός Λόχος, αποτελούμενος από 500 σπουδαστές. Η ορκωμοσία των ιερολοχιτών έγινε με τις φράσεις:
“Ορκίζομαι να χύσω και αυτήν την υστέραν ρανίδα του αίματός μου υπέρ της θρησκείας και της πατρίδος μου. Να φονεύσω και αυτόν τον ίδιον τον αδελφόν αν τον εύρω προδότην της πατρίδος… Να μην παραιτήσω τα όπλα προτού να ίδω ελευθέραν την πατρίδα μου και εξολοθρευμένους τους εχθρούς της…”. 
Μετά την ορκωμοσία οι νεοσύλλεκτοι τραγουδώντας το παρακάτω ασμα μετέβησαν στο αρχηγείο του Υψηλάντη:
“Φίλοι μου συμπατριώται, Δούλοι νάμεθα ως πότε, Των Αχρείων Μουσουλμάνων, Της Ελλάδος των Τυράννων;”
Στις 4 Μαρτίου οι έλληνες ναυτικοί εξοπλίζουν 15 πλοία και στις 17 Μαρτίου ο Υψηλάντης υψώνει τη σημαία στο Βουκουρέστι, αντιμετωπίζοντας το στρατό τριών πασάδων στο Γαλάτσι, το Δραγατσάνι, τη Σλατίνα, το Σκουλένι και το Σέκο.
Ο Ιερός λόχος του Υψηλάντη καταστράφηκε στη μάχη του Δραγατσανίου στις 7-6-1821 και οι στρατιώτες άρχισαν να λιποτακτούν. Οργισμένος ο Υψηλάντης εξέδωσε προκήρυξη στην οποία χαρακτήριζε τους λιποτάκτες ανάνδρους. “ Τρέξατε εις τους Τούρκους, τους μόνους άξιους φίλους των φρονημάτων σας. Άνανδροι αγέλαι λαών”. Ο ίδιος (με τα δύο αδέλφια του) υποχώρησε προς τα αυστριακά σύνορα και οι αυστριακοί για να τον παγιδεύσουν, τον εφοδίασαν με πλαστό διαβατήριο για να φύγει με το ψευδώνυμο Παλαιογενείδης. Λίγο μετά όμως τον συνελαβαν, τον έκλεισαν στα ανθυγιεινά κελιά του μεσαιωνικού φρουρίου του Μουγκάτς στο οποίο υπέστη τα πάνδεινα, αφού ήταν γνωστή η σκληρή «μετερνιχική» πολιτική απέναντι σε επαναστάτες.
Μόλις αποφυλακίστηκε με παρέμβαση του Τσάρου και με βαριά κλονισμένη την υγεία στις 24-11- 1827, πέθανε εγκαταλελειμμένος στην Βιέννη στις 19-1-1828, σε ηλικία μόλις 36 ετών, χωρίς να προλάβει να δει την ολοκλήρωση του Σχεδίου του και να βαδίσει στα ελεύθερα ελληνικά χώματα...
Πριν πεθάνει έμαθε ότι ο Καποδίστριας αναλαμβάνει κυβερνήτης της ελεύθερης πλέον Ελλάδος και είπε χαρούμενος “Δόξα σοι ο Θεός”. Έπειτα άρχισε να απαγγέλει με τά μάτια ψηλά στον ουρανό, το “Πάτερ ημών”. Δεν επρόφθασε να το τελειώσει, έγειρε το κεφάλι του και πέθανε ήσυχος και ευτυχισμένος, που έμαθε οτι η πατρίς είναι ελεύθερη μετά απο 400 έτη σκληρό τουρκικό ζυγό…
Η κηδεία του εγινε στην Βιέννη. Στην τελευταία του κατοικία τον συνόδευσαν όλοι οι Ελληνες που διέμεναν στην αυστριακή πρωτεύουσα. Στο φέρετρό του ο νεκρός πρίγκιψ έφερε την στολή του ιερολοχίτη και το ξίφος με το οποίο ορκίσθηκε στην εκκλησία των Τριών Ιεραρχών στο Ιάσιο απο τον μητροπολίτη Βενιαμίν για να ελευθερώσει την πατρίδα απο τον δυνάστη.
Από τότε, τα οστά και η βαλσαμωμένη καρδιά του Πόντιου ηγέτη, ουδείς γνωρίζει μετά βεβαιότητας πού βρίσκονται. Πόντιοι μέλη Συλλόγων, λένε ότι βρήκαν τον τάφο του στην Βιέννη αλλά δεν γνωρίζουν που βρίσκονται τα οστά. Το βέβαιον είναι ότι μεταφέρθηκαν στο Ιάσιο και η Ρουμανική κυβέρνηση τα έστειλε στην Ελλάδα πριν από αρκετά χρόνια αεροπορικώς και παρέμειναν στα αζήτητα – αν είναι δυνατόν!!! - επι δύο χρόνια στο τελωνείο του Αεροδρομίου Ελληνικού μέσα σε μικρό ξύλινο κιβώτιο με χάλκινη επένδυση. Τα εκτελώνισε ο Αθηναίος δικηγόρος Κ. Πλεύρης και τα παρέδωσε στη Μητρόπολη. Λέγεται, χωρίς να είναι εξακριβωμένο, ότι τα οστά του Υψηλάντη είναι θαμμένα στο προαύλιο του Ναού Παμμεγίστων Ταξιαρχών στο Πεδίον Άρεως, σε κενοτάφιο με επικλινές άγαλμα μισοκατεστρεμένο από Βανδάλους... ΄Ολα αυτά πάντως, ουδένα τιμούν και πολύ περισσότερο το Ελληνικό Κράτος.


Από τη Διακήρυξη του Υψηλάντη
«Η ώρα ήλθεν, ω Άνδρες Έλληνες! Πρό πολλού οι λαοί της Ευρώπης, πολεμούντες υπέρ των ιδίων Δικαιωμάτων και ελευθερίας αυτών, μας επροσκάλουν εις μίμησιν, αυτοί, καίτοι οπωσούν ελεύθεροι, επροσπάθησαν όλαις δυνάμεσι να αυξήσωσι την ελευθερίαν, και δι’ αυτής πάσαν αυτών την Ευδαιμονίαν. Οι αδελφοί μας και φίλοι είναι πανταχού έτοιμοι, οι Σέρβοι, οι Σουλιώται, και όλη η Ηπειρος, οπλοφορούντες μας περιμένωσιν• ας ενωθώμεν λοιπόν με Ενθουσιασμόν! η Πατρίς μάς προσκαλεί!...»
Δημοσιεύθηκε  στην εφημερίδα RealNews

Η συμβολή των Ελλήνων του Πόντου στην Επανάσταση του 1821

Του Φάνη Μαλκίδη

Η συμβολή των Ελλήνων του Πόντου στην Επανάσταση του 1821

Μέρος της ομιλίας στην εκδήλωση που οργάνωσε η Εύξεινος Λέσχη Άργους- Ορεστικού Καστοριάς με αφορμή την επέτειο της Εθνικής μας Παλιγγενεσίας.

Η συμβολή των Ελλήνων του Πόντου στην Επανάσταση του 1821 και την απελευθέρωση της πατρίδας μας, αποτελεί, ίσως, ένα από τα πιο αποσιωπημένα κομμάτια της νεότερης ιστορίας μας.

Εντούτοις η πραγματική διάσταση της καθοριστικής και πρωταγωνιστικής συμβολής των Ελλήνων που έδρασαν στη Ρωσία και οι περισσότεροι ήταν Ποντιακής καταγωγής, και χρηματοδότησαν, οργάνωσαν και πολέμησαν για την ελευθερία, δεν μπορεί να αμφισβητηθεί.

Αρχικά, ο Ηλίας Κανδήλης, ιδρυτής του Φροντιστηρίου της

Χερσώνας στη νότια Ρωσία, ο οποίος αφήνει στον Αλέξανδρο Υψηλάντη 5.000 ρούβλια, για τους

σκοπούς της Φιλικής Εταιρείας, ο Ιάκωβος Γρηγοράντης, γενικός «αρχιμεταλλουργός» των μεταλλείων

της Αργυρούπολης, καθώς και η μεγάλη ποντιακή οικογένεια των Μουρούζηδων είναι λίγα μόνο από τα παραδείγματα των Ποντίων, που ενίσχυσαν με διάφορους τρόπους τον αγώνα.

Το 1814 όταν ιδρύεται η Φιλική Εταιρεία, στην Οδησσό, η πόλη κατοικείται από 4000 Έλληνες, εκ των οποίων το 80% είναι Πόντιοι. Μεταξύ των μυημένων, φαίνεται να συμπεριλαμβάνονταν και κρυπτοχριστιανοί, ενώ σημαντική εκπρόσωπος της Ποντιακής συμμετοχής υπήρξε η οικογένεια των Yψηλαντών, η οποία θυσίασε θέσεις, πλούτο, καριέρα για να μπει μπροστά στον αγώνα Ελευθερίας.

Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης μαζί με τα αδέλφια του πολεμά στο Δραγατσάνι. Προδομένος από εχθρούς και φίλους, φυλακίζεται και πεθαίνει λησμονημένος στη Βιέννη το 1828. Η συμβολή όμως του αρχηγού της Επανάστασης είναι αναμφισβήτητη. Και αυτό οφείλουμε να πράττουμε από εδώ και πέρα αναδεικνύοντας συνεχώς την δράση του Αλέξανδρου Υψηλάντη.

Ο αδελφός του Δημήτριος συνεχίζει την πατριωτική παράδοση της οικογένειας. Μη λησμονούμε ότι ο παππούς τους Αλέξανδρος Υψηλάντης, καρατομήθηκε από τους Οθωμανούς, όντας ηγεμόνας στη Μολδοβλαχία.

Ο Δημήτριος Υψηλάντης με την έναρξη της επανάστασης ανέλαβε να αντιπροσωπεύσει τον αδερφό του, Αλέξανδρο Υψηλάντη, ως πληρεξούσιος του Γενικού επιτρόπου Αρχής στο Μωριά. Στις 20 Ιουνίου του 1821 ανέλαβε την αρχιστρατηγία των επαναστατών και προσπάθησε να οργανώσει τακτικό στρατό. Η προσπάθεια του όμως να περιορίσει την ισχύ των κοτζαμπάσηδων είχε σαν αποτέλεσμα την εκδίωξη του. Ο λαός απαίτησε την αποκατάσταση του και ύστερα από προσπάθειες του Κολοκοτρώνη επανήλθε. Κατά τη διάρκεια του Αγώνα έλαβε μέρος στην πολιορκία του Ναυπλίου και του Άργους, στην εκστρατεία εναντίον της Αθήνας, στη μάχη των Δερβενακίων, στη μάχη στους Μύλους μαζί με το Μακρυγιάννη και στην μάχη στη Πέτρα, η οποία ήταν η τελευταία της Επανάστασης. Ένας Πόντιος, ο Αλέξανδρος Υψηλάντης άρχισε την Επανάσταση και ένας άλλος Πόντιος, ο αδελφός Δημήτριος την τελείωσε. Για να τιμηθεί ο Υψηλάντης, το φιλλεληνικό κίνημα τις ΗΠΑ, έδωσε το 1826 το όνομά του σε μία πόλη στο Μίσιγκαν.

Η γνώση της συμβολής των Ποντίων στην ελληνική επανάσταση αποτελεί ένα χρέος το οποίο πρέπει να υλοποιηθεί μέσα από την εκπαίδευση, τα σωματεία, τους φορείς. Είναι ένα χρέος προς τους Έλληνες της Ανατολής, το οποίο πρέπει να περάσει και σε άλλες, πρόσφατες συνιστώσες της ιστορίας τους, όπως είναι η Γενοκτονία. Για αυτήν που πρέπει να αγωνιστούν όλοι μέχρι την αναγνώριση από το θύτη και τελική δικαίωση.

2ο Πανελλήνιος Μαθητικός Διαγωνισμός για την Ιστορία των Ελλήνων του Πόντου

Η Συντονιστική Επιτροπή Νεολαίας της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδος και το Ερευνητικό Κέντρο του Αγίου Γεωργίου Περιστερεώτα... με την στήριξη της Ευξείνου Λέσχης Θεσσαλονίκης και του Συλλόγου Ποντίων Φοιτητών και Σπουδαστών Θεσσαλονίκης σας προσκαλούν στην εκδήλωση για τη βράβευση των μαθητών που διακρίθηκαν στον 2ο Πανελλήνιο Μαθητικό Διαγωνισμό με θέμα την Ιστορία των Ελλήνων του Πόντου.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 26 Μαρτίου 2011 και ώρα 11.00 π.μ. στην Αίθουσα Τελετών του παλαιού κτιρίου της Φιλοσοφικής Σχολής του Α.Π.Θ.

Πρόγραμμα εκδήλωσης

11:00 Χαιρετισμοί από:

- Τον Α΄ Αντιπρόεδρο της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδος κ. Κωνσταντίνο Αλεξανδρίδη

- Τον Υπεύθυνο του Ερευνητικού Κέντρου «Αγίου Γεωργίου Περιστερεώτα» κ. Θεοδόση Κυριακίδη

- Τον Πρόεδρο της Ευξείνου Λέσχης Θεσσαλονίκης κ. Κωνσταντίνο Αποστολίδη

- Τον Πρόεδρο της Συντονιστικής Επιτροπής Νεολαίας της Π.Ο.Ε. κ. Γρηγόρη Κεσαπίδη

11:10 Χαιρετισμός και ομιλία από τον Ομότ. Καθηγητή Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας και Πρόεδρο της Επιτροπής Αξιολόγησης κ. Ευστάθιο Πελαγίδη

11:20 Προβολή οπτικοακουστικού υλικού

11:25 Βράβευση μαθητών Δημοτικού - Βράβευση μαθητών Γυμνασίου

11:40 Ανάγνωση έκθεσης 1ου Βραβείου

11:50 Ανοιχτή συζήτηση – ερωτήσεις

11:55 Προβολή οπτικοακουστικού υλικού

12:00 Βράβευση μαθητών Λυκείου

12:15 Ανάγνωση έκθεσης 1ου Βραβείου

12:25 Ανοιχτή συζήτηση – ερωτήσεις

12:35 Ευχαριστίες και αναφορά στον 3ο Πανελλήνιο Μαθητικό Διαγωνισμό

12:45 Κλείσιμο εκδήλωσης -Προσφορά ποντιακών εδεσμάτων (Ευγενική προσφορά της εταιρείας παραδοσιακών προϊόντων Βερμίου Γης)

Νεο-οθωμανοί στην Ελλάδα

Κωνσταντίνος Χολέβας

Ο περίπατος του κ. Αχμέτ Νταβούτογλου στη Βόρειο Ελλάδα κατά την προηγούμενη εβδομάδα έδωσε πολλά μηνύματα και αξίζει να μελετηθεί με προσοχή. Ο Τούρκος ΥΠΕΞ και θεωρητικός του Νεο-οθωμανισμού προσπαθεί να εφαρμόσει την ιδεολογία του, την οποία εκφράζει στα βιβλία του, και συνεχίζει μία μακρόχρονη πολιτική της Άγκυρας, που αμφισβητεί τα υπάρχοντα σύνορα της Ελλάδος.

Για να πιάσουμε τα πράγματα από την αρχή θυμίζω ότι στη Δυτική Θράκη ο Νταβούτογλου μίλησε στους Μουσουλμάνους δηλώνοντας πώς εκεί νιώθει σαν να είναι στην πατρίδα του. Μετά επεσκέφθη την Καβάλα όπου προσκύνησε το σπίτι του Μεχμέτ Αλή, πατέρα του αιμοβόρου Ιμπραήμ, και έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το κτήριο Ιμαρέτ και για την επιβίωση της οθωμανικής κληρονομιάς. Στη συνέχεια πήγε στη Θεσσαλονίκη, όπου υπάρχει το λεγόμενο «σπίτι του Κεμάλ Ατατούρκ» -σημερινό τουρκικό Προξενείο- και εκεί πάλι μίλησε για την ανάγκη ανάδειξης του οθωμανικού παρελθόντος. Ζήτησε τζαμί και μουσουλμανικό νεκροταφείο εκμεταλλευόμενος και τις πολυπολιτισμικές αναζητήσεις του Δημάρχου κ. Γιάννη Μπουτάρη.

Η σαφής πρόθεση του Ερντογάν και του Νταβούτογλου είναι να επαναφέρουν την τουρκική επιρροή στα Βαλκάνια, να ουδετεροποιήσουν την ελληνική εξωτερική πολιτική, δηλαδή η Ελλάδα να μην παίρνει καμία πρωτοβουλία που παρενοχλεί τα τουρκικά συμφέροντα, και να πείσουν τους Βαλκανικούς λαούς ότι οι πρόγονοι τους περνούσαν καλά επί Οθωμανών. Στο ξαναγράψιμο αυτό της Ιστορίας οι Νεο-οθωμανοί ηγέτες της Άγκυρας βρίσκουν –κατά σύμπτωση; – συμπαράσταση από Έλληνες πανεπιστημιακούς, οι οποίοι επιχειρούν να αγιοποιήσουν την οθωμανική περίοδο και να εξωραΐσουν την εικόνα των Τούρκων στα μάτια των Ελλήνων.

ΟΙ Τούρκοι πάντα αποκαλύπτουν και δεν κρύβουν τις προθέσεις τους. Ο Νατβούτογλου στο βιβλίο του «Το Στρατηγικό Βάθος» γράφει τα εξής χαρακτηριστικά και απειλητικά: «Οι δύο σημαντικοί βραχυπρόθεσμοι και μεσοπρόθεσμοι στόχοι της εξωτερικής πολιτικής της Τουρκίας στα Βαλκάνια είναι η ισχυροποίηση της Βοσνίας και της Αλβανίας μέσα σε ένα πλαίσιο σταθερότητας και η δημιουργία ενός διεθνούς νομικού πλαισίου που θα θέτει υπό την προστασία του τις εθνικές μειονότητες της περιοχής. Στο νομικό αυτό πλαίσιο η Τουρκία πρέπει να επιδιώκει συνεχώς την εξασφάλιση εγγυήσεων που θα της παρέχουν το δικαίωμα παρέμβασης στα ζητήματα που αφορούν τις μουσουλμανικές μειονότητες των Βαλκανίων. Η νομιμότητα της επέμβασης της Κύπρου , που αποτελεί ένα εντυπωσιακό παράδειγμα στη σύγχρονη εποχή, κατέστη δυνατή εντός ενός τέτοιου είδους νομικού πλαισίου». ( σελίδα 200 της ελληνικής έκδοσης). Δηλαδή με απλά λόγια: Να χρησιμοποιήσουν τη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης για να κάνουν κάτι αντίστοιχο με το 1974 στην Κύπρο.

Εξάλλου στο κεφάλαιο με τον εύγλωττο τίτλο «Πολιτικές περικύκλωσης της περιοχής» ( σελ 482) ο Νταβούτογλου παραλληλίζει τη Θράκη με την απόσχιση του Κοσσόβου από τη Σερβία: «Μπορεί να προταθεί επίσης μία συνεργασία για την εξασφάλιση των πολιτισμικών και εκπαιδευτικών δικαιωμάτων των εθνικών κοινοτήτων, που διαθέτουν διαφορετικές κουλτούρες στους κόλπους των βαλκανικών κρατών. Μία τέτοια συμφωνία μπορεί να διαμορφώσει ένα κατάλληλο έδαφος κυρίως για το Κόσσοβο και τη Δυτική Θράκη».

Δεν πρόκειται για καινούργιες θεωρίες. Όχι μόνο η Θράκη, αλλά και η Μακεδονία βρίσκονται στο στόχαστρο του τουρκικού εθνικισμού εδώ και πολλές δεκαετίες. Η ιστορία ξεκινά από την εποχή του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου όταν ο Τούρκος Πρέσβυς στο Λονδίνο Ρεούφ Μπέης ομολογεί τις τουρκικές βλέψεις στον Έλληνα Πρωθυπουργό Εμμανουήλ Τσουδερό. Του λέει ότι η Τουρκία ενδιαφέρεται για τη δημιουργία φιλοτουρκικού διαδρόμου μεταξύ Τουρκίας και Αλβανίας και για τον σκοπό αυτό θα βοηθούσε η δημιουργία ανεξαρτήτου μακεδονικού κράτους στον ενδιάμεσο χώρο ( βλέπε το βιβλίο του Γιάννη Γκίνη: Τουρκία, το γειτονικό ηφαίστειο). Άλλωστε και ο Φρανκ Βέμπερ στο περισπούδαστο έργο του «Ο επιτήδειος ουδέτερος» αναλύει τα τουρκικά σχέδια κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο για τη δημιουργία μιας βαλκανικής ομοσπονδίας υπό τουρκικό έλεγχο πάντα εις βάρος της εδαφικής ακεραιότητας της Ελλάδος και της Βουλγαρίας. Ἀρα τα περί οθωμανικού παρελθόντος της Θεσσαλονίκης δεν λέγονται με αθώο σκοπό έστω και αν ενδύονται με τον μανδύα της τουριστικής αξιοποίησης.

Η τουρκική αμφισβήτηση των συνόρων είναι ακόμη ευρύτερη και ισχύει μέχρι σήμερα. Όπως αποδεικνύεται από τη μελέτη τουρκικών σχολικών εγχειριδίων του μαθήματος «Εθνική Ασφάλεια» αλλά και από άλλα ντοκουμέντα η σημερινή επίσημη άποψη της Άγκυρας περί συνόρων είναι η εξής: Τα νόμιμα σύνορα της Ελλάδος είναι αυτά του 1881. Δηλαδή από τον Αμβρακικό μέχρι τον Όλυμπο. Η Ήπειρος, η Μακεδονία, η Θράκη, τα νησιά του Αιγαίου και η Κρήτη είναι εδάφη αμφισβητούμενα, διότι οι Έλληνες «τα άρπαξαν σε περίοδο εσωτερικής αποσύνθεσης του Οθωμανικού κράτους». Οι τουρκικές αμφισβητήσεις για την ελληνικότητα της Ηπείρου και της Μακεδονίας έφθασαν μέχρι σημείου να προβάλλει κατά καιρούς η ιστοσελίδα του τουρκικού Υπουργείου Εξωτερικών τις απόψεις των Τσάμηδων και την προπαγάνδα των Σκοπίων.

Πέραν, λοιπόν, των προβλημάτων με την υφαλοκρηπίδα, την ΑΟΖ και την τουρκική κατοχή στην Κύπρο η νέα οθωμανική ιδεολογία και ιδεοληψία οδηγεί την τουρκική ηγεσία σε επικίνδυνα για την εθνική μας ασφάλεια βήματα. Αντί να τους «κόψουμε τον βήχα» δυστυχώς τους αποθρασύνουμε με συζητήσεις για εκλογή μουφτήδων και για εξετάσεις οδήγησης στην τουρκική γλώσσα. Αν θέλουμε να σταματήσουν εδώ οι νεο-οθωμανικοί σχεδιασμοί οφείλουμε να παύσουμε τις παραχωρήσεις και να αρχίσουμε τη διπλωματική αντεπίθεση. http://www.antibaro.gr/node/2803

"ΟΥΣΤ ΚΟΠΡΙΤΕΣ..." ΜΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΑΡΡΥ ΚΛΥΝΝ

ΜΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΑΡΡΥ ΚΛΥΝΝ, ΑΝΤΙΔΟΤΟ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ "ΒΙΛΚΑ"  /
ΕΝΑΡΞΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 11 ΜΑΡΤΙΟΥ

ΣΑΤΙΡΑ ΚΑΙ ΓΕΛΙΟ, ΤΟ ΑΝΤΙΔΟΤΟ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ...

ΘΕΑΤΡΟ ΒΙΛΚΑ vilka.theater@gmail.com Γεωργίου Ανδρέου 21 • Θεσσαλονίκη (Εντός του πολυχώρου ΒΙΛΚΑ) Τηλ: 2310 480.980 / 2310 522.940 Fax: 2310 480.986 ΧΑΡΡΥ ΚΛΥΝΝ ΟΥΣΤ ΚΟΠΡΙΤΕΣ… Σατιρική επιθεώρηση Aντίδοτο στην κατάθλιψη του Έλληνα Σε εποχή που το γέλιο γίνεται ολοένα και πιο σπάνιο έρχεται ο Χάρρυ Κλυνν με τους συνεργάτες του να εξορκίσει με τη σάτιρα και το γέλιο τα «κακώς κείμενα» της πολιτικής και της κοινωνικής πραγματικότητας. Η οικονομία, η πολιτική και οι πολιτικοί, η Τρόικα, η διεθνής οικονομική κρίση, η Ευρώπη, η συμπεριφορά των Ελλήνων, βομβαρδίζονται από από τα πυρά της ανελέητης σάτιρα του Χάρρυ Κλυνν, χαρίζοντας στους θεατές αβίαστο «λυτρωτικό» γέλιο… ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΟΥΝ ΧΑΡΡΥ ΚΛΥΝΝ ΜΑΡΚΟΣ ΛΕΖΕΣ ΑΝΝΑ ΠΑΝΤΖΕΛΗ ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΟΠΑΛΙΔΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΙΝΑΡΕΤΖΗΣ Παραστάσεις: Παρασκευή – Σάββατο: 9:30 / Κυριακή 7:30 ΙΣΧΥΟΥΝ ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ ΟΓΑ & ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΕΣΤΙΑΣ ΕΝΑΡΞΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 11 ΜΑΡΤΙΟΥ

Ρατσιστικό χτύπημα κατά των Ποντίων Παλιννοστούντων και υπέρ των Μουσουλμάνων στη Θράκη από την Διαμαντοπούλου!

Απίστευτο κι όμως πέρα για πέρα αληθινό! Το γνωστό δίδυμο Δραγώνα- Φραγκουδάκη, υπακούοντας στις εντολές της κυρίας Υπουργού....'αλωνίζει' στη Θράκη. Διαβάστε τις καταγγελίες και την επερώτηση:
ΘΕΜΑ: «ΕΡΩΤΗΜΑΤΙΚΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΠΑΙΔΩΝ ΣΤΗ ΘΡΑΚΗ»
Την 16/6/2010 το υπουργείο Παιδείας επέλεξε για ένταξη στο επιχειρησιακό πρόγραμμα Εκπαίδευση και δια Βίου Μάθηση το επιμέρους πρόγραμμα “Εκπαίδευση των παιδιών της μουσουλμανικής μειονότητας στη Θράκη”. Πρόκειται για την τέταρτη φάση του προγράμματος που ξεκίνησε το 1997.

    * Στην πρώτη (1997-2000) και δεύτερη φάση (2002-2004) το πρόγραμμα στοίχισε 9.640.000 ευρώ.
    * Στην τρίτη φάση (2004-2008) στοίχισε 7.350.000 ευρώ.
    * Η τέταρτη φάση ανέρχεται σε 10.255.000 ευρώ.
Συνολικά το πρόγραμμα από το 1997 μέχρι το 2013 θα στοιχίσει 27.245.000 ευρώ
Μέχρι το 2007 επιστημονικά υπεύθυνες του όλου έργου εμφανίζονταν η κ. Άννα Φραγκουδάκη, Kοινωνιολόγος της Eκπαίδευσης, Kαθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Aθηνών και η κ. Θάλεια Δραγώνα Kοινωνική Ψυχολόγος, επίσης Kαθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Aθηνών. Από το 2007-08 ως επιστημονική υπεύθυνη εμφανίζεται μόνον η ομότιμη, πλέον, καθηγήτρια Άννα Φραγκουδάκη.
Η κα Δραγώνα διετέλεσε, όπως είναι γνωστό, τη διετία 2007-09 βουλευτής του ΠΑΣΟΚ ενώ από τον Οκτώβριο του 2009 και μέχρι την παραίτησή της, ένα χρόνο μετά, ήταν ειδική γραμματέας διαπολιτισμικής εκπαίδευσης στο υπουργείο Παιδείας. Από αυτή τη θέση είχε την εποπτεία όλων των προγραμμάτων διαπολιτισμικής εκπαίδευσης, περιλαμβανομένου και αυτού για τους μουσουλμανόπαιδες. Ουσιαστικά, δηλαδή, η κα Δραγώνα ήταν για ένα χρόνο και κρίνουσα ως ειδική γραμματέας και κρινόμενη, αφού τα βιβλία και τα εκπαιδευτικά προγράμματα της διδάσκονται στο πλαίσιο του προγράμματος Μουσουλμανοπαίδων το οποίο είχε υποβληθεί ως πρόταση προς αξιολόγηση.
Αξίζει να σημειωθεί ότι αμέσως μετά την ανάληψη της θέσεως της ειδικής γραμματείας από την κα Δραγώνα, η υπουργός Παιδείας κα Διαμαντοπούλου ανακάλεσε τις άλλες δράσεις του προγράμματος Εκπαιδεύσεως και δια Βίου Μάθησεως, που αφορούσαν στους Παλιννοστούντες και στους Αλλοδαπούς (βλ. απόφαση 17529/13-11-2009). Δεν ανακάλεσε, όμως, την πρόσκληση για τους Μουσουλμανόπαιδες.
Μετά την παραίτησή της η κα Δραγώνα παρέμεινε εκτός του προγράμματος στο οποίο τυπικώς εξακολουθεί να εμφανίζεται η κα Φραγκουδάκη. Την 25η Ιανουαρίου 2011 η κα Θάλεια Δραγώνα επισκέφθηκε μαζί με τη τοπική βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Ελένη Τσιαούση, τον Δήμαρχο Αλεξανδρουπόλεως κ. Ευάγγελο Λαμπάκη και ζήτησε διευκολύνσεις για τη λειτουργία του προγράμματος “Εκπαίδευση των παιδιών της μουσουλμανικής μειονότητας στη Θράκη” στη συγκεκριμένη πόλη. Ακολούθως, προέβη σε δηλώσεις στην τοπική τηλεόραση.
Είναι σαφές ότι είναι αναγκαία στη Θράκη η εφαρμογή μία Σύγχρονης Ευρωπαϊκής Μειονοτικής Πολιτικής που θα καλύπτει αδυναμίες του παρελθόντος και θα διασφαλίζει ίσες ευκαιρίες για μόρφωση και δουλειά στα παιδιά της μειονότητας.
Η χρηματοδότηση όμως μίας τέτοιας πολιτικής δεν πρέπει να αδικεί την αντίστοιχη προσπάθεια για τη στήριξη άλλων ομάδων, όπως οι Παλιννοστούντες ομογενείς, οι Ρομά και οι Αλλοδαποί. Πρωτίστως, δεν πρέπει να υποτιμά και να υπονομεύει την πολιτική εκσυγχρονισμού και αναβάθμισης της δημόσιας εκπαίδευσης, η οποία τα τελευταία χρόνια κατέστη ιδιαιτέρως ελκυστική για τα παιδιά της Μουσουλμανικής μειονότητας.


Ε Ρ Ω Τ Α Τ Α Ι
η κα Υπουργός
1. Για ποιο λόγο κόπηκαν τα προγράμματα των Παλιννοστούντων ομογενών και των Αλλοδαπών ενώ παρέμεινε το πρόγραμμα Μουσουλμανοπαίδων;
2. Δεν υπάρχει σοβαρότατο πρόβλημα ουσιαστικής νομιμότητας και δεοντολογίας από το γεγονός ότι η μέχρι πρότινος ειδική γραμματέας του Υπουργείου Παιδείας που είχε την εποπτεία ενός εκπαιδευτικού προγράμματος, εμφανίζεται ως άτυπη εκπρόσωπος του συγκεκριμένου προγράμματος στη Θράκη; Είναι δυνατόν να ταυτίζεται κρίνων και κρινόμενος;
3. Τα προηγούμενα χρόνια η Ελληνική πολιτεία, παράλληλα με την αναβάθμιση των μειονοτικών σχολείων, επεδίωξε με επιτυχία την ένταξη των Μουσουλμανοπαίδων στη ελληνική δημόσια εκπαίδευση. Είναι χαρακτηριστική η αύξηση των Μουσουλμάνων μαθητών στη β/θμια εκπαίδευση από 3115 το 2001 σε 4650 το 2009 (+49%). Τι προτίθεται να κάνει η Κυβέρνηση προς τη συνέχιση και την ενίσχυση αυτής της πολιτικής;
4. Για ποιο λόγο έχει παγώσει τη δημιουργία δημόσιων σχολείων δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στους οικισμούς της Φιλλύρας και των Αρριανών παρότι υπάρχει οικόπεδο και σύμφωνη γνώμη των τοπικών δημοτικών συμβουλίων;


Αθήνα, 01 / 03 / 2011

Ο ερωτών Βουλευτής
Ευριπίδης Σ. Στυλιανίδης
Βουλευτής Ροδόπης

Σικάγο: Συνέδριο για τη Μικρασιατική Καταστροφή

Συμμετέχει ο  Τούρκος ιστορικός, καθηγητής στο πανεπιστήμιο Κλάρκ (Γουόρτσεστερ, Μασσαχουσέτης) Τανέρ Ακσάμ με τίτλο ομιλίας: “Οι ελληνικοί «Εκτοπισμοί» και Σφαγές του 1913-1914. Μια δοκιμαστική πρόβα για την Αρμενική Γενοκτονία”.   Συμμετέχουν επίσης ο Διευθυντής του Ινστιτούτου Ζόριαν, Τορόντο, Καναδά, Κ. Τζoρτζ Σιρινιάν και ο δρ. Κωνσταντίνος Χατζηδημητρίου (Αναπληρωτής Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Σεν Τζονς της Ν. Υόρκης) με θέμα: “Επίσημες και ανεπίσημες αμερικανικές αντιδράσεις για την «Καταστροφή» στη Μικρά Ασία. Τι αποκαλύπτεται από τα αποδεικτικά στοιχεία”, ο Ματίας Μπγιόρνλουντ (Ιστορικός και Ερευνητής) με θέμα: “Οι διώξεις των Ελλήνων και των Αρμενίων στη Σμύρνη 1914-1916: Μία ξεχωριστή περίπτωση στην πορεία των τελευταίων Οθωμανικών γενοκτονιών”, ο  Δρ. Αλεξάντερ Κιτρόεφ (Συνεργάτης Καθηγητής Ιστορίας στο Κολέγιο Χάβερφορντ, Πενσυλβ.) με θέμα “Η δεινή θέση των Ελλήνων προσφύγων μετά την διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας” και ο  Δρ. Βαν Κουφουδάκης (Επίτιμος Κοσμήτορας του Πανεπιστημίου Τεχνών και Επιστημών, Περντιου, Ιντιάνα) με θέμα “Οι σκόπιμες και συστηματικές τουρκικές παραβιάσεις των Διεθνών Συνθηκών από το 1923″

Έξω πάμε καλά!!!

Με πρωτοβουλία του Συλλογου Ποντίων Σικάγου “Ξενιτέας”,  το Σάββατο 7 Νοεμβρίου 2009 πραγματοποιείται επιστημονικό   συνέδριο με θέμα: «Ακαδημαϊκή Σύνοδος για την Μικρασιατική Καταστροφή».

 

Οι διοργανωτές, στην Ανακοίνωσή τους αναφέρουν :

“Η σύνοδος έχει τίτλο «Ακαδημαϊκή Σύνοδος για την Μικρασιατική Καταστροφή» και επικεντρώνεται στην Ελληνική “εμπειρία” στην Μικρά Ασία, στον Πόντο και στην Ανατολική Θράκη κατά τη διάρκεια των αρχών του 20ου αιώνα και στα γεγονότα που ακολούθησαν μετά την “Μεγάλη Καταστροφή”. Αρκετοί ακαδημαϊκοί θα παρουσιάσουν αυθεντικά έγγραφα σχετικά με το θέμα, τα οποία ο σύλλογός μας έχει ζητήσει την άδεια να δημοσιεύσει.

Η σύνοδος αυτή είναι μια συνέχεια της συνόδου που έγινε το περασμένο έτος με τίτλο «Η Καταστροφή στην Μικρά Ασία και στον Πόντο» όπου υπογραμμίστηκαν τα παρακάτω σημαντικά θέματα:
Από τότε, αρκετές προσπάθειες έχουν γίνει από τον σύλλογό μας ώστε να ταυτοποίησει, να συγκεντρώσει και να ανατυπώσει ιστορικά σημαντικά βιβλία τα οποία ελπίζουμε ότι θα τα έχουμε στη διάθεση των ακαδημαϊκών σε κάποιο κεντρικό σημείο.

Οι επερχόμενες παρουσιάσεις θα μας επιτρέψουν να δημοσιεύσουμε υλικό το οποίο είναι απαραίτητο στον ακαδημαϊκό κόσμο. Πιστεύουμε ότι δεν είναι μόνο ένα ηθικό καθήκον της ανθρωπότητας να θυμόμαστε τις εκτοπίσεις, τις σφαγές και τη γενοκτονία που κηλίδωσαν την Ιστορία, αλλά επίσης να προωθήσουμε τη γνώση τέτοιων τρομερών γεγονότων ώστε να εμποδίσουμε μελλοντική επανάληψή τους. Δυστυχώς, η αγγλόφωνη τεκμηρίωση για την τραγωδία του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας και του Πόντου είναι μάλλον λιγοστή, περιορισμένη σε παλιά εύθραυστα βιβλία τα οποία καταστρέφονται στις βιβλιοθήκες του έθνους. Μόνο μέσα από καινούργιες, ιστορικά αξιόπιστες εργασίες θα γίνει δυνατή η ενημέρωση των συμπολιτών μας αμερικανών και να αντιπαλέψουμε αυτούς οι οποίοι αρνούνται την αυθεντικότητα αυτών των ντοκουμέντων για τις δικές τους πολιτικές σκοπιμότητες.

Η σύνοδος θα λάβει χώρα στο Westin Hotel, 6100 River Road, Rosemont, Illinois, το Σάββατο 7 Νοεμβρίου 2009, από τις 8 π.μ. έως τις 5 μ.μ.

Ο Σύλλογος Ποντίων Ελλήνων του Σικάγο ολόψυχα σας προσκαλεί στην ολοήμερη σύνοδο η οποία θα λάβει χώρα στο Rosemont, IL το Σάββατο 7 Νοεμβρίου 2009.

- Η εγκαθίδρυση ενός κέντρου ερευνών για την προσέλκυση των κορυφαίων ακαδημαϊκών στο συγκεκριμένο θέμα παγκοσμίως,
- Η ανατύπωση σπανίων βιβλίων που εστιάζουν στα γεγονότα της περιόδου 1908-1923,
- Η μετάφραση σημαντικών βιβλίων και ντοκουμέντων από τα ελληνικά και άλλες γλώσσες στα Αγγλικά,
- Η ίδρυση βιβλιοθήκης αποτελούμενη από ιστορικά πολύτιμο υλικό.

Πηγή: ΠΟΝΤΟΣ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Νίκος Μπίστης...Μώ την πίστη σ'......

by PONTIAKO KINIMA ELLADOS on Sunday, 30 January 2011 at 01:44

Από το "Πόντος και αριστερά"
-Νίκος Μπίστης: γελοίος ρατσιστής ή απλώς… μ@λ@κ@ς ;


Περιφρονήστε τους ρατσιστές αρνητές της Γενοκτονίας
Με έκπληξη διαβάσαμε το δημοσίευμα στο καλό περιοδικό “Άμαστρις” για τις θέσεις του Νίκου Μπίστη. Τον θυμάστε τον κύριο; Στυλοβάτης του σημιτισμού στην εποχή των μεγάλων σκανδάλων, των λαμογιών και των μιζών! Με εξαιρετικά ενδιαφέρουσα πολιτική πορεία, που ξεκίνησε από την κομμουνιστική Αριστερά, δημιούργησε τη ροζ ΑΕΚΑ την οποία και τελικά αντάλλαξε έναντι υπουργικού θώκου, και έτσι κατέληξε στη νεοφιλελεύθερη σημιτική σοσιαλδημοκρατία. (Και είναι μέχρι σήμερα απολογητής εκείνης της σημιτικής αθλιότητας -πρόγονος της καραμανλικής τοιαύτης- που βίωσε αυτός ο τόπος.)
Αποτελεί τυπικό δήγμα μέτριου, ημιμαθούς, φανατικού Νεοέλληνα, που την τυχαία αντίληψη και τη συγκυριακή ιδεοληψία τη μετατρέπει σε σημαία, ορκίζεται σ’ αυτήν και στιγματίζει όσους διαφωνούν με τις προκαταλήψεις του….  Γλοιώδης πολιτικός που σερνόταν κατά τις προεκλογικές περιόδους πίσω από τους Πόντιους πρόσφυγες από την πρώην ΕΣΣΔ, πετώντας  κανένα κοκαλάκι στους ”δυνητικούς ψηφοφόρους” του, μπας και εισπράξει καμιά ψήφο τους…  Και αυτή η ημιμάθεια, μαζί με ρατσισμό και  θράσος, διατυπώνεται με σαφήνεια στις θέσεις του που αναδημοσιεύονται παρακάτω…


Ο Ν. Μπίστης υπήρξε ένας από εκείνους τους αντιπρόσφυγες ρατσιστές που επιφύλαξαν στον προσφυγικό ελληνισμό τη μέγιστη προσβολή με την προσπάθεια που καταβλήθηκε το 2001 να αλλάξει πραξικοπηματικά η ομόφωνη απόφαση (1998) της Βουλής των Ελλήνων  και να απαλειφθεί ο όρος “Γενοκτονία” για να μην ενοχληθούν οι εθνικιστές φίλοι της γείτονος. Και το χειρότερο δεν ήταν αυτό, αλλά ότι και Ο ΙΔΙΟΣ ΑΠΟΔΕΧΟΤΑΝ ΤΙΣ ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ ΤΟΥ ΘΥΤΗ. Γι αυτό υπήρξε βασιλικώτερος του βασιλέως και  εθνικιστικότερος του Τούρκου εθνικιστή. Και γι αυτό επέλεξε να προσβάλλει με τον άθλιο τρόπο του τα θύματα του τουρκικού εθνικισμού.
Για να καταλάβετε τι συνέβη τότε με τον Μπίστη και όλη την αναθεωρητική συμμορία, διαβάστε ένα κείμενο του 2001 απ’ την “Καθημερινή” με τίτλο: Νέο ατόπημα κατά του μικρασιατικού ελληνισμού…
Πριν αναδημοσιεύσουμε το απόσπασμα από το “Άμαστρις” με τις αθλιότητες του σημιτάνθρωπου Νίκου Μπίστη, ας φιλοξενήσουμε και πάλι το απόσπασμα εκείνο του αληθινού αριστερού Τούρκου ιστορικού Halil Berktay. O Berktay δεν αποδέχεται ότι έγιναν πολλές ξεχωριστές γενοκτονίες απ’ τους Νεότουρκους, αλλά ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΣΥΝΟΛΙΚΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ, αυτή δηλαδή που αμφισβητεί ο Μπίστης και οι αντιπρόσφυγες όμοιοί του. Δηλαδή, ο Berktay υποστηρίζει ότι οι Νεότουρκοι, οι Τούρκοι εθνικιστές δηλαδή, αποφάσισαν και πραγματοποίησαν ΜΙΑ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ εις βάρος των μη μουσουλμανικών λαών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας :
«Πιστεύω ότι υπήρχε μόνο μία Γενοκτονία και δεν εννοώ ότι αυτό που συνέβη στον Πόντο δεν ήταν Γενοκτονία. Αντίθετα, λέω ότι οι Ενωτικοί, δηλαδή η ηγεσία της επιτροπής Ένωσης και Προόδου, κυρίως δε ο Ταλάτ, είχαν ένα μαζικό σχέδιο για τον εκτουρκισμό της Ανατολίας. Και αυτό εφαρμόστηκε στους Αρμενίους, τους Ποντίους και τους Ασσυρίους. Προτιμώ να το βλέπω ως ένα ενιαίο σχέδιο, που και το κάνει και πιο εύκολα συζητήσιμο και κατανοητό» υπογραμμίζει…»

Αντιποντιακό παραλήρημα αποτυχόντος πολιτευτού!

Μία δυσάρεστη έκπληξη περίμενε όσους Πόντιους έτυχε να διαβάσουν το βιβλίο του πρώην υφυπουργού κ. Νίκου Μπίστη «Προχωρώντας και αναθεωρώντας», που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις «Πόλις». Περιγράφοντας τις δυσκολίες που αντιμετώπισε στην προσπάθειά του να προσεγγίσει τις διάφορες εθνοτοπικές ομάδες της Β΄ Αθήνας, στην οποία ήταν υποψήφιος κατά τις τελευταίες βουλευτικές εκλογές,  ο γνωστός από τη συμμετοχή του σε πάσης φύσεως τηλεοπτικά παράθυρα πολιτικός του κυβερνώντος κόμματος φτάνει στην ανοιχτή αμφισβήτηση -για πρώτη φορά από Έλληνα πολιτικό- της ίδιας της ύπαρξης της γενοκτονίας ως ιστορικού γεγονότος!

Ο κ. Μπίστης αφιερώνει δύο ολόκληρες σελίδες του ενδιαφέροντος κατά τα άλλα πονήματός του σε ένα προκλητικής εμπάθειας αντιποντιακό παραλήρημα, με το οποίο κατηγορεί ανοιχτά το χώρο των ποντιακών οργανώσεων για φασισμό και υποστηρίζει ότι το αίτημα για την αναγνώριση της Γενοκτονίας χρησιμοποιείται σκόπιμα από διάφορους «επαγγελματίες ποντιοπατέρες» ως εμπόδιο για τη βελτίωση των Ελληνοτουρκικών σχέσεων και του Κυπριακού!

Δεν αρκείται όμως μόνο στην έκφραση των «πολιτικών» του θέσεων επί του θέματος ο κ. Μπίστης,  αλλά υπεισέρχεται -και μάλιστα με αυτοπεποίθηση ιστορικού ολκής- στην ουσία, υποστηρίζοντας ότι «στα σαντζάκια όπου οι Πόντιοι δεν ξεσηκώθηκαν για να ενισχύσουν τους Ρώσους κατά των Τούρκων, δεν τους πείραξαν». Ακριβώς δηλαδή αυτό που έλεγε και το επίσημο κείμενο του τουρκικού ΥΠΕΞ για τη Γενοκτονία των Ποντίων, που μεταφράσαμε και δημοσιεύσαμε σε παλαιότερο τεύχος μας.  Και βέβαια μη σπεύσετε να αναρωτηθείτε από αντλεί ο κ. Μπίστης τόση βεβαιότητα για το ατράνταχτο ιστορικό επιχείρημα που επικαλείται,  διότι στις επόμενες σελίδες του βιβλίου του παρουσιάζει επαρκείς αποδείξεις του σεβασμού που τρέφει προς την επιστήμη της ιστορίας, αναφερόμενος επανειλημμένως στη εκτίμηση που τρέφει προς το πρόσωπο της κυρίας Ρεπούση (της γνωστής «μοντέρνας» ιστορικού, που έγραψε και τύπωσε με χρήματα των Ελλήνων φορολογουμένων τα γνωστά φληναφήματα περί «συνωστισμού» στην προκυμαία της Σμύρνης), αλλά και στον αποτροπιασμό του για την άδικη επίθεση που αυτή δέχθηκε από διάφορους αγράμματους υπερπατριώτες!

Κι αφού λοιπόν δικαιολογημένα οι Τούρκοι έκαναν όσα έκαναν «στα σαντζάκια όπου οι Πόντιοι δεν ξεσηκώθηκαν για να ενισχύσουν τους Ρώσους», ο βαθύς γνώστης των διεθνών σχέσεων (και επί σειράν ετών εκπρόσωπος για θέματα εξωτερικής πολιτικής κόμματος του Ελληνικού Κοινοβουλίου)  κ. Μπίστης αποδίδει εύσημα στον ΟΗΕ, διότι «έχει πολύ αυστηρά κριτήρια για την αναγνώριση γενοκτονιών  -διαφορετικά, η ούτως ή άλλως ταλαιπωρημένη από πολέμους, σφαγές, βιασμούς και εθνοκαθάρσεις ανθρωπότητα θα έμπαινε σε νέες περιπέτειες, και μάλιστα αναδρομικά, για το χατίρι προέδρων και ενώσεων αποστράτων» (ενώ η μη αναγνώριση παρόμοιων γενοκτονιών προφανώς είναι κατά τον κ. Μπίστη άσχετη με τα διεθνή συμφέροντα και τους διεθνοπολιτικούς συσχετισμούς!).

Βέβαια κάθε άποψη έχει τη σημασία και την αξιοπιστία της αναλόγως του προσώπου που την εκφράζει. Και ο κ. Μπίστης κάθε άλλο παρά τυχαίο πρόσωπο μπορεί να θεωρηθεί. Υπήρξε μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής του Πολυτεχνείου -αλήθεια, αυτή η έρμη η συμμετοχή στο Πολυτεχνείο για πόσες ακόμη ατυχείς επιλογές και για πόσα ακόμη μεταπολιτευτικά πολιτικά αμαρτήματα των νεαρών τότε πρωταγωνιστών του θα χρησιμεύει ως άλλοθι;- ενώ κατανάλωσε τα υπόλοιπα τριάντα χρόνια της πολιτικής του διαδρομής σε μία πρωτοφανή για την ελληνική πολιτική ιστορία προσπάθεια περάσματος απ’ όσο το δυνατόν περισσότερα κόμματα του αριστερού τμήματος του πολιτικού φάσματος. Αρχίστε λοιπόν να κρατάτε λογαριασμό: μεταπολιτευτικά εντάχθηκε στο ΚΚΕ, από το οποίο διαγράφτηκε το 1983. Εν συνεχεία προσχώρησε στο ΚΚΕ εσωτερικού. Το 1986 με τη διάσπαση του ΚΚΕ εσωτερικού ακολούθησε το Γιάννη Μπανιά στο ΚΚΕ εσωτερικού-Ανανεωτική Αριστερά.  Το 1989 προσχώρησε στον ενιαίο Συνασπισμό και με τη διάσπαση του τελευταίου το 1993 εντάχθηκε στο νέο Συνασπισμό της κας Δαμανάκη. Αφού παρέμεινε σε αυτόν για μερικά χρόνια, τασσόμενος πάντα στην πλευρά των ανεξαρτήτως προέδρου «προεδρικών»,   αποχώρησε από το Συνασπισμό και ηγήθηκε της αλήστου μνήμης ΑΕΚΑ (Κίνησης Ανανεωτικής και Εκσυγχρονιστικής Αριστεράς), την οποία διέλυσε λίγο αργότερα, όταν αποφάσισε να ενταχθεί στο ΠΑΣΟΚ και να αναλάβει υφυπουργός Εσωτερικών στη βραχύβια τελευταία κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Σημίτη. Ζητάμε ειλικρινά συγνώμη αν λησμονήσαμε να αναφέρουμε κάποιον σημαντικό σταθμό της πολυκύμαντης πολιτικής του διαδρομής, αλλά δυστυχώς η παρακολούθησή της μάλλον υπερβαίνει τις δυνατότητές μας!

Από όλη πάντως αυτή την ιστορία των ανοησιών που έγραψε ο κ. Μπίστης (χολωμένος πιθανότατα   και από τη μόνιμη εκλογική του αποτυχία, αφού μέχρι σήμερα εξελέγη βουλευτής μόνο μία φορά κι αυτή με το ψηφοδέλτιο Επικρατείας), βγαίνουν αβίαστα τρία συμπεράσματα. Το πρώτο, το θετικό, είναι ότι παρά την πολυετή περιηγητική του δραστηριότητα, ο κ. Μπίστης βρήκε το χρόνο να ασχοληθεί με εμάς τους Πόντιους και την άγνοιά μας περί της ιστορίας μας, που τείνει κατά τη γνώμη του να χαλιναγωγεί επικίνδυνα την Ελληνική εξωτερική πολιτική!  Το δεύτερο, το αρνητικό, είναι ότι απόψεις σαν του κ. Μπίστη εξακολουθούν απ’ ότι φαίνεται να συγκινούν ένα κομμάτι του πολιτικού μας προσωπικού, που συνεχίζει να εμπνέεται ακόμη από τις «υγιείς» αντεθνικιστικές ιδεοληψίες του πάλαι ποτέ διαλάμψαντος «εκσυγχρονιστικού» εγχειρήματος.  Συμπέρασμα τρίτον, και ίσως ουσιαστικότερο από τα τρία: η ανθρώπινη βλακεία δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο της εκάστοτε ακροδεξιάς, αλλά δυνητικά ανήκει εξ ίσου σε ολόκληρο το πολιτικό φάσμα.

Επίλογος: έχουν περάσει ήδη αρκετές εβδομάδες, αν όχι μήνες, από την κυκλοφορία του βιβλίου του κ. Μπίστη, χωρίς ωστόσο να σημειωθεί η παραμικρή δημόσια αντίδραση εκ μέρους του οργανωμένου ποντιακού χώρου. Δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν: είτε  οι Πόντιοι δεν είναι τελικά τόσο φασίστες, όσο υποστηρίζει ο κ. Μπίστης, είτε οι εκπρόσωποι των οργανώσεών τους θα πρέπει να επισκέπτονται λίγο συχνότερα τα κεντρικά βιβλιοπωλεία….

… Διάφοροι πρόεδροι Ποντιακών Ομοσπονδιών, που έφτασαν στα χέρια και τα δικαστήρια για το παγκάρι της Παναγίας Σουμελά, είχαν στόχο ζωής να αναγνωριστεί η «γενοκτονία των Ποντίων». Από κοντά, σύσσωμη η Δεξιά, το πατριωτικό ΠΑΣΟΚ, με την Αριστερά να σφυρίζει αδιάφορα, σαν να μην ήθελε να καταλάβει τι κρυβόταν πίσω από το «αθώο» αίτημα. Επειδή όμως ο ΟΗΕ έχει πολύ αυστηρά κριτήρια για την αναγνώριση γενοκτονιών  -διαφορετικά, η ούτως ή άλλως ταλαιπωρημένη από πολέμους, σφαγές, βιασμούς και εθνοκαθάρσεις ανθρωπότητα θα έμπαινε σε νέες περιπέτειες, και μάλιστα αναδρομικά, για το χατίρι προέδρων και ενώσεων αποστράτων-, περιόρισαν, τελικά, τις φιλοδοξίες τους στην αναγνώριση της «γενοκτονίας» από τη Βουλή των Ελλήνων και το ελληνικό κράτος. Κατά σατανική σύμπτωση, κάθε φορά που γινόταν  -ή φοβούνταν ότι θα γίνει- μισό βήμα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις και το Κυπριακό, οι επαγγελματίες ποντιοπατέρες, συνεπικουρούμενοι από ιστορικούς πέμπτης διαλογής και βουλευτές της Β΄ Αθήνας και της Βόρειας Ελλάδας όπου αφθονεί το ποντιακό στοιχείο, έριχναν λάδι στη φωτιά της αμάθειας και του φόβου. Τέτοια ήταν η πίεση, που την τελευταία στιγμή ο Σημίτης μετέτρεψε την «ημέρα της γενοκτονίας» σε «ημέρα μνήμης». Αλλά αυτό  δεν τους πτόησε. Άρχισαν να γιορτάζουν την «ημέρα μνήμης» για τη γενοκτονία των Ποντίων, όπως συμπλήρωναν. Μια ομάδα κανονικών ιστορικών, και η μικρή ΑΕΚΑ από όλο το πολιτικό προσωπικό, στάθηκαν όρθιοι απέναντι στο κύμα της εθνοπρεπούς παραπληροφόρησης. Ως επικεφαλής της ΑΕΚΑ έπρεπε, μέσα στο ασφυκτικό πλαίσιο του τηλεοπτικού χρόνου, να αναδείξω λεπτές αποχρώσεις, έχοντας απέναντί μου, κατά κανόνα, τον τηλεπαρουσιαστή που είναι πάντα με τους πολλούς για να εξασφαλίσει το παντεσπάνι του, έναν αγανακτισμένο Πόντιο, έναν κατά δήλωσή του ιστορικό, και ενίοτε τον ηθοποιό-ταγό της εθνικοφροσύνης και ίνδαλμα του Τζέημς Πάρις, τον Κώστα Πρέκα. «Πείτε το σφαγή», τους έλεγα, «πείτε το ξεριζωμό, έγκλημα, αλλά όχι γενοκτονία, γιατί στα σαντζάκια όπου οι Πόντιοι δεν ξεσηκώθηκαν για να ενισχύσουν τους Ρώσους κατά των Τούρκων, δεν τους πείραξαν. Δεν είναι λοιπόν καθολική, συστηματική εξόντωση, βάση σχεδίου, που απαιτείται για τη γενοκτονία». Ψύλλοι στ’ άχυρα. Ο ιστορικός επιτρέπεται, ίσως, να τα λέει αυτά. Ο πολιτικός όμως, που θέλει μάλιστα σταυρό στη Β΄ Αθήνας, πρέπει να συμπεριφέρεται όπως οι παλιοί μου σύντροφοι στην Αριστερά και οι μελλοντικοί μου στο ΠΑΣΟΚ: σιωπή και νηστεία από τις κακοτοπιές. Τι κι αν μ’ αυτό τον τρόπο στραβώνονται γενιές ολόκληρες και γίνονται βοά ενός φαιού εθνικισμού. Αυτοί θα βγάλουν το φίδι από την τρύπα; (Σε αυτό το φίδι θα επανέλθω). Κοιτώντας σήμερα πίσω, επιμένω ότι, παρά το πολιτικό κόστος, πολύ καλά κάναμε και πήγαμε κόντρα στο ρεύμα, και σε εκείνη και σε παρόμοιες περιπτώσεις. Αλλιώς δεν έχει νόημα -και οπωσδήποτε δεν έχει γούστο- να ασχολείσαι με την πολιτική. Οι καλοπροαίρετοι κάποτε θα καταλάβουν. Για τους άλλους δεν έχει σημασία, μια χαρά περνάνε παρέα με το φίδι μέσα στην τρύπα. Δεν ήταν, λοιπόν, μόνο τα ξινισμένα μούτρα μου από το μαρτύριο της λύρας που αποθάρρυναν τους Πόντιους δυνητικούς ψηφοφόρους μου. Είχαν και καλύτερους λόγους. Ο φίλος μου ο Γιώργος Καρυπίδης, φυσιολογικός Πόντιος αριστερός που ζει στη Θεσσαλονίκη, ισχυρίζεται ότι η πλειοψηφία των Ποντίων δεν τα πιστεύει αυτά. Μακάρι, παρότι οι πλειοψηφίες αρέσκονται στα στερεότυπα. Αν πάντως έχει δίκιο, καλό είναι αυτή η σιωπηλή πλειοψηφία να βρει τη λαλιά της, γιατί μόνο η μειοψηφία ακούγεται.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ...

Η ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ ΤΡΑΠΕΖΟΥΝΤΟΣ

...ΚΑΙ  ΕΝΑΝ ΗΜΕΡΑΝ, ΘΕΕ Μ' ΠΟΙΣΟΝ ΤΟ ΘΑΜΑ Σ',  ΝΑ ΚΛΩΣΚΟΥΜΕΣ Σ΄ΕΜΕΤΕΡΑ ΤΑ ΧΩΜΑΤΑ, Σ' ΕΜΕΤΕΡΟΝ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑΝ...
ΕΓΩ ΚΙ ΑΝ ΑΠΟΘΑΝΩ, Ο ΠΟΝΤΟΝ ΘΑ ΖΕΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΣΑ ΚΑΡΔΙΑΣ ΤΗ ΠΑΙΔΙΩΝ ΕΜΟΥΝ, ΣΑ ΨΥΑ ΤΗ ΠΑΙΔΙΩΝ ΤΗ ΠΑΙΔΙΩΝ ΕΜΟΥΝ... ΚΑΙ ΘΑ ΑΝΑΜΕΝ ΜΑΣ...
Ο ΑΓΙΟΣ ΕΥΓΕΝΙΟΣ ΑΣ ΤΕΡΕΙ ΜΑΣ ΕΝΑ ΞΑ ΚΑΙ ΑΣ ΔΙΜΑΣ ΤΗΝ ΕΥΛΟΪΑΝ  ΝΑ ΕΡΧΟΥΜΕΣ
ΟΥΛ ΕΝΤΑΜΑΝ ΣΑ ΧΩΡΙΑ Ν' ΕΜΟΥΝ  ΝΤΟ ΕΠΕΜΝΑΝ ΕΡΗΜΑ ΚΙ ΟΡΦΑΝΑ,
ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΑ ΑΚΑΝΤΗΛΑ...
ΝΑ ΖΕΙ Ο ΠΟΝΤΟΝ...
ΝΑ ΖΕΙ Η ΠΑΤΡΙΔΑ...
ΚΑΜΙΑΝ ΝΑ ΜΗ ΧΑΤΕ
ΤΟ ΡΩΜΑΙΙΚΟΝ ΤΟ ΓΕΝΟΣ. 
Βασίλης Ν. Τριανταφυλλίδης
Ιδρυτής του "ΠΟΝΤΙΑΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΕΛΛΑΔΟΣ"

 

ΕΥΞΕΙΝΟΣ ΚΑΙ ΜΟΝΑΧΙΚΟΣ

Δρόμοι επίχλοοι  που τρέχουν και διαρρέουν

μες στην ομίχλη.

Μορφές άυλες, στεγνές, μαυροντυμένες

πέρα απ’ τη δημοσιά

μας γνέφουν και μας αποχαιρετούν.

Ώρες που μένουν βουβές και πεθαίνουν μας οδηγούν

Και ένας ήλιος άρρωστος

Ψυχορραγεί πάνω στις άγραφες σελίδες

του ημερολογίου των απόντων

όπου ζεσταίνουμε στα χέρια μας.

Δεν έχει καταφύγια μυστικά

για την πομπή των ανεστίων

ούτε φωνές μικρών παιδιών

και ήχους λύρας...

Μονάχα τραγούδια πικρά και χορούς πυρρίχιους

χαμένα στις αποσκευές

που δεν θελήσαμε να πάρουμε μαζί μας…

Kρυφές ελπίδες  και πόθοι ανεκπλήρωτοι

μας ακολουθούν.

Αυτή η περιπλάνηση

απ’ την καρδιά μας ξεκινά

και στην καρδιά μας  τελειώνει.

Έτσι μένουμε, οδοιπορούντες.

στο έλεος  των εικόνων

και στην πικρία της επιστροφής...

Και ο Πόντος Εύξεινος και μοναχικός

καλωσορίζει  την φυγή μας…

Β.Ν.Τριανταφυλλίδης