ΕΝΑΣ ΛΑΟΣ ΖΗΤΑΕΙ ΤΗ ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΤΟΥ (της Βικτωρίας Φιλιοπούλου - Φιλόλογου)

 Today at 5:02am | Edit Note | Delete

ΓΙΝΕ ΜΕΛΟΣ
ΟΣΟΙ ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣΤΕ ΤΟ "ΠΟΝΤΙΑΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΕΛΛΑΔΟΣ" ΜΗΝ ΑΡΚΕΙΣΘΕ ΣΤΗΝ ΙΔΙΟΤΗΤΑΤΟΥ ΕΠΙΣΚΕΠΤΗ...
ΓΙΝΕ ΜΕΛΟΣ...
ΣΤΟΧΟΣ ΜΑΣ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟΤΗΣ ΜΑΣΣΑΛΙΑΣ ΤΑ 30.000 ΜΕΛΗ...
ΟΥΛ ΕΝΤΑΜΑΝ!

Το "Ποντιακό ζήτημα" δεν είναι ένα θέμα της ιστορίας ή των μουσείων. Είναι ένα ζωντανό ζήτημα με εθνικές και διεθνείς διαστάσεις του οποίου οι εξελίξεις στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου,του παρευξείνιου χώρου και ολόκληρης της Ευρώπης το καθιστούν επίκαιρο ως θέμα δημοκρατίας, ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ελευθερίας, αξιοπρέπειας. Μένει λοιπόν στα ζωντανά κινήματα και στις δυνάμεις των Ποντίων να το επαναφέρουν στο προσκήνι

Η ιστορία του Ελληνισμού του Ευξείνου Πόντου ξεκινά από το μύθο, από τότε που ο Φρίξος και η 'Ελλη ταξίδεψαν πάνω στο Χρυσόμαλλο Κριάρι για να αποφύγουν τη θυσία τους στους θεούς του Ολύμπου. Μετά το δάνατο της 'Ελλης ο Φρίξος με την άφιξη του στην Κολχίδα ανέθεσε τη φύλαξη του πολύτιμου Δέρατος στο βασιλιά Αιήτη. Η Αργοναυτική εκστρατεία, με τον Ιάσονα και πλήρωμα απ' όλες τις ελληνικές πόλεις, αποτέλεσε την προσπάθεια για
την κτήση του Χρυσόμαλλου Δέρατος και την απόπειρα για εποικισμό της περιοχής, που αρχίζει αμέσως μετά τον Τρωικό πόλεμο, το 1100 π.Χ.
Από το 1100 π.Χ. έως το 1923 μ.Χ ο Ελληνισμός του Πόντου υπήρξε ένα από τα σπουδαιότερα τμήματα του έθνους. Σε όλη τη διάρκεια της παρουσίας των Ελλήνων στην περιοχή, αναδείχθηκαν μορφές όπως ο Διογένης, ο Ηρακλείδης ο πολιτικός, ο Διίφιλος, ο Στράβωνας, και αργότερα οι Καρατζάδες, Μουρούζηδες, Γαβράδες, οι Υψηλάντηδες, ο Πασσαλίδης, ο Καπετανίδης, ο Κωνσταντινίδης, ο Καπετάν Ευκλείδης, κ.ά. Η οικονομική ανάκαμψη του Ποντιακού Ελληνισμού συνδυάστηκε με τη δημογραφική άνοδο.
Το 1865 οι Ελληνες του Πόντου ήταν 265.000 άτομα, το 1880 έφτασαν τις 330.000 άτομα. Ο Ποντιακός Ελληνισμός στις αρχές του 20ου αιώνα αριθμούσε, σύμφωνα με υπολογισμούς του Οικουμενικού Πατριαρχείου και των Οθωμανικών αρχών, 600.000 περίπου άτομα.
Την ίδια περίοδο στη νότια Ρωσία, στην περιοχή του Καυκάσου, κατοικούσαν περίπου 150.000 Πόντιοι, που είχαν μετοικίσει εκεί μετά την άλωση της Τραπεζούντας.

Οι κυριότερες πόλεις του Πόντου ήταν η Τραπεζούντα, η Κερασούντα, η Τρίπολη, τα Κοτύωρα, η Αμισός (Σαμψούντα), η Σινώπη, η Νικόπολη, η Αργυρούπολη και η Αμάσεια,
Η περιοχή ήταν χωρισμένη στις εξής 6 μητροπόλεις: 1. Τραπεζούντας. 2, Ροδοπόλεως. 3. Κολωνίας. 4. Χαλδίας - Κερασούντος. 5. Νεοκαισάρειας και 6. Αμάσειας. Σε όλη την περιοχή λειτουργούσαν 1.047 σχολεία με 1.247 δασκάλους κάι 75.953 μαθητές και μαθήτριες. Ακόμη υπήρχαν 1.131 ναοί, 22 μοναστήρια, 1.647 παρεκκλήσια και 1.459 κληρικοί.

Οι Πόντιοι από το 1461 και έπειτα γνώρισαν διωγμούς και προσπάθειες για τον εξισλαμισμό και εκτουρκισμό. Η απόφαση για την εξόντωση των Ελλήνων (και Αρμενίων) πάρθηκε από τους Νεότουρκους το 1911, εφαρμόστηκε κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου πολέμου και ολοκληρώθηκε από τον Μουσταφά Κεμάλ την περίοδο 1919 1923.

Το Δεκέμβριο του 1916 εκπονήθηκε από τους Εμβέρ και Ταλαάτ, ηγέτες των Νεότουρκων, σχέδιο εξαφάνισης των Ποντίων που προέβλεπε "άμεση εξόντωση μόνον των ανδρών των πόλεων από 1660 ετών και γενική εξορία όλων των ανδρών και γυναικόπαιδων των χωριών στα ενδότερα της Ανατολής με πρόγραμμα σφαγής και εξόντωσης". Η ήττα της Τουρκίας από τις δυνάμεις της Αντάντ έφερε μια προσωρινή ανάπαυλα στο σχέδιο εξόντωσης των Ελλήνων.
Η νέα τουρκική κυβέρνηση υποχρεώθηκε να δώσει άδειες επιστροφής σε όσους εξόριστους είχαν επιβιώσει. Η διεθνής τάση μετά τη λήξη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου για την αυτοδιάθεση των λαών δημιούργησε προσδοκίες και στον Ελληνισμό του Πόντου. Εξέχοντες Πόντιοι συνέλαβαν την ιδέα της δημιουργίας της Ανεξάρτητης Δημοκρατίας του Πόντου. Με υπομνήματα και παραστάσεις προς τους εκπροσώπους των Μεγάλων Δυνάμεων, προτείνουν τη δημιουργία κρατικής οντότητας, σχέδιο όμως που δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ.
Αντιθέτως, με την αποβίβαση του Μουσταφά Κεμάλ στη Σαμψούντα στις 19 Μαίου 1919, αρχίζει η δεύτερη και σκληρότερη φάση της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου. Ελάχιστο μέτρο αντίδρασης στην προμελετημένη γενοκτονία υπήρξε το αντάρτικο του Πόντου, όπου οι Έλληνες στις ορεινές κυρίως περιοχές αντιστάθηκαν στις δολοφονίες.

Η Μαύρη Βίβλος του Κεντρικού Συμβουλίου των Ποντίων αναφέρει σχετικά με τη γενοκτονία τα εξής: "οι σφαγέντες και οπωσδήποτε εξολοθρευθέντες Έλληνες του Πόντου από το 1914 μέχρι το 1922 ανέρχονται εις τους εξής αριθμούς": Περιφέρεια Αμασείας: 134.078, Περιφέρεια Ροδοπόλεως: 17.479, Περιφέρεια Χαλδείας Κερασούντος: 64.582, Περιφέρεια Νεοκαισαρείας: 27.216, Περιφέρεια. Τραπεζούντας: 38.435, Περιφέρεια Κολωνίας: 21.448: Σύνολο: 303.238 άτομα".
Μέχρι την άνοιξη του 1924 το μαρτυρολόγιο των Ποντίων περιέλαβε ακόμα 50.000 θύματα, συνολικά δηλαδή ο αριθμός των Ποντίων που δολοφονήθηκαν έως τον Μάρτιο του 1924 ήταν 353.000, ποσοστό που ξεπερνάει το 50% του συνολικού πληθυσμού των Ποντίων.
Η γενοκτονία ανάγκασε τους Πόντιους να εγκαταλείψουν τις εστίες τους και να μετοικήσουν στην Ελλάδα, στην ΕΣΣΔ (εκεί διώχθηκαν από το σταλινικά καθεστώς την περίοδο του μεσοπολέμου), στο Ιράν, στη Συρία, και αλλού (Αυστραλία, ΗΠΑ).

Η σημασία της 19ης Μαΐου, της ημέρας μνήμης της γενοκτονίας

Είναι γεγονός ότι η διερεύνηση της γενοκτονίας των Ποντίων αποτέλεσε ένα ζήτημα ταμπού. Το ελληνοτουρκικό σύμφωνο φιλίας του 1930, η ένταξη της Ελλάδας και της Τουρκίας στο NATO το 1952 και η αποκαλούμενη "ελληνοτουρκική φιλία", αποτέλεσαν σημεία σταθμούς για το Ποντιακό ζήτημα. Στις παραμέτρους αυτές οφείλεται το γεγονός "ότι η Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού δεν απέκτησε τη δικαίωση που επιβαλλόταν να αποκτήσει", όπως αναφέρει ο Κ. Φωτιάδης σε σχετικό του έργο. Και αυτό έγινε αφενός γιατί το πολιτικό κλίμα δεν επέτρεψε να διερευνηθεί το έγκλημα των δολοφονιών εναντίον των Ελλήνων, αφετέρου όταν αυτό έγινε μετά από πρωτοβουλία πολιτικών και επιστημόνων, αντιμετώπισε ένα εχθρικό περιβάλλον. Ωστόσο μετά από αγώνες και προσπάθειες πολλών ετών από Πόντιους της δεύτερης γενιάς, το Ελληνικό κοινοβούλιο θέσπισε το 1994 την 19η Μαΐου ως "Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στο Μι-κρασιατικό Πόντο". Έτσι μέχρι σήμερα τη γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου σε επίπεδο κρατικής οντότητας έχει αναγνωρίσει μόνο η Βουλή των Αντιπροσώπων της Κυπριακής Δημο-κρατίας, σε επίπεδο ομοσπονδιακό κάποιες πολιτείες των ΗΠΑ, όπως η πολιτεία της Νέας Υόρκης (19/5/2002), του Νιού Τζέρσεϊ (2/9/2002), της Νότιας Καρολίνας (10/1/2003), της Γεωργίας (3/2/2003), της Πενσιλβάνια (12/12/2003), κ.ά. καθώς και η Νότια Αυστραλία. Η υπόθεση έχει απασχολήσει το Οικονομικό και Κοινωνικό Συμβούλιο του ΟΗΕ και τον Οργανισμό για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη,
Ο ποντιακός Ελληνισμός χαιρετίζει με ιδιαίτερη ηθική ικανοποίηση τη γενναία απόφαση του Σουηδικού Κοινοβουλίου της 11,3.2010 να αναγνωρίσει τη γενοκτονία των χριστιανικών πληθυσμών της Ανατολής Αρμενίων, Ασ-συρίων και Ποντίων), που διαπράχθηκε από τους Νεότουρκους και το κεμαλικό καθεστώς. "Εκφράζουμε την ευαρέσκεια μας προς τους βουλευτές του Σουηδικού Κοινοβουλίου που υπερψήφισαν την σχετική πρόταση, ιδιαίτερα δε προς τους Σοσιαλδημοκράτες και Οικολόγους που είχαν και την πρωτοβουλία της πρότασης", υπογραμμίζει η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος (ΠΟΕ)


Απόψεις για την Γενοκτονία των Ποντίων

Η Γενοκτονία των Ποντίων λοιπόν είναι ένα αυταπόδεικτο γεγονός, διότι υπάρχουν τα φιλμαρισμένα ντοκουμέντα και οι φωτογραφίες.
Οπως γράφει ο Νίκος Ψυρρούκης (σημαντικός μαρξιστής ιστορικός): "Η προσεκτικότερη μελέτη του κεμαλισμού μάς πείθει ότι πρόκειται για βαθιά αντιλαϊκή και αντιδημοκρατική θεωρία. Ο φιλοναζισμός και άλλες αντιδραστικές δοξασίες είναι νομοτελειακή εξέλιξη του κεμαλισμού...".
Στο τέλος του 1921, ο Βρετανός αρμοστής στην Κωνσταντινούπολη sir Horace Rumbola πληροφορεί τον υπουργό Εξωτερικών Curzon: "Οι Τούρκοι φαίνεται ότι δρουν βάσει προμελετημένου σχεδίου για την εξόντωση των μειονοτήτων... Ολοι οι άνδρες ηλικίας άνω των 15 ετών της περιφερείας Τραπεζούντος και της ενδοχώρας εκτοπίστηκαν στα εργατικά τάγματα του Ερζερούμ, Καρς και Σαρήκαμις".
Βασισμένος σε μια σειρά επισήμων αναφορών ο Βρετανός πρωθυπουργός Λόιντ Τζορτζ δηλώνει επισήμως στη Βουλή των Κοινοτήτων "...(στον Πόντο) δεκάδες χιλιάδες Ελληνες) άνδρες, γυναίκες και παιδιά απελαύνονταν και πέθαιναν. Ήταν καθαρή ηθελημένη εξολόθρευση. "Εξολόθρευση" δεν είναι δικιά μου λέξη. Είναι η λέξη που χρησιμοποιεί η Αμερικανική Αποστολή".
Ο Πρωθυπουργός της Αγγλίας σερ Γουίνστον Τσόρτσιλ στο βιβλίο του The Worla Crisis, τόμ. V, γράφει:"... οι φοβεροί εκτοπισμοί των Ελλήνων από την Τραπεζούντα και τη Σαμψούντα, που είχαν γίνει το φθινόπωρο του 1921, έφταναν τώρα για πρώτη φορά στην Ευρώπη".
Ο Αμερικανός ταγματάρχης Γιόουελ δίνει μια εικόνα του μικρασιατικού Πόντου το 1921: "Πτώματα, πτώματα σε όλο το μήκος της πορείας των εκτοπιζομένων... Φρίκη και πτώματα".
Ο Αμερικανός δημοσιογράφος Γκίμπονς γράφει: "Η πεδιάδα της Μαλάτειας ήταν στρωμένη με πτώματα Ελλήνων".
Ο Αρχιστράτηγος Φρούνζε (από την πλευρά των Σοβιετικών] περιγράφει συγκλονιστικά τις στιγμές που ο ίδιος έζησε και μας δίνει μια από τις ελάχιστες μαρτυρίες για τους ηττημένους αντάρτες: "Συναντήσαμε μια μικρή ομάδα από 60-70 Έλληνες, οι οποίοι μόλις είχαν καταθέσει τα όπλα. Ολοι τους είχαν εξαντληθεί στο έπακρο... Αλλοι έμοιαζαν κυριολεκτικά με σκελετούς. Αντί για ρούχα κρέμονταν από τους ώμους τους κάτι απίθανα κουρέλια. Στο κέντρο της ομάδας βρίσκονταν ένας ψηλός κι αδύνατος παπάς, φορώντας το καλυμαύχι του... Φυσούσε κρύος αέρας και όλη η ομάδα κάτω από τα σπρωξίματα των συνοδών-στρατιωτών, κατευθυνόταν με πηδηματάκια προς τη Χάβζα, Μερικοί όταν μας αντίκρυσαν, άρχισαν να κλαίνε δυνατά ή μάλλον να ουρλιάζουν, μια και ο ήχος που ξέφευγε από τα στήθη τους, έμοιαζε περισσότερο με ουρλιαχτό κυνηγημένου ζώου",
Η τελευταία πράξη του δράματος γράφτηκε στη Σμύρνη, την πρωτεύουσα της Ιωνίας, τον Σεπτέμβριο του 1922, κάτω από τα απαθή βλέμματα των συμμάχων μας και ενώ ο ελληνικός στρατός είχε αποχωρήσει, εγκαταλείποντας τους Έλληνες της Ιωνίας στο έλεος των κεμαλικών στρατευμάτων. Οπως γράφει ο Γουίνστον Τσόρτσιλ: "Ο Κεμάλ γιόρτασε το θρίαμβο του με τη μεταβολή της Σμύρνης σε τέφρα και την τεράστια σφαγή του εκεί χριστιανικού πληθυσμού".
Η γενοκτονία των Ελλήνων στον Πόντο υπήρξε το αποτέλεσμα της απόφασης των Τούρκων εθνικιστών για επίλυση του εθνικού προβλήματος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με τη φυσική εξαφάνιση των γηγενών εθνοτήτων. Το φυσιολογικό μέλλον της Αυτοκρατορίας αυτής το είχε περιγράψει γλαφυρά η Ρόζα Λούξεμπουργκ: "Η Τουρκία δεν μπορεί να αναγεννηθεί σαν σύνολο γιατί αποτελείται από διαφορετικές χώρες. Κανένα υλικό συμφέρον, καμιά κοινή εξέλιξη που θα μπορούσε να τις συνδέσει δεν είχε δημιουργηθεί! Η κρίση της Ιστορίας για την Τουρκία είχε πια βγει: βάδιζε προς την διάλυση."


Μαρτυρίες θυμάτων

Ο Χάρης Τσιρκινίδης στο βιβλίο Η ΓENOKTONIA ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ αναφέρει τη μαρτυρία του θείου του Ευριπίδη.
"Με πολλά βάσανα επιτέλους φτάσαμε στην Κερασούντα. Η πόλη ήταν γεμάτη από ρακένδυτους πρόσφυγες που έφυγαν από την τρομοκρατία των Τούρκων της υπαίθρου και συγκεντρώνονταν στις πόλεις. Εκεί, στην Κερασούντα, μας προειδοποίησαν οι συμπατριώτες μας ότι μαζεύουν όλους τους Ελληνες και τους μεν μεγάλους τους κλείνουν στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου για να τους εξορίσουν κάθε φορά που συμπληρωνόταν ο αριθμός των 250 ατόμων, τους δε μικρούς τους οδηγούν με μικρά καΐκια σ' άγνωστα μέρη.
Στην εκκλησία δεν συμπληρώθηκε ποτέ ο αριθμός 250, γιατί εκεί χωρίς φαγητό, χωρίς νερό, μέσα στις ίδιες τους τις ακαθαρσίες, σε λίγες μέρες πέθαιναν οι περισσότεροι. Με τα ίδια μας τα μάτια είδαμε εγώ και ο αδελφός μου να μεταφέρουν τα παιδιά λίγο παρά έξω από την Κερασούντα κι εκεί να τα παραδίδουν στους άγριους Τσέτες αντάρτες. Αυτοί τα άρπαζαν από τα πόδια και χτυπούσαν τα κεφάλια τους πάνω στα μεγάλα βράχια της ακτής,-μέχρι να πεθάνουν".

Ο Σάββας Κανταρτζής εξέδωσε σε βιβλίο τις φοβερές του εμπειρίες το 1975 στην Κατερίνη. Μια από τις συγκλονιστικές αφηγήσεις του αναφέρεται στην καταστροφή του χωριού Μπεϊαλάν, της περιφέρειας Κοτυώρων από τους τσέτες του Τοπάλ Οσμάν. Το Μπεϊαλάν είναι ένα από τα εκατοντάδες ελληνικά χωριά που καταστράφηκαν από τις τουρκικές συμμορίες:
"Τα χαράματα, στις 16 Φεβρουαρίου 1922, ημέρα Τετάρτη, μια εφιαλτική είδηση, ότι οι τσέτες του Τοπάλ Οσμάν έρχονται στο χωριό, έκανε τους κατοίκους να τρομάξουν και ν' αναστατωθούν. Οι μητέρες ξετρελαμένες έσφιγγαν, αλαλάζοντας και τσιρίζοντας με όλη τη δύναμη της ψυχής τους, στην αγκαλιά τα μωρά τους, που έκλαιγαν και κραύγαζαν "μάνα, μανίτσα!". Οι κοπέλες και οι άλλες γυναίκες με τους γέρους γονείς, τα παιδιά και τους αρρώστους, κραύγαζαν και αρπάζονταν μεταξύ τους σαν να ήθελαν να πάρουν και να δώσουν κουράγιο και βοήθεια, καθώς έπαιρναν φωτιά τα μαλλιά και τα ρούχα τους κι' άρχισαν να γλύφουν το κορμί οι φλόγες. Κραυγές, που ξέσκιζαν το λαρύγγι και τ' αυτιά, φωνές μανιακές και κλάματα βροντερά, άγρια ουρλιαχτά ανθρώπων, που έχασαν από τρόμο και πόνο τα μυαλά τους, χτυπήματα στα στήθη, στον πυρακτωμένο αέρα και στους τοίχους - χαλασμός κόσμου, ένα ζωντανό κομμάτι από την κόλαση στη γη! Αυτή την εφιαλτική εικόνα παρίσταναν, τα πρώτα λεπτά, τα δύο σπίτια που τα είχαν αγκαλιάσει οι φλόγες.
Πάνω στην απελπισία τους, δοκίμασαν να ριχτούν από τα παράθυρα, προτιμώντας να σκοτωθούν πέφτοντας κάτω ή με σφαίρες από όπλο, παρά να υποστούν τον φριχτό θάνατο στη φωτιά. Οι τσέτες που απολάμβαναν με κέφι και χαχανητά το μακάβριο θέαμα, έκαναν το χατίρι τους -πυροβόλησαν και τις σκότωσαν.
Δεν κράτησε πολλά λεπτά, αυτή η σπαραξικάρδια οχλοβοή, από τους αλαλαγμούς, τις άγριες κραυγές, τα τσουχτερά ξεφωνητά και το ξέφρενο κλάμα. Στην αρχή ο τόνος της οχλοβοής ανέβηκε ψηλά, ως που μπορούν να φτάνουν κραυγές, ξεφωνητά και ξελαρυγγίσματα από τρεις περίπου εκατοντάδες ανθρώπινα στόματα. Γρήγορα όμως ο τόνος άρχισε να πέφτει, ως που μονομιάς κόπηκαν κι' έσβησαν οι φωνές και το κλάμα. Κι' ακούγονταν μόνο τα ξύλα, που έτριζαν από τη φωτιά και οι καμένοι τοίχοι και τα δοκάρια, που έπεφταν με πάταγο πάνω στα κορμιά, που κείτονταν τώρα σωροί κάρβουνα και στάχτη κάτω στο δάπεδο, στα δύο στοιχειωμένα σπίτια του Μπεϊαλάν".


Ποντιακές παραδόσεις - πολιτισμός - γλώσσα - έθιμα
Η ποντιακή είναι μία από τις λίγες διαλέκτους του ελληνικού λαού που σχετίζονται τόσο άμεσα με την αρχαία ελληνική γλώσσα. Σήμερα, με τη γεωγραφική της έννοια, δεν υφίσταται πλέον, όμως ακόμη και τώρα παρά το ότι πέρασε σχεδόν ένας αιώνας από τότε που ο Ποντιακός Ελληνισμός εκπατρίστηκε, εξακολουθεί να υπάρχει σε πολλές περιοχές της πατρίδας μας και κυρίως στη Μακεδονία όπου διαβιούν αμιγείς ποντιακοί πληθυσμοί. Ο γλωσσολόγος Ανθιμος Παπαδόπουλος προβλέπει ότι με το πέρασμα του χρόνου θα συμβεί η πλήρης γλωσσική αφομοίωση της με την επίδραση της νεοελληνικής γλώσσας και θα καταταγεί στην κατηγορία των νεκρών γλωσσών.
Η ποντιακή διάλεκτος προέρχεται από την αρχαία Ιωνική, λόγω κυρίως της καταγωγής των αποίκων του Πόντου από την Ιωνική Μίλητο. Οι επιδράσεις που δέχτηκε στο πέρασμα των 26 αιώνων ζωής" προέρχονται από την κοινή των αλεξανδρινών χρόνων, και από τη μεσαιωνική κοινή του Βυζαντίου.
Οι Έλληνες του Πόντου έχουν ένα ιδιαίτερο δικό τους τρόπο να εκφράζουν τα συναισθήματα τους: τραγουδούν ή και χορεύουν στις χαρές και στις λύπες τους. Σπουδαιότερος από τους χορούς είναι ο Πυρρίχιος, που αποτελεί αρχαιοελληνική πολιτισμική κληρονομιά, Τον χόρεψαν οι Κορύβαντες, οι Αθηναίοι στα Παναθήναια και οι Λάκωνες στα Διοσκούρεια, Οι παραδοσιακές ενδυμασίες των Ποντίων παρουσιάζουν ιδιαίτερο λαογραφικό ενδιαφέρον, λόγω των ποικιλόμορφων σχεδίων και χρωμάτων, Ένα χαρακτηριστικό των ανδρικών φορεσιών είναι η κουκούλα. Το κατεξοχήν μουσικό όργανο των Ποντίων είναι η λύρα - ο κεμεντζές κατά το ποντιακό ιδίωμα.
Η λέξη "Γενοκτονία" στις μέρες μας συνειρμικά επικεντρώνει τη σκέψη μας στα δύο τραγικά γεγονότα του αιώνα μας, τη Γενοκτονία των Αρμενίων το 1915 από τους Νεότουρκους και τη Γενοκτονία των Εβραίων και των σλαβικών λαών το 1940-44 από τους Γερμανούς.
Στον αιώνα μας διαπράχθηκαν εγκλήματα Γενοκτονίας εις βάρος και άλλων λαών, που συνειδητά η Νέα Τάξη πραγμάτων προσπάθησε και προσπαθεί να υποβαθμίσει. Ένας από αυτούς τους λαούς, που έχει υποστεί όλες τις μορφές και τις μεθόδους Γενοκτονίας και συγκεκριμένα από το ίδιο στρατοκρατικό καθεστώς που είναι υπεύθυνο για το ολοκαύτωμα του αρμενικού λαού", τον αφανισμό της κουρδικής εθνότητας και τη διχοτόμηση της Κύπρου, είναι και ο ελληνισμός του Πόντου.

Με τα λόγια του Μάριου Πλωρίτη θα κλείσουμε το αφιέρωμα μας στην ποντιακή γενοκτονία: "Και θα ήταν ακόμα καλύτερα, αν αυτή η Μνήμη χαραζόταν όχι μόνο στων Ελλήνων το νου, αλλά και του κόσμου όλου, προπάντων των μεγάλων, που δε θυμούνται, δε βλέπουν, δεν ακούνε τίποτα για πάμπολλα τερατώδη εγκλήματα απέναντι στο ανθρώπινο γένος -εγκλήματα όχι μόνο παλιά μα και πρόσφατα και νωπά και ζέοντα- εγκλήματα που, μένοντας ατιμώρητα κι αμνημόνευτα, γεννούν άλλα, κι άλλα, κι άλλα, και αποτελούν το άριστο φροντιστήριο της Μεγάλης των Κακούργων Σχολής" (Μάριος Πλωρίτης: Ξένοι προς το ανθρώπινο είδος, εφημερίδα ΒΗΜΑ, 4-10-1981


ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ
1. ΠΟΝΤΟΣ: ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ -Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ-ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΦΩΤΙΑΔΗΣ-ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ
2. ΑΡΧΕΙΟ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ ΣΕΡΡΩΝ
3. ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ "ΤΟ ΒΗΜΑ"

H Ποινικοποίηση της άρνησης και της υπονόμευσης και ..."Το σπίτι του κεμάλ"

Σήμερα, ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας των 353.000 Ελλήνων του Πόντου, στις εξετάσεις της Γ' Λυκείου στο μάθημα της νεοελληνικής λογοτεχνίας, το θέμα ήταν απόσπασμα από το λογοτεχνικό έργο του Γιώργου Ιωάννου "Στου Κεμάλ το σπίτι", υπονοώντας το σπίτι όπου έζησε για μερικά χρόνια ο Μουσταφά Κεμάλ, ο μεγάλος σφαγέας του Ελληνισμού και στυγνός δικτάτορας του τουρκικού λαού.Έτσι, χύνοντας το δηλητήριο της ισοπέδωσης και της προσβολής των νεκρών μας, υπονομεύουν με διάφορες πράξεις αυτό που ψήφισαν το 1994 οι Έλληνες βουλευτές.
Ντροπή και αίσχος άθλιοι βέβηλοι της ιστορίας του λαού μας!
Ντροπή σας.

Τ’ εμέτερα
Ποινικοποίηση της άρνησης και της υπονόμευσης


του Σάββα Καλεντερίδη
Είναι φανερά τα προβλήματα που υπάρχουν στο θέμα της στρατηγικής που πρέπει να ακολουθηθεί στο ζήτημα της διεθνούς αναγνώρισης της Γενοκτονίας και της δημιουργίας χειροπιαστών πολιτικών αποτελεσμάτων από το όλο θέμα.
Η Γενοκτονία αναγνωρίστηκε στην Ελλάδα, την Κύπρο και τη Σουηδία, ενώ υπάρχουν αναγνωρίσεις σε τοπικά κοινοβούλια, όπως αυτό της Νοτίου Αυστραλίας και μερικών πολιτειών των ΗΠΑ. Ακόμα και στην περίπτωση που δεχτούμε ότι οι αναγνωρίσεις θα συνεχιστούν και σε άλλες χώρες του πολιτισμένου κόσμου, είναι δύσκολο να διακρίνει κανείς τα πολιτικά αποτελέσματα που θα παραχθούν από τη διαδικασία αυτή, αν δεν διασφαλιστεί η ποινικοποίηση της άρνησης και της υπονόμευσης της Γενοκτονίας. Οι Εβραίοι το κατάφεραν σε αρκετές χώρες, ενώ οι Αρμένιοι το έχουν πετύχει στη Γαλλία και την Ελβετία.
Γιατί πιστεύουμε ότι είναι απαραίτητο να γίνει αυτό;
Πρώτα απ’ όλα πρέπει να ξεκινήσουμε από την ίδια την Ελλάδα. Έχει ψηφιστεί ένας νόμος, με τον οποίο αναγνωρίζεται η 19η Μαΐου ως Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού. Με βάση το νόμο αυτό και τις σχετικές εγκυκλίους, εμπλέκεται το σύνολο του κρατικού μηχανισμού σε ολόκληρη την επικράτεια στη διοργάνωση εκδηλώσεων στις οποίες παρίστανται εκπρόσωποι φορέων του Δημοσίου, και την ίδια στιγμή, σε φορείς και ιδρύματα του ελληνικού κράτους αμφισβητείται έμπρακτα η Γενοκτονία και ακυρώνεται στην πράξη ο ίδιος ο νόμος του κράτους.
Με άλλα λόγια, το ίδιο το κράτος υπονομεύει έναν νόμο που ψηφίστηκε από το Ελληνικό Κοινοβούλιο, ενώ δεν είναι λίγες οι φορές που κυβερνητικοί παράγοντες και κρατικοί αξιωματούχοι καταθέτουν στεφάνι στο μνημείο του Μουσταφά Κεμάλ, ακυρώνοντας στην πράξη το νόμο που οι ίδιοι ψήφισαν.
Πώς είναι δυνατόν να απαιτούμε από ξένα κοινοβούλια και ξένους πολιτικούς να σηκώνουν το βάρος της αναγνώρισης και να αντιμετωπίζουν τη μήνη της Τουρκίας, όταν Έλληνες πολιτικοί, στρατηγοί και καθηγητές πανεπιστημίου εξυμνούν και εξαγνίζουν τον Κεμάλ;
Αν αυτό δεν είναι εμπαιγμός και υπονόμευση, τότε τί είναι;
Για να μην εξευτελιζόμαστε όλοι εμείς που ζητάμε επιτακτικά τη διεθνοποίηση της Γενοκτονίας, τη στιγμή που κυβερνητικοί, κρατικοί παράγοντες, καθηγητές και δημοσιογράφοι την υπονομεύουν και την ακυρώνουν, είναι απαραίτητο να ψηφιστεί νόμος που θα ποινικοποιεί την υπονόμευση και την αμφισβήτηση της Γενοκτονίας όλων των λαών που υπέστησαν αυτό το απαράγραπτο έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, η οποία αμφισβήτηση αποτελεί στην ουσία ηθική αυτουργία στις πολιτικές γενοκτονίας που εφαρμόζει οποιοδήποτε κράτος εναντίον οποιουδήποτε αδύναμου λαού, και ιδιαίτερα στις βάρβαρες και φασιστικές πολιτικές που εξακολουθεί να εφαρμόζει η Τουρκία απέναντι στους Έλληνες της Πόλης, της Ίμβρου και της Τενέδου, στους εγκλωβισμένους της Καρπασίας, στους Πομάκους και τους Αθιγγάνους της Θράκης, στους εναπομείναντες Αρμενίους και Ασσυρίους, στους Κούρδους κ.λπ.
Να απαιτήσουμε ομόφωνα την ποινικοποίηση της υπονόμευσης και αμφισβήτησης της Γενοκτονίας -διαφυλάττοντας και προστατεύοντας την ελευθερία της έρευνας για επιστημονικούς σκοπούς- για να πάψει να εξευτελίζεται ο λαός και η ίδια η πατρίδα μας.
Άλλωστε, αρκετά έχει καταρρακωθεί το κύρος του λαού και της ίδιας της χώρας λόγω της οικονομικής κρίσης που βρίσκεται σε εξέλιξη. Ας ανακτήσουμε τουλάχιστον το ηθικό μας ανάστημα.

Από την εφημερίδα ΠΟΝΤΙΑΚΗ ΓΝΩΜΗ, φύλλο Μαΐου

Συγκεντρώσεις σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα την ημέρα μνήμης της γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού.

Του Φώτη Κουτσαμπάρη fkoutsamparis@makthes.gr
 
Το πάγιο αίτημα για διεθνή αναγνώριση της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου προβάλλεται για άλλη μια χρονιά στις εκδηλώσεις που διοργανώνει η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος (ΠΟΕ) στις 19 Μαΐου, ημέρα μνήμης της γενοκτονίας του ποντιακού ελληνισμού.
Στις φετινές εκδηλώσεις επισημαίνεται η ιστορική απόφαση του κοινοβουλίου της Σουηδίας, στις 11 Μαρτίου 2010, με την οποία αναγνωρίστηκε η γενοκτονία των Ποντίων. “Είχαμε μια περίοδο ογδόντα ετών μέχρι να αναγνωρίσει το ελληνικό κοινοβούλιο, το 1994, τη γενοκτονία. Από τότε, εδώ και δεκαέξι χρόνια, γίνονται οι προσπάθειες για τη διεθνή αναγνώριση, που είναι το ζητούμενο”, υπογράμμισε ο κ. Γιώργος Παρχαρίδης, πρόεδρος της ΠΟΕ, σε συνέντευξη τύπου.

Αύριο διοργανώνονται από την ομοσπονδία δύο παράλληλες συγκεντρώσεις, η κεντρική στις 7.30 μ.μ. στην πλατεία Αγίας Σοφίας στη Θεσσαλονίκη με ομιλητές τον ομογενή βουλευτή του σουηδικού κοινοβουλίου Νίκου Παπαδόπουλο και την πρώην πρόεδρο του αριστερού κόμματος στη Σουηδία Ούλα Χόφμαν και η δεύτερη στις 6 μ.μ. στην πλατεία Συντάγματος στην Αθήνα με κεντρική ομιλήτρια την κουρδικής καταγωγής σουηδή βουλευτή Gulen Anci. Οι ομιλητές έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο, ώστε να εκδοθεί η απόφαση του σουηδικού κοινοβουλίου.
“Καλούμε όλους τους Έλληνες να είναι παρόντες στις συγκεντρώσεις, διότι δεν είναι μόνο ποντιακό το ζήτημα, είναι εθνικό και πανανθρώπινο. Όσο μεγαλύτερες είναι οι συγκεντρώσεις, τόσο ηχηρότερο θα είναι το μήνυμα που θα στείλουμε σε όλο τον κόσμο και στην Τουρκία, από την οποία ζητούμε να αναγνωρίσει τη γενοκτονία. Ζητούμε από τον τούρκο πρωθυπουργό Ταγίπ Ερντογάν να έχει το θάρρος να ζητήσει συγγνώμη”, τόνισε ο κ. Παρχαρίδης, ο οποίος επίσης ζήτησε να τεθεί το θέμα της αναγνώρισης της γενοκτονίας ως προϋπόθεση για την ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε.

Απούσα η ελληνική πολιτεία
Στις προσπάθειες των Ποντίων της Σουηδίας για την αναγνώριση της γενοκτονίας αναφέρθηκε ο πρόεδρος του συλλόγου “Εύξεινος Πόντος” Στοκχόλμης Κωνσταντίνος Φραγκίδης, ο οποίος ήρθε στην Ελλάδα για να παραστεί στις εκδηλώσεις. Ο κ. Φραγκίδης υπογράμμισε την άρνηση της ελληνικής πολιτείας να συμβάλλει στις προσπάθειες. “Αρχίσαμε τον αγώνα από το 2000. Δεν μας στήριξε η ελληνική πολιτεία και βρήκαμε ανοικτές πόρτες στη Σουηδία, μαζί με τους συλλόγους Ασσύριων και Αρμενίων, με τους οποίους συνεργαστήκαμε. Η Σουηδία έγινε η πρώτη χώρα παγκοσμίως που αναγνώρισε τη γενοκτονία, κάτι που δεν έκαναν η Ελλάδα και η Κύπρος”, τόνισε ο κ. Φραγκίδης. Σύμφωνα με τον ίδιο, η προσπάθεια θα συνεχιστεί με τη βοήθεια σουηδών βουλευτών, ώστε να μεταφερθεί στα Ηνωμένα Έθνη το αίτημα για διεθνή αναγνώριση της γενοκτονίας.

Σειρά διαλέξεων
Η νεολαία της ΠΟΕ συνεργάζεται στενά με επιστήμονες από το εξωτερικό και προσπαθεί να τεκμηριώσει τα ιστορικά γεγονότα, αν και ήδη οι γενοκτονίες των χριστιανικών πληθυσμών του Πόντου έχουν τεκμηριωθεί από τη Διεθνή Ένωση Ακαδημαϊκών για την αναγνώριση των γενοκτονιών. Όπως είπε ο συντονιστής της νεολαίας της ΠΟΕ Θεοδόσης Κυριακίδης, γίνεται σειρά διαλέξεων για την ανάδειξη του ζητήματος.
Σήμερα στις 8.30 μ.μ. η Πάμελα Στάινερ, καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, δισεγγονή του Χένρι Μοργκεντάου, ο οποίος είχε βοηθήσει τους Αρμένιους και τους Έλληνες, θα δώσει διάλεξη με θέμα “Χένρι Μοργκεντάου, μια τίμια φωνή στην ιστορία”. Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στο Εντευκτήριο της Ευξείνου Λέσχης Θεσσαλονίκης, στην οδό Λεωφόρου Νίκης 13.
Την Τετάρτη, ώρα 20:00, η Έυξεινος Λέσχη Αθηνών διοργανώνει εκδήλωση με θέμα:
"Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ"
Ομιλητές οι Σάββας Αναστασιάδης, Τηλέμαχος Χυτήρης, Μάριος Ευρυβιάδης και Παύλος Τσίμας. Την εκδήλωση θα συντονίσει η δημοσιογράφος Μαρία Αντωνιάδου. Ξενοδοχείο ATHENS GATE, Συγγρού 10.
Την Πέμπτη 20 και Παρασκευή 21 Μαΐου διοργανώνεται διεθνές επιστημονικό συμπόσιο με θέμα “Διαθρησκειακός διάλογος, ανθρώπινα δικαιώματα και θρησκευτικό παρόν στην Τουρκία”. Η εναρκτήρια συνεδρία θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη στις 5 μ.μ. στο Δ΄ αμφιθέατρο της Θεολογικής σχολής του ΑΠΘ.
ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

Ο Στάλιν εξόντωσε 38.000 Ελληνες. Πογκρόμ σε τρία κύματα, 1930 - 1949, στη Σιβηρία

 H περιοχή αυτή, που πρωτοκατοικήθηκε από τους κρατούμενους, και οι σημερινές πόλεις και χωριά είναι μετεξέλιξη των στρατοπέδων συγκέντρωσης, έχει ώς επίσημη τοπική ιστορία, την ιστορία των στρατοπέδων. Το μνημείο της φωτογραφίας δεσπόζει στην πόλη του Μαγκαντάν και είναι αφιερωμένο στα θύματα της σταλινικής καταπίεσης.

*Η Ιστορία Μας Είναι Γραμμένη με το Βαθύ Κόκκινο της Θυσίας και δεν Παραχαράσσεται.
Tην Ιστορία αυτοί οι πιότεροι δεν την γνωρίζουν ή εσκεμμένα την παραχαράσσουν και την αγνοούν.Ομως εάν λήθη είναι Αρετή η μνήμη είναι ΧΡΕΟΣ.



Πάνω από 38.000 Ελληνες εξοντώθηκαν στα γκούλαγκ της Σιβηρίας την εποχή του Στάλιν. Ελάχιστοι βγήκαν ζωντανοί από τα φοβερά κάτεργα. Μία από τις τελευταίες επιζήσασες, η 93χρονη σήμερα Κλεοπάτρα Μουφίδου, μιλά στην «Κ», φωτίζοντας το άγνωστο -σε όλες του τις πτυχές- πογκρόμ εναντίον χιλιάδων αθώων.Τρία κύματα διωγμών «σάρωσαν» τους Ελλήνες της Σοβιετικής Ενωσης, από το 1930 έως το 1949.

38.000 Ελληνες στα γκούλαγκ της Σιβηρίας
Οι τελευταίοι επιζήσαντες από τους διωγμούς του Στάλιν φωτίζουν με τις μαρτυρίες τους την «περίοδο του μεγάλου τρόμου»
Του Σταυρου Τζιμα
Το ζήτημα των διωγμών και της εξόντωσης χιλιάδων Ελλήνων της Σοβιετικής Ενωσης στα φοβερά γκούλαγκ της Σιβηρίας την εποχή του Στάλιν, φωτίζουν μαρτυρίες επιζώντων του μεγάλου –και εν πολλοίς άγνωστου, σε όλες του τις πτυχές– αυτού πογκρόμ, αφηγήσεις συγγενών ανθρώπων που πέθαναν στα κάτεργα και ιστορικών που ερευνούν την υπόθεση, στην «Κ».

Τουλάχιστον τριάντα οχτώ χιλιάδες Σοβιετικοί πολίτες ελληνικής καταγωγής μεταφέρθηκαν στα γκούλαγκ της Σιβηρίας, απ’ όπου ελάχιστοι επέζησαν των απάνθρωπων συνθηκών καταναγκαστικής εργασίας. Συνολικά, όπως προκύπτει από τα υπάρχοντα στοιχεία, υπήρξαν τρία κύματα διωγμών των Ελλήνων της πρώην Σοβιετικής Ενωσης κατά τη σταλινική περίοδο: οι εύποροι που συνελήφθησαν, εκτοπίστηκαν ή εκτελέστηκαν το ’30 ως «Κουλάκοι», μεγαλοαγρότες δηλαδή και άρα «εχθροί του λαού», εκείνοι –μερικές δεκάδες χιλιάδες– που διώχθηκαν το 1937 στην περιβόητη «επιχείρηση 13» με την κατηγορία της υπέρ της Ελλάδος κατασκοπείας (!) και όσοι εξορίστηκαν στη διάρκεια του πολέμου αλλά και το 1949 ως «συνεργάτες των Γερμανών» και «υπονομευτές» του σοβιετικού κράτους.

Τρία κύματα διωγμών σε 12 χρόνια
Στα τέλη του 1937, η Σοβιετική Ενωση ζούσε την κορύφωση της «περιόδου του μεγάλου τρόμου». Οι εκκαθαρίσεις αντιπάλων του σταλινικού καθεστώτος είχαν λάβει τη μορφή επιδημίας. Η δολοφονία του Κίρωφ, την 1η Δεκεμβρίου του 1934, προσχεδιασμένη από τις μυστικές υπηρεσίες του Στάλιν όπως αποκαλύφθηκε αργότερα, ήταν το εναρκτήριο λάκτισμα για την εξόντωση των εσωκομματικών αντιπάλων του δικτάτορα, που εξελίχθηκε σε φοβερό πογκρόμ.

Πιστοί σύντροφοι του Λένιν, ηγέτες της μπολσεβίκικης επανάστασης, όπως ο Κάμενεφ, Ζινόβιεφ, Μπουχάριν κ.ά. κατηγορήθηκαν για τη δολοφονία και εκτελέστηκαν, ενώ ο Τρότσκι κατέφυγε στη Νορβηγία και αργότερα δολοφονήθηκε στο Μεξικό από πράκτορα της KGB. Οι ύποπτοι για «συνωμοσία» κατά του σοβιετικού κράτους οδηγούνταν κατά χιλιάδες, έπειτα από δίκη-παρωδία, στο εκτελεστικό απόσπασμα και στα περιβόητα γκούλαγκ της Σιβηρίας τα τρένα κατέφθαναν ξεφορτώνοντας «προδότες» και «εγκληματίες».

Επιχειρήσεις εκκκαθάρισης
Ο Στάλιν μαζί με τους εσωκομματικούς αντιπάλους και τους αντικαθεστωτικούς αποδείχθηκε ότι είχε θέσει στο στόχαστρό του και τις μικρότερες εθνότητες που ζούσαν στην αχανή σοβιετική επικράτεια. Πίστευε, πιθανότατα, κατά τους μετέπειτα μελετητές της περιόδου εκείνης, ότι σε μια ενδεχόμενη σύγκρουση με τη Γερμανία ή τις άλλες «ιμπεριαλιστικές δυνάμεις», Πολωνοί, Κορεάτες, Ιάπωνες, Γερμανοί, Ελληνες, Φινλανδοί, Ρουμάνοι κ.ά. θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως «πέμπτη φάλαγγα» συστρατευόμενοι με τον εχθρό. Η απαλλαγή, λοιπόν, από τους δυνάμει «υπονομευτές» ήταν ζήτημα εθνικής ασφάλειας.

Οπως προκύπτει από τα σοβιετικά αρχεία που άνοιξαν μετά την πτώση του καθεστώτος, οργανώθηκαν δεκατέσσερις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις, για ισάριθμες εθνότητες, σχεδιασμένες από τον αρχηγό της NKΒD (τη μετέπειτα KGB) και στενό συνεργάτη του Στάλιν, Νικολάι Γιεζόφ. Η «ελληνική επιχείρηση εκκαθάρισης» με την υπ’ αριθμ. 50215 ντιρεκτίβα της NKBD ξεκίνησε τη νύχτα της 15ης Δεκεμβρίου του 1937 και εξελίχθηκε σε Γεωργία, Κριμαία, Σταυρούπολη και όπου αλλού ζούσαν Ελληνες από τους 300.000 που είχαν εγκατασταθεί στη ρωσική και αργότερα σοβιετική αυτοκρατορία.

Σε στρατόπεδα εργασίας
Οπως λέει ο κ. Ιβάν Τζούχα, ομογενής από τη Ρωσία, που επί χρόνια ερευνά την ιστορία της δίωξης των Ελλήνων της Σοβιετικής Ενωσης, από τα στοιχεία που διαθέτει προκύπτει ότι 38.000 ελληνικής καταγωγής σοβιετικοί πολίτες εξαφανίστηκαν στη «μαύρη τρύπα» των γκούλαγκ του Στάλιν. Η ελληνική επιχείρηση ήταν η υπ’ αριθμόν 13 και το 50% των ομογενών συνελήφθησαν τις πρώτες τρεις μέρες με την κατηγορία της κατασκοπείας υπέρ της Ελλάδας! Πολλοί από τους συλληφθέντες εκτελέστηκαν αμέσως. Μόνο στην περιοχή του Ντονέτσκ, στην Κριμαία, από τις 20 Ιανουαρίου έως τις 5 Φεβρουαρίου του 1938 τουφεκίστηκαν χωρίς δίκη 3.140 Ελληνες.

Οι άλλοι μεταφέρθηκαν σε στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας, γνωστά ως γκούλαγκ της Σιβηρίας και κυρίως στην περιοχή Κολιμά, κοντά στη χερσόνησο της Καμτσάτκα, όπου κατά τη σταλινική παντοδυναμία εξορίστηκαν 2.500.000 σοβιετικοί πολίτες, από τους οποίους λίγοι επέζησαν. «Τους υποχρέωναν να εργάζονται επί 15-16 ώρες την ημέρα στα διαβόητα ορυχεία χρυσού. Ουδείς άντεξε εκεί περισσότερους από τρεις-τέσσερις μήνες. Η θερμοκρασία τον χειμώνα επέφτε στους -60 βαθμούς. Τους νεκρούς τους στοίβαζαν σαν ψόφια ζώα και όταν μαζεύονταν πολλοί τους έκαιγαν. Οσοι επέζησαν, γλίτωσαν από θαύμα», αναφέρει ο κ. Τζούχα.

«Τον πήραν»
Τα όργανα των μυστικών υπηρεσιών του καθεστώτος άρπαζαν μέσα στη νύχτα τους άνδρες, χωρίς να δίνουν εξηγήσεις στους ίδιους ή στους συγγενείς. Ουδείς βεβαίως τολμούσε να ρωτήσει για την τύχη των δικών του ανθρώπων, αλλά όλοι υποψιάζονταν τι τους περίμενε. Το μόνο που ψέλλιζαν αν κάποιος ρωτούσε ήταν: «τον πήραν». «Αυτό το ρήμα προκαλούσε φρίκη στην τότε Σοβιετική Ενωση, γιατί σήμαινε φοβερά πράγματα», συνεχίζει ο ομογενής ερευνητής και προσθέτει ότι μόνο μετά το 20ό συνέδριο του ΚΚΣΕ το 1956, οπότε άρχισε η αποσταλινοποίηση, άρχισαν να βγαίνουν τα όσα έγιναν εις βάρος και των Ελλήνων.

Με το ξέσπασμα του πολέμου και την επέλαση των Γερμανών στο σοβιετικό έδαφος ακολούθησαν νέοι διωγμοί εναντίον των μικρών εθνοτήτων. Το σταλινικό καθεστώς εξόρισε το 1942 στη Σιβηρία και το Καζακστάν 6.000 Ελληνες ως ύποπτους συνεργασίας με το εχθρό και όταν εκδιώχθηκαν τα γερμανικά στρατεύματα, το 1944, άλλα 15.040 άτομα ελληνικής καταγωγής εκτοπίστηκαν στη σιβηρική στέπα με την κατηγορία της συνεργασίας με τις κατοχικές δυνάμεις. «Βεβαίως όλα αυτά ήταν χαλκευμένα, οι Ελληνες όχι μόνο δεν συνεργάστηκαν με τους Γερμανούς, αλλά υπάρχουν στοιχεία που αποδεικνύουν την παρτιζάνικη δράση τους και συμμετοχή στον Κόκκινο Στρατό», λέει ο κ. Τζούχα.

Το 1949 σημειώθηκε το τρίτο και τελευταίο κύμα εκκαθαρίσεων Ελλήνων από τα παράλια της Αζοφικής και της Μαύρης Θάλασσας. Σε μια νύχτα «πήραν» 37.000 Ελληνες από την Κριμαία και το Βατούμι και τους εκτόπισαν στο Καζακστάν και το Ουζμπεκιστάν. «Το καθεστώς ήθελε να αδειάσει τα παράλια από τους αλλοεθνείς», εξηγεί ο κ. Τζούχα, ο οποίος ταξιδεύει ανά τη ρωσική επικράτεια, συλλέγοντας στοιχεία προκειμένου να συντάξει το «Μαρτυρολόγιο των Ελλήνων θυμάτων των σταλινικών διώξεων».

Επτασφράγιστα αρχεία
Δεν είναι εύκολο το έργο του καθώς τα περισσότερα αρχεία της KGB και των άλλων μυστικών υπηρεσιών παραμένουν επτασφράγιστα. Οι διωχθέντες την περίοδο του «μεγάλου τρόμου» αποκαταστάθηκαν μαζί με εκατομμύρια άλλους σοβιετικούς πολίτες που διώχθηκαν, όχι όμως και οι Ελληνες που δολοφονήθηκαν και εξορίστηκαν κατά το τρίτο κύμα των διωγμών.

Οι προσπάθειες κάποιων παραγόντων της εκεί ελληνικής ομογένειας σκοντάφτουν στο Κρεμλίνο, που με διάφορα προσχήματα δεν ανοίγει τους φακέλους. Επί εποχής Γέλτσιν και έπειτα από παρεμβάσεις ελληνικής καταγωγής μελών της Δούμα, το ντοσιέ με τα στοιχεία για τις διώξεις των Ελλήνων έφτασε στα χέρια του παντοδύναμου τότε Ρώσου προέδρου μαζί με εκείνα των Πολωνών. Μόλις ο Γέλτσιν είδε τα έγγραφα για τους Πολωνούς, για τους οποίους δεν ήθελε ν’ ακούσει, πέταξε και τους δύο φακέλους στο καλάθι των αχρήστων, διαψεύδοντας τις προσδοκίες όσων ανέμεναν δικαίωση.

«Κατηγόρησαν τον πατέρα μου για κατάσκοπο και τον εκτέλεσαν»
Συνάντησα την Κλεοπάτρα Μαρουφίδου στα μέσα Ιουνίου στον Ελληνορωσικό Οίκο Υπερηλίκων, ένα γηροκομείο της Ρωσικής Εκκλησίας στην οδό Ηλεκτρουπόλεως στην Αργυρούπολη. Παρά τα ενενήντα τρία της χρόνια, τα ’χει τετρακόσια. Διαβάζει με τις ώρες, βοηθάει στην ταξινόμηση της βιβλιοθήκης του ιδρύματος, παρακολουθεί την αλληλογραφία του γηροκομείου, συζητάει επί παντός επιστητού με τις νεαρές νοσηλεύτριες. Στα ράφια του πεντακάθαρου μικρού δωματίου, πολλά βιβλία Ρώσων συγγραφέων και ποιητών –Πούσκιν, Τολστόι, Αχμάτοβα, κ.ά.–, στους τοίχους φωτογραφίες σοβιετικών ηθοποιών, του Πατριάρχη Μόσχας κ. Αλέξιου, του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και ένα πορτρέτο του ντράμερ των Μπιτλς, Ρίνγκο Στάρ!

Η Κλεοπάτρα Μαρουφίδου ήρθε στην Ελλάδα από τη Ρωσία το 1999, κουβαλώντας, όπως λέει, χίλιους πεντακόσιους τόμους λογοτεχνικών βιβλίων και μια συναρπαστική προσωπική ιστορία: είναι από τους ελάχιστους εν ζωή Ελληνες της Σοβιετικής Ενωσης που επέζησαν της σταλινικής τρομοκρατίας. Συνελήφθη με την κατηγορία της κατασκοπείας, φυλακίστηκε, εκτοπίστηκε στις στέπες του Καζακστάν, αλλά, όπως λέει, «στάθηκα τυχερή, γιατί αν με είχαν στείλει στα γκούλαγκ, το πιο πιθανό ήταν να είχα πεθάνει όπως τόσοι άλλοι». Σε ένα από αυτά τα γκούλαγκ εκτελέστηκε ο πατέρας της ως κατάσκοπος των Ελλήνων.

Από το Ιρκούτσκ στη Μόσχα
Η Κλεοπάτρα Μαρουφίδου γεννήθηκε στο Ιρκούτσκ, στην ανατολική Σιβηρία, όπου στα τέλη του 19ου αιώνα είχαν συρρεύσει πολλοί Ελληνες από τη νότια Ρωσία για να εργαστούν στο υπό κατασκευήν σιδηροδρομικό δίκτυο και στην ανοικοδόμηση της περιοχής. Εκεί, στην αφιλόξενη σιβηρική γη, οι Ελληνες πρόκοψαν ως τεχνίτες, μαστόροι και μικρέμποροι και γρήγορα κατέκτησαν περίοπτη θέση στην κοινωνία, όπου μάλιστα οι τοπικές αρχές έδωσαν το όνομά τους σε κεντρικό δρόμο του Ιρκούτσκ. Οταν το 1930 ο Στάλιν ξεκίνησε τις εκκαθαρίσεις εναντίον των κουλάκων (σ.σ. μεγαλοαγροτών) η μπάλα πήρε και τους ευκατάστατους Ελληνες, που εγκατέλειψαν την ύπαιθρο και κατέφυγαν στη Μόσχα και τις άλλες μεγάλες πόλεις, μήπως χαθούν και γλιτώσουν.

Το ίδιο έκανε και ο πατέρας της Κλεοπάτρας, ο Αδάμ, που όμως το 1935 πιάστηκε για παράνομη κατοχή συναλλάγματος και εστάλη σε στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας μερικές εκατοντάδες χιλιόμετρα βόρεια της Μόσχας. «Εγραψα στον Στάλιν για να μου επιτρέψουν να δω τον πατέρα μου ενώ πήγα και είδα τον ίδιο τον Καλίνιν (σ.σ. πρόεδρος του Ανώτατου Σοβιέτ), ο οποιος μου έδωσε άδεια. Ηταν αρχές του 1937 όταν έφτασα στο γκούλαγκ, όπου με άφησαν να μείνω κοντά στον πατέρα μου τρεις μέρες. Ο υπεύθυνος με διαβεβαίωσε πως σε λίγους μήνες θα βγει. Τον Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου όμως, όπως έμαθα αργότερα, τρεις μέρες μετά την εφαρμογή της ντιρεκτίβας εναντίον των Ελλήνων, τον εκτέλεσαν ως κατάσκοπο των Ελλήνων».

Δέκα μήνες στη φυλακή
Επιστρέφοντας στο Μουρμάνσκ, στην παραθαλάσσια αυτή πόλη του παγωμένου ρωσικού βορρά, όπου εν τω μεταξύ είχε τοποθετηθεί ως λογίστρια σε ανώτερη κρατική υπηρεσία, δεν μπορούσε να φανταστεί τι την περίμενε. «Μια μέρα μετά τη ντιρεκτίβα, είχαμε εκλογές θυμάμαι, ξύπνησα νωρίς για να τακτοποιήσω στο γραφείο κάποιες εκρεμμότητες και μετά να πάω να ψηφίσω. Κάποιος χτύπησε την πόρτα του σπιτιού μου και υπέθεσα ότι με ψάχνουν από το γραφείο γιατί είχα αργήσει. Ηταν δυο άντρες της NKVD, που με συνέλαβαν και με οδήγησαν στη φυλακή. Δεν είχα ιδέα γιατί μ’ έπιασαν και πού με πήγαιναν. Με ρωτούσαν διαρκώς πού είναι το λιμάνι, αλλά εγώ δεν κυκλοφορούσα στην πόλη και δεν ήξερα. Οταν ύστερα από αφόρητες πιέσεις υπέδειξα μια κατεύθυνση, είπαν ότι αυτό είναι απόδειξη ότι είμαι κατάσκοπος.

Με μετέφεραν στις γυναικείες φυλακές του Λένινγκραντ, όπου έμεινα δέκα μήνες χωρίς δίκη, γιατί είχε χαθεί στη διαδρομή ο φάκελός μου. Στο διάστημα αυτό απομακρύνθηκε ο τότε επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών Εζόφ και ανέλαβε ο Μπέρια, ο οποίος για να δείξει ότι ο προκάτοχός του δεν έκανε καλά τη δουλειά του απελευθέρωσε χιλιάδες κρατούμενους, μεταξύ των οποίων και εμένα.»

Εξορία στο Καζακστάν
«Ενα χρόνο μετά με συνέλαβαν και πάλι. Με δίκασαν για κατασκοπεία και με εξόρισαν στο Καζακστάν. Η ποινή ήταν τρία χρόνια, αλλά μεσολάβησε ο πόλεμος και έμεινα συνολικά πέντε χρόνια εκεί».Μετά τον πόλεμο η Κλεοπάτρα Μουφίδου ενεργοποίησε, όπως λέει, «κάποιες παλιές και υψηλές γνωριμίες» και επέστρεψε στη δουλειά της, αυτή τη φορά ως υπάλληλος του υπουργείου που παρακολουθούσε τα δημόσια έργα στην Τασκένδη του Ουζμπεκιστάν. Ουδέποτε έγινε μέλος του κόμματος, μολονότι πιέστηκε να ενταχθεί στο ΚΚΣΕ. Για την ίδια, όπως και για τη μεγάλη πλειονότητα των πολιτών της τότε Σοβιετικής Ενωσης, πάντως, ο Στάλιν ήταν ο μόνος αθώος για τις διώξεις και θανατώσεις εκατομυρίων αντιφρονούντων ή κατασκευασμένων «εχθρών του λαού». «Αυτά τα πράγματα συζητούνταν στον κόσμο και όλοι έλεγαν πως είναι ένα λάθος που θα διορθωθεί. Ο κόσμος αγαπούσε τον Στάλιν, πιστεύαμε ότι δεν ήξερε πως γίνονταν τέτοια πράγματα. Ημασταν πεπεισμένοι ότι τα έκαναν οι κάτω από αυτόν, αλλά εν αγνοία του».

Ακόμα και τώρα, πάντως, η υπέργηρη Κλεοπάτρα υποστηρίζει ότι οι άνθρωποι ζούσαν τότε καλύτερα στη Ρωσία απ’ ό,τι σήμερα. «Οι άνθρωποι είχαν δουλειές. Σήμερα αναγκάζονται να φύγουν στο εξωτερικό, χωρίζουν οικογένειες, ξετυλίγονται δράματα», λέει.

«Ο θείον ο Δημητρόν απέθανεν...»
Η Βάλια Μουρατίδου ήταν 15 χρονών όταν η αστυνομία συνέλαβε τον πατέρα της, Δημήτρη –έναν σχετικά εύπορο Ελληνα, σιδηρουργό στο επάγγελμα–, στο Βατούμι.«Ηταν Δευτέρα, 19 Δεκεμβρίου του 1937, και το πρωί κατεβήκαμε από το χωριό με τον πατέρα μου στο Βατούμι, αυτός για να πάει στη δουλειά του και εγώ στο σχολείο. Δύο ώρες μετά ήρθε ένας θείος μου και μου είπε ότι τον “πήραν” από το σιδηρουργείο. Από εκείνη την ώρα άρχισε ο γολγοθάς μας», λέει σήμερα η 84χρονη κ. Μουρατίδου, που ζει στη Θεσσαλονίκη και έχει συγγράψει βιβλίο για την περιπέτεια των Ελλήνων της Σοβιετικής Ενωσης υπό τον τίτλο «Εκατό χρόνια Οδύσσεια». «Τον κράτησαν ένα χρόνο στις φυλακές στο Βατούμι με άλλους Ελληνες. Ολοι τους πιάστηκαν με την ψεύτικη κατηγορία της υπονόμευσης του κράτους και της κατασκοπείας. Οι συνθήκες ήταν απάνθρωπες στη φυλακή, τα βασανιστήρια καθημερινό φαινόμενο. Πολλοί δεν άντεξαν και υπέγραψαν ότι αποδέχονται τις κατηγορίες και τους έστειλαν στα στρατόπεδα εργασίας. Ο πατέρας μου δεν υπέγραψε, αλλα στο τέλος τον εκτόπισαν και αυτόν. Τον είδα τελευταία φορά όταν τους φόρτωσαν στην Τιφλίδα στο τρένο για τη Σιβηρία. Εκτοτε δεν είχαμε νέα του. Λόγω των συνθηκών, αναγκαστήκαμε να φύγουμε στην Ελλάδα και αρχές του 1947 ένας εξάδελφος μας έγραψε ότι έμαθε από κάποιον που επέζησε πως “ο θείον ο Δημητρόν απέθανεν από αιμορραγίαν εντέρου”».

Το στίγμα της προδοσίας
Η κ. Παρθένα Αποστολιάδη από το χωριό Βιτέζοβο του Κρασνοντάρ, που ζει σήμερα στη Θεσσαλονίκη, δεν γνώρισε τον πατέρα της, αφού εστάλη στις αρχές του 1938 εξορία στη Σιβηρία, όταν η ίδια ήταν ενός μηνός. Θυμάται ωστόσο τον στιγματισμό που υπέστη η οικογένειά της, αφού ο πατέρας της είχε χαρακτηριστεί προδότης. «Από μικρό παιδάκι άρχισα να ψάχνω τον τάφο του για να αποθέσω λίγα λουλούδια, αλλά κανείς από τους εκπροσώπους των αρχών δεν μου έλεγε. Μόλις το 1956 έμαθα ότι είχε πεθάνει στη Σιβηρία, χωρίς να μου δοθούν περισσότερες λεπτομέρειες».

Το άγνωστο πογκρόμ κατά των Ελλήνων της ΕΣΣΔ / του Στέλιου Βραδέλη
Το πρωί της 15/12/1937 μπήκε στην ΕΣΣΔ σε εφαρμογή το σχέδιο «ελληνική επιχείρηση». Όταν ολοκληρώθηκε, τον Σεπτέμβριο του 1938, υπήρχαν περισσότεροι από 21,000 Έλληνες εκτελεσμένοι και περίπου 30,000 φυλακισμένοι στα σοβιετικά γκουλάγκ στη Σιβηρία.
Κρατικά αρχεία της ΕΣΣΔ που πρόσφατα αποχαρακτηρίστηκαν αποκαλύπτουν για ποιον λόγο η σοβιετική ηγεσία προχώρησε στην εκκαθάριση του ελληνικού πληθυσμού, ενώ νέα αρχεία της μυστικής αστυνομίας αποκαλύπτουν πως η «ελληνική επιχείρηση» οργανώθηκε ύστερα από ψευδείς πληροφορίες που έδωσαν Έλληνες εναντίον συμπατριωτών τους.

Στις 11 Δεκεμβρίου 1937, στα κεντρικά γραφεία της ΝΚVD, της μυστικής υπηρεσίας της Σοβιετικής Ένωσης, που αργότερα εξελίχθηκε στην περιβόητη ΚGΒ, ο υπουργός εθνικής ασφάλειας και διευθυντής της Νικολάι Γεζόφ (Nikolai Yezov) υπέγραψε την ντιρεκτίβα με κωδικό αριθμό 50215. Η διαταγή ζητούσε να συλληφθούν όλοι οι Έλληνες ύποπτοι για κατασκοπεία, σαμποτάζ, επαναστατική και εθνικιστική αντισοβιετική δραστηριότητα, ιδιαίτερα όσοι είχαν αρνηθεί να λάβουν τη σοβιετική υπηκοότητα και όσοι εργάζονταν στις επιχειρήσεις και στα τμήματα μονάδων αμυντικού χαρακτήρα, στα εργοστάσια παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, και ηλεκτρικών εγκαταστάσεων, σε όλα τα μεταφορικά μέσα, ιδιαίτερα στα λιμάνια, στον στρατό και στο ναυτικό.

«Λίγο προτού αρχίσει η "ελληνική επιχείρηση" είχε δολοφονηθεί ο Κίροφ (Kirov), που ήταν μέλος του Πολίτ-μπιρό (πολιτικό γραφείο) και εκπρόσωπος της παλιάς φρουράς των μπολσεβίκων. Οι εφημερίδες και το ραδιόφωνο διέδωσαν ότι υπαίτιοι της δολοφονίας του ήταν οι "εχθροί» του λαού" και ως τέτοιοι ορίζονταν οι ξένοι. Όσοι δηλαδή έμεναν στην ΕΣΣΔ αλλά είχαν αρνηθεί να λάβουν την υπηκοότητα», λέει ο ερευνητής Ιβάν Τζούχα, που αποκάλυψε μεγάλο μέρος των εγγράφων της «ελληνικής επιχείρησης».

Οι Έλληνες που έμεναν τότε στη Σοβιετική Ένωση ξεπερνούσαν τις 400,000, όπως προκύπτει από τις καταγραφές των τοπικών κοινοτήτων. «Οι περισσότεροι από τους Έλληνες δεν ήθελαν να πάρουν τη σοβιετική υπηκοότητα διότι ήλπιζαν πως κάποια στιγμή θα γύριζαν στην Ελλάδα. Μόνο που αν είχαν σοβιετικό διαβατήριο, τότε ενδεχομένως το φασιστικό καθεστώς του Μεταξά να τους αντιμετώπιζε ως κομμουνιστές», λέει ο κ. Τζούχα.

Οι ελληνικές προξενικές αρχές όταν πληροφορήθηκαν τις διώξεις εναντίον των Ελλήνων ζήτησαν από τη κυβέρνηση Μεταξά να επιτρέψει τον επαναπατρισμό όσων το επιθυμούσαν προκειμένου να αποφύγουν τις εκτελέσεις και τις διώξεις. Παρόμοιες εκκλήσεις έγιναν και από τις τουρκικές, ιταλικές, γερμανικές και πολωνικές αρχές, καθώς, όπως αποκαλύπτουν τα αρχεία της ΝΚVD, παρόμοια εντολή με την «ελληνική επιχείρηση» είχε δοθεί για τους κατοίκους 13 μειονοτικών ομάδων που ζούσαν στην ΕΣΣΔ.

«Οι περισσότερες χώρες δέχτηκαν να επαναπατριστούν οι υπήκοοί τους. Ο Μεταξάς όμως φάνηκε να φοβάται πως θα γέμιζε η Ελλάδα με κομμουνιστές και για τον λόγο αυτό επέτρεψε την επιστροφή πολύ λίγων Ελλήνων. Αργότερα έγινε γνωστό πως η ελληνική κυβέρνηση προσπάθησε να κλείσει συμφωνία με τις ΗΠΑ και το Μεξικό προκειμένου να δεχθούν Έλληνες από τη Σοβιετική Ένωση με αρνητική όμως απάντηση», αναφέρει ο κ. Τζούχα.

Τελικά η Ελλάδα επικαλούμενη την αδυναμία των ντόπιων διπλωματικών αρχών να εκδώσουν διαβατήρια αποφασίζει να δεχτεί 10,000 ανθρώπους, κυρίως γυναίκες και παιδιά των συλληφθέντων Ελλήνων.Ένα από τα «ελληνικά πλοία», το «Σβανέτια», έφυγε στις 28/7/1939 από το Βατούμ, μεταφέροντας στη Θεσσαλονίκη τούς περισσότερους πρόσφυγες.

Οι Εφιάλτες
Τρεις βουλευτές ελληνικής καταγωγής, οι αδελφοί Κοκκινάκη και η Πάσα Αγκίλενα δεν διατυπώνουν την παραμικρή διαμαρτυρία για τα όσα συμβαίνουν στους συμπατριώτες τους.


Αμέτοχη παρακολουθεί τις εκκαθαρίσεις και η Αθήνα.
Μόνο ο τότε Έλληνας πρεσβευτής στη Μόσχα Δημήτρης Νικολόπουλος με διαβήματά του στη σοβιετική ηγεσία ζήτησε εξηγήσεις για τις επιχειρήσεις εναντίον των Ελλήνων.
Λίγους μήνες αφότου άρχισε η «ελληνική επιχείρηση», στις 8 Μαρτίου 1938, σύμφωνα με το σοβιετικό ειδησεογραφικό πρακτορείο ΤΑΣΣ, ο Νικολόπουλος αυτοκτόνησε «διότι δεν μπορούσε να αντέξει τους πόνους της ανίατης ασθένειας από την οποία έπασχε και η οποία προσδιορίστηκε από τους γιατρούς ως καρκίνος του στομάχου».

Από τις 15 Δεκεμβρίου 1937 άρχισαν οι συλλήψεις των Ελλήνων με την κατηγορία του «κατασκόπου» και τη «συμμετοχή σε ελληνικές αντεπαναστατικές οργανώσεις». «Η ΝΚVD ζητούσε μάλιστα από όσους Έλληνες συλλάμβανε να υπογράψουν μια δήλωση με την οποία δέχονταν ότι ήταν μέλη μιας εθνικιστικής αντάρτικης οργάνωσης, που είχε στόχο την ίδρυση ανεξάρτητου κράτους στο νότιο τμήμα της χώρας σε συνεργασία με εχθρούς του κράτους», αποκαλύπτει ο κ. Τζούχα.

Όπως προκύπτει από αποχαρακτηρισμένα έγγραφα της ΝΚVD αυτή η πληροφορία είχε έρθει στη Μόσχα από την Αθήνα! Έλληνες ήταν, επίσης, αυτοί που ανέλαβαν να συντάξουν τις λίστες του θανάτου σε κάθε χωριό ή πόλη.«Ώσπου να αρθεί το απόρρητο από όλα τα αρχεία, και από όσα έχει καταργηθεί, όταν επιτραπεί η πρόσβαση στους ερευνητές, ο ακριβής αριθμός των θυμάτων θα παραμένει μυστήριο», υποστηρίζει ο κ. Τζούχα που συγκέντρωσε στοιχεία για τη θανάτωση περίπου 22,000 Ελλήνων

Τους εξόντωναν στην παγωμένη κόλαση της Σιβηρίας
Στην Κολιμά της Σιβηρίας οι περισσότεροι κρατούμενοι πέθαιναν από το ψύχος και την πείνα. Οι πιο ανθεκτικοί επιζούσαν το πολύ τέσσερις μήνες.Στην περιοχή Κολιμά της Σιβηρίας τα χιόνια δεν λειώνουν ποτέ. Τον χειμώνα η θερμοκρασία κυμαίνεται μεταξύ-50 και-60 βαθμών Κελσίου. Το καλοκαίρι η ανώτερη θερμοκρασία που έχει καταγραφεί στην περιοχή είναι μόλις 5 βαθμοί πάνω από το μηδέν.«Στην περιοχή αυτή μεταφέρθηκαν οι περισσότεροι Έλληνες προκειμένου να εργαστούν στα ορυχεία χρυσού μαζί με όσους ο Στάλιν (Stalin) θεωρούσε αντιφρονούντες», λέει ο κ. Τζούχα.«Κολιμά σημαίνει σίγουρος θάνατος» κατάφερε και έγραψε ένας από τους Έλληνες που μεταφέρθηκαν εκεί λίγο προτού πεθάνει. Σχεδόν κανείς δεν γύρισε από την «περιοχή του διαβόλου», όπως την αποκάλεσαν. Οι πιο γεροδεμένοι άντεχαν το πολύ 4 μήνες. Οι περισσότεροι πέθαιναν πολύ γρήγορα.

Ο εκτοπισμός στη Σιβηρία ισοδυναμούσε με βέβαιο θάνατο
«Αυτοί που κατάφεραν να επιβιώσουν, όπως για παράδειγμα ο αδελφός του παππού μου, ήταν όσοι δούλευαν στα μαγειρεία. Οι υπόλοιποι πέθαιναν από το αφόρητο κρύο και την πείνα», αφηγείται ο κ. Τζούχα, ο οποίος άρχισε την έρευνα για την «ελληνική επιχείρηση» από τις αφηγήσεις του Αλέξη Τζούχα, του αδελφού του παππού του και του μοναδικού μέλους της οικογένειας που κατάφερε να επιστρέψει ζωντανός, αλλά τυφλός, ύστερα από 17 χρόνια καταναγκαστικής εργασίας σε στρατόπεδα της Σιβηρίας. «Θέλησα να μάθω για ποιον λόγο ο παππούς μου πέθανε με την κατηγορία του προδότη».

Το καθημερινό πρόγραμμα των κρατουμένων τούς υποχρέωνε να μαζεύουν συγκεκριμένα κιλά ορυκτών ή να κόβουν έναν ορισμένο αριθμό δέντρων.Όσοι τα κατάφερναν, έπαιρναν ως ανταμοιβή 600 γραμμάρια ψωμί, μισό παστό ψάρι, 10 γραμμάρια ζάχαρη και 1 φακελάκι τσάι.«Τους νεκρούς μας δεν μπορούσαμε ούτε να τους θάψουμε στην Κολιμά. Το χώμα ήταν τόσο σκληρό που δεν μπορούσαμε να ανοίξουμε λάκους. Όταν μαζεύονταν πολλοί νεκροί τούς τοποθετούσαν τον έναν πάνω στον άλλον και στο τέλος έφτιαχναν έναν λόφο από πτώματα. Τότε τους περιέλουζαν με βενζίνη και τους έκαιγαν», διηγούνταν ο Αλέξης Τζούχα.«Όσοι επέζησαν από ένα άλλο στρατόπεδο-εφιάλτη, στην περιοχή της Βορκοτά, έλεγαν πως κάτω από κάθε ράγα του σιδηροδρόμου που ενώνει την πόλη με τη Μόσχα βρίσκονται θαμμένοι 10,000 νεκροί. Τόσο πολλοί πέθαναν εκεί στα καταναγκαστικά έργα», προσθέτει ο κ. Τζούχα.

Η διαταγή για γενοκτονία
Τι λέει η ντιρεκτίβα 50215 της ΝΚVD (το έγγραφο αποχαρακτηρίστηκε από απόρρητο το 2006).«Με στόχο την καταστολή δράσης της ελληνικής κατασκοπείας στη ΕΣΣΔ διατάζω:

1. Τη 15η Δεκεμβρίου του παρόντος έτους, ταυτόχρονα σε όλες τις δημοκρατίες, περιοχές και περιφέρειες, να συλληφθούν όλοι οι Έλληνες, ύποπτοι για κατασκοπεία, σαμποτάζ, επαναστατική και εθνικιστική αντισοβιετική δραστηριότητα.

2. Να συλληφθούν όλοι οι Έλληνες (ελληνικής υπηκοότητας και πολίτες της ΕΣΣΔ) των ακόλουθων κατηγοριών:

(α) Όσοι βρίσκονται υπό επιτήρηση και παρακολουθούνται.

(β) Οι πρώην μεγαλέμποροι, κερδοσκόποι, λαθρέμποροι και λαθρέμποροι συναλλάγματος.

(γ) Οι Έλληνες που ασχολούνται με δραστήρια υπονομευτική δουλειά και ιδίως όσοι προέρχονται από τα στρώματα των απο-κουλακοποιημένων καθώς και όσοι απόφυγαν την αποκουλακοποίηση.

(δ) Οι πολιτικοί πρόσφυγες από την Ελλάδα και όλοι οι Έλληνες που ήρθαν παράνομα στην ΕΣΣΔ, ανεξάρτητα από τη χώρα προέλευσης.

3. Κατά την εκτέλεση της επιχείρησης να δοθεί ιδιαίτερη προσοχή για εξονυχιστική εκκαθάριση από τα παραπάνω άτομα, που εργάζονται:

*στις επιχειρήσεις και στα τμήματα μονάδων αμυντικού χαρακτήρα,
*στα εργοστάσια παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας και ηλεκτρικών εγκαταστάσεων,
*σε όλα τα μεταφορικά μέσα, ιδιαίτερα στα λιμάνια,
* στον στρατό, στο ναυτικό...».

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ,PPOL.GR

infognomonpolitics

Ypoloipo

Μπράβο στους Αρμένιους. Εμείς γιατί είμαστε τόσο άχρηστοι;

Κυριακή πρωί παρακολουθώ τις επικεφαλίδες του CNN στην Αμερική. Όλη η χώρα ενημερώνεται για την επαίτειο της σφαγής 1.5 εκατ. Αρμενίων από την Οθωμανούς Τουρκους στις αρχές του αιώνα, την οποία το Κονγκρέσο την αναγνώρισε χάρη στο πανίσχυρο Αρμένικο λόμπυ, απλά κολλάνε ακόμα στον ορισμό της γενοκτονίας.

Ο Πρόεδρος Ομπάμα βγάζει λόγο σήμερα και αποκαλει τη σφαγή ως ...

μια από τις πιο αποτρόπαιες πράξεις του αιώνα μας παραλληρίζοντάς την με το ολοκαύτωμα.

Το μυαλό μου ταξιδεύει...ταξιδεύει στους αδερφούς Αρμένηδες, μια χούφτα ενωμένους ανθρώπους, που με την εντιμότητά τους και την σοβαρή επιμονή τους έφεραν τον πλανητάρχη αντιμέτωπο με την μεγάλη Τουρκία να απειλεί με διπλωματικές κυρώσεις (...κατουρήθηκε επάνω του ο Ομπάμα βέβαια).

Το μυαλό μου ταξιδεύει ξανά....σε μας, στην σπαρασσόμενη πατρίδα μας που δεν μπορεί να διαπραγματευτεί μια ταξιδιωτική βίζα με τον Πλανητάρχη εδώ και δεκαετίες... το μυαλό μου ταξιδεύει στην αγωνίστρια Νίνα Γκατζούλη να επιπλήτεται δημοσίως από την κυρία Ντόρα Μπακογιάννη ως "αχάριστη" γιατί δεν δέχεται το Βόρεια Μακεδονία ώς σοβαρή λύση του προβλήματος.

Τι γεωπολιτικά συμφέροντα μπορεί να έχει η μικρή Αρμενία που γίνεται πρωτοσέλιδο στο CNN, σε ποιές θεωρίες συνωμοσίας να καταφύγω για να παρηγορηθώ ? Ποιός να μου φταίει πάλι γαμώτο ?

Τασος, (αναγνωστης)

ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΣΧΟΛΙΟ
ΓΙΑΤΙ ΑΓΑΠΗΤΕ ΤΑΣΟ, ΣΤΗΝ ΑΡΜΕΝΙΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ ΑΡΜΕΝΙΟΙ...
ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΑΡΜΕΝΙΟΙ ΕΧΟΥΝ ΠΑΤΡΙΔΑ (ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΕΧΟΥΜΕ ΑΛΛΑ... ΠΩΣ ΚΙ ΟΚΝΙΖ)
ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΑΡΜΕΝΙΟΙ ΔΕΝ ΙΚΑΝΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ ΜΟΝΟ ΜΕ ΤΟΥΣ ΧΟΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΟΥΣ...
ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΑΡΜΕΝΙΟΙ, ΟΣΟΥΣ ΑΣΧΟΛΟΥΝΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΡΜΕΝΙΚΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΟΥΣ ΣΤΗΡΙΖΟΥΝ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΤΙΜΟΥΝ...
ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΑΡΜΕΝΙΟΙ ΔΕ ΘΑ ΕΠΑΙΡΝΑΝ ΠΟΤΕ ΒΙΖΑ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΝΕ ΤΟΥΡΙΣΤΕΣ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΟΥΣ...
ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΑΡΜΕΝΙΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ, ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΚΑΙ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΟΙ ΚΑΝΕΝΟΣ...
ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΑΡΜΕΝΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΡΗΦΑΝΟΙ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΡΜΕΝΙΟΙ...
ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΑΡΜΕΝΙΟΙ ΔΕΝ ΝΤΡΕΠΟΝΤΟΥΣΑΝ ΠΟΤΕ ΝΑ ΠΟΥΝΕ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΡΜΕΝΙΟΙ...
ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΑΡΜΕΝΙΟΙ ΠΟΤΕ ΔΕ ΘΑ ΞΕΧΝΟΥΣΑΝ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΟΥΣ ΜΕΣΑ ΣΕ 88 ΧΡΟΝΙΑ...
ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΑΡΜΕΝΙΟΙ  ΤΟ ΕΧΟΥΝ ΤΑΜΑ ΝΑ ΔΙΚΑΙΩΣΟΥΝ ΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΕΝΑΜΙΣΙ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟΥ ΣΥΜΠΑΤΡΙΩΤΩΝ ΤΟΥΣ ΠΟΥ ΣΦΑΓΙΑΣΤΗΚΑΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΕΜΑΛΙΚΟ ΦΑΣΙΣΜΟ...
ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΑΡΜΕΝΙΟΙ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΙ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΘΕΤΟΥΝ ΣΤΕΦΑΝΙΑ ΣΤΟΝ ΤΑΦΟ ΤΟΥ ΔΗΜΙΟΥ ΤΟΥΣ...
ΓΙΑΤΙ… ΓΙΑΤΙ… ΓΙΑΤΙ…

Ypoloipo

«ΤΑ ΤΑΦΙΑ» ΣΤΗΝ ΚΑΛΑΜΑΡΙΑ

  O Βασίλης Τριανταφυλλίδης με τον Δήμαρχο Καλαμαριά Θ. Μποακογλίδη και τους Δημοτικούς Συμβούλους Χ. Αμπατζίδη και Στ. Ζαμπέτογλου

Στο «Πανποντιακό Πανοΰρ», για τους νεκρούς δεν κλαίνε, γλεντάνε αψάφωνα, Ποντιακά.
Xαρούμενη και πανηγυριώτικη μέρα για τους Πόντιους η Κυριακή, αφιερωμένη στον άπιστο Θωμά και στους αγαπημένους τους νεκρούς, που η παρουσία τους είναι ζωντανή ανάμεσά τους…
Ξαναζωντανεύουνε με την Άνοιξη, γι' αυτό γλεντάνε, τρώνε, πίνουνε, τραγουδάνε και χορεύουνε γύρω στα μνήματα, κι ο Πόντιος λυράρης: «Παίξον ρίζα μ’  παίξον».
Ούτε ένα δάκρυ δε στάζει τούτη τη μέρα, γιατί είναι αναστάσιμη κι όχι πονεμένη θύμηση. «Σο Πανποντιακό το Πανοΰρ ντο ίνεται σην Καλαμαρίαν, το Ποντιακόν τη χαράν με το τσιμπούσ’, τα τραγοδίας και τα χαρόντας, με το συνήθιον "Του Θωμά σα Ταφία". Και ν’ αϊλί σε ‘κείνον που κι θα έρται»
«Ελάτεν ας γιορτάζουμε
άμον ντ εποίναμ’ πρώτα
χαρεμέν’ κι αδελφωμέν’»
Το ποντιακό ταφικό «δρώμενο» γίνεται την Κυριακή στο Θωμά από την Αδελφότητα Κρωμναίων Καλαμαριάς στα Δημοτικά κοιμητήρια Καλαμαριάς. Πιστοί στις ρίζες, την παράδοση στις αλησμόνητες  πατρίδες, οι Πόντιοι της Καλαμαριάς ξαναζωντανεύουνε τα παλιά ήθη και έθιμά τους.
Το «δρώμενο» ξεκίνησε από τους πολύ αρχαίους χρόνους, συνεχίστηκε στον Πόντο, κουβαλήθηκε στην Ελλάδα με τον ξεριζωμό. Την Κυριακή πρωί, μετά τη λειτουργία στο εκκλησάκι, στο Κοιμητήρι, γίνεται το δρώμενο «τα ταφία», γιορτή για νεκρούς, που ξεκινά από τη βαθιά αρχαιότητα κι είναι φλόγα στις ποντιακές ψυχές που η παράδοση δεν τη σβήνει.

Το ποντιακό ταφικό έθιμο βρίσκουμε σε αττική λευκή λήκυθο, στα 440 περίπου π.Χ. Ξεχώθηκε σε αρχαιολογικές ανασκαφές στην Ερέτρια. Εικονίζεται επίσκεψη σε τάφο, μια από τις πιο αγαπημένες σκηνές για λευκές ληκύθους που κείνη την εποχή η χρήση τους ήταν αποκλειστικά ταφική. Η ανδρική μορφή είναι νέος που χάθηκε πρόωρα κι η γυναίκα καταθέτει στον τάφο του κάνιστρο με προσφορές.
Με λάβαρα, σημαίες, πανέρια με κόκκινα αβγά, τσουρέκια, η πομπή στο Κοιμητήρι, όπου πάνω στην ταφόπετρα απλώνεται καθαρό άσπρο τραπεζομάντιλο με διάφορους μεζέδες, αβγά, τσουρέκια, ούζο. Ο παπάς κάνει τρισάγιο, πίνει ούζο κι εύχεται «ο Θεός να σχωρά τον». Καθώς απαντέχουνε τον παπά «Επαρ τα’ οβό σ’ και έλα ας τσουκρίζομε ους να έρται ο παπάς...».
Παινεύουνε το νεκρό, τρωγοπίνουνε και με λύρες τραγουδάνε. Ξεφάντωμα με ποντιακούς χορούς, τραγούδια, που συνοδεύει κεμεντζές. «Χάϊντε κεμεντζετσή, Λελέβω τη χερία σ’ το τσάκωμα, παίξον κεμεντζέ κι ας ξύουμεσ σον χορόν».


Στην αρχαιότητα, που οι νεκροί θάβονταν ή καίγονταν, είχανε την εθιμολατρεία που λεγότανε περίδειπνο ή επικήδεια εστίαση. Στο νιοσκαμένο ταφικό χώμα συνηθίζουνε να σπέρνουνε στάρι. Οταν αυτό φύτρωνε και μεγάλωνε, μετά οχτώ μήνες, ξέσπαγε ο πόνος και τότε πηγαίνανε στον τάφο, κάνανε την επικήδεια εστίαση, όπου παινεύανε το νεκρό με εγκώμια. Φίλοι και συγγενείς που είχε ο νεκρός, οι «συνδειπνούντες», μνημονεύανε τον αποθαμένο και τον εγκωμιάζανε.
Για όσα δε θα ξεχάσουμε ποτέ...


«Του Θωμά σα Ταφία» στην Καλαμαριά  οι Πόντιοι γιορτάζουνε, καθώς θυμούνται τις «αλησμόνητες» πατρίδες και τους αγαπημένους νεκρούς τους. Αλησμόνητες πατρίδες στον Πόντο είναι: Τραπεζούντα, Σούρμενα, Κερασούντα, Σινώπη, Αμισός, Σάντα Κωτύωρα, Τρίπολη, Ριζούντα, Αργυρούπολη, Πουλαντσάκη, Οινόη, Νικόπολη, Ινέπολη, Σεβάστεια, Οφις, Αμάσεια, Ματσούκα. Κι ο Ελληνικός Πόντος θα ζει πάντα σα θρύλος στις ελληνικές γενιές που έρχονται.

Στον πεζόδρομο του θεάτρου "Μελίνα Μερκούρη" με τα Ποντιάκια του Ποντιακού Ομίλου Καλαμαριάς

Ο Τραπεζούς Χρύσανθος γράφει στο «Αρχείον του Πόντου» (τόμος 4ος-5ος): «Υπό την ένοχον αδιαφορίαν της χριστανικής Δύσεως εν έτει 1453 έπεσεν η Κωνσταντινούπολις και εν έτει 1461 η Τραπεζούς και κατεστράφη ολόκληρος ακμαίος πολιτισμός. Τη ενόχω συνεργία δυο μεγάλων χριστιανικών Δυνάμεων της Δύσεως της Γερμανίας και της Αυστρίας κατά τα έτη 1914-1918 εσφάγη υπό των Νεότουρκων ολόκληρον το έθνος το Αρμενικόν και εκατοντάδες χιλιάδων Ελλήνων βιαίως απεσπάσθησαν από των εστιών αυτών και απέθανον εν τη εξορία. Τη ενόχω συνεργία των συμμάχων χριστιανικών Δυνάμεων της Δύσεως, κατά τα έτη 1919-1922 το εθνικόν κίνημα των Τούρκων του Μουσταφά Κεμάλ πασά συνεπλήρωσε το έργον των Νεότουρκων κατά εκατοντάδες απηγχονίζοντο Έλληνες κληρικοί και πρόκριτοι του Πόντου...».


|

Η δεύτερη και η τέταρτη γενιά "μακρά ασήν Πατρίδαν"

Ενάμισι εκατομμύριο ξεριζωμένους ρίξανε στη θάλασσα  στην τελευταία τραγωδία και oι πρόσφυγες, ματωμένοι, κυνηγημένοι, με πόνο στην ψυχή και φρίκη από τη σφαγή στα μάτια, μετρούσανε τις ρίζες και τα βλαστάρια που χάσανε, ήρθανε να ριζώσουνε σε καινούρια χώματα με τον Πόντο πάντα, όμως, ολοζώντανο στο μυαλό και στην καρδιά τους.

Ypoloipo

ΑΠΟΛΥΜΑΝΤΗΡΙΟ

 Πρόσφυγες σε παράγκα της Καλαμαριάς

 

Μυρμηγκιές κατεβαίνουν από τα κατάφορτα καράβια οι πρόσφυγες στο Καραμπουρνάκι - Αρετσού. Τα καράβια ασταμάτητα κουβαλούν. Από το καράβι, με τους μποχτσάδες στο χέρι, ίσια στο Λοιμοκαθαρτήριο.

Αντρες, γυναίκες, παιδιά. Γέροι κι άρρωστοι. Μαζί και τα λιγοστά υπάρχοντα, όσα κατόρθωσαν να περισώσουν από τη λαίλα­πα της καταστροφής.

Όλοι στον κλίβανο. Στριμωγμένοι κάτω από το ντους, με μια πλάκα πράσινο σαπούνι με ποτάσα, να λούζουν κε­φάλι και σώμα.

Έξω, έρχεται κιόλας η δεύτερη μπαταριά. Τους πρώτους, έτσι βρεγμένους, αχνιστούς ακόμη, τους βάζουν σε ολάνοιχτους θαλάμους. Ο βαρδάρης μπουκάρει μανιασμένος. Τσίτσιδοι, ώσπου νάρθουν τα ρούχα από την απολύμανση. Μπιμπικιάζει το πετσί. Το ρίγος τους διατρέχει σύγκορμα. Τα χείλη στεγνώνουν. Η απόγνωση στα μάτια. Κινούνται σαν νευρόσπαστα για ν' αντισταθούν στο κρύο.

Μόλις αντικρύζουν τα μπογαλάκια τους από τον κλίβανο, ορμάνε να πάρουν τα ρούχα τους να ντυθούν. Τι είναι τούτο πάλι, Θεέ μου! Όλα κουβάρια, στριμμένα άντερα. Τα πιο πολλά έχουν μαζέψει κι έχουν μείνει μισά.

Ωστόσο, το κρύο σχίζει τη σάρκα. Ο βαρδάρης δίνει βιτσιές στα μελανιασμέ­να κορμιά. Φοράνε ό,τι βρεθεί και τους γίνεται. Τα δόντια χτυπούν. Το στήθος πονεί. Η πούντα και η πνευμονία σε πολλούς γρήγορα θα ακολουθήσει. Φάγανε 50 χιλιάδες πρό­σφυγες στην Καλαμαριά από την καραντίνα, γράφουν επί­σημα έγγραφα του ΚΚΕ.

Και από το Λοιμοκαθαρτήριο, ίσια στην Καλαμαριά, στους θαλάμους. Εξήντα οι θάλαμοι. Χίλια μέτρα απόσταση από τη θάλασσα. Ένα εξαθλιωμένο μπουλούκι, τσακισμένο ως το μεδούλι, φορτωμένο τ' απομεινάρια της απολύμανσης, με άδεια ψυχή, ανη­φορίζει, κρατώντας από τα χέρια παιδιά και καμιά κουβέρτα στη μασχάλη.

Άλλοι ξυπόλυτοι, άλλοι μισόγυμνοι. Κι άλλοι μπίνα στην πλάτη των πιο δυνατών, γιατί δεν αντέχουν άλλο!

Καταπιτσιλισμένες οι σελίδες της προσφυγικής ιστορίας στην Καλαμαριά, τις πρώτες αυτές ώρες, από κατάμαυρες κηλίδες για τα κυνηγημένα παιδιά του ελληνισμού, που μι­λούν ακόμη τη γλώσσα του Ομήρου. Αυτοί οι θεματοφύλα­κες, που φρουρούσαν με τα μάνλιχερ στο χέρι, ολονυκτίς, τις πανάρχαιες ελληνικές ρίζες. Που στο όνομα της Ελλάδας, λιώνουν από συγκίνηση και τους διατρέχει ρίγος.

Οι γυναίκες χάνουν και τα μακριά τους μαλλιά. Τις κου­ρεύουν για τον φόβο της ψείρας. Αφαιρούν από αυτές τη χάρη εκείνων των καιρών, τότε που τα μαλλιά έπεφταν χεί­μαρρος ή πλεξούδες ώς τη μέση.

Πεθαίνουν αράδα οι πρόσφυγες εδώ, κι ένας θρήνος απέ­ραντος σκορπίζει στον αέρα και γίνεται θρήνος, μοιρολόι.

Και σεράντα μέρες πρόσφυγοι - εκ'είχαν καραντίναν
τα λείψανα ας σο παπόρ - σην θάλασσαν εσύρναν.

Ο Πόντος, που πλήρωσε ακριβά το εθνικό του πάθος και κατέκτησε τα υψίπεδα της ελληνικής ιστορίας, αυτήν την ώρα αισθάνεται πληγωμένος, προδομένος, κι ας κράτησε με το σπαθί το ατίμητο δώρο της εθνικής αρετής και αξιοπρέ­πειας


Αγγελική Στεργίου
δημοσιογράφος και συγγραφέας

ΥΓ
Είναι τραγικό και μόνο να το σκεφτεί κανείς ότι στην Καλαμαριά δεν υπάρχει μνημείο αφιερωμένο στην ΠΟΝΤΙΑΚΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ και στην πρώτη γενιά της Προσφυγιάς!!!
Άμεσο μέλημα, υποχρέωση όρκου και λόγος τιμής , εφόσον η παράταξή μας εκλεγεί στις δημοτικές εκλογές του 2010, θα είναι η ανέγερση μνημείου της Ποντιακής Γενοκτονίας στο σημείο του «απολυμαντήριου» στην Αρετσού απ’ όπου πέρασαν το 1922 και οι δικοί μου γονείς και οι παππούδες μου…

Βασίλης Ν, Τριανταφυλλίδης
(Χάρρυ Κλυνν)
Ιδρυτής του «ΠΟΝΤΙΑΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΕΛΛΑΔΟΣ»
Υποψήφιος Δήμαρχος Καλαμαριάς

Ypoloipo

ΓΙΝΕ ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ ΠΟΝΤΙΑΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΕΛΛΑΔΟΣ/ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ/Ο ΠΟΝΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙ ΚΑΙ ΜΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ

ΟΣΟΙ ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣΤΕ ΤΟ "ΠΟΝΤΙΑΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΕΛΛΑΔΟΣ" ΜΗΝ ΑΡΚΕΙΣΘΕ ΣΤΗΝ ΙΔΙΟΤΗΤΑΤΟΥ ΕΠΙΣΚΕΠΤΗ...

ΓΙΝΑΤΕ ΜΕΛΗ
BECOME A FAN

ΣΤΟΧΟΣ ΜΑΣ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟΤΗΣ ΜΑΣΣΑΛΙΑΣ ΤΑ 30.000 ΜΕΛΗ...

Το "Ποντιακόζήτημα" δεν είναι ένα θέμα της ιστορίας ή των μουσείων. Είναι ένα ζωντανό ζήτημα με εθνικές και διεθνείς διαστάσεις του οποίου οι εξελίξεις στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου, του
παρευξείνιου χώρου και ολόκληρης της Ευρώπης το καθιστούν επίκαιρο ως θέμα δημοκρατίας, ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ελευθερίας, αξιοπρέπειας

Μένει λοιπόν στα ζωντανά κινήματα και στις δυνάμεις των Ποντίων να το επαναφέρουν στο προσκήνιο

ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΤΟ 11.866 ΠΟΝΤΙΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ Facebook! 20.000 ΚΑΙ ΠΛΕΟΝ ΕΧΟΥΝ ΕΓΓΡΑΦΕΙ ΜΕΛΗ ΣΤΟ «ΠΟΝΤΙΑΚΟ ΚΙΝΗΜΑ»
http://www.el-pontos.blogspot.com Η ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ.
http://e-kalamaria.gr/el-pontos ΚΑΙ ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΟΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΓΡΑΦΤΕΙΤΕ ΜΕΛΗ ΣΥΜΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΣ ΤΗ ΦΟΡΜΑ ΕΓΓΡΑΦΗΣ


ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ 30.000 Σ΄ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΕΛΙΔΑ… ΔΩΣΤΕ ΜΑΣ ΔΥΝΑΜΗ… ΔΩΣΤΕ ΜΑΣ ΚΟΥΡΑΓΙΟ…

ΜΑΣ ΑΓΝΟΕΙ ΕΠΙΔΕΙΚΤΙΚΑ ΤΟ ΕΠΙΣΗΜΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ, ΜΑΣ ΘΥΜΟΥΝΤΑΙ ΜΟΝΟ ΣΤΙΣ ΓΙΟΡΤΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΕΠΕΤΕΙΟΥΣ ΟΙ «ΠΟΝΤΙΟΙ» ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ, ΠΛΗΝ ΕΛΑΧΙΣΤΩΝ ΕΞΑΙΡΕΣΕΩΝ ΜΑΣ ΚΡΑΤΟΥΝ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΚΑΙ ΣΤΗ ΣΙΩΠΗ ΤΑ ΜΜΕ, ΜΑΣ ΚΟΙΤΑΖΟΥΝ ΜΕ ΠΕΡΙΕΡΓΕΙΑ ΚΑΙ ΕΠΙΦΥΛΑΚΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΑ ΠΟΝΤΙΑΚΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ ΠΟΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΧΟΡΟΥΣ, ΣΥΝΕΣΤΙΑΣΕΙΣ ΚΑΙ «ΤΣΑΝΤΖΑΛΑ-ΜΑΝΤΖΑΛΑ» ΚΑΙ ΣΧΕΔΟΝ ΚΑΘΟΛΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΩΘΗΣΗ ΤΗΣ ΙΔΕΑΣ ΤΗΣ ΠΟΝΤΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ ΜΑΣ ΣΤΑ ΤΙΜΗΜΕΝΑ ΠΑΤΡΙΑ ΕΔΑΦΗ ΤΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ ΜΑΣ…

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΟΥ «ΚΕΜΑΛΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ» ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΔΙΑΓΕΓΡΑΜΜΕΝΟ. ΝΕΑ ΚΡΑΤΗ ΘΑ ΞΕΠΗΔΗΣΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΟΥ ΚΕΜΑΛΙΚΟΥ ΜΟΡΦΩΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΕΝΑ ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΘΑ ΕΙΝΑΟ Ο «ΠΟΝΤΟΣ»¨

ΑΝΑ ΠΑΣΑ ΣΤΙΓΜΗ ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΤΟΙΜΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ «ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ»

ΕΛΑΤΕ ΜΑΖΙ ΜΑΣ… ΑΞΙΖΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΗΣ ΤΥΧΗΣ Ο ΠΟΝΤΙΑΚΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ…
«ΘΕΛΟΥΜΕ ΚΑΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ» ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΥΝΘΗΜΑ ΜΑΣ


ΕΝΑ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟ Ε-MAIL ΕΣΤΕΙΛΑΝ ΤΑ ΜΕΛΗ ΚΑΙ ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΣΤΗ ΣΟΥΗΔΙΚΗ ΒΟΥΛΗ ΚΑΙ ΣΕ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΣΟΥΗΔΙΑΣ, ΣΤΟ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ ΚΟΓΚΡΕΣΟ ΚΑΙ ΣΤΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΝΟΤΙΑΣ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑΣ , ΠΡΟΩΘΩΝΤΑΣ ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΗΣ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΗΣ ΠΟΝΤΙΑΚΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ.

ΑΡΧΙΣΕ ΗΔΗ ΚΑΙ ΘΑ ΚΟΡΥΦΩΘΕΙ ΜΕ ΤΟ «ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΜΑΣΑΛΙΑΣ» Η ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΡΑΤΩΝ.

ΣΤΟΧΟΣ ΜΑΣ ΤΑ 30.000 ΜΕΛΗ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΜΑΣΣΑΛΙΑΣ ΠΟΥ ΘΕΩΡΟΥΜΕ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ ΤΟΥ ΒΑΤΟΥΜ 1919… ΟΛΑ ΤΑ ΑΛΛΑ ΣΥΝΕΔΡΙΑ ΔΕΝ ΤΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ΚΑΙ ΙΣΩΣ ΤΑ ΣΥΝΕΔΡΙΑ ΑΥΤΑ ΝΑ ΥΠΗΡΞΑΝ Η ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΣ ΚΑΚΟΔΑΙΜΟΝΙΑΣ ΤΟΥ ΠΟΝΤΙΑΚΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ.

Τα σημαντικότερα Συνέδρια των Ποντίων
1918, 21 Ιανουαρίου έως 4 Φεβρουαρίου. Συνέδριο στη Μασσαλία με πρωτοβουλία του Κωνσταντίνου Κωνσταντινίδη, γιου του ισόβιου Δημάρχου Κερασούντας, καπετάν Γιώργη Κωνσταντινίδη. Στο Συνέδριο αυτό γίνεται για πρώτη φορά λόγος για την ίδρυση ανεξάρτητου κράτους με την ονομασία «Δημοκρατία του Πόντου».

1918, Ιούλιος. Συνέδριο στο Μπακού του Αζερμπαϊτζάν για την ανεξαρτησία του Πόντου και τον επαναπατρισμό των προσφύγων που κατέφυγαν στη Ρωσία με την αποχώρηση των Ρωσικών στρατευμάτων από τον Πόντο.

1918, Οκτώβριος. Συνέδριο στο Κρασνοντάρ. Συγκρότηση Κεντρικής Ένωσης Ποντίων Ελλήνων για την ανεξαρτησία του Πόντου.

1918, Νοέμβριος. Συνέδριο στη Μασσαλία. Για την προώθηση της Ανεξαρτησίας του Πόντου.

1918, Νοέμβριος. Παμμικρασιατικόν Συνέδριον στην Αθήνα με τη συμμετοχή Ποντίων.

1919, Φεβρουάριος. Συνέδριο στην Κωνσταντινούπολη. Για το δικαίωμα αυτοδιάθεσης, ανεξαρτησίας και ενσωμάτωσης του Πόντου στην Ελλάδα.

1919, Μάρτιος. Συνέδριο στο Βατούμ. Συγκρότηση Εθνικού Συμβουλίου με σκοπό την Απελευθέρωση του Πόντου και την ίδρυση Δημοκρατίας του Πόντου.

1961, Μάϊος. Α΄ Παμποντιακό Συνέδριο στη Θεσσαλονίκη. Έλαβαν μέρος αντιπρόσωποι από 26 Ποντιακές Οργανώσεις απ’ όλη την Ελλάδα καθώς και πολλές ποντιακές προσωπικότητες. Η κυριότερη εισήγηση ήταν η Ίδρυση Κορυφαίας Ποντιακής Οργάνωσης. Εισήγηση που έγινε απόφαση, για να υλοποιηθεί όμως έντεκα χρόνια αργότερα, το 1972 με την ίδρυση της Πανελλήνιας Ένωσης Ποντιακών Σωματείων (Π.Ε.Π.Σ.) η οποία αργότερα μετονομάστηκε σε Π.Ο.Π.Σ. (Πανελλήνια Ομοσπονδία Ποντιακών Σωματείων).

1985, 7-14 Ιουλίου. Α΄ Παγκόσμιο Συνέδριο Ποντιακού Ελληνισμού στη Θεσσαλονίκη. Πρόεδρος: Γεώργιος Ε. Παρχαρίδης. Γ. Γραμματέας: Μαίρη Κ. Στεργιάδου. Την έναρξη των εργασιών κήρυξε ο πρωθυπουργός Ανδρέας Γ. Παπανδρέου.

1988, 31 Ιουλίου – 7 Αυγούστου. Β΄ Παγκόσμιο Συνέδριο Ποντιακού Ελληνισμού στη Θεσσαλονίκη. Πρόεδρος: Παναγιώτης Τανιμανίδης. Γ. Γραμματέας: Μιχάλης Καραβέλας. Το καλλίτερο απ’ όλα τα συνέδρια. Μεταξύ άλλων διατυπώνεται το αίτημα για καθιέρωση της 19ης Μαΐου ως ημέρας μνήμης της Γενοκτονίας.

1992, 14-24 Μαΐου. Γ΄ Παγκόσμιο Συνέδριο Ποντιακού Ελληνισμού στη Θεσσαλονίκη. Πρόεδρος: Βασίλειος Ιντζές. Γ. Γραμματέας: Γεώργιος Παπαδόπουλος.

1997, 13-16 Ιουνίου. Δ΄ Παγκόσμιο Συνέδριο Ποντιακού Ελληνισμού στη Θεσσαλονίκη. Πρόεδρος: Θρασύβουλος Λαζαρίδης. Γ. Γραμματέας: Χαράλαμπος Τσακιρίδης.

2002, 25-28 Οκτωβρίου. Ε΄ Παγκόσμιο Συνέδριο Ποντιακού Ελληνισμού στη Θεσσαλονίκη. Πρόεδρος: Γεώργιος Τανιμανίδης (στη θέση του παραιτηθέντος Μιχάλη Παπαδόπουλου). Το συνέδριο αυτό πραγματοποιήθηκε μέσα σε ένα κλίμα διάσπασης του Ποντιακού χώρου, με τα μισά σχεδόν μέλη της οργανωτικής επιτροπής να έχουν παραιτηθεί και με την αποχή πολλών κορυφαίων οργανώσεων. Η κατάσταση αυτή απετέλεσε την αφετηρία πρωτοβουλιών που οδήγησαν στο οργανωτικό συνέδριο τον Ιούνιο του 2003.

2003, 28,29 Ιουνίου. Α΄ Πανελλαδικό Οργανωτικό Συνέδριο στη Θεσσαλονίκη. Με την παρουσία αντιπροσώπων 340 πρωτοβάθμιων οργανώσεων αποφασίστηκε η ίδρυση της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδος (Π.Ο.Ε.) Πρώτος πρόεδρος εκλέχτηκε ο καθηγητής ιατρικής του Α.Π.Θ. Γιώργος Παρχαρίδης και Γ. Γραμματέας ο δικηγόρος Κώστας Γαβρίδης.

2006, 6-9 Ιουλίου. ΣΤ΄ Παγκόσμιο Συνέδριο Ποντιακού Ελληνισμού στην Αθήνα παρουσία του πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή. Πρόεδρος: Δημήτρης Τομπουλίδης. Γ. Γραμματέας: Απόστολος Αποστολίδης.

Θα προσέξατε ότι στο τελευταίο Συνέδριο που γίνεται μνεία Συγκρότησης Εθνικού Συμβουλίου με σκοπό την Απελευθέρωση του Πόντου και την ίδρυση Δημοκρατίας του Πόντου είναι το Συνέδριο του Βατούμ το 1919...

ΑΠΟ 'ΚΕΙ ΚΑΙ ΠΕΡΑ ΣΙΩΠΗ! ΓΙΑΤΙ;

ΤΟ ΠΟΝΤΙΑΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΕΛΛΑΔΟΣ ΕΠΑΝΑΦΕΡΕΙ ΤΟ "ΖΗΤΗΜΑ" ΤΩΝ 7 ΠΡΩΤΩΝ ΣΥΝΕΔΡΙΩΝ ΚΑΙ ΑΠΑΙΤΕΙ ΝΑ ΕΠΑΝΑΤΕΘΕΙ ΣΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ, ΑΛΛΩΣ ΠΩΣ ΘΕΩΡΕΙ ΟΤΙ ΤΑ "ΣΥΜΒΟΥΛΙΑ" ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΚΑΝΕΝΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΝΟΗΜΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΝ ΤΙΠΟΤΑ ΤΟ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ ΣΤΗΝ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΤΗΣ ΠΟΝΤΙΑΚΗΣ ΙΔΕΑΣ...



Ypoloipo

ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΝΗΜΟΚΤΟΝΙΑ

Γράφει η Έφη Χ. Μαυροπούλου

Η απόφαση του σουηδικού Κοινοβουλίου υπέρ της αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Ελλήνων, των Αρμενίων και των Ασσυρίων αποτελεί μία επιτυχία, η οποία έρχεται σε μία δύσκολη περίοδο. Σε μία συγκυρία όπου το μόνο που ακούγεται είναι αριθμοί, έρχεται αυτή η απόφαση να δείξει ότι πέρα από τους αριθμούς υπάρχουν άνθρωποι, που έχουν συναισθήματα, όνειρα και μνήμες. Μια απόφαση που δείχνει ότι απέναντι στο ανθρώπινο δράμα δεν υπάρχουν σύνορα.

Δυστυχώς, αυτή την απόφαση ελάχιστοι από μας την έμαθαν. Τα κανάλια σιώπησαν πλην ελαχίστων εξαιρέσεων και αυτά με πολύ σύντομες αναφορές. Όσο για την ελληνική Κυβέρνηση, σιώπησε εκκωφαντικά. Μα πραγματικά για ένα τέτοιο θέμα δε βρήκε η ελληνική Κυβέρνηση να πει κάτι; Να κάνει μια επίσημη ανακοίνωση; Να πει ένα ευχαριστώ έστω, στη σουηδική ηγεσία; Δεν θεωρεί όμως, σημαντική την αναγνώριση γιατί ποτέ η επίσημη πολιτική ηγεσία δεν κατευθύνθηκε με συγκεκριμένες ενέργειες προς αυτό το σκοπό. Καμιά πολιτική ελληνική ηγεσία δεν ενδιαφέρθηκε, αντιθέτως, ενοχλούνταν ενώ, για τα όποια μικρά βήματα έκανε μάλλον σύρονταν από τα ποντιακά σωματεία.

Αρκεί να σκεφτούμε ότι μόλις το 1994 αναγνώρισε η ελληνική ηγεσία την ποντιακή γενοκτονία τότε καταλαβαίνουμε, ότι η στάση αυτή ήταν λίγο-πολύ αναμενόμενη.

Με στόχο την επίτευξη ελληνοτουρκικής φιλίας διαγράφουμε, ξεχνάμε και υποκρινόμαστε. Ποτέ όμως καμιά φιλία δε στηρίχτηκε και δεν μακροημέρευσε πάνω σε σαθρά θεμέλια.

Δε σκέφτηκε ποτέ καμιά ελληνική Κυβέρνηση, ότι αν η Ελλάδα έστεκε με αποφασιστικότητα και στήλωνε τα πόδια της, απέναντι στον τουρκικό ιμπεριαλισμό μετά τη ποντιακή γενοκτονία, και τη μικρασιατική καταστροφή, ίσως και να μη ζούσαμε τα δραματικά γεγονότα κατά των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης το 1955. Αν ήταν διαφορετική η στάση της Ελλάδας απέναντι στη Τουρκία ίσως και να μη ζούσαμε την τούρκικη εισβολή στην Κύπρο του 1974, ίσως να μη ζούσαμε το φιάσκο των Ιμίων, που μέχρι πριν από είκοσι χρόνια οι Έλληνες ψαράδες μπορούσαν να ψαρεύουν ενώ σήμερα, μια τέτοια ενέργεια θα αποτελούσε αιτία πολέμου.

Μνημοκτόνοι μιας ιστορίας, μιας γενοκτονίας, μιας αδικίας.

Ίσως κάτι έχει αρχίζει να αλλάζει αφού πριν κάποιες μέρες, η Επιτροπή Εξωτερικών της αμερικανικής Βουλής των Αντιπροσώπων αναγνώρισε τη Γενοκτονία των Αρμενίων και αναμένουμε την εξέλιξη.

Ωστόσο, έχουμε πολύ δρόμο ακόμη. Σε μια εποχή που η Μεγάλη Βρετανία αφαίρεσε το ολοκαύτωμα των Εβραίων από τη διδακτέα ύλη γιατί πρόσβαλε τα πιστεύω του μουσουλμανικού πληθυσμού, σαν να μην συνέβη ποτέ, σε μια εποχή που η γενοκτονία στο Νταρφούρ, το Τσαντ, το Κονγκό, τη Ζιμπάμπουε, συνεχίζεται δείχνει ότι όσο θα μένουμε απαθείς το έγκλημα θα επιστρέφει. Αν θέλουμε να λεγόμαστε άνθρωποι οφείλουμε να σταθούμε με δυναμισμό απέναντι σε κάθε γενοκτονία από όπου και αν προέρχεται κατά οποιουδήποτε και αν στρέφεται.

«Το μόνο που χρειάζεται το «κακό» για να επιτύχει είναι οι ευπρεπείς να μείνουν αδρανείς» Edmund Burke (Αγγλο-Ιρλανδός Πολιτικός και Φιλόσοφος).

effiemavropoulou@hotmail.com

Ypoloipo

Περί της αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου από το κοινοβούλιο της Σουηδίας

O καθηγητής Ιστορίας του Νέου Ελληνισμού του
Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονία Κωνσταντίνος Φωτιάδης
με τον ιδρυτή του ΠΟΝΤΙΑΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
Βασίλη Ν. Τριανταφυλλίδη (Χάρρυ Κλυνν)

Του Κωνσταντίνου Φωτιάδη

« Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία » Α. Κάλβος

Η αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ποντίων από τo Σουηδικό Κοινοβούλιο αποτελεί σταθμό για την έκβαση της δικαίωσης όσων συντελέστηκαν μέσα στη ροή του χρόνου από την Κυβέρνηση των Νεοτούρκων. Πρόκειται για μια δικαίωση που καταλύει τους φραγμούς του χρόνου και αγγίζει ευθέως και καταλυτικά την παρούσα ηγεσία του τουρκικού κράτους, κυρίως επειδή εμφορούμενη από έναν άκριτο σωβινισμό και από μια μισερή μισαλλοδοξία αρνείται να αποκηρύξει ένα αιμοσταγές παρελθόν και να συνδράμει στην οικοδόμηση ενός ελπιδοφόρου μέλλοντος ανάμεσα στους δύο λαούς. Οι σπασμωδικές ενέργειες της κυβέρνησης Ερντογάν, οι ενοχικές στρατηγικές της, η αμηχανία της και οι εμμονές της στην άρνηση των ιστορικών της ευθυνών αποτελούν αξιόμεμπτα κακουργήματα που δεν επιτρέπουν την συμπόρευσή μας σε ένα τοπίο αγαστής γειτονίας.

Πέρα όμως από την επίσημη απόδοση ευθυνών στην σύγχρονη Τουρκία η απόφαση του Σουηδικού Κοινοβουλίου συνιστά υπέρβαση στο επίπεδο των άτεγκτων επιταγών της παγκοσμιοποίησης. Έξω και πέρα από τις νόρμες της ισοπέδωσης των αξιών, πέρα από τη διάσταση της προοδοπληξίας αλλά και ξεπερνώντας τις ανάγκες της ντόπιας τους βιομηχανίας που έχει αναλάβει να εξοπλίσει με σύγχρονη τεχνογνωσία την Τουρκία, οι Σουηδοί απέδειξαν ότι δεν ορρωδούν προ ουδενός και ότι υπηρετούν την ηθική και το δίκαιο. Πραγματικά η ενέργεια των Σουηδών βουλευτών συνιστά μια πράξη ευθύνης απέναντι στην ιστορία, μια νίκη του φωτός έναντι των σκοτεινών δυνάμεων που απεργάζονται την οικοδόμηση ενός κόσμου χωρίς προσδοκία, ελπίδα και φως για τους λαούς του. Και μάλιστα παραφράζοντας την αρχαία μας κληρονομιά θα λέγαμε ότι η αναγνώριση που ήρθε από το Σουηδικό κοινοβούλιο αποτελεί νίκη της Αντιγόνης έναντι του Κρέοντα, νίκη που δεν είχαν προβλέψει οι Κασσάνδρες του εφησυχασμού, του ωχαδερφισμού και της δουλικής προσαρμογής στην εθνική μας μιζέρια.

Μέσα σε αυτό το φως ήχησε πολύ μικρόψυχη η δήλωση του Τούρκου Προέδρου που αδύναμος να ανταποκριθεί στις προκλήσεις των καιρών μίλησε για ζητήματα που αφορούν μόνο τους ιστορικούς. Κύριε Πρόεδρε, το κυνήγι της αλήθειας είναι υπόθεση όλων μας όπως και η ίδια η ιστορία που συνιστά αναπαλλοτρίωτο κομμάτι της πανανθρώπινης επιστήμης. Και αν τα κράτη εγκλωβισμένα μέσα σε αδιέξοδα επιβίωσης δεν μπορούν να αναμετρηθούν με την ιστορία γνωρίζουν πολύ καλά ότι η ώρα της κρίσεως έρχεται και ότι η ιστορία τους εκδικείται μέσα στην εναλλαγή των συγκυριών που δεν μπορούν να τις προκαθορίσουν οι στημένες εισηγήσεις των προσκεκλημένων στα τούρκικα συνέδρια, οι λεονταρισμοί της τούρκικης ηγεσίας, η εγκάθετη νομενκλατούρα των αμερικανοεπιχορηγούμενων Πανεπιστημίων τους.

Επειδή όμως κάθε μεγάλη νίκη σαν αυτή έχει τους συντελεστές της αξίζει να επισημανθεί ότι πολλά οφείλουμε ως πόντιοι, ως πρόσφυγες και ως Έλληνες στους οικονομικούς παράγοντες που εκπροσώπησαν επάξια τον ελληνισμό στη Σουηδία, αυτούς που μόχθησαν με αγάπη για την Ελλάδα με πίστη στη δικαίωση του αγώνα και με πεποίθηση ότι η ελληνική ιστορία αξίζει να τιμηθεί από όλους μας . Μνημονεύω πρώτιστα τον αγώνα των ομογενών Παπαδόπουλου και Σταφυλίδη αν και γνωρίζω ότι προσκρούω στη σεμνότητά τους. Και εύχομαι ο αγώνας τους και η αγωνία τους να εμπνεύσουν και άλλες μη αφυπνισμένες δυνάμεις του Ελληνισμού ανά τον κόσμο. Γιατί είμαστε πολλοί και δυνατοί όταν μας συνδέει ο πόθος της αλήθειας.

Σε αυτό το σημείο είναι ανγκαίο να επισημανθεί ότι επιβάλλεται να απομονώσουμε όλους εκείνους που δεν πήραν μέρος στον αγώνα, έσπευσαν όμως με αρκετή δόση χυδαίου αρριβισμού να δρέψουν τους καρπούς μιας νίκης που δεν τους ανήκε. Πρόκειται για τους συνήθεις ύποπτους που βλάπτουν με τον ατέρμονο εγωκεντρισμό τους, με την ασύδοτη ρητορική τους και με την ιδιοτελή προβολή ως δικών τους εκείνων των επιτευγμάτων για τα οποία μόχθησαν άλλοι. Δεν θα ασχοληθούμε μαζί τους. Θα τους παραδώσουμε στην μήνιν της ιστορίας. Εξάλλου η τιμωρία τους έρχεται: ο καθένας τους είναι εγκλωβισμένος σε ένα αξίωμα. Όπως το πουλί στο κλουβί του. Ένα αξίωμα που δεν τους αξίζει..

Και έρχομαι στα θλιβερά φαινόμενα της νεοελληνικής μας μιζέριας. Μιας μιζέριας που μας καθιστά άξιους μιας αρνητικής τύχης, ανίκανους να εκμαιεύσουμε τον σεβασμό των λοιπών ευρωπαίων, αδύναμους μπροστά στην επελαύνουσα συγκυρία. Πρώτα από όλα τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης αντί να βρίθουν αναφορών σχετικών με την αναγνώριση της φίλης Σουηδίας αρκέστηκαν στην καλύτερη περίπτωση σε σκόρπιες άνευρες επισημάνσεις αποστασιοποιημένες από αυτή καθευατή την ουσία της απόφασης. Ένιωθες ακούγοντας τα ελληνικά κανάλια πως απευθύνονταν σε ένα κοινό που η ταυτότητά του είχε ανεπίστρεπτα αλλοιωθεί.

Και οι χειρότερες των περιπτώσεων μας επιφύλαξαν και άλλες εκπλήξεις. Έτσι για το MEGA η αναγνώριση του Σουηδικού Κοινοβουλίου αφορούσε τους Αρμενίους κατά το νου και την ψυχή μας.. Ένα μεγάλο τίποτα και το Ελληνικό Κοινοβούλιο συλλήβδην. Η αλήθεια δεν τους αγγίζει, την γενναιότητα την προσπερνούν, την πατρίδα την υποτάσσουν σε σκοπιμότητες, την χλεύη των αξιών μας την βαφτίζουν στοχαστική προσαρμογή. Δεν έχω να πω τίποτα καλό και για τους ποντιακής και προσφυγικής καταγωγής βουλευτές. Δεν όρθωσαν το ανάστημά τους στην καπηλεία της ιστορίας μας, δεν ανταποκρίθηκαν στην ωριμότητα των συγκυριών, δεν έχουν μέσα στην ψυχη τους την Ελλάδα. Μοιραίοι και άβουλοι αντάμα πορεύονται μέσα στις απρόσωπες βιοτικές τους μέριμνες και τις μικροκομματικές τους σκοπιμότητες που τις βάφτισαν ισορροπίες. Και δεν διαπίστωσαν ότι δεν υπάρχει πιο μεγάλη ανισορροπία από την πατροκτονία που διαπράττουν. Η σιωπή είναι ενοχή.. Αλλά και χωρίς εσάς η αλήθεια θα λάμψει. Είναι ο καιρός του θερισμού..

O Κωνσταντίνος Φωτιάδης είναι καθηγητής Ιστορίας του Νέου Ελληνισμού Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας

Ypoloipo

Η Βουλή της Σουηδίας αναγνώρισε τη Γενοκτονία. Μία σπουδαία ημέρα για τον Ελληνισμό

Tου Φάνη Μαλκίδη

Η 11η Μαρτίου αποτελεί μία σημαντική ημέρα για τους Έλληνες και τις Ελληνίδες σε όλο τον κόσμο, αποτελεί μία σπουδαία ημερομηνία για τα εκατοντάδες χιλιάδες θύματα της...

Γενοκτονίας των Ελλήνων. Η απόφαση της ολομέλειας του Σουηδικού Κοινοβουλίου να αναγνωρίσει με ψήφους 131 υπέρ και 130 κατά, την Γενοκτονία των Ελλήνων, των Αρμενίων και των Ασσυρίων αποτελεί μία επιτυχία, η οποία έρχεται σε μία δύσκολη περίοδο. Σε μία συγκυρία όπου το μόνο που ακούγεται είναι αριθμοί. Στην ελληνική όμως παράδοση, υπάρχουν και οι λέξεις, που γίνονται σύμβολα, αγώνες, ταυτότητα. Αυτή όπου όπως λέει ο Νίκος Καζαντζάκης που κατέγραψε το δράμα των ξεριζωμένων Ελλήνων μετά τη Γενοκτονία, δίνει νόημα και μορφή σε μία άμορφη και άμυαλη απεραντοσύνη.



Η απόφαση της Σουηδικής Βουλής την 11 Μαρτίου 2010 ήρθε μετά την κοινή απόφαση της περασμένης χρονιάς, ότι από κοινού Έλληνες, Αρμένιοι και Ασσύριοι θα προωθήσουν ψήφισμα για την αναγνώριση της Γενοκτονίας στη Σουηδική Βουλή. Κάτι που έχει γίνει και στο πρόσφατο παρελθόν με πρωτοβουλία των βουλευτών του Αριστερού Κόμματος (Vänsterpartiet), Τάσου Σταφιλίδη και Hans Linde, ενώ στη συνέχεια υπήρξε πρωτοβουλία και του κόμματος των Πράσινων (Miljöpartiet), χωρίς όμως να περάσει από την Ολομέλεια. Επίσης το μεγαλύτερο πολιτικό κόμμα της Σουηδίας, το Σοσιαλδημοκρατικό, κατά την ετήσια συνέλευση του, το Νοέμβριο του 2009 , είχε αναγνωρίσει τη γενοκτονία των Ασσυρίων, των Ελλήνων και Αρμενίων.

Η αναγνώριση της Γενοκτονίας πήγε προς ψήφιση στο Σουηδικό κοινοβούλιο και το αποτέλεσμα ήταν η επικράτηση της αλήθειας, έναντι της άρνησης και της προπαγάνδας και ήδη η Τουρκία ανακάλεσε τον Πρέσβη της από τη Στοκχόλμη.

Η αναγνώριση από τη Σουηδία έχει τεράστια αξία γνωρίζοντας τη θέση της χώρας τόσο παγκόσμια όσο και ευρωπαϊκά για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τα δικαιώματα των μειονοτήτων. Η προσπάθεια για την αναγνώριση της Γενοκτονίας συνεχίζεται και από ότι φαίνεται έχει και αποτέλεσμα. Ειδικά όταν προέρχεται από την δυναμική και έξω από συμφέροντα και λογικές Ελληνική Διασπορά. Συγχαρητήρια σε όλους όσους εργάστηκαν για να έρθει αυτό το αποτέλεσμα, στους συμπατριώτες και συμπατριώτισσές μας στη Σουηδία που αγωνίστηκαν και πέτυχαν. Ο αγώνας συνεχίζεται και παρότι έχει πολλά εμπόδια στο εσωτερικό και το εξωτερικό, θα είναι νικηφόρος!

Ο Φάνης Μαλκίδης είναι μέλος της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών (International Association of Genocide Scholars- IAGS).