4ο ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΠΟΝΤΙΑΚΩΝ ΧΩΡΩΝ

ΣΑΒΒΑΤΟ 18 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2008 στο ΚΛΕΙΣΤΟ του Π. ΦΑΛΗΡΟΥ

“Η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος στο πλαίσιο των καταστατικών της σκοπών, που αφορούν τη διάσωση και διάδοση της ιστορίας και του πολιτισμού του ποντιακού ελληνισμού, διοργανώνει το 4^ο Πανελλαδικό Φεστιβάλ Ποντιακών Χορών με τη συμμετοχή 1700 περίπου χορευτών – χορευτριών των 360 ποντιακών σωματείων – μελών των συνδέσμων της από όλη την Ελλάδα.

Τα προηγούμενα τρία φεστιβάλ πραγματοποιήθηκαν στη Θεσσαλονίκη (Παλαί ντε Σπόρ), τη Δράμα (Κλειστό Γυμναστήριο «Δημήτριος Κραχτίδης»), και τη Λάρισα (Κλειστό Γυμναστήριο Νεάπολης) αντίστοιχα, με τεράστια επιτυχία συμμετοχής χορευτών από όλη την Ελλάδα…”

Και συνεχίζει το Δελτίο Τύπου της ΠΟΕ:

” Το 4^ο Πανελλαδικό Φεστιβάλ Ποντιακών Χορών, το οποίο τελεί υπό την αιγίδα του Προέδρου της Δημοκρατίας κ. Κάρολου Παπούλια και είναι αφιερωμένο στην προστασία του περιβάλλοντος, θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 18 Οκτωβρίου 2008 και ώρα 19:00 στο Κλειστό Φαλήρου, με το συντονισμό και την επιμέλεια διοργάνωσής του από το Σύνδεσμο Ποντιακών Σωματείων Νότιας Ελλάδος και Νήσων.

Κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ θα παρουσιαστούν ποντιακοί χοροί όλων των περιοχών του Πόντου, από χορευτές – χορεύτριες των πέντε συνδέσμων της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδος και θα τιμηθούν πρόσωπα και φορείς για την ανιδιοτελή προσφορά τους στο κοινωνικό σύνολο, όπως η περιβαλλοντική οργάνωση WWF Ελλάς για την προσφορά της

Στην προστασία του περιβάλλοντος, ο Σύλλογος «Το Χαμόγελο του Παιδιού» για την προσφορά του στην προάσπιση και προώθηση των δικαιωμάτων των παιδιών, η μεγάλη ευεργέτιδα κ. Έλσα Παπαγιαννοπούλου – Κυριακίδου για το φιλανθρωπικό και κοινωνικό της έργο και ο επιλοχίας Κυριάκος Τσολερίδης για την πράξη αυτοθυσίας απέναντι σε συνάνθρωπό του.

Μετά τη λήξη του φεστιβάλ θα ακολουθήσει συναυλία παραδοσιακής ποντιακής μουσικής και ποντιακό γλέντι με τους καλλιτέχνες:

· Αβραμίδης Ηλίας, λύρα

· Γεωργιάδης Κώστας, νταούλι

· Ευφραιμίδης Θεοδόσης, νταούλι

· Κασούρας Βασίλης, ούτι

· Κατσώτης Περικλής, νταούλι

· Κουλαξουζίδης Γιώργος, λύρα

· Νικολαϊδης Παντελής, αγγείον – φλογέρα

· Παρχαρίδης Στάθης, τραγούδι

· Πουλαντσακλής Γιώργος, κεμανέ

· Υφαντίδης Ηλίας, τραγούδι

· Φωτιάδης Παύλος, νταούλι

· Χατζηδαϋιτίδης Νίκος, νταούλι

Όσοι πιστοί προσέλθετε, αξίζει….

______________________________________________________________

Μερικές σκόρπιες στιγμές από την χθεσινή ημέρα

Όσο σκέφτόμουν οτι εκατοντάδες νέα παιδιά κοινωνούσαν τό Μυστήριο τού Πόντου, 90 χρόνια μετά, ντυμένα την ποντιακή στολή καί χορεύοντας τό “Αητέντς Επαραπέτανεν”, δάκρυσα καί σκέφτηκα την μεγάλη ευκαιρία γιά την αναπαραγωγή όχι μόνον τών χορών μας, αλλά -γιατί όχι- καί της γλώσσας μας αν υπάρξει συστηματική μαθητεία, καί τού ΗΘΟΥΣ τών προγόνων μας. Αυτή την λεβεντιά, την ομαδικότητα καί την ανθρωπιά πού σφυρηλατήθηκε σάν αναγκαία συμπεριφορά επιβίωσης κάτω από τίς αντίξοες γεωφυσικές καί πολιτικές συνθήκες τού Πόντου. Σκέφτηκα, πώς θά πρέπει ΕΜΕΙΣ, ως η ηγέτιδα προσφυγική δύναμη, νά γίνουμε πρωτοπόροι στό αγκάλιασμα τών σύγχρονων προσφύγων στήν Ελλάδα. ΕΜΕΙΣ νά συμπαρασταθούμε στην Πάτρα καί στην κάθε Πάτρα στούς πρόσφυγες, ΕΜΕΙΣ νά πρωτοστατήσουμε στόν αντιρατσιστικό αγώνα, γιατί εμείς υπήρξαμε ΟΙ πρόσφυγες,καί ΟΙ ανεπιθύμητοι μιας εποχής. (μαζί μέ τούς θράκες καί τούς υπόλοιπους Μικρασιάτες). Μαζί με την γλωσσα, τούς χωρούς καί τά έθιμα, να ξαναγενηθεί η ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΗ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ. Ιδού πεδίον δοξης λαμπρόν για τους συλλόγους μας καί την ΠΟΕ.

Σχόλιο από Πολυχρονίδη Γιώργο | Οκτώβριος 18, 2008

Πηγή: ΠΟΝΤΟΣ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

4ο ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΠΟΝΤΙΑΚΩΝ ΧΟΡΩΝ

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ κ. ΔΗΜΗΤΡΗ ΣΙΟΥΦΑ

Καλεσμένος ο Πρόεδρος της Βουλής κ. Δημήτρης Σιούφας από την Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος, απευθυνόμενος στο 4ο Πανελλαδικό Φεστιβάλ Ποντιακών Χορών, που πραγματοποιήθηκε στο Στάδιο Tae Kwon Do, είπε τα ακόλουθα:

«Υγείαν και χαράν σε ολς.

Είναι ιδιαίτερη τιμή και χαρά για μένα να απευθύνομαι, εκ μέρους της Βουλής των Ελλήνων, στο Πανελλαδικό Φεστιβάλ Ποντιακών Χορών, σ’ αυτή την συγκινητική γιορτή των νέων, σε ένα ιστορικό και δυναμικό τμήμα του Ελληνισμού, τον Ποντιακό Ελληνισμό.

Οι πρόγονοί σας για δεκάδες αιώνες δημιούργησαν λαμπρές σελίδες του Ελληνικού Πολιτισμού γύρω από τον Εύξεινο Πόντο. Μεταξύ των άλλων, στην Ηρακλειά, στη Σαφράπολις, στη Σινώπη, στη Σαμσούντα και λίγο παραμέσα στην Τοκάτη, στην Κερασούντα, στην Αργυρούπολη, στην Τραπεζούντα. Υπήρξαν οι ακρίτες του ευρωπαϊκού πολιτισμού στις παρυφές της Ασίας. Είστε κληρονόμοι μιας μοναδικής ιστορίας και δημιουργοί μιας λαμπρής σύγχρονης πραγματικότητας.

Η ποντιακή γενιά των αρχών του 20ού αιώνα έζησε μια τρομερή καταστροφή. Γενοκτονία. Ξεριζωμός. Η δύναμη του χαρακτήρα της κληρονομιάς της και της γλώσσας της, τη στήριξε, της επέτρεψε να επιβιώσει, να εγκατασταθεί σε έναν καινούργιο τόπο και να αποτελέσει ένα από τα δυναμικότερα τμήματα του σύγχρονου Ελληνισμού. Εδώ που εγκαταστάθηκαν οι δικοί σας, οι πόλεις που δημιούργησαν, έχουν τα ίδια ονόματα με τις πόλεις του Πόντου ή έχουν το πρόθεμα ‘‘νέο’’ ή ‘‘νέα’’, που μαρτυρά μια παλιά ρίζα.

Η Ελλάδα του 20ού αιώνα δεν θα είχε τη δύναμη, την ομοιογένεια και την ανάπτυξη, χωρίς τη δική σας παρουσία, εργασία και δυναμισμό. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι πολλοί από εσάς είστε τώρα και ακρίτες του Βορρά.

Ο 21ος αιώνας προχωρά με νέες προκλήσεις, προβλήματα και προοπτικές. Καλούμαστε όλοι μαζί να αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις, να λύσουμε τα προβλήματα και να επωφεληθούμε από τις προοπτικές. Καλούμαστε να κάνουμε κάτι ανάλογο με τις γενιές των πατέρων4ο σας: Να μεταφέρουμε τον πολιτισμό μας και να χρησιμοποιήσουμε τις δυνάμεις μας και τις δυνατότητές μας στη σύγχρονη εποχή, στο σημερινό και αυριανό παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον.

Κρατήστε την ταυτότητά σας και δώστε όλες τις δυνάμεις σας στον κοινό Ελληνικό αγώνα. Για πρωτοπορία και επιτυχία στον 21ο αιώνα.

Και τώρα οι νέοι ας οδηγούνε μας συν στράταν της παράδοσης».

100 χρόνια "Νεοτούρκων".

23 Ιουλίου 1908-100 χρόνια από την ημέρα που ανέτειλε ο «ήλιος του Θανάτου» στην καθ' ημάς Ανατολή

Συμπληρώνονται τις μέρες αυτές 100 χρόνια από την επικράτηση του στρατιωτικού κινήματος των Νεοτούρκων που ξεκίνησε από τη Θεσσαλονίκη και ανάγκασε τον Σουλτάνο Αμβούλ Χαμίτ να επαναφέρει σε ισχύ το οθωμανικό Σύνταγμα του 1876. 0 ίδιος Σουλτάνος είχε αναστείλει το Σύνταγμα αυτό με πρόφαση τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1877-78. Η ενασχόληση με την κατάληψη της εξουσίας το 1908 από το Κομιτάτο «Ενωσης και Προόδου», όπως ήταν η επίσημη ονομασία του συνωμοτικού πολιτικού κινήματος, σήμερα θα είχε μόνο ιστορική αξία αν οι πρακτικές και οι νοοτροπίες που καθιερώθηκαν από το Κομιτάτο αυτό δεν ήταν ολοζώντανες ακόμα. Η ανάληψη της εξουσίας από το Κομιτάτο «Ενωσης και Προόδου» σηματοδοτούν την έναρξη ενός αιώνα πρωτοεμφανιζόμενων πράξεων Εθνοκαθάρσεων και Γενοκτονιών κατά των ιστορικών λαών της Μικράς Ασίας. Οι πρόσφατες εξελίξεις με την υπόθεση «Eτgenekon» αλλά και της δίκης για την απαγόρευση του Κόμματος Δικαιοσύνης και Προόδου που εκλέχθηε με πλειοψηφία περίπου 50% δείχνουν ότι οι μηχανισμοί που καθιερώθηκαν από το Κομιτάτο «Ενωσης και Προόδου» βρίσκονται εν ζωή. Τι ήταν όμως και από πού προήλθε το Κομιτάτο;

Οι ιστορικές συνθήκες τον 19ο αι. στην Οθωμανική Αυτοκρατορία

0 19ος αιώνας υπήρξε ο «πλέον μακρύς αιώνας» της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατά τον οποίο οι εξελίξεις ήταν ραγδαίες στο εσωτερικό και το εξωτερικό. Η αυτοκρατορία που ξεκίνησε ως ένα μικρό κρατίδιο το έτος 1300 μ.Χ. στη Βιθυνία εξελίχτηκε σε αυτοκρατορία μέσα σε 150 χρόνια καταλαμβάνοντας εκτενείς περιοχές στην Ασία και την Ευρώπη και οργανωμένη με βάση τον ισλαμικό νόμο. Η αδυναμία της προσαρμογής της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στις εξελίξεις της εποχής στα τέλη του 18ου αιώνα για τη στοιχειώδη ισότητα των πολιτών ώστε να πάψουν οι χριστιανικοί λαοί να ζουν ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας υπό την ανοχή των κυριάρχων μουσουλμάνων αλλά και ο ανταγωνισμός των Μεγάλων Δυνάμεων της εποχής (Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία) για εξασφάλιση των συμφερόντων τους εξανάγκασε το οθωμανικό κράτος να προσπαθήσει να εφαρμόσει μεταρρυθμίσεις στο νομικό του σύστημα. Οι προσπάθειες αυτές οδηγήθηκαν σε αποτυχία αρχίζοντας από τη διακήρυξη του Τανζιμάτ (1839) και στη συνέχεια του Χαπί Χουμαγιούν (1856) και της Ανακήρυξης του Συντάγματος το 1876. Παρά ταύτα, η έστω και σε περιορισμένη κλίμακα φιλελεύθερες συνθήκες την περίοδο αυτή έδωσαν τη δυνατότητα στους χριστιανικούς λαούς της αυτοκρατορίας vα αναπτυχθούν πολιτισμικά και οικονομικά.

Στις αρχές του 20ού αιώνα παρά τον σκληρό οικονομικό ανταγωνισμό των δυτικών δυνάμεων στις οποίες είχε προστεθεί και η Γερμανία για εξασφάλιση των οικονομικών συμφερόντων, η ανάπτυξη της χώρας είχε αρχίσει να επιταχύνεται με γοργό ρυθμό χάρη στην εργατικότητα των χριστιανικών λαών. Οι Έλληνες και Αρμένιοι ήταν οι φιλοπρόοδοι πληθυσμοί που συνέβαλαν στην ανάπτυξη της μαζικής γεωργίας για παραγωγή προϊόντων αλλά ακόμα και της βιομηχανίας, που κυρίως βασιζόταν στην επεξεργασία γεωργικών και μεταλλευτικών προϊόντων. Είχαν όμως και σημαντική παρουσία στον τραπεζικό τομέα. Η ραγδαία ανάπτυξη της παιδείας στις κοινότητες των Ελλήνων συνέβαλε ουσιαστικά στην οικονομική πρόοδο της χώρας. Σήμερα διαπρεπείς Τούρκοι οικονομολόγοι συμφωνούν ότι, αν δεν διακοπτόταν η ανοδική αυτή οικονομική πορεία που βασιζόταν στον μόχθο και την εργατικότητα των χριστιανικών λαών, σήμερα η Μικρά Ασία θα ήταν μια από τις πλέον αναπτυγμένες περιοχές της Ευρώπης λαμβάνοντας υπόψη τον απέραντο φυσικό πλούτο που διαθέτει. Εξάλλου η πολυπολιτισμική σύνθεση του λαού της αυτοκρατορίας με πυρήνα τη Μικρά Ασία ήταν μοναδικός πλούτος ανθρώπινου δυναμικού.


Η εμφάνιση του Κομιτάτου «Ενωση και Πρόοδος»

Το Κομιτάτο ιδρύθηκε το 1888 από μια ομάδα πέντε φοιτητών της στρατιωτικής ιατρι¬κής σχολής στην Κωνσταντινούπολη. Σε σύντομο χρονικό διάστημα, αν και τα στελέχη της συνελήφθησαν από του πράκτορες του Σουλτάνου, συνέχισε τη συνωμοτική του δράση διεισδύοντας στο στράτευμα πρωτίστως στα ευρωπαϊκά εδάφη με κέντρο τη Θεσσαλονίκη αλλά και μεταξύ των εξόριστων διανοουμένων στην Ευρώπη. Στο πρώτο, συνέδριο του Κομιτάτου το 1902 σημειώνεται η διάσπαση μεταξύ των δύο παρατάξεων, της φιλελεύθερης του Πρίγκιπα Σαμπαχετίν και της ριζοσπαστικής του Αχμέτ Ριζά. Η επιστροφή το έτος 1906 των Δρ. Μεχμέτ Ναζίμ και Δρ. Μπαχεντίν Σακίρ (και οι δύο ιατροί από την κοινότητα Σαμπεθαϊστών της Θεσσαλονίκης που αργότερα ηγήθηκαν της μυστικής «Ειδικής Οργάνωσης Τεσκιλάτι Μαχσουσά») στη Θεσσαλονίκη επιτάχυνε την επικράτηση των ριζοσπαστών και την καλλιέργεια της ιδεολογίας «Κοινωνικού Δαρβινισμού», δηλαδή την υιοθέτηση της αρχής ότι ένα ισχυρότερο έθνος μπορεί να αφανίσει ένα άλλο με όποια μέσα μπορεί. Οι θεωρητικοί του Κομιτάτου έχοντας ζήσει στη Γαλλία είχαν επηρεαστεί επιφανειακά από διάφoρα ιδεολογικά ρεύματα της εποχής, όπως του Μαρξισμού, του Θετικισμού και των ιδεών του Νίτσε. Σίγουρα, έβλεπαν πολύ ελκυστικά μεθόδους άσκησης πολιτικής βίας, όπως των Ιακωβινών κστά τη Γαλλική Επανάσταση του 1789, που θεωρούσε σωστή την άσκηση πολιτικής βίας για επιβολή της ιδεολογίας τους. Το 1906 συμμετέχουν στην ηγετική ομάδα ο Μεχμέτ Ταλάατ, Ενβέρ, Τζεμάλ προερχόμενοι από κατώτερα στρώματα του στρατού χωρίς καμιά μόρφωση. Επίσης, γίνονται μέλη του Κομιτάτου οι Μουσταφά Κεμάλ (αργότερα ηγέτης της νέας Τουρκίας), Ραχμί (αργότερα Νομάρχης της Σμύρνης την περίοδο 1912-18 οργανωτής της καταστροφής του Ελληνισμού της Ιωνίας) και Σουκρού.

Είναι η περίοδος που το Κομιτάτο αρχίζει και διεισδύει ευρύτατα στο οθωμανικό στράτευμα. Τον Ιουλίου του 1908 το Κομιτάτο έχοντας πετύχει να θέσει υπό τον έλεγχό του την Στρατιά των ευρωπαϊκών εδαφών της αυτοκρατορίας, επέτυχε με αναίμακτο πραξικόπημα να επιβάλει στον Σουλτάνο την επαναφορά του Συντάγματος του 1876 με το σύνθημα «Ανακήρυξη της Ελευθερίας». Το γεγονός αυτό προκαλεί ενθουσιασμό στους λαούς της Αυτοκρατορίας και στην Αθήνα γίνονται διαδηλώσεις με τουρκικές σημαίες υπέρ του νέου καθεστώτος. 0 μόνος, μα ο μόνος, που είδε τις θύελλες και την καταστροφή που ερχόταν ήταν ο Πατριάρχης ο Ιωακείμ Γ’, ο οποίος σε αυτούς που έσπευσαν να του ανακοινώσουν ότι «ήλθε η ελευθερία», δήλωσε με σιγουριά ότι «τίπoτε το καλό δεν μπορεί να περιμένει κανείς από τους φανατικούς αυτούς και θα χρειαστούν νέοι αγώνες για το γένος». Πράγματι, οι προθέσεις του Κομιτάτου φάνηκαν σε σύντομο διάστημα όταν ο Δρ. Μεχμέτ Ναζίμ τον Οκτώβριο του 1908 στη Σμύρνη δήλωνε ότι οι χριστιανοί δεν έχουν άλλη επιλογή παρά να δεχτούν το εκπαιδευτικό σύστημα που θα υπαγόρευε το Κομιτάτο και όσο σύντομα το δεχτούν αυτό τόσο το καλύτερο για τους χριστιανούς. Την πρώτη περίοδο αμέσως από την επικράτηση του πραξικοπήματος το Κομιτάτο προσπάθησε να προσεταιριστεί ανώτατους αξιωματικούς για να επιτύχει την πλήρη υποταγή του κρατικού μηχανισμού.

Η αντεπανάσταση της 31 Μαρτίου 1909 που οργανώθηκε από τον Σουλτάνο στην Κωνσταντινούπολη για να μειωθεί η δύναμη του Κομιτάτου απέτυχε, αφού το κίνημα ήταν γνωστό από πριν στο Κομιτάτο. Ωστόσο, το κίνημα έδωσε τη δυνατότητα στο Κομιτάτο να αρχίσει να απαλλάσσεται από τους ανώτερους αξιωματικούς που είχαν συμμαχήσει με το Κομιτάτο. Την περίοδο αυτή αρχίζει και η πρακτική δολοφονίας δημοσιoγράφων που έχουν την τόλμη να καταγγείλουν την δράση του Κομιτάτου. Δολοφονείται ο διαπρεπής Τούρκος δημοσιογράφος Χασάν Φεχμί μέρα μεσημέρι, στη γέφυρα του Γαλατά, αρχές του 1909. Η πρώτη αυτή δολοφονία κατά της ελευθερίας του τύπου αποτελεί την αρχή μιας θλιβερής παράδοσης. Η πρακτική αυτή συνεχίζεται μέχρι τις μέρες μας και η Τουρκία βαρύνεται με τις περισσότερες δολοφονίες δημοσιογράφων, Με την αποτυχία της αντεπανάστασης εκθρονίζεται ο Σουλτά¬νος Αμδούλ Χαμίτ και στη θέση του τοποθετείται ο Μεχμέτ Ρεσάτ, που ήταν αλκοολικός και άβουλος.

Το πραγματικό προσωπείο του Κομιτάτου της «Ενωσης και Προόδου», που έχει μετονομαστεί σε πολιτικό κόμμα, φαίνεται στην Κιλικία τόν Απρίλιο του 1909, όταν σφαγιάζονται πάνω από 20.000 Αρμένιοι. Ως δικαιολογία της σφαγής χρησιμοποιείται το γεγονός ότι το ίδιο Κομιτάτο που είχε συνεργασία με ριζοσπαστικές αρμενικές ορ¬γανώσεις είχε εξοπλίσει μερικούς Αρμένιους για να υποστηρίξουν το Κομιτάτο κατά της σουλτανικής παράταξης. Τα ετήσια συνέδρια του Κομιτάτου από το 1908 μέχρι το 1911 που πραγματοποιούνται στη Θεσσαλονίκη είναι μυστικά. Η ιστορική έρευνα δείχνει ότι στα συνέδρια αυτά καταστρώθηκε στο σχέδια εξόντωσης των χριστιανικών λαών της αυτοκρατορίας και η προσπάθεια εκτουρκισμού των υπόλοιπων μουσουλμανικών, όπως των Βοσνίων, Αλβανών, Κούρδων, Αράβων, Κιρκασίων κτλ. Οι βουλευτικές εκλογές που πραγματοποιούνται τον Φεβρουάριο του 1912 έχουν καταγραφεί στην ιστορία ως, «εκλoγές με ξύλο» και καθιερώνεται η μέθοδος της ανοικτής ψηφoφορίας και της μυστικής καταμέτρησης των ψήφων. Η εξουσία περιέρχεται στο Φιλελεύθερο Κόμμα που είχε αγγλόφιλη πολιτική. Η αδυναμία εφαρμογής στοιχειώδους κράτους δικαίου, η αδυναμία να εφαρμοστούν οι μεταρρυθμίσεις που για 50 και πλέον χρόνια ήταν το αίτημα των χριστιανικών λαών στα ευρωπαϊκά εδάφη της Αυτοκρατορίας οδηγεί στον Βαλκανικό Πόλεμο το φθινόπωρο του έτους 1912, στον οποίο συμμαχούν τα βαλκανικά κράτη, Ελλάδα, Βουλγαρία, Σερβία και Μαυροβούνιο για πρώτη φορά στην ιστορία τους. Τα οθωμανικά στρατεύματα υποχωρούν σε όλα τα μέτωπα και παραμένει στο έλεγχο του οθωμανικού κράτους μόνο η Ανατολική Θράκη.

Η δεινή ήττα στον Βαλκανικό πόλεμο φέρνει στην εξουσία ξανά το Κόμμα της Ενωσης και Προόδου. Το πραξικόπημα που έχει καταγράψει η ιστορία ως «η Έφοδος του Μπαμπαλή (Βαbiali Baskini)» συμβαίνει όταν ο Ενβέρ εισβάλλοντας στο κτήριο της Υψηλής Πύλης δολοφονεί εν ψυχρώ τον Υπουργό Αμυνας και αναγκάζει υπό την απειλή του όπλου τον Πρωθυπουργό σε παραίτηση. Πλέον η χώρα είναι στα χέρια μιας τριανδρίας που δρα ανεξέλεγκτα με την καθιέρωση ασύστολα εγκληματικών μεθόδων. Η επανάκτηση της Αδριανούπολης από τον Ενβέρ, όταν η πόλη έχει εκκενωθεί από τους Βούλγαρους λόγω του Β' Βαλκανικού πολέμου, προβάλλεται ως μεγάλο επίτευγμα του Ενβέρ για ισχυροποίησή του. Η Γερμανία που από τη δεκαετία του 1890 έχει αρχίσει να διεισδύει πολιτικά και οικονομικά στα εδάφη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας προς το τέλος του έτους 1913 επικρατεί πλήρως, αφού σε θέσεις-κλειδιά του οθωμανικού στρατού διορίζονται Γερμανοί αξιωματικοί. 0 γερμανικός μιλιταρισμός βρίσκει πλήρη αντιστοιχία με την τριανδρία. Παράλληλα, ο Κούρδος Ζιγιά Γκιοκάλπ προτείνει την ιδεολογία της σύνθεσης του Ισλάμ με τον τουρκικό εθνικισμό. Πλέον όλα είναι έτοιμα για να εξαπολυθεί η εφαρμογή του σχεδίου αφανισμού των χριστιανικών λαών.

Το ξεκίνημα είναι προς το τέλος του 1913 με τους Έλληνες της Ανατολικής Θράκης που εκτοπίζονται βίαια από τα χωρία και τις πόλεις τους, Οι εκτοπίσεις συνοδεύονται με φοβερές κακουχίες και σφαγές. Πριν από την έναρξη των ανοικτών πογκρόμ εφαρμόζεται συστηματικός οικονομικός αποκλεισμός που οργανώνεται από τις παρακρατικές οργανώσεις της 'Ενωσης και Προόδου και την «Ειδική Υπηρεσία», γνωστή ως Teskilati Mahsusa. Παράλληλα, στις υπόλοιπες πυκνοκατοικημένες από Έλληνες περιo¬χές αρχίζει ένας σφοδρός οικονομικός πόλεμος. Στα ελληνικά καταστήματα αναρτώνται πινακίδες καλώντας τους μουσουλμάνους να μην εισέρχονται, επειδή οι 'Ελληνες είναι εχθροί του κράτους. Σαν πρόφαση χρησιμοποιείται η ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα. Η εφαρμογή του σχεδίου εξόντωσης συνεχίζεται αρχίζοντας από τη Δυτική Μικρά Ασία (Ιωνία) τον Μάρτιο του 1914 με μαζικές επιθέσεις, σφαγές, πογκρόμ και εκτοπίσεις των Ελληνικών πληθυσμών. Όλα αυτά συμβαίνουν χωρίς να υπάρχει κανένα ίχνος πολέμου και, ως εκ τούτου, κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι οι εκτοπίσεις γίνονταν λόγω αμυντικών αναγκών.

Οι επιθέσεις στα ελληνικά χωριά και κωμοπόλεις οργανώνονται με μυστικό τρόπο χρησιμοποιώντας τον κομματικό μηχανισμό του Κόμματος 'Ενωσης και Προόδου καθώς επίσης και την αστυνομία. Συμμετέχουν μεταμφιεσμένοι αξιωματικοί του στρατού, Η πλέον τραγική περίπτωση είναι η ολoκληρωτική καταστροφή της Φώκαιας την 14 Ιουνίου 1914 που καταγράφεται από τον Γάλλο αρχαιολόγο Φελιξ Σαρτιώ, που βρισκόμενος στην Φώκαια φωτογραφίζει τις σφαγές και την πυρπόλησή της ενημερώνοντας τη γαλλική κοινή γνώμη. Η Φώκαια είναι η μητέρα-πατρίδα της Μασσαλίας και τα γεγονότα ξεσηκώνουν θύελλα διαμαρτυριών σε όλη τη Γαλλία. Αν και οι διωγμοί μετριάζονται εν μέρει με την ανακήρυξη της εκκλησίας εν διωγμώ τον Μάιο του 1914 από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, η κατάσταση χειροτερεύει με την είσοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο τέλη Οκτωβρίου. Σε πολλές εκθέσεις και αναφορές πρεσβευτών ουδέτερων χωρών αναφέρεται ο ρόλος της Γερμανίας στην παρότρυνση της οθωμανικής κυβέρνησης να εφαρμόσει μαζική εθνοκάθαρση με όλα τα χαρακτηριστικά που σήμερα θεωρείται ότι συνιστούν «Εθνοκάθαρση ή Γενοκτονία».
Οι εκτοπί¬σεις γίνονται κάτω από τραγικές συνθήκες σε όλες τις περιoχές της Δυτικής Μικράς Ασίας συμπεριλαμβανομένων των περιοχών Προποντίδας, όλης τα παραλιακής ζώνης του Αιγαίου και της Μεσογείου. Πρέπει να σημειωθεί ότι η Ελλάδα μη έχοντας εμπλακεί ακόμα στον πόλεμο, μέχρι τον Ιούνιο του 1917 διατηρούσε προξενεία και υποπροξενεία σε πολλές πόλεις (π.χ. Σμύρνη, Βουρλά, Αίβαλί, Προύσα, Τσανάκκαλε, Αττάλεια, Σαμσούντα. Τραπεζούντα κτλ), από τα οποία καταφθάνουν αναφορές συνέχεια προς τήν Ελληνική Πρεσβεία της Κωνσταντινούπολης και στην Αθήνα στο Υπ. Εξωτερικών. Η κυβέρνηση του Βενιζέλου απειλεί την κήρυξη πολέμου αλλά με την επικράτηση του εθνικού διχασμού από τις αρχές του 1915 η βοήθεια από την Ελλάδα για την προστασία των πληθυσμών περιορίζεται. Οι διωγμοί συνεχίζονται σε όλη τη διάρκεια του Α' Παγκόσμιου Πολέμου, ενώ μαζικές επιχειρήσεις εθνοκάθαρσης αρχίζουν στον Δυτικό Πόντο το φθινόπωρο του 1916, ενώ ο Ανατολικός βρίσκεται υπό τον ρωσικό έλεγχο.

Η πραξίκοπημαπκή είσοδος στον Α' Παyκόσμιο πόλεμο

Η είσοδος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο γίνεται με πραξικοπηματικό τρόπο από τη δικτατορική τριανδρία Ενβέρ, Ταλαάτ και Τζεμάλ. Αρχές Αυγούστου του 1914 η οθωμανική Βουλή με μεθόδευση τίθεται σε διακοπές και σταματάει προσωρινά τις εργασίες της. Η Γερμανία πoλιορκεί ασφυκτικά τους τρεις δικτάτορες και εκβιάζει για την είσοδο του οθωμανικού Κράτους στον πόλεμο με την απειλή διακοπής της οικονομικής βοήθειας. Η επίσημη είσοδος γίνεται με την είσοδο των δύο Θωρηκτών πλοίων «Γκόμπεν» και «Μπρέσλαου» από τον Ελλήσποντο, τα οποία υψώνουν τουρκικές σημαίες και οι ναύτες φορούν φέσια και με δική τους πρωτoβουλία βγαίνουν στον Εύξεινο Πόντο και βομβαρδίζουν την Οδησσό, με αποτέλεσμα η Ρωσία να κηρύξει τον πόλεμο στο οθωμανικό Κράτος. Πλέον το τυχοδιωκτικό γερμανικό σχέδιο συνωμοσίας έχει πετύχει και η αυτοκρατορία βρίσκεται εντός του πολέμου, χωρίς να το έχει αποφασίσει η Βουλή ή ακόμα το Υπουργικό Συμβούλιο, αλλά ο Γερμανός πρέσβης με τον Ενβέρ, που κατέχει το αξίωμα του Υπουργού Αμυνας. Πλέον οι πολίτες ανεξάρτητα θρησκείας και εθνικότητας οδηγούνται σε ένα απέραντο σφαγείο.

Την 14η Νοεμβρίου 1914 η δικτατορική κυβέρνηση οργανώνει την κήρυξη του Ιερού Πολέμου-Τζιχάτ, που αποτελεί ένα από τα στάδια εφαρμογής του ολοκληρωτικού σχεδίου καταστροφής των χριστιανικών λαών. Μια από τις μεγαλύτερες εγκληματικές πράξεις συντελείται τον Δεκέμβριο του 1914 από τον Υπουργό Αμυνας Ενβέρ, που διατάσσει τους 100.000 φαντάρους της Γ' Στρατιάς που είχε ελαφριά εξάρτυση πολέμου, για να πολεμήσει στην αραβική έρημο, να επιτεθούν στα ρωσικά σύνορα στην περιοχή Σαρίκαμις, με αποτέλεσμα να βρουν τραγικό θάνατο όλοι οι φαντάροι, στην πλειονότητά τους μουσουλμάνοι. Παρά αυτή την άνευ προηγούμενη ανθρώπινη τραγωδία, ο Ενβέρ παραμένει αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων. Σημειωτέον ότι ο Ενβέρ είχε αναρριχηθεί στην βαθμίδα του στρατάρχη με δική του απόφαση. Είναι τραγικό ότι ακόμα και σήμερα σύμφωνα με την επίσημη ιστορία της Τουρκίας ο Ενβέρ πασάς χαρακτηρίζεται ως ήρωας, πράγμα που δείχνει ότι στην Τουρκία ακόμα επικρατεί η νοοτροπία του Κομιτάτου Ένωσης και Προόδου.

Η ολοκληρωτική εξόντωση , των χριστιανικών πληθυσμών

Η συνέχιση του πολέμου, η ναυτική επίθεση στα στενά των Δαρδανελίων και η απομόνωση της ενδοχώρας της Μικράς Ασίας από τον έξω κόσμο δίνει τη δυνατότητα στην κυβέρνηση της 'Ενωσης και Προόδου να εφαρμόσει το γενικό σχέδιο εξόντωσης των χριστιανικών λαών. Η εξόντωση των Αρμενίων και Ασσυρίων σε όλες τις περιοχές που ζούν κορυφώνεται τον Απρίλιο του 1915, χωρίς να σταματούν οι διωγμοί των Ελλήνων στίς υπόλοιπες περιοχές. Στο πλαίσιο του γενικού σχεδίου εξόντωσης, εφαρμόζεται η σύλληψη της πνευματικής ηγεσίας των 250 Ελλήνων τον Μάρτιο και των 300 Αρμενίων την 24 Απρλίου στην Κωνσταντινούπολη.

Τα μεγάλα αστικά κέντρα, όπως Κωνσταντινούπολη και Σμύρνη, εξαιρούνται από τις εκτοπίσεις λόγω της παρουσίας πρεσβευτών ουδέτερων χωρών. Οι προσπάθειες για τη διάσωση των χριστιανικών λαών του μεγάλου ανθρωπιστή πρέσβη της Αμερικής Χ, Μοργκεντάου αποτυγχάνουν. Αργότερα ο ίδιος πρέσβης ονομάζει την γενοκτονία των Αρμενιών ως «τον θάνατο ενός "Εθνους». Η επίθεση του αγγλογαλλικού στόλου τον Μάρτιο του 1915 στα στενά των Δαρδανελίων αποτυγχάνει, όμως τα οθωμανικά στρατεύματα σε όλη τη διάρκεια του 1915 και του 1916 υφίστανται ήττες στον Καύκασο και στις αραβικές ερήμους.

Η τραγική κατάσταση των λαών της αυτοκρατορίας, λόγω των σφαγών και εκτοπισμών των χριστιανικών πληθυσμών αλλά και του πολέμου, φθάνει σε τρομακτικό επίπεδο. Το σχέδιο εξόντωσης των χριστιανικών λαών εφαρμόζεται από την παραστρατιωτική οργάνωση «Τεσκιλάτι Mαχσouσά-Teskilati Mahsusa» που διοικείται από τους Μπεντρετίν Σακίρ, Μεχμέτ Ναζίμ και Εσρέφ Κουστσούμπαση. Τα εκτελεστικά όργανα της Τεσκιλάτι Mαχσouς είναι τα εγκληματικά στοιχεία της Κοινωνίας που μαζεύονται από τις φυλακές βαρυποινιτών και στρατολογούνται για την εξόντωση γυναικόπαιδων, αφού οι χριστιανοί άντρες έχουν οδηγηθεί στα τρομερά Τάγματα Εργασίας γνωστά ως Αμελέ Ταμπουρλαρί.
0 ρωσικός στρατός τον Απρίλιο του 1916 καταλαμβάνει την ανατολική παραλία του Πόντου συμπεριλαμβανομένης της Τραπεζούντας. 0 Μητροπολίτης Χρύσανθος, ως πρότυπο Ορθόδοξου ιεράρχη, οργανώνει την περίθαλψη όλων των πληθυσμών, μουσουλμάνων και χριστιανών, και εξασφαλίζει την ομαλότητα στην περιοχή του Ανατολικού Πόντου.
Όμως στον δυτικό Πόντο (Σαμσούντα και Μπάφρα) αρχίζουν από τον 0κτώβριο του 1916 τρομεροί εκτοπισμοί του ελληνικού στοιχείου σε μέγεθος ολοκληρωτικής γενοκτονίας οι οποίοι συνεχίζονται μέχρι το τέλος του πολέμου. Το οθωμανικό κράτος καταρρέει το φθινόπωρο του 1918 και οι τρεις δικτάτορες Ενβέρ, Ταλάτ και Τζεμάλ διαφεύγουν μυστικά αρχές Οκτωβρίου με γερμανικό υποβρύχιο, ενώ το οθωμανικό κράτος αναγκάζεται να υπογράψει την ανακωχή του Μούδρου της 30 Οκτωβρίου 1918. Παρά τη διαφυγή των τριών δικτατόρων στο εξωτερικό, οι μηχανισμοί του Ιττιχάτι Τερρακί παραμένουν σε μεγάλο βαθμό άθικτοι και το κόμμα αλλάζοντας ονομασία συνεχίζει τη δράση του στο οθωμανικό κοινοβούλιο. Η νέα κυβέρνηση που ορίζει ο Σουλτάνος Βαχντεντίν προσπαθεί να προσαγάγει στη δικαιοσύνη τους εγκληματίες κατά των Αρμενίων και Ελλήνων, αλλά η προσπάθεια αυτή σταματάει ουσιαστικά προς τα τέλη του 1919 με την έναρξη του εθνικιστικού κινήματος με πρωτεύουσα την Αγκυρα, στην οποία σπεύδουν όλα τα μέλη του Κόμματος της "Ενωσης και Προόδου. Η προσπάθεια των Βρετανών να οργανώσουν δίκη των υπαιτίων της εξόντωσης των χριστιανικών λαών της Μικράς Ασίας οδηγείται σε αποτυχία λόγω της επικράτησης των οικονομικών συμφερόντων της Γαλλίας, Ιταλίας, Η.Π.Α. αλλά και της ίδιας της Βρετανίας, που δεν θέλει να μείνει εκτός του μοιράσματος σφαιρών οικονομικού επηρεασμού.
Τα πολλαπλά διαδοχικά σφάλματα που υποπίπτουν οι κυβερνήσεις τόσου του Βενιζέλου όσο και της βασιλικής παράταξης στη διάρκεια της Μικρασιατικής εκστρατείας, η ανοικτή υποστήριξη της νέας Σοβιετικής 'Ενωσης αλλά και της Ιταλίας και της Γαλλίας οδηγεί στην ήττα του ελληνικού στρατού και την ολοκληρωτική εξόντωση του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας και του Πόντου, που αποτελεί την ολοκλήρωση του σχεδίου εξόντωσης των χριστιανικών λαών. Το μεγαλύτερο κόστος πληρώνει ο Ποντιακός Ελληνισμός που εκτοπίζεται μαζικά στη διάρκεια του Ελληνοτουρκικού Πολέμου και οδηγείται σε ολοκληρωτικό αφανισμό. 0 συνολικός αριθμός των θυμάτων των χριστιανικών λαών της Μικράς Ασίας υπερβαίνει τα 3 εκστομμύρια για την περίοδο 1913-1922. Η ατιμωρησία που επισημοποιήθηκε με τη Συνθήκη της Λωζάνης, όπως επισήμανε ο Τσώρτσιλ από το 1928, αποτέλεσε κύρια αιτία που ο Χίτλερ κατέστρωσε με βάση την ιδεολογία του εθνικοσοσιαλισμού το ολοκαύτωμα των Εβραίων της Ευρώπης. Όταν άρχιζε η επιχείρηση εθνοκάθαρσης των Εβραίων της Πολωνίας το 1939 στις. επιφυλάξεις των στρατηγών της Βέρμαχτ ο Χίτλερ απάντησε κατά την κορύφωση του ολοκαυτώματος των Εβραίων της Ευρώπης: «ποιος θυμάται σήμερα τους Αρμένιους;».
Συμπερασματικά η 100ή επέτειος της επικράτησης του Κομιτάτου Ενωσης και Προόδου – Ιττιχάτι Τερακκί αποτελεί την πλέον μελανή επέτειο όχι μόνο για τους λαούς της περιοχής μας αλλά και για όλη την ανθρωπότητα. Το ότι οι νοοτροπίες και οι πολιτικές αντιλήψεις που εισήγαγαν οι οπαδοί του Κομιτάτου ακόμα και σήμερα αποτελούν σοβαρή απειλή για την ειρήνη και τα ανθρώπινα δικαιώματα πρέπει να προβληματίσει όλους τους φιλειρηνικούς ανθρώπους και τη διεθνή κοινότητα.

"Ο Πολίτης των Κωνσταντινουπολιτών" (Αύγουστος 2008)

ΠΗΓΗ: ΠΑΝΑΙΤΩΛΙΟ

«ΠΟΝΤΟΣ, Θέματα Λαογραφίας του Ποντιακού Ελληνισμού»

Πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη 24 Σεπτεμβρίου η παρουσίαση του βιβλίου "ΠΟΝΤΟΣ, Θέματα Λαογραφίας του Ποντιακού Ελληνισμού" με την AEGEAN OIL, χορηγό της έκδοσης & τις Εκδόσεις "Αλήθεια" στο Ξενοδοχείο King George.

Κεντρικός ομιλητής ήταν ο Υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Βουλευτής Κιλκίς κ. Κωνσταντίνος Κιλτίδης.

Για το βιβλίο μίλησαν επίσης:

Ο Δημοσιογράφος και Συντονιστής Εκδότης κ. Κώστας Τσαρούχας,
Ο Επίκουρος Καθηγητής του. Δ.Π.Θ. και Επιμελητής του τόμου κ. Μανόλης Σέργης,
Ο Αναπληρωτής Καθηγητής του Δ.Π.Θ. και Διευθυντής της σειράς κ. Μανόλης Βαρβούνης,
Ο Πρόεδρος της AEGEAN OIL και Πρόεδρος της Ευξείνου Λέσχης Αθηνών κ. Δημήτρης Μελισσανίδης.

Ομιλία κ. Δημήτρη Μελισσανίδη

Κύριε υπουργέ, κύριοι βουλευτές, κύριοι καθηγητές, κυρίες και κύριοι

Είναι γνωστό ότι ο πολιτισμός είναι η κινητήρια δύναμη των εθνών, αυτή που σε μεγάλο βαθμό καθορίζει την ιστορική του πορεία. Ιδιαίτερα δε όταν πρόκειται για τον παραδοσιακό, λαϊκό πολιτισμό, τότε μπορούμε να πούμε ότι είναι η δύναμη που δίνει ιδιαίτερο χρώμα και ομορφιά σε κάθε λαό και έθνος.

Οι Έλληνες του Πόντου έζησαν στα άγια χώματα της αλησμόνητης πατρίδας συνεχώς επί τρεις χιλιάδες χρόνια. Εκεί, έχοντας διαχρονική συντροφιά από τη μια πλευρά τις απότομες βουνοκορφές των Ποντιακών βουνών και από την άλλη τα φουρτουνιασμένα κύματα του Ευξείνου Πόντου, παλεύοντας αδιάλειπτα με βαρβαρικά φύλα, με Πέρσες, Άραβες, Μογγόλους και Τούρκους, σχηματίστηκαν τα βασικά χαρακτηριστικά των Ελλήνων του Πόντου.

Ατρόμητος, μαχητικός, αγωνιστικός, καταδικασμένος από τη μοίρα του να παλεύει απέναντι σε πολυπληθέστερους αντιπάλους, ο Πόντιος έμαθε να πετυχαίνει το ακατόρθωτο. Γι’ αυτό η ιστορία μας, τα λαϊκά μας τραγούδια που διασώθηκαν επί αιώνες, είναι γεμάτα με ήρωες, στρατηγούς και ακρίτες, με κορυφαίο το Διγενή, ο οποίος καλεί μέχρι και το Χάρο να παλέψουν σε μαρμαρένιο αλώνι.

Και σε αυτές τις άγριες, τις σκληρές συνθήκες, όπου ο άνδρας είναι πολεμιστής και αγωνιστής, η γυναίκα, η μάνα, η σύζυγος και η αδελφή, έχουν ξεχωριστή, πρωταγωνιστική θέση στην ίδια την κοινωνία.

Μελωδικός σύντροφος σε πολεμιστές και ρωμάνες, είναι τα ακριτικά τραγούδια, η λαϊκή ποντιακή μούσα, επική μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα, όπως επική είναι και η ιστορία του Ποντιακού Ελληνισμού.

«Ακρίτας κάστρεν έχτιζεν, Ακρίτας περιβόλιν...»

“Αητένς επαραπέτανεν, ψηλά σα επουράνια...»

Κάτω από αυτές τις συνθήκες κεντήθηκε ο πολύχρωμος και πανέμορφος καμβάς του λαϊκού παραδοσιακού πολιτισμού των Ελλήνων του Πόντου, από το 800 π.Χ. μέχρι το 1923, οπότε οι πρόγονοί μας αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την προσφιλή πατρίδα.

Τότε οι πρόγονοί μας, μαζί με τα εικονίσματα, τα ιερά κειμήλια και τα οστά των προγόνων τους, πήραν στις πλάτες τους και κουβάλησαν τις μνήμες και τον πολιτισμό της αλησμόνητης πατρίδας σε νέους τόπους, στον Καύκασο, την Κριμαία, την Καλαμαριά, τη Φλώρινα, τα Σούρμενα, την Καλλιθέα, τα Ταμπούρια, την Κοκκινιά και το Κερατσίνι. Εκεί και δω, στις νέες-παλιές πατρίδες, ο Ποντιακός Ελληνισμός συνέχισε και συνεχίζει να κρατάει ζωντανές τις μνήμες και το λαϊκό πολιτισμό του αλησμόνητου Πόντου.

Αυτός ο πολιτισμός, όπως και η ιστορία μας, δυστυχώς δεν έχει πάρει τη θέση που του αρμόζει στην ιστορία του ελληνικού έθνους. Τα παιδιά μας όταν διδάσκονται την ελληνική ιστορία, δεν βλέπουν παρά λίγες γραμμές για την πλούσια και γεμάτη αγώνες και αντρειοσύνη ιστορία του ποντιακού ελληνισμού, που άνδρωσε και ανέδειξε μια αυτοκρατορία, την Ποντιακή Αυτοκρατορία των Μεγαλοκομνηνών, που έζησε περίπου τρεις αιώνες.

Εδώ υπάρχει ένα κενό, που καλείται η ελληνική πολιτεία να καλύψει, για να δικαιωθούν οι αγώνες που έκαναν επί χιλιετίες οι Έλληνες του Πόντου για τον Ελληνισμό και την Ορθοδοξία.

Μέρος αυτού του τεράστιου κενού, που ιδιαίτερα για μας τους Πόντιους, είναι ένα κενό στις καρδιές μας, έρχεται να καλύψει ο σπουδαίος τόμος των εκδόσεων ΑΛΗΘΕΙΑ, ΠΟΝΤΟΣ, Θέματα Λαογραφίας του Ποντιακού Ελληνισμού.

Στις 462 σελίδες του βιβλίου αυτού 29 συγγραφείς, άνθρωποι του πνεύματος, των γραμμάτων, των τεχνών και του λαϊκού μας πολιτισμού, έγραψαν κεφάλαια για την ιστορία και τον πολιτισμό των Ελλήνων του Πόντου, καλύπτοντας μια χρονική περίοδο που αρχίζει από την περίοδο της αυτοκρατορίας και την οθωμανική κατοχή και φθάνει μέχρι τις μέρες μας.

Πρόκειται για ένα μνημειώδες έργο, που επιμελήθηκε ο καθηγητής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου, Μανόλης Σέργης και εκδόθηκε από τις εκδόσεις ΑΛΗΘΕΙΑ, του φίλου μου, Κώστα Τσαρούχα.

Και το κυριότερο, το βιβλίο αυτό θα διδάσκεται στο πανεπιστήμιο, σε όλους τους Έλληνες φοιτητές, ανοίγοντας, ελπίζω το δρόμο για τη διδασκαλία της ιστορίας του Ποντιακού Ελληνισμού, σε όλες τις βαθμίδες της ελληνικής εκπαίδευσης.

Κυρίες και κύριοι που γράψατε αυτό το έργο, κύριε καθηγητά που το επιμεληθήκατε, αγαπητέ φίλε Κώστα Τσαρούχα που ανέλαβες την έδκοση του βιβλίου, ως πρόεδρος της Ευξείνου Λέσχης Αθηνών, ως πρόσφυγας 2ης γενιάς του αλησμόνητου Πόντου, ως απλός Έλληνας, σας απευθύνω ένα θερμό ευχαριστώ.

Ούτε το αρμενικό όνομα πήρε βίζα στην Τουρκία

Στην πόλη Μαλάτεια της Τουρκίας, όπου πριν από ενάμισι χρόνο ισλαμιστές-όργανα του τουρκικού βαθέος κράτους κατέσφαξαν στην κυριολεξία τρεις χριστιανούς (έναν Γερμανό και δυο Τούρκους), ζει και ερ΄γαζεται ο λαϊκός καλλιτέχνης-μουσικός Kazım Akıncı, που είναι γνωστός με το καλλιτεχνικό παρώνυμο 'Kazım Akses'.

Ο λαϊκός καλλιτέχνης, που είναι αρμενικής καταγωγής και μέχρι τώρα ζούσε ως εκτουρκισμένος και εξισλαμισμένος στη Μαλάτεια, επιδίωξε να αλλάξει το όνομά του και να λάβει επίσημα το πραγματικό του όνομα, που ήταν Serkis Nersesyan.
Η αρμόδια διεύθυνση δημοτολογίου παρέπεμψε το θέμα στο 2ο Δικαστήριο της Μαλάτειας, με την υποσημείωση ότι δεν υπάρχει κάποιο πρόβλημα για την αλλαγή του ονόματος.
Στη δίκη που έγινε για το θέμα, κατέθεσε ως μάρτυρας ο 82χρονος H.Ö., ο οποίος είπε:
"Ο Kazım Akıncı είναι φίλος μου. Τον γνωρίζω 15-20 χρόνια. Είναι γνωστός ως 'Kazım Akıncı' και θέλει να αλλάξει το όνομά του σε 'Serkis' και το επώνυμό του σε 'Nersesyan'".
Στη δίκη κατέθεσε και ο εκρόσωπος της διεύθυνσης δημοτολογίου, ο οποίος επανέλαβε ότι δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα για την αλλαγή του ονόματος.
Ο εισαγγελέας στην αγόρευσή του είπε τα εξής:
"Με βάση την ακροαματική διαδικασία και τα στοιχεία της δικογραφίας, προέκυψε ότι ο Kazım Akıncı, που θέλει να αλλάξει το όνομά του, πρέπει να επικαλεστεί μια εύλογη δικαιολογία. Όμως σε ολόκληρο το φάκελο δεν βρέθηκε από την Αρχιεισαγγελία μας κάποια εύλογη δικαιολογία που να δικαιολογεί την αλλαγή του ονόματος και αποφάσισε να ζητήσει από το δικαστήριο την απόρριψη του αιτήματος".
Ο πρόεδρος του δικαστηρίου ανακοίνωσε με τη σειρά του ότι μετά την εξέταση του φακέλου ολοκληρώθηκε η δίκη, με την απόρριψη του αιτήματος για αλλαγή του ονόματος, με τον αιτούντα να έχει το δικαίωμα να απευθυνθεί στον Άρειο Πάγο.
Ο Kazım Akıncı, μετά τη δίκη δήλωσε:
"Θα διεκδικήσω το δίκιο μου, είμαι Αρμένιος. Δεν το κρύβω. Μετά τη δολοφονία του Χραντ Ντινκ, θέλω να ζήσω φανερά ως Αρμένιος. Δεν νομίζω να υπάρχει κάτι που είναι ανάποδο σε αυτό που ζητώ. Θέλω να αλλάξω το ονοματεπώνυμό μου σε 'Serkis Nersesyan'. Μετά το θάνατο του Χραντ Ντινκ δεν φοβάμαι τίποτε. Θέλω να γραφεί το πραγματικό μου όνομα στην ταυτότητά μου".
Μετά τη δίκη ο 'Kazım Akses' τραγούδησε ένα αρμένικο τραγούδι μπροστά από το κτίριο του δικαστηρίου.

infognomonpolitics

Ψηφίσματα 4ης Πανελλήνιας Συνάντησης Ποντιακής Νεολαίας.

Καβάλα 31 Αυγούστου 2008


• Διακηρύσσουμε την πίστη μας για τη συνέχιση και ολοκλήρωση των προσπαθειών για τη διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας των προγόνων μας αλλά και τη διάθεση και την απόφασή μας για αγώνα μέχρι την τελική ηθική δικαίωση.

• Απαιτούμε την αποκατάσταση της νομιμότητας, της δημοκρατίας και της διαφάνειας στο Ιερό Ίδρυμα της Παναγίας Σουμελά, που ως θρησκευτικό, πατριωτικό και ιστορικό σύμβολο ανήκει στην εθνική μας κληρονομιά και πρέπει να απαλλαγεί από τον σφιχτό προκλητικό εναγκαλισμό των ολίγων και να αποδοθεί στην κοινωνία των ποντίων.

• Καλούμε το Υπουργείο Εξωτερικών της Ελλάδος και τα αρμόδια όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης να προβούν στις απαραίτητες ενέργειες, προκειμένου να διαφυλαχθούν τα ανθρώπινα δικαιώματα των Ελλήνων της Γεωργίας (Αμπχαζία, Τσάλκα, Τιφλίδα κ.α.), να τηρηθούν οι συνθήκες ασφαλείας, να επιστραφούν οι καταπατημένες περιούσιες τους και να αποζημιωθούν πλήρως οι ζημιωθέντες.

• Διεκδικούμε την τροποποίηση της ισχύουσας νομοθεσίας, ώστε να επιτρέπεται η υποβολή αιτήσεων για την κτήση της ιθαγένειας στην Ελλάδα από Έλληνες ομογενείς από τις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης που εγκαταστάθηκαν στην χώρα και μετά τις 2 Μαΐου του 2001 και να παύσουν οι άδικες απελάσεις τους.

• Ζητούμε τη συνέχιση της χορήγησης στεγαστικών δανείων σε Έλληνες από την πρώην Σοβιετική Ένωση και την άμεση αποπληρωμή της οφειλόμενης κρατικής αρωγής στους δικαιούχους.

• Ζητούμε την ίδρυση Κέντρου Σπουδών με κεντρική Βιβλιοθήκη και Αρχειακή Συλλογή, όπου θα μελετώνται θέματα, που αφορούν στην Ιστορία, στον Πολιτισμό και στη Λαογραφία του Πόντου.

• Καλούμε την ελληνική πολιτεία να μεριμνήσει για την αναστήλωση και ανάδειξη όλων των μνημείων του πολιτισμού μας, που καταρρέουν σήμερα στον Πόντο.

• Αποδεικνύουμε με την ενεργή συμμετοχή μας στη 4η Πανελλήνια Συνάντηση της Νεολαίας της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδος πως οι νέοι ευαισθητοποιούνται απέναντι σε μεγάλα κοινωνικά προβλήματα της εποχής και γίνονται ενεργοί πομποί πολιτικής σκέψης.

Η ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ ΣΑ ΠΟΝΤΙΑΚΑ

Όλοι γνωρίζουμε και χρησιμοποιούμε την Βικιπαίδεια, την εγκυκλοπαίδεια ελεύθερου περιεχομένου που γράφεται συμμετοχικά (Wikipedia, the free encyclopedia that anyone can edit). Πριν λίγους μήνες τέθηκε η πρόταση δημιουργίας ποντιακής Βικιπαίδειας, «ανοιχτόν εγκυκλοπαίδεια ντο γράφκεται και τρανείν απ' ατείνς π' θέλνε να εργάσκουνταν.» Λέγοντας «ποντιακή» εννοούμε ότι τα άρθρα της θα γράφονται στην ποντιακή διάλεκτο, σην γλώσσαν εμούν. Στόχος είναι φυσικά να καλυφθούν κυρίως τα «ποντιακά θέματα», αλλά όχι μόνο.
Η ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ ΣΑ ΠΟΝΤΙΑΚΑ
Έτσι π.χ. η ποντιακή Βικιπαίδεια μπορεί να περιέχει άρθρα πολιτιστικού περιεχομένου, ποντιακής ιστορίας, ποντιακών πόλεων, χορών ή και συνταγών μαγειρικής, επίσης όμως και άρθρα για ξένες χώρες, σύγχρονες κινηματογραφικές ταινίες, ποδοσφαιρικές ομάδες ή οτιδήποτε άλλο τηρεί το κριτήριο της εγκυκλοπαιδικότητας.

Η πρόταση για δημιουργία ποντιακής Βικιπαίδειας εγκρίθηκε μερικώς από το αρμόδιο όργανο και βρίσκεται εδώ και λίγους μήνες σε δοκιμαστική φάση:

Η ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ ΣΑ ΠΟΝΤΙΑΚΑ

Βασικό κριτήριο για την τελική έγκριση είναι η δημιουργία μιας (έστω και μικρής) διαδικτυακής κοινότητας (online community), που θα γράφει καινούρια ή θα βελτιώνει ήδη υπάρχοντα άρθρα που και που και έτσι θα συγκεντρώνει γνώση στα ποντιακά, σύμφωνα με τους όρους της Άδειας Ελεύθερης Τεκμηρίωσης GNU (GFDL), η οποία περιγράφεται στην διεύθυνση GNU Free Documentation License (Αγγλικά) και Άδεια Ελεύθερης Τεκμηρίωσης GNU (Ελληνικά).

Καλείστε να συμμετάσχετε όλοι όσοι έχετε τον ιδεαλισμό και ενθουσιασμό να συνεισφέρετε ως χρήστες στο έργο αυτό. Είναι μια μεγάλη ευκαιρία για εμάς τους Έλληνες ποντιακής καταγωγής να δείξουμε παρουσία σε έναν ιστότοπο παγκοσμίως γνωστό (Wikipedia). Επίσης είναι ευκαιρία να δείξουμε, ότι η γλώσσα των προγόνων μας δεν είναι χρήσιμη μόνο για την απαγγελία μικρών ποιημάτων και μοιρολογιών αλλά είναι πλήρη μέσο επικοινωνίας και φορέας του ζωντανού πολιτισμού μας.

Ελάτε, εμπάτε, βοηθέστε!

ΠΗΓΗ: pontosworld.com

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ "ΚΑΜΠΑΝΑ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ" ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΠΟΙΗΤΗ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ ΦΙΛΩΝΑ ΚΤΕΝΙΔΗ

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΟΥΣ ΑΡΝΗΤΕΣ ΤΗΝ ΠΟΝΤΙΑΚΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ

Ο Φρούνζε στο βιβλίο του "Αναμνήσεις από την Τουρκία" γράφει:

"Από τους 200.000 Έλληνες που ζούσανε στη Σαμψούντα, τη Σινώπη και την Αμάσεια έμειναν λίγοι μόνο αντάρτες που τριγυρίζουν στα βουνά.
Το σύνολο σχεδόν των ηλικιωμένων, των γυναικών και των παιδιών εξορίστηκαν σε άλλες περιοχές με πολύ άχημες συνθήκες. Πληροφορήθηκα ότι οι Τσέτες του Οσμάν Αγά έσπειραν τον πανικό στην πόλη Χάβζα.
Έκαψαν, βασάνισαν και σκότωσαν όλους τους Έλληνες και Αρμένιους που βρήκαν μπροστά τους. Γκρέμισαν όλες τις γέφυρες.
Παντού υπήρχαν σημάδια γκρεμίσματος. Η διαδρομή από την πόλη Καβάκ προς το πέρασμα Χατζηλάρ θα μείνει για πάντα στη μνήμη μου όσο θα ζω.
Σε απόσταση 30 χιλιομέτρων συναντούσαμε μόνο πτώματα. Μόνο εγώ μέτρησα 58. Σ' ένα σημείο συναντήσαμε το πτώμα μιας ωραίας κοπέλλας. Της είχανε κόψει το κεφάλι και το τοποθέτησαν κοντά στο χέρι της.
Σε κάποιο άλλο σημείο υπήρχε το πτώμα ενός άλλου ωραίου κοριτσιού, 7-8 χρονών, με ξανθά μαλιά και γυμνά πόδια. Φορούσε μόνο ένα παλιό πουκάμισο.
Απ' ότι καταλάβαμε, το κοριτσάκι καθώς έκλαιγε, έχωσε το πρόσωπό του στο χώμα, δολοφονημένο από το κάρφωμα της λόγχης του φαντάρου."

Άγιος Ευγένιος, ο Τραπεζούντιος

Στα τέλη του 3ου αιώνα μ.Χ., μία εποχή, όπου ο χριστιανισμός εμφανίστηκε κι άρχισε να εξαπλώνεται στην ευρύτερη περιοχή του Πόντου υπό την αυτοκρατορία των Διοκλητιανου και Μαξιμιανου, ο Άγιος Ευγένιος έζησε και μαρτύρησε στην Τραπεζουντα. Σε μία περίοδο σκληρων, ίσως και των σκληροτέρων, διωγμων απέναντι στους Χριστιανούς, όταν οι έπαρχοι της Καππαδοκίας και Αρμενίας, Λυσίας και Αγρικόλαος, έκαναν πράξη το απάνθρωπο διάταγμα να θανατώνουν κάθε πιστό της νέας θρησκείας, ο Άγιος Ευγένιος έζησε και μαρτύρησε, μαχόμενος κάθε στιγμή υπέρ της παρρησίας της βαθιάς του πίστης στον Ιησού Χριστό και το κήρυγμά του.
Κατά τον Ιανουάριο του 290 μ.Χ. , ξεκινά το μαρτύριο του Ευγενίου και των συναθλητων του (Κανιδίου, Ουαλεριανου και Ακύλα). Εθνικοί της Τραπεζουντας καταγγέλλουν στο Λυσία τους τέσσερεις συναθλητές με την κατηγορία ότι διδάσκουν το λόγο του Εσταυρωμένου και κρύβονται σε δασώδη περιοχή. Οι διώκτες οδηγουνται στη σύλληψη του Κανιδίου, αρχικά, κι έπειτα του Ουαλεριανου καθ’υπόδειξη του Ακύλα, ο οποίος ειχε ήδη ομολογήσει την πίστη του στο Χριστό. Οι τρεις συναθλητές περνουν όλη τη νύχτα στη φυλακή προσευχόμενοι και ψάλλοντας ύμνους στο Θεό. Το πρωί της επομένης ημέρας καλουνται να εμφανισθούν μπροστά στο Λυσία, που έχει φτάσει στην Τραπεζουντα, ανακρίνονται και για μία ακόμη φορά, ομολογουν την πίστη τους. Η παραδοχή της πίστης τους φέρνει αναπόφευκτα το μαστίγωμά τους κι αφου υποβάλλονται σε φριχτότερα βασανιστήρια, επιστρέφουν στη φυλακή.
Εν τω μεταξύ, στον Άγιο Ευγένιο, ο οποίος ολόκληρο το διάστημα αυτό κρυβόταν σε μία σπηλιά μέσα στο δάσος, παρουσιάζεται ο ίδιος ο Χριστός. Τότε, τον παροτρύνει να φανερωθεί και να αναγγείλει την πίστη του. Και πράγματι, ο Άγιος ψάλλει και υμνει το Θεό. Οι προσευχές του ακούγονται και προδίδουν την παρουσία του σε μία γυναικα που περνα, τυχαία, από εκει για να μαζέψει ξύλα. Στο άκουσμα των προσευχων του τρέχει ταραγμένη στην πόλη και τον καταδίδει. Σε μικρό χρονικό διάστημα, ο Άγιος συλλαμβάνεται και κακοποιημένος οδηγειται στη φυλακή, όπου περνα τη νύχτα δοξάζοντας το Θεό. Την επομένη άγεται στο Δούκα Λυσία ενώπιον του οποίου ομολογει την πίστη του. Ωστόσο, ο ίδιος ο Λυσίας τον προτρέπει να προσφέρει θυσία στους θεούς των ειδωλολατρων με αντάλλαγμα τη ζωή του. Ο Ευγένιος δέχεται και με πληθος κόσμου να τον ακολουθει, εισέρχεται σε έναν ειδωλολατρικό ναό. Καθ’όσο ο Άγιος προσεύχεται στο Χριστό, το συγκεντρωμένο πληθος παρακολουθει έκπληκτο τρία ειδωλολατρικά αγάμαλτα να θρυμματίζονται και την ίδια στιγμή τα δαιμόνια να παρακαλουν τον Άγιο να μην τα εκδιώξει. Παρά το άξιον θαυμασμου γεγονός, ο Λυσίας προτείνει και πάλι στον Ευγένιο να προσφέρει θυσία στους ειδωλολατρικούς θεούς. Ο Άγιος όμως ειρωνευόμενος, αρνειται την πρόταση αυτή. Υπομένοντας τα φριχτά βασανιστήρια που ακολουθουν, ο Ευγένιος δεν υποκύπτει, παραμένει προσηλωμένος στην πίστη του. Έξαλλος, τότε ο Δουκας διατάζει να ετοιμασθει μια μεγάλη κάμινος και να ριχθούν μέσα και οι τέσσερεις συναθλητές. Άγγελος Κυρίου αφαιρει εξαίφνης τη δύναμη της φωτιάς κι’ έτσι, οι δημιοι που καταφθάνουν τρεις ημέρες αργότερα στον τόπο του μαρτυρίου αντικρύζουν τους τέσσερεις πιστούς σωους και αβλαβεις. Συνειδητοποιώντας αυτό το αληθινά μεγάλο θαυμα, οι τρεις δημιοι αλλάζουν πίστη και προσέρχονται στο Χριστιανισμό.
Αποφασισμένος ο Λυσίας να εκτελέσει την εντολή που του ειχε δοθει, διατάζει τον αποκεφαλισμό των τριων συναθλητων και τη σταύρωση του Ευγενίου. Τα σώματα των τριων μαρτύρων κλέπτονται από ευσεβεις χριστιανούς, οι οποίοι, όμως, λόγω της έντονης κακοποίησής τους, αδυνατουν να τα αναγνωρίσουν. Και, ω του θαύματος!, τα σώματα των συναθλητων βρίσκονται στον τόπο της καταγωγης του καθενός, όπου θάβονται με ιδιαίτερες τιμές. Εν αντιθέσει, ο Ευγένιος, που βρίσκεται κρεμασμένος στο σταυρό μέσα στη φυλακή, ελευθερώνεται και με τη βοήθεια Αγγέλου θεραπεύονται οι πληγές του. Οι συγκρατούμενοί του, άφωνοι από το μεγαλειο του θαύματος, προσέρχονται και αυτοί στο Χριστιανισμό.
Εξοργισμένος, πλέον, ο Λυσίας καλει και πάλι τον Ευγένιο να παρουσιαστει μπροστά του, αποδίδει τη θεραπεία των οπων του σε «μαγικές ιδιότητες» του Αγίου και διατάζει τον αποκεφαλισμό του. Ο τόσο φριχτός και συγκλονιστικός θάνατός του ηλθε την 21η Ιανουαρίου του 290μ.Χ. Το σκήνωμά του κλάπηκε και τάφηκε πλησίον του τόπου του μαρτυρίου του, όπου και χτίστηκε ο ναός των Ποντίων «Άγιος Ευγένιος» προς τιμήν του!
Τα πρωτα κείμενα που βρέθηκαν να αναφέρονται στο ασύλληπτο αυτό μαρτύριο ανηκουν στον πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, Ιωάννη Ξιφιλινό. Χρονολογουνται δε από το 1042, ενώ με νέα δεδομένα τα θαύματα του Αγίου καταγράφηκαν (και πάλι από τον Ιωάννη Ξιφιλινό) στον κώδικα της μονης Διονυσίου (έκδοση 154). Εκτενής αναφορά στο μαρτύριο το δικό του και των συναθλητων του γίνεται και στο Αρχειο του Πόντου (1953/τόμος 18/σελ.163). Ενώ, το αρχαιότερο συναξαρικόν κείμενο της Κωνσταντινουπόλεως χρονολογειται τον 11ο αιωνα μ.Χ.
Παρά το μέγεθος των ανωτέρω γεγονότων, η σημερινή θέση του μεγαλομάρτυρος αγίου των Ποντίων στην Ορθοδοξία δεν είναι εκεινη που αξίζει στον σημαίνοντα βίο του και την αξιομνημόνευτη προσφορά του στο Χριστιανισμό, μέσω του μαρτυρίου του. Η μνήμη του προστάτη αγίου τιμαται στη Μονή του Αγίου Διονυσίου στο Άγιο Όρος, αδιάλλειπτα, από το 1375 μ.Χ. .έως και σήμερα, τόσο στις 21 Ιανουαρίου, ημέρα του μαρτυρίου του, όσο και στις 24 Ιουνίου, ημέρα των γενεθλίων του, ενώ τα τελευταία χρόνια τιμαται και από το σύλλογο της Καλλιθέας, Αργοναυται – Κομνηνοί, στις 21 Ιανουαρίου.
Αυτές είναι οι μόνες εκδηλώσεις μνήμης ενός Αγίου, του δικου μας Αγίου, τον οποίο λόγοι πολιτικοί μας επιβάλλουν να εξορίσουμε από τη μνήμη μας. Στη διατήρηση της ακεραιότητας της Τουρκίας πάση θυσία βρίσκεται η υπαιτιότητα του γεγονότος αυτου. Κάθε αναφορά στην Τραπεζουντα και τον Άγιο Ευγένιο επαναφέρει ζητήματα ιστορικά δέουσας σημασίας. Ωστόσο, δεν έχει γίνει καμία προσπάθεια από το Οικουμενικό Πατριαρχειο να αναγερθει νέος ναός του Αγίου Ευγενίου, καθως ο πρωτος έχει μετατραπεί από το 1461 μ.Χ. σε τζαμί (γενί τζαμί τζουμασί), όταν έγινε η άλωση της Τραπεζουντας από το Μωάμεθ, τον κατακτητή, ενώ ενδεικτική είναι και η χηρεια της θέσης του μητροπολίτη Τραπεζουντος από το 1922 μ.Χ. μέχρι σήμερα. Απαράδεκτη κρίνεται, επίσης, η ηχηρή απουσία του Αγίου Ευγενίου από το εορτολόγιο των Ορθοδόξων.
Οι Πόντιοι έχουμε στερηθει το δικαιωμα στην ιστορική μνήμη και, εδώ και πέντε αιώνες, στερουμαστε και το δικαιωμα στη θρησκεια μας, το αναφαίρετο δικαιωμα να λατρεύουμε και να δοξάζουμε το δικό μας Άγιο!

Ασφαλιστική εταιρεία στις ΗΠΑ βρήκε 1.000 συμβόλαια θυμάτων της Γενοκτονίας και αποζημιώνει τους δικαιούχους.

08.09.2008, Φάνης Μαλκίδης
	Πριν από λίγο καιρό είχαμε κάνει γνωστό τη μεγάλο αγώνα του δικηγόρου Βαρτκές Γεγκιαγιάν να διεκδικήσει αποζημιώσεις υπέρ των απογόνων των θυμάτων της Γενοκτονίας των Αρμενίων του 1915. Ο Αρμένιος δικηγόρος Βαρτκές Γεγκιαγιάν, που κατάγεται από την Σπάρτη της Πισιδίας, υποχρέωσε τις ασφαλιστικές εταιρείες New York Life Insurance Co και ΑΧΑ, μετά από πολύχρονο και δύσκολο δικαστικό αγώνα να καταβάλουν σε δικαιούχους το συνολικό ποσό των 53 εκατομμυρίων δολαρίων. Ο Αρμένιος δικηγόρος ανακάλυψε ότι στις ασφαλιστικές εταιρείες που είχαν ασφαλίσει Αρμένιους υπήρχαν και ονόματα Ελλήνων που ζούσαν στις περιοχές της Θράκης, της Μικράς Ασίας και του Πόντου, άρα γινόταν πολύ ενδιαφέρον η εξέλιξη αυτή και για την ελληνική πλευρά, προκειμένου να αποδοθoύν εκ των υστέρων στους απογόνους των Ελλήνων τα χρήματα ως αποζημίωση για την απώλεια της ζωής τους. Κάποια στιγμή έγινε γνωστή και στην Ελλάδα η ανακοίνωση του δικηγορικού γραφείου από τις ΗΠΑ και έτσι ξεκίνησε μία προσπάθεια ενημέρωσης και πληροφόρησης των πολιτών, οι οποίοι έλκουν την καταγωγή τους από τις περιοχές του Πόντου, της Θράκης της Μικράς Ασίας. Μετά ξεκίνησε μία προσπάθεια προκειμένου να βρεθούν τεκμήρια ύπαρξης ασφαλειών ζωής οι οποίες αφορούσαν Έλληνες που ζούσαν σε αυτές τις περιοχές. Η ύπαρξη επιστολής του Μητροπολίτη Σμύρνης Χρυσόστομου ο οποίος ανέφερε την σύναψη τριών ασφαλιστηρίων συμβολαίων σε εταιρείες στη Βιέννη, στην Άγκυρα και στη Νέα Υόρκη με τελικό δικαιούχο τη Θεολογική Σχολή της Χάλκης και η εύρεση του συμβολαίου του ιατρού από το Αιδίνιο Νικόλαου Τσιουμπάκη, ήταν δύο ελπιδοφόρα μηνύματα για τη συνέχεια. Συνέχεια η οποία πράγματι δικαίωσε την προσπάθεια αυτών που αναζητούν την αλήθεια και τα εφόδια για την τεκμηρίωση της γενοκτονίας με την ανακοίνωση της ασφαλιστικής εταιρείας των ΗΠΑ New York Life Insurance Co. H εταιρεία ανακοίνωσε ότι θα αποζημιώσει Έλληνες δικαιούχους που έζησαν στην Οθωμανική αυτοκρατορία πριν το 1915. Το συνολικό ποσό εκτιμάται από την εταιρεία στα 12 με 15 εκατ. δολάρια και αφορά 1. 000 περίπου συμβόλαια θυμάτων τα οποία είχαν κάνει οι Έλληνες πριν το 1915. Τα συμβόλαια αυτά ανακάλυψε στα αρχεία της, μετά από σχετική έρευνα σε αρχεία που αφορούσε Αρμένιους. Η σημαντική αυτή είδηση από την New York Life Insurance Co αποτελεί μία σημαντική εξέλιξη, αφού είναι ουσιαστικά μία ηθική δικαίωση και ένα ακόμη περαιτέρω βήμα στην αναγνώριση και διεθνοποίηση της γενοκτονίας. Το μείζον θέμα σε αυτή την περίπτωση δεν είναι η αποζημίωση κάποιων ανθρώπων που θα πάρουν τα χρήματα των προγόνων τους, αλλά ουσιαστικά αποτελεί ένα μέτρο προκειμένου να πιεσθεί η Τουρκία που έχει διαπράξει το μαζικό έγκλημα, τη γενοκτονία, να προβεί και στην αναγνώριση αλλά και στη συγνώμη απέναντι στα θύματα αυτής της γενοκτονίας. Θα πρέπει τα προσφυγικά σωματεία να συμβάλλουν και αυτά στην περαιτέρω ανάδειξη του σοβαρού αυτού ζητήματος, το οποίο αναδεικνύει μία νέα παράμετρο στην υπόθεση της γενοκτονίας, παράμετρος η οποία δεν είναι θέμα χρημάτων, αλλά ηθικής δικαίωσης. Είναι ανάγκη να συγκεντρωθούν όποιες πληροφορίες υπάρχουν επί των θεμάτων ασφάλειας ζωής από τους απογόνους των θυμάτων της γενοκτονίας και μέσα στο χρονικό διάστημα που αναφέρει η παρακάτω ανακοίνωση της ασφαλιστικής εταιρείας να γίνει η σχετική διαδικασία. Η προσπάθεια για την ανάδειξη του αποσιωπημένου μαζικού εγκλήματος εναντίον των Ελλήνων συνεχίζεται και από ότι φαίνεται έχει ουσιαστικά αποτελέσματα. NEW YORK, SEPTEMBER 4, 2008 New York Life Launches Voluntary Program to Reach out to Heirs of Greek Policies from 1914. New York Life Insurance Company announced an outreach program to locate and compensate heirs of approximately 1,000 life insurance policies issued to Greeks in the Ottoman Empire prior to 1915. As part of the Greek Life Insurance Policy Program, New York Life will publish notices in national and international newspapers about the claims review process so that heirs can submit claims relating to these policies. The company said it will also contribute $1 million to the Greek Orthodox Archdiocese of America, since descendants of many of those displaced from their ancestral homelands are now members of the Archdiocese. The total value of the voluntary program is $12-15 million, including administrative and other costs. “In the course of research associated with another historical matter regarding policies sold to Armenians who perished after 1914, the company became aware that Greek policyowners were evidently victims of the same violence in the Ottoman Empire. With the Armenian policy matter now successfully completed, involving benefits paid to heirs of 2,300 Armenian policyholders, New York Life conducted additional archival research and verified that there are Greek policies that may remain unpaid from 1915. We will offer heirs to the Greek policies the same benefits as those provided to persons claiming under the Armenian policies,” said William Werfelman, a spokesman for New York Life. “As with the Armenian policies, records confirm that the company succeeded in paying benefits in nearly half of the Greek policies. New York Life paid those benefits to heirs in the months and years immediately following the violence of 1915. However, New York Life received no claims and thus paid no benefits or cash value on 1,000 other Greek policies. Our company’s value system is rooted in humanity and integrity, and our willingness today to resolve these policies from 1915 shows that we still adhere to these values today.” The voluntary program uses the same criteria used to resolve the Armenian policy matter, including a multiplier of ten times the original face amount for those who can demonstrate that they are the rightful heirs to the policy proceeds. The public notices will commence in September. Descendants of persons insured under any of the Greek policies may submit claims for benefits for a six month period ending on February 28, 2009. Individuals who want to learn more can do so by visiting the program’s website at www.greekinsuranceclaims.com or by calling toll-free 1-800-922-2973. In Greece the toll-free number is 00 800 33 311144. In addition to providing benefits to heirs of its Greek insureds, New York Life will contribute $1 million to the Greek Orthodox Archdiocese of America. With these funds the Archdiocese plans to establish an endowed chair for the study of Hellenism in Pontus and Asia Minor at its Holy Cross Theological School in Brookline, MA. New York Life expressed gratitude to Archbishop Demetrios, the leader of the Greek Orthodox Church in America, for his personal involvement in assisting with various aspects of the voluntary program. Archbishop Demetrios said, “The events in the Ottoman Empire and after led to the loss of countless lives and the expulsion of 1,500,000 Greeks from their ancestral homelands. New York Life is one of those rarest of companies today, a company of responsible action that believes in setting the record right, even if it means reaching back to the beginning of the Twentieth Century. The Greek Orthodox community gratefully applauds New York Life for establishing the Greek Life Insurance Policy Program and its very generous contribution of $1 million, which will be used to enlighten people about the long and rich history and culture of Hellenism in Pontus and Asia Minor.” The company said it worked with attorney Vartkes Yeghiayan, one of the attorneys involved in the Armenian insurance settlement, to develop the voluntary program relating to Greek policies. New York Life Insurance Company has been headquartered in New York City since its founding in 1845. The company began selling policies in the Ottoman Empire in 1882 and withdrew from the region during World War I. Η σχετική ανακοίνωση της ασφαλιστικής εταιρείας, σε μετάφραση του υπογράφοντος από την αγγλική γλώσσα, έχει ως εξής: ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ, 4 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2008 Η New York Life Insurance Co εγκαινιάζει το πρόγραμμα αποζημίωσης των κληρονόμων των ασφαλιστηρίων συμβολαίων Ελλήνων του 1914. Η ασφαλιστική εταιρεία ζωής New York Life Insurance Co αναγγέλλει το πρόγραμμα για να βρεθούν και να αποζημιωθούν οι κληρονόμοι περίπου 1.000 ασφαλιστήριων συμβολαίων ζωής που διανέμονται σε Έλληνες στην οθωμανική αυτοκρατορία πριν από 1915. Ως τμήμα του ελληνικού προγράμματος ασφαλιστήριων συμβολαίων ζωής, New York Life Insurance Co θα δημοσιεύσει ανακοινώσεις σε εθνικές και διεθνείς εφημερίδες για τη διαδικασία αναθεώρησης αξιώσεων έτσι ότι οι κληρονόμοι μπορούν να υποβάλουν τις αξιώσεις σχετικά με αυτές τις πολιτικές. Η New York Life Insurance Co θα συμβάλει επίσης με 1 εκατ. δολάρια στην ορθόδοξη αρχιεπισκοπή της Αμερικής, δεδομένου ότι οι απόγονοι πολλοί από εκείνους που εκδιώχθηκαν από τις προγονικές πατρίδες τους είναι τώρα μέλη της αρχιεπισκοπής. Η συνολική αξία του προγράμματος είναι 12-15 εκατομμύρια δολάρια, συμπεριλαμβανομένων των διοικητικών και άλλων δαπανών. Κατά τη διάρκεια της έρευνας που συνδέθηκε με ένα άλλο ιστορικό θέμα σχετικά με τις πολιτικές εναντίον των Αρμενίων οι οποίοι χάθηκαν μετά από το 1914, η New York Life Insurance Co έγινε ενήμερη ότι οι Έλληνες ιδιοκτήτες ήταν προφανώς θύματα της ίδιας βίας στην οθωμανική αυτοκρατορία. Με το αρμενικό θέμα τώρα που ολοκληρώνεται επιτυχώς, περιλαμβάνοντας τα οφέλη που πληρώνονται στους κληρονόμους 2.300 αρμενικών ασφαλισμένων, η New York Life Insurance Co πραγματοποίησε πρόσθετη αρχειακή έρευνα και έλεγξε ότι υπάρχουν ασφαλιστήρια συμβόλαια Ελλήνων που μπορούν να παραμείνουν απλήρωτα από 1915. Η New York Life Insurance Co θα προσφέρει τους κληρονόμους τα ίδια οφέλη με εκείνους που παρέχονται στους Αρμένιους. Ο William Werfelman, εκπρόσωπος της New York Life Insurance Co ανέφερε ότι «όπως με τις αρμενικές πολιτικές, τα αρχεία επιβεβαιώνουν ότι η επιχείρηση πέτυχε στην πληρωμή των οφελών σχεδόν στα μισά από τα ασφαλιστήρια συμβόλαια Ελλήνων, στους μήνες και τα έτη αμέσως μετά τη βία του 1915. Εντούτοις, η New York Life Insurance Co δεν πλήρωσε καμία αξία μετρητών σε άλλα 1.000 ασφαλιστήρια συμβόλαια Ελλήνων. Το σύστημα αξίας της επιχείρησής μας έχεις τις ρίζες του στην ανθρωπότητα και την ακεραιότητα, και η προθυμία μας να επιλύσουμε σήμερα αυτά τα συμβόλαια από το 1915 δείχνει ότι εμμένουμε ακόμα σε αυτές τις αρχές» . Το πρόγραμμα χρησιμοποιεί τα ίδια κριτήρια που χρησιμοποιούνται για να επιλύσουν το αρμενικό θέμα, συμπεριλαμβανομένου ενός πολλαπλασιαστή δέκα φορές του αρχικού ποσού προσώπου για εκείνους που μπορούν να καταδείξουν ότι είναι οι νόμιμοι κληρονόμοι στις εισπράξεις. Οι ειδοποιήσεις θα αρχίσουν μέσα το Σεπτέμβριο και οι απόγονοι των ασφαλισμένων προσώπων μπορούν να υποβάλουν τις αξιώσεις για τα οφέλη για μια περίοδο έξι μηνών που τελειώνει στις 28 Φεβρουαρίου 2009. Τα άτομα που θέλουν να μάθουν περισσότερα μπορούν να επισκεφθούν τον ιστοχώρο του προγράμματος www. greekinsuranceclaims. COM ή με την κλήση ατελούς 1-800-922-2973. Στην Ελλάδα ο ατελής αριθμός είναι 00.800.33 311144. Εκτός από την παροχή των οφελών στους κληρονόμους των ασφαλιστηρίων συμβολαίων Ελλήνων η New York Life Insurance Co θα συμβάλει με 1 εκατομμύριο δολάρια στην ελληνική ορθόδοξη αρχιεπισκοπή της Αμερικής. Με αυτά τα κεφάλαια η αρχιεπισκοπή προγραμματίζει να ιδρύσει μια έδρα για τη μελέτη του Έλληνισμού του Πόντου και της Μικρά Ασία στη θεολογική σχολή που λειτουργεί στη Μασαχουσέτη. Η New York Life Insurance Co εξέφρασε την ευγνωμοσύνη της στον Αρχιεπίσκοπο Δημήτριο, για την προσωπική συμμετοχή του στην ενίσχυση με διάφορους τρόπους του προγράμματος. Ο Αρχιεπίσκοπος Demetrios ανέφερε ότι, «τα γεγονότα στην οθωμανική αυτοκρατορία οδήγησαν στην απώλεια αμέτρητων ζωών και την εκδίωξη 1.500.000 Ελλήνων από τις προγονικές πατρίδες τους. Η New York Life Insurance Co είναι μία από εκείνες τις σπάνιες επιχειρήσεις που πιστεύει στον καθορισμό του δικαιώματος που πηγάζουν από τα αρχεία, ακόμα κι αν σημαίνει αυτό επιστροφή στην αρχή του εικοστού αιώνα. Η ελληνική ορθόδοξη κοινότητα εκφράζει την ευγνωμοσύνη της στην New York Life Insurance Co για την καθιέρωση του ελληνικού προγράμματος ασφαλιστήριων συμβολαίων ζωής και της πολύ γενναιόδωρης συμβολής της με 1 εκατομμύριο δολάρια, τα οποία θα χρησιμοποιηθούν για να διαφωτίσουν τους ανθρώπους για τη μακρόχρονη και πλούσια ιστορία και τον πολιτισμό του Ελληνισμού στον Πόντο και τη Μικρά Ασία». Η New York Life Insurance Co ανέφερε συνεργάστηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο Βαρτκές Γεγκιαγιάν, έναν από τους πληρεξούσιους που συμμετέχει στο αρμενικό θέμα, για να αναπτύξει το πρόγραμμα σχετικά ασφαλιστήρια συμβόλαια των Ελλήνων. Η ασφαλιστική εταιρεία New York Life Insurance Co με κεντρικά γραφεία στην πόλη της Νέας Υόρκης από την ίδρυσή της το 1845, άρχισε τις πολιτικές των ασφαλιστηρίων συμβολαίων στην οθωμανική αυτοκρατορία το 1882 και απεσύρθη από την περιοχή κατά τη διάρκεια του Α’ παγκόσμιου πολέμου. www.euxintv

"Η Καμπάνα Του Πόντου" Ένα μουσικό έργο βασισμένο στο ομώνυμο ποιητικό έργο του Φίλωνα Κτενίδη

ΑΚΟΥΣΑΜΕ ΤΟ CD "Η ΚΑΜΠΑΝΑ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ"
ΕΝΑ ΕΞΟΧΟ ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΟ ΜΟΥΣΙΚΟ ΕΡΓΟ ΒΑΣΙΣΜΕΝΟ ΣΤΟ ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΕΠΟΣ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΠΟΙΗΤΗ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ ΦΙΛΩΝΑ ΚΤΕΝΙΔΗ.
ΕΝΑ ΕΡΓΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΡΈΠΕΙ ΝΑ ΛΕΙΠΕΙ ΑΠΟ ΚΑΜΙΑ ΠΟΝΤΙΑΚΗ ΔΙΣΚΟΘΗΚΗ.

Το πολυθρύλητο έργο του Φίλωνα Κτενίδη «Η καμπάνα του Πόντου» που μελοποίησε ομάδα νέων ποντίων καλλιτεχνών ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ και θα κοσμεί τις προθήκες των καταστημάτων πώλησης δίσκων. Το σημαντικότερο στοιχείο του φιλόδοξου αυτού εγχειρήματος είναι ότι έβαλαν την σφραγίδα τους στην δημιουργία του CD νέα παιδιά που εργάστηκαν επίπονα για δύο χρόνια τιμώντας την ποντιακή παράδοση, και απέδειξαν παράλληλα ότι το τραγούδι, όσο και οι άλλες μορφές του ποντιακού πολιτισμού, μπορούν να έχουν μέλλον.
Μιλώντας στους δημοσιογράφους ο Κώστας Διαμαντίδης, αφηγητής και συγγραφέας ποντιακών βιβλίων με προσήλωση στην διατήρηση του ποντιακού ιδιώματος, τόνισε ότι, πρόκειται για ένα έμμετρο ποιητικό δεκαπεντασύλλαβο έργο που συνέγραψε ο γνωστός πόντιος λόγιος, Φίλωνας Κτενίδης, αντίστοιχο με εκείνο του «Άξιον Εστί» του Οδυσσέα Ελύτη. Κατέστησε σαφές πως ανεξάρτητα από τον καρπό που θα αποφέρει η διάθεση του έργου, σημασία έχει ότι η μελοποίηση του, συνέβαλε στο να έρθουν κοντά όλοι αυτοί οι καλλιτέχνες, αποδεικνύοντας ότι, η Πτολεμαίδα, δεν είναι μόνο πόλη των ναρκωτικών, αλλά, και της δημιουργίας. Πολύ δε περισσότερο, όταν πρόκειται για νέους ανθρώπους, σε μία εποχή μάλιστα όπου κυριαρχεί ο ατομικισμός, το εύπεπτο και το πρόχειρο, μαζί με τον βομβαρδισμό των σκουπιδιών από την Τηλεόραση. Δεν παρέλειψε να αναφερθεί στην ηθική και οικονομική συνεισφορά του μητροπολίτη Δράμας κ. Παύλου, αφηγητής αλλά και παραγωγός του μνημειώδους έργου του Φίλωνα Κτενίδη, ενώ, εξήρε την συμμετοχή των μουσικών καθώς και την πολύπλευρη βοήθεια άλλων ατόμων ώστε να αναδειχθεί το εγχείρημα της μελοποίησης της «Καμπάνας του Πόντου».
Ο Θεόφιλος Πουταχίδης συνθέτης του έργου, είπε, ότι την πρόταση για τη συμμετοχή του σε μία τόσο σπουδαία δουλειά δεν μπορούσε παρά να την αποδεχθεί με μεγάλη χαρά, προσθέτοντας, ότι, προσέγγισε το έργο με μεγάλο σεβασμό, ενώ, εξήρε τις ερμηνείες του μουσικού σχήματος που συμμετέχουν στο CD. Παρόν στη συγκέντρωση το γνωστό καλλιτεχνικό δίδυμο Αλέξης Παρχαρίδης και Πέλλα Νικολαίδου, τονίζοντας ο πρώτος ότι πρόκειται για το πιο σημαντικό έργο στην ποντιακή ποίηση, εκθειάζοντας τη προσφορά του Κώστα Διαμαντίδη, ενώ, μίλησε τιμητικά για την δουλειά του Θεόφιλου Πουταχίδη, λέγοντας χαρακτηριστικά ότι παρά το νεαρό της ηλικίας του προσέγγισε την «Καμπάνα του Πόντου» με δέος και απόλυτη συναίσθηση της αποστολής του. Όσο για την Πέλλα Νικολαίδου την χαρακτήρισε μία από τις μεγαλύτερες γυναικείες φωνές της χώρας μας. Την ενορχήστρωση του έργου ανέλαβε ο Σάκης Σωτηριάδης, ένα εξαιρετικό ταλέντο, όπως τόνισαν οι συνάδελφοι του, που υπόσχεται πολλά για το μέλλον.

Έναν πουλίν, μαύρον πουλίν, μαύρον άμον την νύχταν,
ολονυχτίς τριγύριζεν ολόγερα σον Κάστρεν,
σον Κάστρεν, σα καστρότειχα τη μαύρο - Τραπεζούντας,
που έχ' τα ρίζας σον γιαλόν και την κορφήν ατ΄ς σ'άστρα
π'είχεν δέκα καστρόπορτας, κι ούλα χαλκοδεμένα,
κι απ΄εξ'ας σα κσατρόπορτας, ορμία και ποτάμα
ντο έδεναν και έλυναν γεφύρα σιδερένα...

Όλεν ο κάστρεν έλαμπεν, άμον ντο λάμπ' ο ήλεν,
και το παλάτιν έλαμπεν άμον διαμάντ' σον φέγγον,
τη βασιλέα το Παλάτ', τη Κομνηνών φωλέα,
π'έτον τρανόν και θαμαστόν, κάστρεν απάν'σον κάστρεν.

Κάποτε εγέντονε σεισμός κ'η γη όλεν εσείεν,
κ'έναν Δεκαπενταύγουστον κι έναν μαύρον ημέραν
επάρθεν τα κλειδία θε, κι ο Κάστρεν εκρεμίεν...
'Πέμναν τα πόρτας ανοιχτά, το Παλάτ' δίχως θρόνον
και δίχως τοι παλατιανούς και χώρις βασιλέαν
.....και ο Κάστρεν ο θεόρατον εγέντον κοιμητήρι.
Χρόνα έρθαν κ'εδέβανε, καιροί έρθαν και πάγ νε...

Έναν πουλίν, μαύρον πουλίν, μαύρον άμον την νύχταν,
ολονυχτίς τριγύριζεν γύρω τα καστροπόδα,
π'επέμναν έρμα κι άκλερα, γομάτα κωλισάφρας.
Ολονυχτίς τριγύριζεν με τα φτερά'νοιγμένα,
και επεστάθεν την αυγήν κ'εκάτσεν σ'έναν άκραν
μονάκριβου παρασταρί', δίχως επανωθύρι,
απομεινάρ'τη Παλατί, κιντέας ντ'εγομώθεν.
Τερεί απάν', τερεί αφκά, τερεί οπίσ' και έμπρα,
μακρογουλίζ', καλοτερεί σ'ανατολή και δύσην
κι αρχινά να μοιρολογά μ'ανθρώπινον λαλίαν.

Θεέ μ'! Δείξον τη δήναμη'σ! Χριστέ μ' ποίσον το θάμα σ'!
Ποίσον με ποταμόπετραν βαρύν τη καταρράχτε,
Ποίσον με σπελιας κατωθύρ' 'σ σην γην καταχωμένον.
Ποίσον μ', αν θέλτς, μικρόν λιθάρ, αν θέλτ'σ, ποίσο με χώμαν.
Θεε μ'... ποίσον με ιντίαν θέλ'τς... μόνον 'σ σον τόπο μ' αφ'σ με

ΦΙΛΩΝ ΚΤΕΝΙΔΗΣ Ο ΕΘΝΙΚΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ

Αναμφισβήτητα μια απ’ τις μεγαλύτερες μορφές του Ποντιακού Ελληνισμού υπήρξε ο γιατρός Φίλων Κτενίδης. Γεννήθηκε το 1889 στην Τραπεζούντα. Αποφοίτησε από το Φροντιστήριο και αρχικά εργαζόταν ως λογιστής στην Τραπεζούντα. Παράλληλα δημοσιογραφούσε στην εφημερίδα “Εθνική Δράσις¨ με άρθρα φιλολογικού ενδιαφέροντος. Το 1910 εξέδωσε το δεκαπενθήμερο περιοδικό “Επιθεώρησις”, το οποίο έτυχε μεγάλης αποδοχής και γρήγορα ξεπέρασε τα όρια του Πόντου και κυκλοφορούσε και στη Ρωσία. Πολύτιμος συνεργάτης του ήταν ο Νίκος Καπετανίδης, στον οποίο άφησε τη διεύθυνση του περιοδικού όταν αναχώρησε για την Αθήνα, προκειμένου να συνεχίσει τις σπουδές του. Εγγράφεται στην ιατρική σχολή του πανεπιστημίου Αθηνών, αλλά διακόπτει τις σπουδές για να πολεμήσει ως εθελοντής του ελληνικού στρατού στους Βαλκανικούς πολέμους του 1912-13. Μετά τη λήξη των πολέμων ολοκληρώνει τις σπουδές του και επιστρέφει στον Πόντο αλλά οι Τούρκοι γνωρίζοντας τη συμμετοχή του στον ελληνικό στρατό τον καταδιώκουν. Καταφεύγει στα μεσόγεια της Τραπεζούντας και προσφέρει δωρεάν πολύτιμες υπηρεσίες σαν γιατρός. Κατά τη Ρωσική κατοχή του ανατολικού Πόντου υπηρετεί ως διευθυντής-γιατρός στο Ρωσικό νοσοκομείο των Πλατάνων. Το 1920 και ενώ βρίσκεται στο Παρίσι για ειδίκευση, διακόπτει τις σπουδές του για δεύτερη φορά και κατατάσσεται στον ελληνικό στρατό, λαμβάνοντας μέρος στον ελληνοτουρκικό πόλεμο γιατί πιστεύει (και δεν κάνει λάθος) ότι απ’ αυτόν τον πόλεμο κρίνεται η τύχη όχι μόνο του ελληνικού έθνους, αλλά και του Ποντιακού Ελληνισμού. Το 1923 εγκαθίσταται με την οικογένειά του αρχικά στη Θεσσαλονίκη για να μετεγκατασταθούν αργότερα στην Αθήνα. Το 1935 εκλέγεται Βουλευτής Αθηνών. Το 1938 επιστρέφει οριστικά στη Θεσσαλονίκη και ασκεί το επάγγελμα του γιατρού. Όλο αυτό το διάστημα στον ελλαδικό χώρο ασχολείται με την συγγραφή ποντιακών θεατρικών έργων και ποιημάτων με κυρίαρχο ποιητικό έργο την “ΚΑΜΠΑΝΑ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ”. Αθεράπευτος νοσταλγός των αλησμόνητων πατρίδων εκδίδει το 1950 το περιοδικό “Ποντιακή Εστία” το οποίο έμελλε να διαδραματίσει έναν απίστευτο ρόλο στη διάσωση ιστορικών και λαογραφικών στοιχείων της αλησμόνητης πατρίδας. Το περιοδικό αγκαλιάστηκε θερμά από όλο τον Ποντιακό ελληνισμό και στις σελίδες του καταγράφηκαν ιστορίες, μύθοι, παραμύθια, παροιμίες, ποιήματα, ανέκδοτα, και πολλά άλλα από επώνυμους και ανώνυμους συνδρομητές και μη. Τον Αύγουστο του 1950 στο 8ο τεύχος της Ποντιακής Εστίας, ο Κτενίδης δημοσιοποιεί το μεγάλο όραμά του για ανιστόρηση της κατεστραμμένης και εγκαταλειμμένης στον Πόντο Μονής Σουμελά. Η ιδέα αγκαλιάζεται με μεγάλο ενθουσιασμό και χιλιάδες Πόντιοι σπεύδουν να ενισχύσουν οικονομικά την υπόθεση. Έτσι τον Δεκαπενταύγουστο του 1951 στα υψώματα του Βερμίου και πάνω ακριβώς από το χωριό Καστανιά (του οποίου η κοινότητα παραχώρησε δωρεάν 500 στρέμματα) θεμελιώθηκε ο πρώτος ναός που θα στέγαζε την Παναγία στο νέο της θρόνο.

Καλοκαίρι του ‘87 στα Εξάρχεια…

Καλοκαίρι του 1986-87 θα ήταν, όταν ένα βράδυ βγήκα με παρέα βόλτα στα μπαράκια των Εξαρχείων. Δεν ξέρω πόσην ώρα στεκόμουν μπροστά σε μια κολώνα βλέποντας μια κίτρινη αφίσα με μαύρα και κόκκινα γράμματα (χρώματα που τότε κάτι είχαν να μου πουν, αλλά και σήμερα ακόμα…) και σκίτσα, αλλά μάλλον θα πρέπει να ήταν αρκετή γιατί η παρέα έδειχνε να δυσανασχετεί : « άντε ρε μαλάκα θα πιούμε κανά ποτό σήμερα ? ξεκόλλα….». Ξεκόλλησα με προσοχή την αφίσα και την έχω μέχρι και σήμερα: «Όχι στον ρατσισμό των ποντιακών ανεκδότων, όλοι μας κρύβουμε μέσα μας έναν μικρό ρατσιστή», Ποντιακός Σύλλογος (τάδε) με μικρά γράμματα, έγραφε.

Είχα κολλήσει γιατί η συγκεκριμένη άγγιξε κάτι που για χρόνια είχα καταπιεσμένο μέσα μου αλλά ασυνείδητα με τσουρούφλιζε. Το πέρασμα στα μαθητικά και αργότερα στα φοιτητικά χρόνια από ακροαριστερές οργανώσεις αντί να βοηθήσει στην αριστερή προσέγγιση και κατανόηση της ιστορίας του παππού μου (μέλος του ρωσικού στρατού και αργότερα μπολσεβίκος) της πολιτισμικής ιδιαιτερότητας της οικογένειάς μου αντίθετα την καταπίεσε κρύβοντάς την στα βάθη της ψυχής.

Για μένα και για πολλούς ήταν ένα ιδιαίτερο πρόβλημα να μπορούμε να κουβεντιάσουμε και να συνδέσουμε την πολιτισμική μας ταυτότητα και ότι ιστορικά αυτή σέρνει από πίσω της με την πολιτική μας ταυτότητα. Η στάση αυτή της Αριστεράς που διαπερνούσε και διαπερνά όλο το φάσμα της (κοινοβουλευτικής, εξωκοινοβουλευτικής, ανανεωτικής κ.λπ.) έδειχνε να στηρίζει αυτό που το εθνικό αστικό κράτος με βίαιο τρόπο προσπάθησε να επιβάλλει στους πληθυσμούς που έλκουν την καταγωγή από την καθ’ ημάς Ανατολή. Την λήθη, την πολιτισμική και πολιτιστική ομογενοποίηση. Μία ίδια τεράστια λευκή σελίδα υπάρχει στην επίσημη κρατική αλλά και στην αριστερή ιστοριογραφία. Και η σελίδα αυτή αφορά την ιστορία των Ελλήνων της Ανατολής. Αυτό μου προκαλεί πόνο και θλίψη.

Θλίβομαι γιατί όσες φορές η Αριστερά με την ευρεία της έννοια έτυχε να καταπιαστεί με το θέμα έμεινε αγκυλωμένη σε μια παλιά ιδεοληψία αυτή του αλάνθαστου του Λένιν και της Σοβιετικής Ένωσης της πρώιμης περιόδου σχετικά με την στάση απέναντι στο κεμαλικό κίνημα, που στο κάτω κάτω της γραφής ένα ζήτημα εξωτερικής πολιτικής της τότε Σοβιετικής Ένωσης ήταν, όχι κανένα θέσφατο, και η αμφισβήτηση αυτής της στάσης δεν αποτελεί αμφισβήτηση της όλης επαναστατικής διαδικασίας.

Αγχωμένη, η αριστερά, να μην ξεφύγει ούτε εκατοστό από αυτήν την ιδεοληψία που, κάτι σαν προπατορικό αμάρτημα, την κατατρέχει οδηγείται σε άτοπα τουλάχιστον συμπεράσματα και προσεγγίσεις όπως: «Ο ξεριζωμός και τα βάσανα των Ποντίων και γενικά των ελλήνων της Μικράς Ασίας, η βίαιη «ανταλλαγή» των πληθυσμών Ελλάδας και Τουρκίας είναι προϊόντα του Α’ Παγκόσμιου Ιμπεριαλιστικού Πολέμου κάτω από την σημαία της «Μεγάλης Ελλάδας των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών κλπ κλπ ».

Ως, αν ο Πόλεμος δεν γινόταν και δεν υπήρχε η Μεγάλη Ιδέα, ο ξεριζωμός, η εξόντωση και εθνική εκκαθάριση των μελών μιας ομάδας (Ποντίων), με βάση την φυλετική και θρησκευτική τους διαφορετικότητα, από τον τουρκικό εθνικισμό (και όχι από τους Τούρκους) δεν θα συνέβαινε .

Τα δυόμιση εκατομμύρια Ελλήνων της Ανατολής θα μπορούσαν, δηλαδή, κάτω από το κεμαλικό καθεστώς να αναπτύσσονται πολιτισμικά και οικονομικά ελεύθερα. Αυτή είναι η «αριστερή» προσέγγιση του θέματος!

Και οι Αρμένιοι (καλά αυτοί φύγανε νωρίς)?

Οι Αρμένιοι, και για αυτούς η Μεγάλη Ιδέα έφταιγε? Αυτοί που ούτε ο πόλεμος είχε ακόμα αρχίσει γιατί εξοντώθηκαν? Τι θα έλεγε μια αριστερή προσέγγιση του θέματος ?

Ένα βασικό, νομίζω, λάθος που κάνουμε είναι ότι μιλάμε για το τότε με τα δεδομένα του σήμερα (γεωγραφικά, συνόρων, πολιτικά κ.λπ.) Τότε τα εθνικά κράτη δεν είχαν καν διαμορφωθεί, ήταν υπό διαμόρφωση. Έτσι, προσεγγίζοντας το θέμα της παρουσίας του ελληνικού στρατού στην Σμύρνη(με 70% του πληθυσμού της Έλληνες) μιλάμε για ιμπεριαλιστική, αποικιοκρατική επέμβαση. Αν επιπλέον, προσεγγίσουμε με τον ίδιο «αριστερό» τρόπο και τα Γιάννενα και την Θεσσαλονίκη (με ισχνό ελληνικό πληθυσμό με μονοψήφιο ποσοστό στο σύνολο του πληθυσμού) που ακριβώς ήταν αποτελέσματα της Μεγάλης Ιδέας πρέπει να αναρωτηθούμε αν θα έπρεπε να ανήκουν στο ελληνικό κράτος. Να αρχίσουμε να κατεβαίνουμε και προς τα κάτω? Αν επίσης, με σημερινά δεδομένα, κρίνουμε το 1821 θα πρέπει να μιλήσουμε για κλέφτες και αρματωλούς (μη έχοντες σχέση με την ελληνικήν), που ξεκίνησαν την Επανάσταση, η οποία στηρίχθηκε και από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της εποχής (βλέπε Ναυαρίνο κ.λπ.)

Είναι φανερό ότι πρέπει να έχουμε μια άλλη οπτική γωνία.

Με θλίβει αφάνταστα η εμμονή στο αλάνθαστο του Λένιν και της Σοβιετικής Ένωσης εκείνης της περιόδου: «.. οι μπολσεβίκοι πιστοί στις ιδεολογικές τους θέσεις απέναντι στην αποικιοκρατία και τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα στήριξαν το κεμαλικό κίνημα χωρίς όρους…»

Και γιατί δεν στήριξαν με τους ίδιους όρους και θέσεις το απελευθερωτικό Αρμενικό, Κουρδικό και Ποντιακό (όποιο και αν ήταν αυτό) κίνημα? Εμμένοντας δε στο αλάνθαστο, εκείνη την μαζική εξόντωση των Ελλήνων κομουνιστών της Σμύρνης από τα κεμαλικά στρατεύματα με ποιά «αριστερή» προσέγγιση απέναντι στο κεμαλικό κίνημα θα την ερμηνεύσουμε ?

Φτάνει δε στο σημείο, αυτή η «αριστερή» προσέγγιση να χαρακτηρίζει το κεμαλικό κίνημα: «αστικοδημοκρατική επανάσταση». Μη λαμβάνοντας υπ’ όψη ότι η αστική τάξη της Τουρκίας εκείνης την εποχής, αυτή που -παίζοντας τον προοδευτικό για την εποχή της ρόλο, θα έσπαζε τους παλιούς αντιδραστικούς θεσμούς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας καθιερώνοντας νέους προοδευτικούς θεσμούς και κανόνες αστικής δημοκρατίας- ήταν υπό διωγμό. Γιατί η οικονομία της χώρας στην μεγάλη της πλειοψηφία ήταν σε χέρια Ελλήνων, Αρμενίων και Εβραίων. Ποιο ήταν λοιπόν το υποκείμενο εκείνης της «αστικοδημοκρατικής επανάστασης» ?

Θλίβομαι γιατί ακριβώς αυτή η στάση της Αριστεράς αφήνει έναν τεράστιο κενό χώρο, ελεύθερο για εθνικιστικές και αντικομουνιστικές κορώνες κρατικών, ημικρατικών, παρακρατικών και άλλων μηχανισμών, ποντιακών και μη, και αφήνει έκθετη την νεολαία στους Καρατζαφέρηδες κάθε εποχής.

Είναι καιρός λοιπόν, η Αριστερά να ανοίξει αυτά τα θέματα απαλλαγμένη από τα εσφαλμένα στερεότυπα του παρελθόντος.

Ευτυχώς και είναι παρήγορο, για μένα προσωπικά, ότι η Αριστερά της άλλης όχθης του Αιγαίου ξεκολλάει από τις ιδεοληψίες της δεκαετίας του 30, όπου για αυτό το ζήτημα τουλάχιστον εμείς έχουμε μείνει.

Στέλιος Θεοδωρίδης (st_idis@otenet.gr)

Πηγή: ΠΟΝΤΟΣ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Ανησυχία στην Άγκυρα από την υποψηφιότητα Biden

του Σάββα Καλεντερίδη

Ανησυχία επικρατεί σε πολιτικούς και διπλωματικούς κύκλους στην Άγκυρα, από την υποψηφιότητα Μπάιντεν ως αντιπροέδρου των ΗΠΑ, στο πλευρό του Μπάρακ Ομπάμα. Οι σημερινές εφημερίδες στην Τουρκία έχουν μακροσκελή άρθρα για το βιογραφικό και την πολιτική δράση του Μπάιντεν, ενώ κάνουν εκτεταμένες αναφορές στην φιλοαρμενική και φιλελληνική του στάση, τονίζοντας ταυτόχρονα στην αντιτουρκική στάση του επί δυο και πλέον δεκαετίες.
Ο Μπάιντεν φέρεται ως ο εκ των πρωταγωνιστών του εμπάργκο όπλων στην Τουρκία, μετά την εισβολή στην Κύπρο, το 1974, ενώ ήταν ανάμεσα σε εκείνους που επισκέφθηκαν την Τουρκία το 2003, παραμονές της κρίσιμης συνεδρίασης της 1ης Μαρτίου της τουρκικής βουλής για την έγκριση του νομοσχεδίου που ρύθμιζε τα της διέλευσης των αμερικανικών στρατευμάτων από το έδαφος της Τουρκίας, για να ενισχύσουν το Βόρειο Μέτωπο, στην επιχείρηση ανατροπής του Σαντάμ.
Επίσης, στον Μπάιντεν "χρεώνεται" από τους Τούρκους και το σχέδιο για το διαμελισμό του Ιράκ σε τρεις δημοκρατίες, το Κουρδιστάν, το Σιιστάν και το Σουνιστάν, σχέδιο που ήλθε στο προσκήνιο το 2006 και αποσύρθηκε, για να επανέλθει το 2007 ως σχέδιο ομοσπονδοποίησης του Ιράκ, το οποίο εγκρίθηκε από τη Γερουσία με ψήφους 75 υπέρ και 23 κατά.
Το σχέδιο διαμελισμού του Ιράκ είχε προκαλέσει σοβαρές ανησυχίες στην Άγκυρα, λόγω του ανεξάρτητου Κουρδιστάν που προέβλεπε, και το οποίο εθεωρείτο η αρχή του τέλους για την ενότητα της Τουρκίας.
Ο Μπάιντεν είχε ενεργό παρουσία και κατά την πρόσφατη κρίση στον Καύκασο. Αμέσως μετά το ξέσπασμα της κρίσης στη Νότια Οσετία μετέβη στην Τυφλίδα, για να έχει ιδία άποψη για την κατάσταση που επικρατεί στην περιοχή, ενώ υπογραμμίζεται ότι το τελευταίο δίμηνο διοργάνωσε δυο συνεδρίες με θέμα: "Η Ρωσία, η Ενέργεια και ο Καύκασος".
Ο πρώην πρέσβης της Τουρκίας στις ΗΠΑ Nüzhet Kandemir, αναφερόμενος στο θέμα δήλωσε: "Ο Μπάιντεν ήταν μέσα σε κάθε αντιτουρκική κίνηση. Ο αντιτουρκισμός έχει αποκτήσει ρίζες μέσα του".
Ο πρώην πρέσβης ανέφερε επίσης ότι ο Μπάιντεν έκανε πολλές φορές διακοπές στην Ελλάδα, σημειώνοντας ότι η ελληνική πλευρά του παρείχε εξυπηρετήσεις, για να κερδίσει την εύνοιά του.

Αναρτήθηκε από skal στις 12:12 μμ 3 σχόλια